Bullet Train (2022)

Duurde te lang, niet grappig, langdradig en duurde te lang.

Top vermaak van de bovenste plank ! Heerlijk entertainment met leuke personages en stijlvolle overzichtelijke knappe actiescènes gekruid met wat humor. Het verhaal rond een koffer en een zoon van een maffiabaas zit vol verweven met wraak, allerlei plannetjes, toevalligheden... of moeten we uitgaan van het lot. Pitt als Ladybug is tof, Joey King is geweldig, Michael Shannon als schurk overtuigend, Bad Bunny is cool als Wolf en de tweeling Tangerine ( Aaron Taylor-Johnson ) en Lemon ( Brian Tyree Henry ) vullen elkaar uitstekend aan. Vooral die laatste is geweldig met zijn stickertjes van Thomas de stoomlocomotief. Channing Tatum heeft ook een kleine rol en Ryan Reynolds is heel even te zien. Sandra Bullock is de hele film wel aanwezig via stem, maar is pas te zien naar het einde toe. Kortom een leuke, toffe actiefilm ! 8/10

Erg interessante film met goede muziek, maar iets te lang waardoor het aantaal sterren iets minder hoog is.

Een Japanse sneltrein vormt de belangrijkste locatie in een aangenaam treffen tussen huurmoordenaars. Een rollercoaster met prima actie, leuke personages en prettige humor. Verwacht overigens geen originele film. Het meeste dat aan het oog voorbijtrekt is in een of andere vorm in een andere film vast wel eens voorbijgekomen. Dat feit doet trouwens aan het kijkplezier niets af. Het materiaal is gewoon uitstekend hergebruikt.

De personages hebben een groot aandeel in het plezier. Heerlijk overtrokken personages zijn het. Het acteerwerk dat die overdreven karakterisering vorm geeft is goed. De excentriciteit en het surrealistische karakter van de personages komen goed over. Dat mag ook wel als je de rij namen doorneemt die in de film acteert. Tussendoor wordt de film nog opgefleurd door korte optredens (soms maar een paar seconden) van prominente passanten. Leuk.

Hoewel de film an sich nogal hectisch is, is de opbouw zeer gestructureerd. De personages worden overzichtelijk geïntroduceerd. En dat is fijn, want de hoeveelheid personages is aanzienlijk Tot ver in de film worden nieuwe karakters geïntroduceerd. Elk met zijn eigen uitzonderlijke gedrag. Elk met zijn eigen tics en eigen vaardigheden. Aan variëteit geen gebrek. Niet vervelend en een probaat middel om geconcentreerd te blijven bij een speelduur van 126 minuten. Het werkt goed.

Het is bijzonder vermakelijk om het geruzie tussen de niet-gelijkende tweeling Lemon en Tangerine te aanschouwen. Het is bijzonder vermakelijk om Ladybug (een vitale Brad Pitt) te pas en te onpas te horen filosoferen over geluk en ongeluk. Het is bijzonder vermakelijk om mee te maken hoe het schoolmeisje Joey King op brutale en cynische wijze iedereen met haar vals-onschuldige blik manipuleert. Het zijn zo maar wat voorbeelden uit de grote hoop markante karakters die de film rijk is. Variëteit genoeg.

Bullet Train is een aangename verrassing. De langgerekte en labyrintische setting in combinatie met de grote hoeveelheid ongelijksoortige passagiers met elk een eigen agenda zorgt voor een film met veel afwisseling, actie, humor en spanning. Erg leuk.

Ik heb deze gisteravond na een uur afgezet. Ik vond het verhaal te onsamenhangend. Het zal ongetwijfeld aan het einde van de film allemaal uitgelegd worden maar het kon me niet boeien. Dit was echter nog niet het grootste struikelblok voor mij. Ik ergerde me voornamelijk aan de dialogen. De 'witty, coole' stijl van spreken was erg leuk in Snatch en Lock, Stock... in de jaren 90 maar dit deed echt te geforceerd aan.

Ook mijn 'suspension of disbelief'' werkte niet. Ze sloegen elkaar en het interieur van de trein in elkaar en liepen met kapotte, bebloede gezichten rond en iedereen om hen heen leek in een soort cocon te leven. Het was te ongeloofwaardig voor woorden. Alleen de constante stemverheffing zou al een enorme aanleiding tot aandacht geven en al helemaal in Japan waar respect en beleefdheid nog heel hoog in het vaandel staan. Ik heb in 2009 zelf ook 3 weken in Japan gereisd en meerdere keren met een bullettrain gereden. Een geweldig (prijzig) land om te bezoeken. Nog steeds 1 van mijn favoriete bestemmingen.

Echt een gemiste kans. Het concept van een actiefilm in een trein ben ik normaalgesproken zeer voor te vinden.

Als cinema absoluut niet meer moet voldoen aan welke reële wetmatigheid dan ook, dan krijg je ‘Bullet train’: een opeenhoping van archetypes die vrolijk op de korrel worden genomen.

Het enige stijlmiddel is de hyperbool: de actie is compleet over-the-top, de dialogen hengelen naar (kunstmatige) hilariteit, de plot wil zich ostentatief als een behendig in elkaar gestoken puzzel presenteren en de acteurs beantwoorden wonderwel aan het stereotiep dat ze met knipogen allerhande proberen overstijgen. Proberen...

‘Deadpool’ is nooit ver weg, al blijft ‘Bullet train’ hangen in haar bedoelingen: snel, luid, nauwelijks origineel en vooral erg vol van zichzelf: het is een aardige zit, maar je houdt er toch wat hoofdpijn aan over.

2,75*

Ik vond t echt 10 x niks, kon me niet boeien. Ligt ook aan t genre misschien. Na 10 min uit gezet. Doe ik niet zo vaak ‍♀️

David Leitch heeft in Hollywood al ruimschoots bewezen dat hij een eigen stijl van films maken heeft.

Bij het zien van deze film kon ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat hij leentjebuur wilde spelen bij Tarantino, wat overigens niet lukt, maar vooral bij Guy Ritchie. Dat laatste is wel degelijk gelukt want het koppel Tangerine en Lemon lijkt wel weggelopen uit een nooit vertoonde film van Ritchie.

Gelukkig is Brad Pitt ook aanwezig in een rol waarmee hij ongetwijfeld enorm veel lol heeft gehad. Het plezier spat bij hem van het scherm en hij is, naast het duo Tangerine en Lemon, dé ster van de film.

De film wisselt actie en humor vlot af, al is het niet altijd geslaagd te noemen. Als komedie is de film het meest geslaagd vind ik, qua actie ontspoort het in het laatste kwartier.

Toch is dit echt wel een aanrader. Vlotte film met brute actie en maffe personages die in sneltreinvaart aan je voorbij raast.

3.5*

Aardige film met genoeg actie, maar de humor vond ik niet echt best. De beste grap was toen Sandra Bullock aan het eind van de film aan Brad Pitt vroeg wat er met zijn gezicht gebeurd was. Ik bedoel, my god, wat is er met haar gebeurd

Overigens, om de werkelijkheid meer te reflecteren voor wie het leest:

Ik heb een half uurtje gekeken en het gebeuren toen afgezet (net als The Lost City). Het liet me volledig koud, ik vond Bullet Train onnodig ingewikkeld en zeurderig, geïnjecteerd met erg flauwe humor.

In de toekomst zal ik het nog wel even verder kijken, maar ik vind 30 minuutjes toch te kort om te stemmen. Ook al weet ik vrij goed dat hij moeilijk boven de 1.5*-2* zal uitstijgen.

Deze leuke en vermakelijke Actie / Komedie film van regisseur David Leitch (bekend van "Deadpool 2 (2018)" en "Hobbs & Shaw (2019)") lag al een behoorlijke tijd bij mij op de plank, maar heb ik altijd links laten liggen tot gisteravond. Dat "Thomas de stoomlocomotief" (zeg niet "Thomas de trein" ) en een flesje FIJI water een belangrijke rol in "Bullet Train" zouden hebben, zagen ik niet aankomen, maar briljant en komisch is het absoluut. De lange reis naar het Japanse Kyoto (de eindbestemming) is lang, maar vooral erg leuk. Opzicht jammer dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien, want het is een echte popcorn-knaller (van de makers van "Deadpool") en heeft naast Brad Pitt (heeft aangegeven om in zijn laatste fase van zijn carrière nog een beetje te willen genieten en dat doet hij in "Bullet Train" met volle teugen) een topcast.

In "Bullet Train" speelt Brad Pitt huurmoordenaar Ladybug, die een ogenschijnlijk simpele opdracht krijgt om in een Japanse kogeltrein van Tokio naar Kyoto een koffer te stelen en daar het volgende station mee uit te stappen. Alles lijkt voorspoedig te verlopen, totdat Ladybug erachter komt dat hij niet de enige huurmoordenaar is die aan boord van de trein is gestuurd met een opdracht. Per coupe lijkt er een nieuwe verrassing op hem te wachten. Een grote diversheid aan huurmoordenaars zal de revue passeren. Het is de vraag hoeveel de laatste halte van de trein halen. En oh ja, er is ook nog een giftige slang. "Snakes on a train!", rijdt Samuel L. Jackson ook mee? Oh nee wacht, dat is een andere film.

"Bullet Train" is een soort van "Murder on the Orient Express" die gemaakt zou kunnen zijn door Guy Ritchie (zoals bijvoorbeeld "Snatch (2000)") of zelfs Quentin Tarantino (zoals bijvoorbeeld de twee "Kill Bill" films), dan wel in een melige bui. Oftewel een gelikte combinatie van brute actie, komedie, dialogen, coole montages (inclusief flashbacks), popculturele referenties en een zooitje excentrieke criminelen. En dat gespeeld door een topcast met niet te vergeten een paar acteurs in verrassende cameo’s. Oftewel een entertainende formule, maar niet heel origineel. Daarbij slaat de humor niet altijd aan, is het einde te langgerekt en lijkt de gestileerde film soms een harde van zichzelf te krijgen. Wie bovendien enige diepgang zoekt, heeft in deze trein niets te zoeken.

Naast spetterende actie- en vechtscènes in kleurrijke neonlichten van het moderne Japan, krijgt de cast alle kans om te schitteren in een film die zich eigenlijk zo goed als helemaal op één locatie afspeelt. "Bullet Train" speelt zich namelijk bijna geheel af in een kogeltrein (oftewel een hogesnelheidstrein), die onderweg slechts steeds één minuut stopt per station. Dit brengt een stukje claustrofobie met zich mee, alsof je samen met de personages vastzit op deze trein. Op deze trein zitten verschillende individuen die allemaal achter hetzelfde koffertje aanzitten. Wat volgt zijn verschillende manoeuvres om elkaar te slim af te zijn. Inclusief verraad, plotwendingen en veel bloederig geweld. Elk gevecht is creatief (neem alleen al het arsenaal aan wapens dat de revue passeert en waarmee sommige huurmoordenaars aan hun eind komen, zoals o.a. revolvers, steekwapens, samoeraizwaarden, koffers, laptops, waterflesjes, gordels, bommen een reuzenknuffelbeest en een gifslang), gebruikt goed zijn omgeving en je kunt gewoon zien wat er gebeurd.

Wat "Bullet Train" ook goed doet, zijn de zogenaamde call backs. Als er iets in het begin van de film wordt geïntroduceerd, dan komt het zeker terug op een later moment. Dat is een knap staaltje storytelling wat je als kijker scherp houdt. Het verhaal van "Bullet Train" is niet perse origineel en op sommige momenten wordt het plot iets te ingewikkeld. Op zich is het goed bij te houden, maar je merkt wel dat aan het einde van de film het verhaal een beetje ontspoort raakt (wat ook letterkijk gebeurt met de trein). Er gebeurt dan teveel en er moeten ineens teveel verhaallijnen afgerond worden.

Los van al het spektakel schitteren de acteurs vooral in de conversaties die hun karakters met elkaar hebben. Zo geniet Brad Pitt als Ladybug (lieveheersbeestje) van zijn rol als sympathieke zen-huurmoordenaar met "kick-ass"-moves dat het aanstekelijk is. Helaas heeft hij altijd veel ongeluk, wat zijn werk lastiger maakt. Hij krijgt in Tokio een simpele job van zijn contactpersoon Maria (Sandra Bullock) te horen via zijn oortje, namelijk steel een koffer in een trein en stap de trein uit. Helaas is het niet zo simpel als gedacht

Ook aanstekelijk is de chemie tussen de huurmoordenaar "broertjes" Lemon (Brian Tyree Henry) en Tangerine (Aaron Taylor-Johnson), die de zoon (Logan Lerman) van de mythische Russische crimineel White Death (Michael Shannon) hebben bevrijd uit de handen van de Yakuza en die het irritante ventje terugbrengen samen met het niet-betaalde losgeld (wat natuurlijk in de koffer zit), die een heerlijk duo spelen. Hun gekibbel is zo vermakelijk en hun acteerwerk is gewoon sterk, dat je al tijdens de film hoopt op een prequel.

Joey King als "The Prince" overtuigt als zogenaamd onschuldig tienermeisje aka kille huurmoordenares in haar zuurstokroze pakje en ook rapper Bad Bunny als de wraakzuchtige (op degene die zijn vrouw en familie heeft uitgemoord op zijn bruiloft) huurmoordenaar "The Wolf" doet het prima voor z'n allereerste acteerklus, hoewel we hem maar kort in beeld zien en dat tijdens een geweldige flashback en als hij tijdens de eerste stop van de trein op de trein stapt en Ladybug wilt uitstappen. En hetzelfde geldt eigenlijk voor Zazie Beetz als huurmoordenares "The Hornet", die ook maar kort te zien is (zit o.a. in dezelfde flashback als "The Wolf"). En al duurt het even voordat je als kijker doorhebt waarom juist dit gezelschap in de trein zit, het is al snel duidelijk dat ze niet allemaal levend het eindstation zullen halen.

Overigens is ook de wanhopige Yuichi Kimura (Andrew Koji) uit op wraak, hij meent namelijk aan boord van de trein de psychopaat te kunnen opsporen die zijn zoontje Wataru (Kevin Akiyoshi Ching) van het dak van een flatgebouw heeft geduwd. Hij is overigens de zoon van de wijze vader genaamd "The Elder" (Hiroyuki Sanada), die nog een appeltje te schillen heeft met White Death. Verder zit de film vol met cameo van grote namen zoals Channing Tatum als een passagier in de trein, Ryan Reynolds (je ziet hem alleen even in beeld) als Carver (Ladybug is zijn vervanger) en Sandra (plastische chirurgie) Bullock als de contactpersoon waarmee Ladybug regelmatig praat via zijn oortje. Als het dan zelfs regisseur David Leitch nog lukt om "Thomas de stoomlocomotief" (waar Lemon een groot fan van is en de manier waarop hij de treinpassagiers vergelijkt met personages uit "Thomas de stoomlocomotief", en daarmee en passant bewijst over gedegen mensenkennis te beschikken, is een leuke vondst) en een flesje FIJI water een belangrijke rol te geven, is het feest natuur compleet.

"Bullet Train" is natuurlijk ook een feestje en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (circa 120 minuten), waarbij ik in het begin wel even mijn twijfels had over de film. Maar gaandeweg de treinreis werden deze twijfels weggenomen en heb ik ervan genoten. De treinreis alleen al is een genoot om naar te kijken, want de Israëlische cameraman Jonathan Sela (bekend van o.a. zijn werk in de "John Wick" films) weet in elke coupe te verrassen met nieuwe scènes vol van kleur en hij speelt af en toe met de camerapositie. Ondanks dat we alleen in een trein zitten, krijgen we een mooi beeld van Japan (zo zien we o.a. vanuit de trein de berg Fuji) en haar gebruiken.

De actie, humor, wendingen, verrassingen (zo blijkt o.a. "The Prince" de dochter te zijn van White Death en hebben Ladybug en "The Hornet" iets te maken met de bruiloft van "The Wolf") en personages die elkaar afwisselen in hoog tempo maken het een treinrit om vol van te genieten en visueel gezien is de film spectaculair. Toch lukt het niet helemaal dit perfecte tempo vast te houden. Aan het einde, dan draait het ook vooral om White Death i.p.v. de koffer, wil regisseur David Leitch net even iets te veel en slaat de balans door naar de verkeerde kant en ontspoort de film en wordt de film wel heel snel te druk en overdreven. Maar voordat we bij dat eindstation zijn beland, gaat er een hoop bloederige en knotsgekke hilariteit aan vooraf. Nadat de film na circa 120 minuten (100 minuten was lang zat geweest) is afgelopen, zien we tijdens de aftiteling nog een leuke scène met Lemon, over wat met hem gebeurt is nadat hij uit de trein is gevallen / gesprongen samen met een handlanger van White Death.

Al met al is "Bullet Train" een rit die je niet snel zal vergeten. De combinatie van humor en actie werkt perfect. Spetterende actie en heerlijke conversaties volgen elkaar in goed tempo op en het lukt de cast om de aandacht vast te houden en je volledig met de karakters te laten meeleven. "Bullet Train" duurt circa 120 minuten, maar dendert in een rotvaart voorbij.

Moest er even inkomen, want doorgaans zijn dit niet echt films waar ik eens lekker voor ga zitten. Maar hij is best leuk gemaakt deze Blood Train Op het eind slaat de film wat door (wat heet), maar over het algemeen heb ik me prima vermaakt. Doet me een beetje denken aan de Quentin Tarantino inclusief de waanzinnige muziek. Beeld en geluid zijn trouwens dik in orde op deze 4K schijf. Hoe het allemaal in elkaar steekt is misschien niet het belangrijkste in deze zeer kleurrijke film. Gewoon genieten voor de liefhebbers!!

Film 3.5

Beeld 5.0

Geluid 5.0

Toch maar verlaagd van een 3.5 naar een 3.

De film is vermakelijk, alleen het einde is erg afgeraffeld en verknalt de film een beetje.

Alsnog prima vermaakt met de heerlijke droge humor en Brad Pitt.

Goed kijkvoer om mijn vakantie mee te beginnen.

6/10

Bullet Train leuk concept, visueel fraai weergegeven en leuke typetjes die prima zijn neergezet. Echter niet origineel en veel van dit al eerder gezien en samengesmolten tot een warrig geheel wat met onsmakelijke dialogen de tijd vol zal krijgen en met een originele anticlimax zal eindigen.

Ik heb Leitch hoog zitten Bullet Train behoort niet tot de films die daar reden toe gaven. Hoewel tof Brad Pitt dit soort luchtige rollen te zien spelen is de film gewoon niet leuk genoeg. Tuurlijk kent de film zijn grappige momenten maar is het over de gehele linie hooguit vermakelijk , en dat is echt te weinig. Met name richting de climax kent de film een dip en dat lijkt net het kwartier wat eruit had geknipt kunnen worden.

Verder wél veel lof voor alle kleurrijke karakters en bijrollen. En de montage en visuele flair van de film zijn dik in orde.

3,0*

Goede Leitch.

Het was altijd een wisselvallige regisseur voor me. Leitch begon zijn regieloopbaan meteen met de wat grotere projecten. Vermakelijk waren die vaak wel, maar nooit lieten ze echt een stempel achter van wat Leitch zelf nou eigenlijk kan, behalve grootschalige effecten en spectaculaire actiescenes naar het scherm dirigeren. Een eigen stempel moest nog volgen en met Bullet Train is die dan eindelijk gekomen.

Het is een goed gechoreografeerde en vermakelijke actiefilm geworden, die dankzij het visuele aspect eigenaardig genoeg weet te zijn om boven de rest van hedendaagse actiefilms uit te komen. Verrassend ook om Brad Pitt hier in de hoofdrol te zien, maar hij doet het zeker aardig. Denk dat dit voor hem ook oprecht weer een leuke rol is om te spelen en dat hij eindelijk de wat flauwere rollen achter zich mag laten.

De overige leden bestaan ook uit grote namen. Henry, Taylor-Johnson en Shannon mogen meteen al genoemd worden als geslaagde toevoegingen. De rol van King is echter matig. Ik heb haar in het verleden veel overtuigender zien spelen, ze liet vooral een indruk achter alsof het haar allemaal te lang duurde. Verder zet Leitch veel in op humor, maar dat komt er ook niet altijd even effectief uit. Tussendoor wat droge momenten, die zijn lollig, maar de melige conversaties tussen de personages kwamen nooit goed bij me door.

Ik heb er absoluut van genoten. In principe gebruikt Leitch qua plot een hoop invloeden van soortgelijke films, waardoor het verloop best voorspelbaar is. Daarom is het jammer dat de film wel voor 126 minuten door moet denderen, maar vermakelijk is het zeker en de inrichting fraai. Als Leitch deze lijn weet door te zetten, zal hij met het volgende project op een echt sterke film uitkomen. Misschien wat strakker en harder met de actie zijn, als het lukt een iets origineler plot schrijven, en je hebt zo een toppertje met zijn kwaliteiten.

Geslaagde mix van Amerikaanse humor en Japanse storytelling. Ik kon het heel goed smaken en ditmaal viel de humor me ook best mee, want de nadruk ligt sterk op de humor en dan is het ook belangrijk dat die werkt. Leuke verhaalopbouw. Wanneer Ladybug op de trein stapt weet je niks, wanneer die zijn bestemming bereikt weet je alles... Elk stukje wordt geleidelijk op zijn plaats gezet onder de vorm van kleine twists, flashbacks, cliffhangers. Ik zat in ieder geval steeds op de volgende wending te wachten. Een groot minpunt was de CGI van de sneltrein die er, vooral van buiten gezien, echt niet goed uitzag. Voor geslaagde actiescènes loont het al eens de moeite om van de computer weg te gaan... Even dacht ik dat ook Bullocks gezicht CGI was, maar nee, dat is gewoon mislukte plastische chirurgie.

Ik heb gelachen bij deze film. Deze film vind ik erg leuk. een aanrader.

Dit is typisch zo'n film: het moet je genre zijn. Het was niet mijn genre, maar dat betekent niet dat het een slechte film is. Daarom toch nog 2,5 ster.

Het begin is zwak. De humor is hier té flauw om grappig te zijn. Dat wordt wel iets beter gedurende de film. Maar toch geld: als je na een kwartier denkt: dit is niet mijn ding is mijn advies stop met kijken. Want het karakter van de film verandert niet.

Acteerwerk is eigenlijk best goed, muziek is erg goed. Het verhaal is bijna niet te volgen, maar uiteindelijk komt volgens mij wel alles bij elkaar. Er worden karikaturen gespeeld, maar dat is het concept van de film. Ik houd er alleen niet zo van. Je krijgt geen binding met de figuren, het blijft op afstand. De vergelijking met Tarantino wordt gemaakt. Voor mij kun je het niveau echt niet vergelijken. De flashbacks vond ik tamelijk irritant en hielp ook niet om in het verhaal te komen. De humor vond ik niet grappig genoeg. Het middenstuk is het beste: de grappen worden iets beter, de actie is redelijk okay. Naar het einde toe begint de film echt te vervelen. Je kent het dan inmiddels wel. Er zit echt geen enkele ontwikkeling in de film. Bij de finale kon ik maar met moeite m'n ogen open houden.

Het is allemaal (by design) vreselijk over de top en absurdistisch. Is dat je ding, dan ga je deze film heerlijk vinden. Is het niet je ding, laat 'm dan links liggen. Ik vond het niet best. Toch 2,5 sterren omdat het vast een prima film is in het genre.

Deze stond al even op mijn lijstje om te bekijken, maar veel prioriteit had die niet. Nu de roddels rond de nieuwe Bond opnieuw oplaaien en Aaron Taylor-Johnson uit de bus komt, wou ik deze film ineens wel snel meepikken. Op zich geen spijt gehad. Bullet is een flitsende energieke actiefilm die wat doet denken aan Tarantino en Rodriguez.

Kleurrijke personages en hoewel vrij karikaturaal voorgesteld best toffe rollen. Uiteraard is de nodige humor absoluut noodzakelijk om een entertainende avond te hebben. Te serieus moet je dit niet maken, dat heeft Leitch goed begrepen.

Leuk ook die Japanse storytelling die wel iets extra brengt. Op het einde gaat het zoals verwacht helemaal los, maar OK, voor de rest zeker niet slecht.

Filosofisch gegeven gekoppeld aan overleven. Dit alles in een continue actie in 1 voertuig. En ook nog met een trachtende knipoog. King speelt een overtuigende rol in hoe een vrouw misbruik kan maken van haar talenten. Taylor-Johnson zorgt voor de meeste humor dankzij zijn Engelse achtergrond met dito tongval, daar kan geen Amerikaan, in dit geval Pitt, aan tippen. Kruising tussen westers en oosters maakt al met al een geslaagde actiefilm met wat over the top cgi .

Interessant plot, maar wat een teleurstelling vond ik dit. Ik ben halverwege de bioscoop uitgelopen.

Niet mijn type film. Het is allemaal iets te cartoonesk en de humor is matig. Vond het einde uiteindelijk nog wel leuk, maar dat was het dan wel. Het is echt fast-food cinema, verstand op 0 en niet te veel verwachten.

Volle vaart vooruit

Aanvankelijk moest ik een beetje wennen aan het hoge tempo van deze actiekomedie. De actie en het verhaal gaan namelijk bijna net zo snel als de Bullet Train zelf. In het begin voelde ik ook wat zorg opkomen voor een overdaad aan CGI, want zulke effecten halen me vaak uit het verhaal. Het plot wordt gaandeweg vanzelf duidelijk, maar helaas ontspoort de film tijdens de finale – zowel letterlijk als figuurlijk - door een overdaad aan effecten, die mijn totaalbeleving sterk beïnvloedden.

Vanaf het moment dat The White Death en zijn kornuiten de trein betreden verandert het in een groot CGI-spektake, waardoor ik me eerder in een videogame waande dan in een film. En games speel ik doorgaans liever dan dat ik ernaar kijk. Overdaad schaadt en hoewel ik geen problemen met CGI op zich heb, veranderd dit voor mij zodra de effecten te opzichtig worden en in mijn gezicht gewreven worden. Zonder de keuze voor deze finale had ik de film waarschijnlijk 4,5 of zelfs 5 sterren gegeven. Ik trek er nu een hele ster vanaf omdat de finale er nog slechter uitzag dan het geplamuurde gezicht van Sandra Bullock.

Ondanks de teleurstellende finale – die gelukkig nog wel een aantal sterke, op zichzelf staande momenten heeft – is de rest van de film een feest om naar te kijken. De personages, de humor, en de vindingrijkheid binnen het script waren doorgaans van een zeer hoog niveau. Zoals het slaapmiddel in het waterflesje en het effect wat dit op Lemon had. Of de toiletscené, die voor mij misschien nog grappiger was omdat dit heel herkenbaar was tijdens mijn reis naar Japen eerder dit jaar. Het hoogtepunt vond ik toch wel Ladybug die door een giftige slang gebeten wordt maar dit overleeft doordat hij op een eerder moment “per ongeluk” het tegengif toegediend gekregen heeft. Ronduit geweldig, én enorm creatief!

Niet alle humor sloeg bij mij even goed aan. Zo vond ik de grappen rondom Thomas de Stoomlocomotief, en “you’re a Diesel", ronduit flauw en totaal niet grappig. Daar tegenover stonden echter veel grappen en komische situaties die wél de juiste snaar bij mij raakten. Humor blijft natuurlijk altijd iets persoonlijks; wat ik grappig vind, kan voor een ander helemaal niet grappig zijn, en andersom.

Ondanks de tekortkomingen is Bullet Train een uitstekende keuze voor een filmavondje. En als je een liefhebber bent van actiekomedies word je hiermee zeker op je wenken bediend.

4,0*

Een heel leuke film voor de liefhebber. Actie actie en nog eens actie. Verder is het dikke kolder en n iet serieus te nemen. Wel je aandacht er bij houden want de scenes volgen elkaar razend snel op. Ik heb me rot gelachen om de dialogen. Het sloeg werkelijk nergens op. En dan dat stukje met dat flesje water .... Wat een zooitje ongeregeld. Het einde is wat rommelig maar zeker niet slecht. Van mij toch dikke 4 sterren Heel knap hoe je zo,n filmpje kan maken/

Een dief die verlangt naar een Zentuin, nagespeelde moordpartijen waarbij de killers pratend tegen de camera hun score bijhouden, een schurk die zijn mensenkennis bij Thomas de Stoomlocomotief heeft opgedaan – als ik nog nooit een film van Quentin Tarantino (boeven die ruziën over hun codenaam?!) of Guy Ritchie of Joe Carnahan (Smokin' aces!) had gezien zou ik dit misschien fantastisch hebben gevonden, maar met de filmkennis van nú zat ik me in het begin alleen maar te ergeren aan hoe ongelooflijk hier leentjebuur bij beroemde voorgangers en voorbeelden is gespeeld.
        Maar, eerlijk is eerlijk, na verloop van tijd begon de film me toch in te pakken met z'n hoge tempo, soms voorspelbare maar vaak toch grappige humor, gelikte visuals, talloze verwikkelingen en inventieve ontknopingen, en Brad Pitt is echt geboren voor een rol als deze (zijn scène met de injectiespuit is hilarisch), dus uiteindelijk kan ik toch niet anders zeggen dan dat ik hier op het einde van de rit veel plezier aan heb beleefd, en de excessen van de plot (inclusief de botsing en daarna het ontsporen) zouden denkelijk ook niet in een andere stijl verbeeld kunnen worden. Maar af en toe begint dit soort stripgeweld mij toch wel te vermoeien.

Maandagavond als afsluiter nog even aan de Bullit Train die ik vooral qua naam en cast kende en bij uitkomst nogal wat aandacht kreeg. Ik had toen vooral de indruk dat het weer zo'n gehypt Hollywood product was die in werkelijkheid vies tegenvalt, maar dat viel uiteindelijk mee want Bullit Train bleek toch best wel een aangename en vermakelijke zit te zijn.

Even zo goed is het wel even zoeken en feeling krijgen met de film waar dat overigens niet zonder slag of stoot gaat. Na de intro en de kennismaking met de eerste karakters in de trein doet het mij nog allemaal erg weinig maar is wel duidelijk dat men voor een Guy Ritchie, Snatch-achtige benadering heeft gekozen met veel dik aangezette karakters en accenten, veel dwarsverbanden en dialogen zoals het gekibbel tussen Lemon en Tangerine wat opzich best geinige momenten heeft. En waar ik zo tijdens het begin mijn twijfels had nemen die toch of tijdens de flashbacks naar de bruiloft en de daarop volgende knokpartij tussen de Wolf en Ladybug. Voeg daar Karen Fukuhara en Zazie Beetz aan toe, beide helaas erg weinig in beeld, en het gevoel rond de film begint toch daadwerkelijk te groeien dat dit best wel geinig is. Dan zou ik nog bijna de cast vergeten met vooral Taylor-Johnson en Michael Shannon die ik beide altijd erg goed vind.

En zo zet Bullit Train verder door met een snel en vlot verhaal, veel interactie tussen de karakters, kolderieke toestanden en genoeg actie. Overduidelijk is dat er heel veel leentje buur gedaan is bij andere films maar zoals men zegt beter goed gejat dan slecht bedacht, dus geen commentaar op dat gegeven. Wel over de top en ongeloofwaardig hoe Tangerine buiten de trein geraakt en er toch weer inslaagt binnen te komen, of hoe de ramen en deuren uit de trein vliegen maar voor weinig turbulentie en luchtzuiging zorgt of het ontsporen op het einde. Wel weer fijn de manga achtige geweldsuitbarsting op het einde waarop Bullit Train definitief de twijfel weg neemt en zichzelf bevestigd als vermakelijk en humoristisch actie spektakel die veel weg heeft van het beter Tarantino en Ritchie werk zonder dat niveau aan te tippen. Daarom een goede voldoende wat mij betreft.