Malignant (2021)

[waarschuwing, de dingen achter spoiler tags verraden bepaalde zaken die je liever echt niet van tevoren wil weten]

James Wan geeft aan dat hij na de grote producties weer "kleine" films wil maken. Met Malignant keert hij terug op het oude nest. Ik ben daar blij om, want Wan heeft overduidelijk plezier gemaakt bij het maken van deze film.

Ik wist van tevoren niet echt wat ik kon verwachten, ook de trailer heb ik niet met veel aandacht bekeken omdat ik verrast wilde worden. Voordat de openingscredits rollen volgt er een openingsscene die niet zozeer spannend is, maar wel goed de toon zet. Het is anders dan wat we bij the Conjuring of Insidious gewend zijn. Hetzelfde geldt voor de openingscredits zelf.

Des te vreemder is het dat je het eerste half uur toch met een spookhuisfilm geconfronteerd wordt. Niet een origineel genre en eentje waarin Wan al een aantal films heeft gemaakt.Toch weet hij er ook in Malignant dit met het welbekende prachtige camerawerk toch enkele creepy scenes uit te toveren. Misschien niet zo spannend en effectief als Insidious en the Conjuring. Maar het werkt! Hij snapt het genre en weet wanneer hij bepaalde middelen moet inzetten. Ook hier geen valse jump scares. Het mooiste voorbeeld is als het zusje van Maddie boven voor het raam verschijnt omdat alles op slot zit. In een productie met minder talent zou dit begeleid worden met een volumeknop die vol open staat en voila, een goedkope jump scare ligt op de loer. Wan laat het beeld gewoon het werk doen en als kijker zelf kan je zelf bepalen of het voor je werkt of niet. Al blijf je je afvragen hoe die jonge lui het voor elkaar krijgen om in de meest enge huizen te gaan wonen.
Na ruim een half uur begint het genre een beetje om te buigen. Ik moet hierbij eerlijk bekennen dat het tempo van de film wat wegzakte en de spanning ook verdween. Toen de tweede akte zich op deze manier ontvouwde was ik even bang dat de film als een nachtkaars uit zou gaan. Het was vermakelijk en de kills waren on point, maar er miste iets wat de film echt bijzonder maakte. Er zaten ook wat slordigheidjes in en elementen die een beetje afbreuk deden. Het voelde erg abrubt aan toen het jongere zusje naar dat verlaten ziekenhuis ging en het eindigde ook heel abrubt. Je merkt dat hier sowieso in de film is gesneden om de speelduur onder de twee uur te houden.

En toen begon de derde akte. En man o man, ik kan ontzettend waarderen wat hier geflikt wordt. In het begin zijn we eigenlijk flink op het verkeerde been gezet en het hele spookhuisconcept wordt losgelaten. Vanaf het moment dat het losgaat in het politiebureau is het smullen geblazen. Totaal niet wat je van tevoren verwacht, maar wanneer Wallis haar personage losgaat, worden alle registers open getrokken en krijg je een soort John Wick on steroïds. Je moet er van houden en ik kan best begrijpen dat veel mensen het uiteindelijk niks zullen vinden, maar ik ben er eigenlijk zelf wel een beetje klaar mee dat spookhuisfilms een standaard einde krijgen met een soort van exorcisme. Ook Wan kon niet heel goed een einde breien aan zijn Insidious en the Conjuring 1&2. Toch een klein minpunt bij die films. En juist hier wordt het mooi aangepakt en verhoogt het de herzieningswaarde.
Hier blijkt het uiteindelijk helemaal geen paranormale demoon of wat dan ook te zijn. Nee, het blijkt dat Maddie een ranzige parasitaire tweeling in/aan haar achterhoofd heeft zitten die het volledig overneemt. Ik kon het niet helpen om af en toe flink te glimlachen. Want de actie is echt bruut en de manier waarop ze achterstevoren beweegt en het hele politiebureau afslacht, bijzonder knap gedaan. En daarbij bewijst Wan ook weer dat hij ontzettend goed actie kan filmen. Het viel me in Aquaman ook al op. Het hypnotiseert bijna.
Wan stopt ook graag vleugjes humor in zijn film. Ook dat is hier aanwezig. Niet zo overduidelijk en voor sommigen heel irritant, zoals in Insidious. Maar het is bij vlagen aanwezig op de juiste momenten. Een mooi voorbeeld is de overlevende politieagente die 911 belt en zich daarbij afvraagt, waarom bel ik de politie eigenlijk? Het hele bureau is afgeslacht. De humor is on point.

Ik moet dit nog even laten marineren, maar James Wan en scenarist Akela Cooper hebben een erg leuke mengelmoes gemaakt tussen een spookhuisfilm, een bodyhorror, een thriller, een mysterie, een monsterfilm en een..tsja..euh...ranzige actiefilm laten we zeggen?
Malignant is sfeervol, vooral in het begin erg spannend, de cameravoering is echt uitmuntend, de humor is geslaagd, de gore is ook aanwezig en het eindigt met vette actie.

Mijn vermoeden is helaas wel dat deze film voor een tweespalt gaat zorgen omdat de film anders is dan je gewend bent en vooral ook van tevoren verwacht. Het bioscooppubliek kan over het algemeen niet goed switchen in hun gedachten als een film andere dingen doet wat je in het genre gewend bent.


4,0*

Origineel is het wel, spannend eveneens, en een film die zich moeilijk laat voorspellen ook.
Ik wil geen film van Wan missen en hoopte enkele jaren geleden dat hij de derde Conjuring film zou regisseren. Nee dus, de man broedde eigenlijk op wat anders. Malignant vond ik wat minder scary dan Conjuring, niet zo rauw als Saw, maar het is wel een brutere film met gory kills en actie. Inderdaad ook heel wat genres dooreen zoal rep_robert al zei : serial killer film, supernatural thriller, horror, gestileerde actie ... Eigenlijk steekt Malignant nog het meest energie in de whodunnit... niet zozeer naar de identiteit van de moordenaar (je weet al snel dat hij Gabriel heet) maar eerder naar de aard ervan. En inderdaad, dit is wel een heel speciale baddie, redelijk ongezien.

Visueel zie ik hier nog het meest elementen van de Japanse commerciële horror in en natuurlijk Wans eigen stijl uit Conjuring, zeker in de eerste helft. Het einde laat een piepklein achterpoortje open naar franchiseland, maar dat kan alleen maar tegenvallen; hopelijk geen vervolg. Vind het op zich ook een goed einde voor een one-shot. Als minpunt vond ik het acteerwerk over de hele lijn ondermaats; niet dat ik op grootse dingen zit te wachten in een horrorfilm maar er moet toch minstens wel één personage zijn die aanspreekt. Dat was er niet; de trickery was belangrijker. Bij mij is het vertrouwen in Wan wel gehandhaafd.

PS : Ik zat helemaal alleen in de Kinepolis filmzaal... nog nooit meegemaakt.

Vrijdagavond bekeken, toch wel met veel zin heen gegaan want een nieuwe James Wan is altijd iets waar ik hoge verwachtingen bij heb. Maar ik had ook wel enige twijfels, want ik vond de trailer vrij standaard en de reviews vond ik ook mixed feelings geven.

Maar ik kan wel meteen zeggen dat ik zwaar heb genoten van de film, die wel echt anders is dan een gemiddelde Wan-film. Het gekke is dat de film helemaal niet zo bijzonder begint, dan lijkt het even een standaard ghost-movie maar dan zonder die nagelbijtende spanning, al vond ik het einde van Derek toch nog wel lekker sfeervol gedaan. Maar de film neemt ruim de tijd om ons in een verhaal te zuigen dat na een tijdje lekker intens en raar weet te worden met oa de moorden op de artsen. Ik had wel gedachten over waar dit heen zou gaan, maar de twist zag ik echt niet aan komen. Je weet al snel dat de vijand Gabriel heet, maar wat of wie Gabriel is word in het laatste half uur duidelijk. De onthulling dat het een soort muterende parasiet aan de achterkant van Madison was, was echt geweldig. Je hoorde ook wel even de verbazing in de bioscoop.

En dan slaat Wan gewoon een hele andere weg in, want wat begon als ghost-movie en mysterie, slaat dan over in brute actie met geweldige stukken in de cel vol met vrouwen en op kantoor bij de politie. De transformatie van Madison naar haar alter-ego inclusief het creapy draaien van haar lichaamsdelen was top gedaan.

Wel jammer dat er in de film diverse scènes zitten met mensen die domme dingen doen zoals de zus van Madison die het schijnbaar prima vind midden in de nacht een verlaten instituut in haar eentje te bezoeken. Al lost Wan dit wel weer geinig op door daar juist weer niks te laten gebeuren, ondanks gekraak op de achtergrond.

Ga dit in de bioscoop zien, Wan verdient het dat mensen dit op het grote scherm aanschouwen. Het is niet echt eng, maar wel bijzonder origineel en boeiend.

4*

Leuk origineel plot.
Er zit best wat actie in die op sommige punten wel wat over the top is.
Bijvoorbeeld als Gabriel de controle heeft dan lijkt hij ineens over bovenmenselijke krachten te beschikken (hij kan iedereen aan en kan elektrische apparaten beïnvloeden) terwijl hij uiteindelijk niet bovenmenselijk is.
Ik denk dat je dit verhaal ook kunt brengen als een meer diepgaande psychologische horror.
Bijvoorbeeld door de mentale strijd tussen Madison en Gabriel meer te laten zien.
Nu had Gabriel op het eind gewonnen. Oh nee, toch niet.

Echt een aanrader!

Damn amazing! Kan herkenbaar zijn door bepaalde elementen van aantal films die er door heen zitten, maar het is origineel en dit is een echt goeie lugubere horror film dat me zeker liet verrassen en dat is lang geleden. Het heeft een goeie opbouw dat de sfeer blijft groeien, met de juiste acteurs wat de film tot een goed geheel maakt. De twists and turns in de mysterieuze onderzoek dat leidt tot actie moorden zo amazing gedaan!

"Is he your imaginary friend?"

Meestal gaat de nieuwste James Wan gepaard met flink wat bombarie, maar deze film is vrij stilletjes uitgebracht. Dankzij de vele positieve berichten ben ik toch benieuwd geworden.

Wan lijkt met 'Malignant' weer terug te keren naar een kleinschalige spookhuisfilm. Hiervoor volg je de zwangere Madison die na de losse handjes van haar man haar ongeboren kind verliest. Daarbovenop krijgt ze last van verscheidene vage visioenen waarin ze getuige is van allerlei moorden. Je denkt het als kijker wel verder uit te kunnen stippelen, maar dan staat je nog een grote verrassing te wachten.

De film wordt weliswaar als een spookhuisfilm opgebouwd. Daarvoor zijn de bekende ingrediënten aanwezig, zoals: knipperende lichten, openslaande deuren en geestelijke verschijningen. Het is erg sfeervol te noemen; ik zat er gelijk helemaal in. Zo een overhead shot over de kamers in het huis heen is ook tof.

Het voelt alleen aan alsof men iets te veel wil uitleggen, waardoor er weinig meer te raden overblijft. Gelukkig is de omslag in de laatste akte meer dan de moeite waard. Het zal waarschijnlijk niet iedereen kunnen bekoren, maar het is simpelweg heerlijk gory. De energie waarmee dit gepaard gaat doet je gelijk opzitten van verbazing.

Al met al een prima horror van Wan. Ik ben blij dat hij voor de verandering eens een andere kant van zichzelf laat zien. Overigens moest ik op een bepaalde manier lichtelijk denken aan 'Adam Chaplin'.

3,5 Sterren.

Heerlijk film was me dit. We weten ondertussen wel dat James Wan pareltjes in het horrorgenre kan maken. Deze staat er alvast niet mis tussen. Het was eens wat anders, maar ook alles top uitgevoerd, lekker sfeertje. Eigenlijk weinig minpunten. Dikke 8/10

Visueel is Wan hier echt in topvorm en op dit gebied ook meteen het beste wat hij gemaakt heeft. Het verhaal is echter nogal een rommeltje en de bekende "James Wan" twist zie je eigenlijk al wel aankomen..

Na drie miskramen binnen twee jaar is Madison Mitchell [Annabelle Wallis] opnieuw zwanger van haar drankzuchtige, explosieve echtgenoot Derek [Jake Abel]. Nadat ze bij een ruzie haar achterhoofd flink heeft gestoten, wordt ze geteisterd door nachtmerries waarin ene Gabriel haar toespreekt en een aantal gruwelijke moorden pleegt. Is het nachtmerrie of realiteit? En wie is Gabriel? Wan trekt zijn bekende trucendoos open en weet in het begin wel degelijk een onheilspellende sfeer op te roepen. Maar al snel gaat dit de onzinnige kant op en het wordt alleen maar stompzinniger met een ronduit dwaze ontknoping. Slecht geschreven horrorfilm zou voor Wan aanleiding moeten zijn om het eindelijk eens over een andere boeg te gooien.

Holy hell dit was goed, not your ordinary plot. Lekker uniek en creepy as fuck.

Aanvankelijk lijkt dit een nogal standaard James Wan-horrorwerkje als bijvoorbeeld Insidious te worden, maar gaandeweg heeft de film toch wat aangename verrassingen voor de kijker in petto. En in de finale gaat de boel heerlijk los. Een absoluut minpunt is het matige, dik aangezette akteerwerk, dat op de rand van zelfparodie balanceert, maar gelukkig biedt de film genoeg spanning en vooral spektakel om dat door de vingers te zien. Visueel ziet alles er daarnaast bijzonder verzorgd uit, met virtuoos camerawerk, fraaie special effects en vernuftig geconstrueerd production design.

Redelijk sterke horrorfilm. Het verhaal, dat niet altijd even logisch is, zit best goed in elkaar en bevat een leuke twist. De uitwerking is aardig. De film begint wel wat als een standaard horrorfilm, met wat spanning en mysterie en lijkt voorspelbaar te zijn. Maar dan komt er een mooie plottwist die de film gelijk naar een hoger niveau tilt. Echt goed gedaan en het is het wachten waard. Het acteerwerk had beter gekund, zeker hoofdrolspeelster Wallis heeft moeite met haar rol en komt wat amateuristisch over. Visueel ziet de film er prima uit met een uitstekende sfeer, setting en soundtrack en goede make-up en effects. Standaard begin, top eind. 3.5/4.0

Maar weinige hebben zo'n invloed gehad op de horror van de afgelopen twee decennia als regisseur James Wan. Hij startte min of meer met Saw de stroming 'torture porn' en met Insidious en The Conjuring was hij ook medeverantwoordelijk voor de moderne spookhuisfilm. Nu me deze film keert hij wederom terug naar dat horrorgenre. En het stelt zeker niet teleur.

Regisseur Wan begint zijn film met een psychiatrisch ziekenhuis op een klif. Dat ziet er uit alsof het rechtstreeks uit een Universal-monsterfilm uit de jaren '30 afkomstig was. Het is dus vanaf het eerste shot al duidelijk dat het om een horrorfilm gaat, maar het laat de kijker aangenaam gissen naar wat voor soort horrorfilm precies.

Na die proloog ontmoetten we Madison (Annabelle Wallis), die geplaagd wordt door visioenen. Een begin vol met de bekende flikkerende lichten, uit zichzelf bewegende deuren en televisies die ineens aangaan. Wan laat zien dat hij nog steeds als geen ander weet hoe je jumpscares moet inzetten! Vervolgens introduceert hij standaardpolitiepersonages die bijna lijken weggelopen uit de jaren '90 horrorfilm. Zo de film lijkt dus een spookhuisthriller te gaan worden...

Maar dan...komt Alles samen, echt Alles valt ineens op zijn plek in een grote twist. En gaan alle remmen los! De derde akte is daardoor veruit het meest entertainende stuk van de film. Er wordt niet terughoudend gedaan op het gebied van bloed en dat werkte in he voordeel van de film!

Een vernieuwende horrorfilm werd het dit keer niet, maar Wan weet zich wel te onderscheiden. Op technisch gebied is Wan altijd al wel een sterk regisseur geweest. Ook hier zijn er weer goede camerabewegingen in ruimtes om meer spanning te creëren. Ja prima camerawerk maakt heel veel goed! Zoals ook een budget voor prima speciale effecten en nooit geweten dat Where Is My Mind? van de Pixies, die een aantal keer als instrumentale synthesizer-cover wordt ingezet zoveel spanning kon opwekken! Yup James Wan does it again!

“It's time to cut out the cancer.”

Hele vette en verzorgde prent van onze grote vriend ‘Wan’, een film waar ik in het begin nogal sceptisch voor was maar, die gedachten totaal van de tafel veegde. Ik heb altijd wel vertrouwen in ‘Wan’ maar, heb eigenlijk nooit geweten dat hij deze film op zijn naam had gezet, ik dacht eerder dat hij wederom meehielp in de productie, wat ik wel vaker zie. Helaas door een bug in de ‘klassieke modus’ die ik heb aanstaan (omdat ik de nieuwe layout nog niet gewend ben) staat er niet bij om welke regisseur het gaat en wie er in de cast zit, ik had het van de poster af kunnen lezen maar het werd mij duidelijk na het lezen van enkele comments een pagina eerder.

Ik ben er maar voor gaan zitten, aangezien ik gemengde verwachtingen had over deze film. Toch laat ‘Wan’ er geen gras over groeien en weet in tien minuten ons al te vertellen waarom hij ook weer de meester is van de afgelopen decennia, met onder andere ‘Insidious’, ‘The Conjuring’ en ‘Saw’ heeft deze man al enkele top titels op de wereld gebracht en mij zeker steeds meer horrorfan gemaakt. Het was altijd uitkijken naar de nieuwe ‘Wan’ en dat deed je nu ook. De eerste tien minuten laat ’Wan’ ons kennismaken met ‘Gabriel’, de duivel die hij gebruikt in deze film en hij zet er al een aardige stempel op met een spannende en beukend begin waar we het eerste bloed ook al zien.

‘Wan’ laat ons daarna een hele tijd, wel een ruim uur en misschien meer, in een doolhof vol vraagtekens achter maar, ook met een fantastische spanningsopbouw. De puzzel valt langzamerhand in één en scene na scene komen wij meer te weten over het wezen waar we naar kijken en, wat precies de bedoeling is. Toch weet ‘Wan’ het niet langdradig te maken en laat het monster zijn gang volledig gaan, er worden geen touwtjes om gebonden en na een half uur weten we in ieder geval al dat ‘Gabriel’ niet zomaar een geest is, wat ik wel verwachtte bij ‘Wan’. De film wordt op den duur spannender, de spanningsopbouw is geweldig gedaan door ‘Wan’ met een fantastisch decor, creepy en duister in verband met toch een leuke hoofdrolspeelster die goed werk levert.

De editing spreekt daarna wel boekdelen, waar ‘Wan’ besluit om wederom een scene te creëren waar ‘Madison’ geteisterd wordt door ‘Gabriel’ en dan een 2D effect maakt waarin we haar door de verschillende kamers zien rennen van boven af. En dan de mooie details die daar voornamelijk in verwerkt zijn was heel vet. Hij doet dit zeker niet één keer maar, besluit hier vaker gebruik van te maken. Ook het moment wanneer de agent ‘Gabriel’ achtervolgt en in een donkere loods terecht komt gaan we weer naar een 2D effect en lijkt het net alsof we in een videogame zitten, en dat effect vond ik erg leuk.

De soundtrack vond ik ook erg speels en bijpassend, dat maakte film voor mijn gevoel toch wel af zoals hij was. Het enige wat mij stoorde is toch dat ‘Wan’ zich iets in hield met de ‘moordscènes’. Ik had zeker van de eerste wat meer verwacht, en gehoopt op iets meer ‘Gore’. Dat neemt overigens niet weg dat de tweede moord, waar we ‘Gabriel’ zijn oude dokter met een mes bezig zien dan zeker niet slecht is, dat is het beeld voor mij wat een film als dit afmaakt en ik meer had willen zien, dat gebeurt jammer genoeg niet.

Het verhaal was erg vet. Het lijkt erop dat ‘Wan’ weer naar een spookhuisverhaal streeft, echter wat ik ook al zei is dat hij in de eerste paar minuten al liet zien dat hij een bepaald monster heeft gemaakt en daar gaan we mee verder. Dit monster komt al vrij vroeg in beeld maar, het lijkt nog steeds een spookhuis filmpje te worden met flikkerende lichten, de televisie die vanzelf aan en uit gaat en zenders veranderd en de koelkastdeur die open blijft gaan, ‘Wan’ laat zijn klasse zien maar we blijven streven naar de bekende weg. Dan gaat het verhaal steeds dieper en worden de visioenen heftiger, het duidt er duidelijk op dat ‘Madison’ bezeten is door iets en gaat verhaal halen bij o.a. haar pleegmoeder of die misschien weet wat er voor haar adoptie is gebeurd. Ze komt erachter dat ze destijds een denkbeeldig vriendje heeft genaamd ‘Gabriel’, wat hun er toe doet leiden hier meer onderzoek naar te doen. Opeens haar biologische moeder van zolder komt vallen en we duidelijkheid hebben wat er nou gaande is en blijkt ‘Madison’ hier zelf mee betrokken te zijn.

Na deze scene waar ook erg leuke soundtracks worden gebruikt gaat de film los. En blijkt het dat ‘Gabriel’ in ‘Madison’ zit, een heel medisch gesprek volgt daarna maar ‘Madison’ had een wezen op haar rug zitten, die ze operatief wouden verwijderen maar de hersenen waren teruggedrukt omdat dit te gevaarlijk was. ‘Gabriel’ heeft daarna zijn macht genomen over het lichaam van ‘Madison’ en verschillende mensen vermoord wat na de onthulling heel vet was. Waar ‘Gabriel’ eerst een heel politiecel uitmoordt en vervolgens als een ‘John Wick’ op steroïden een heel politiegebouw uitmoordt, en vanaf daar wordt de films als maar vetter!

Dus als horrorfan zeker de film gaan kijken, ik ben erg enthousiast en op een paar punten na is het wederom een fantastische prent van onze vriend ‘Wan’. Een film die zeker in mijn top 10 gaat eindigen dit jaar.

4.0*

Schreeuwerige film die verzwelgt in de dadendrang van Wan, die met elke scène de vorige wil overtreffen, maar in feite precies het omgekeerde bereikt. Oké, het scenario bevat één goede vondst, maar het schrijfwerk is verder nonchalant, onder niveau en in cruciale scènes totaal - maar dan ook totaal - ongeloofwaardig (de hypnose bijvoorbeeld). Ik vind het een belediging voor de intelligentie van de kijker en een bekrachtiging van de dubieuze reputatie die het genre al heeft en waarom het nauwelijks serieus genomen wordt, behalve door de rabiate liefhebber dan. Dat de personages de diepgang hebben van een lego-mannetje helpt uiteraard ook niet, maar de cast doet er nog een schep bovenop. De acteurs ontberen elk gevoel voor nuance en slagen er met hun botoxgezicht uitsluitend in één of twee extreme emoties (angst en de andere mag je zelf kiezen) uit te beelden, vooral door te schreeuwen, heel veel te schreeuwen of "hard" te kijken, en veeeeel te schreeuwen. En voorts: het hele politieonderzoek is een farce en door de videoclip/game-achtige cinematografie krijg je niet de tijd om de gebeurtenissen te laten bezinken, waardoor het op den duur niet meer uitmaakt wie er doodgaat. Het gevoel dat ik bij deze film krijg is dat van migraine tijdens een kerstfeest in een oververhitte kamer met te veel mensen waar ergens een peuter op zijn pas gekregen xylofoontje zit te rammen. Er zijn natuurlijk veel slechte horrorfilms gemaakt, maar van de zogezegd "hooggewaardeerde" films behoort deze samen met À L'Intérieur (toevallig of niet ook redelijk gelijkaardig in veel opzichten) toch tot het allerslechtste wat ik al gezien heb. Nee, dit is echt puberale quatsch van het zuiverste water.

Ik vond het heel moeilijk om dit af te kijken. Het is echt te slecht voor woorden. Het verhaal, de acteurs, de muziek...niets past bij elkaar en het voelt zo nep...

Geweldig horrorwerkje van Wan, die hiermee misschien wel zijn beste film sinds de eerste Conjuring aflevert. Malignant is in de eerste helft nog wat meer standaard Wan-territorium, met de spookhuissetting en onverklaarbare gebeurtenissen, maar je hebt als kijker al snel door dat dit verhaal toch even helemaal anders in elkaar steekt. De brute moorden, de link tussen Madison en de gruwelijke moordenaar, etc; het is mysterieus, fris en de spanning wordt door de escalerende gebeurtenissen langzamerhand opgebouwd. En hoewel ik vrij vroeg voor mezelf beslist had dat Madison op directe wijze iets met de moorden te maken heeft, bleef het hoe en wat een raadsel, en wanneer dan de onthulling of twist komt richting het laatste stuk van de film viel alles op z'n plaats. Een knotsgekke twist overigens, pure pulp (in de goede zin van het woord). De twintig minuten die hierna volgen zijn fan-tastisch en sluiten de film heerlijk af. Enorm bruut en bloederig, Wan houdt zich totaal niet in en gaat helemaal los. Voor dit eindstuk was Maligant gevoelsmatig een mooie 3.5*, maar dat eindsegment in het politiestation maakt er een heerlijke 4* van. En nogmaals, het is pulp, dat laatste stuk. Niet te serieus benaderen, maar gewoon genieten van de gekte die zich voltrekt.

Voor mij is Malignant in ieder geval een van de verrassingen van 2021 tot nu toe. Wan brengt het allemaal stijlvol in beeld, camerawerk is prima (dat shot van de kamers van het huis), en zo'n heerlijk foute twist plus eindstuk maakt het dan af wat mij betreft. 4*.

Oh wat heerlijk, eindelijk weer eens wat anders!

Wat een fijne film van James Wan. Iets totaal anders wat we van hem gewend waren, al was de spanning, de setting en camerawerk wel typisch Wan vond ik. De film begint mysterieus en spannend en op z'n tijd zag je ook wel scenes met gore. De acteurs speelden echt prima. De plottwist had ik zelf niet zien aankomen. Had eerder verwacht dat zij het uiteindelijk toch was (in haar eentje), maar deze uitwerking vond ik geniaal bedacht. Een keer wat anders en dat mag ook wel een keer. Ik zie hier trouwens nog wel een vervolg op komen, jullie niet? Van mij mag het!

3,5 sterren!

Deze film is een amateur-horrorfilm, het mist enige emotionele passie voor het genre, zoals we dezelfde regisseur hebben zien overbrengen in the conjuring.

De karakters zijn slecht geïntroduceerd en lijken er alleen maar te zijn voor het salaris; bovendien is het plot gewoon lachwekkend en saai.

Om te zeggen dat ik teleurgesteld ben, is een understatement, James had terug moeten gaan naar de tekentafel met deze verschrikkelijk slechte poging tot een film.

Verspil alsjeblieft niet bijna 2 uur van je leven zoals ik deed, evenals geld dat ik in plaats daarvan aan een McDonald's had kunnen besteden en waar ik meer plezier van had gehad.

Ik haat het om slechte recensies achter te laten, aangezien James een geweldige regisseur is. Ik had echt hoge verwachtingen van de film, maar ze werden binnen de eerste 10 minuten neergeschoten.

Wat een verassing. Voor het eerst in tijden het plot totaal niet zien aankomen.
Ik mag echt hopen dat het slechte acteerwerk en cheesy horrorvibe in het begin ook écht daadwerkelijk expres is gedaan. Lijkt mij bijna onvermijdelijk, maar alsnog. (vooral als je zie hoe slecht Gabriel gemaakt is... dan kan je het bijna niet serieus meer nemen. En dat is ook niet erg!

Heb me echt heel goed vermaakt met de film, met de mindset dat al het slechte van de film bedoeld was vanuit James Wan.

Zeker een goede film weer van James Wan. Het verhaal zit goed in elkaar en de horror is brutaal. Het is een vernieuwende film in het genre. In het begin deed het me denken aan Minority Report van Spielberg maar iets later gaat het toch een andere richting uit. De beginscène wordt ook later pas echt duidelijk. Echt goor is het niet maar ja een slasher is het wel eigenlijk. De film kent wat vanalles want in het begin lijkt het eerder een spookhuisfilm te worden. Ook dat is het dan uiteindelijk niet. Eigenlijk zeer knap gedaan van Wan. Ik denk dat sommigen zijn genialiteit in deze film nog niet hebben ontdekt.

Beetje aparte film. Had een film in de trant van the Conjuring en Insidious verwacht, maar dat is deze film totaal niet. Het is moeilijk om de film in een hokje te plaatsen, omdat het eigenlijk meerdere stijlen zijn die in de film naar voren komen. Wel kreeg ik, zeker ook door de muziek en de editing, ook een beetje de vibes van de eerste Saw film.

Dat het totaal niet was wat ik ervan verwachtte hoeft niet te betekenen dat ik de flim slecht vond. Het camerawerk is erg goed (vooral de Kill Bill scène) en technisch gezien valt er niks op aan te merken. De film keek leuk weg en ontvang daarom van mij een voldoende.

Echter is deze film voor mij niet van do orde van een hoop andere horrorfilms van Wan (Saw, Insidious, Conjuring), maar net als Dead Silence toch wel een beetje een misser.

Dat heeft vooral te maken met de enorme plotholes die er in de film zitten.
Zo wordt er nergens in de film uitgelegd waarom Gabriel elektriciteit kan besturen. Ook moet je maar meegaan in het verhaal dat toen hij pas 9jaar oud was al enorm intelligent en kwaadaardig was.

Los van het hierboven genoemde zijn er meer dingen aan het verhaal die niet kopte. Ik begrijp allemaal wel dat dit de stijl van de film is en dat je daar in mee moet gaan, maar ik kon er niet inkomen.

Voor mij was de film goed genoeg om er een voldoende uit te slepen, maar daar is dan ook helaas alles wel mee gezegd.

Malignant is een leuke combi van horror en mysterie. James Wan deed de regie, produceerde mee en had bemoeienis met het script. Daaruit volgt dat Wan behoorlijk veel creatieve vingers in de pap had. Herkenbare thema‘s als familie en identiteit komen weer voorbij. Dat Wan, die ook Aquaman regisseerde, iets met comics heeft, blijft in de actiescènes niet onopgemerkt als de moordenaar zich op spinachtige wijze voortbeweegt bij de uitvoering van zijn kwaadaardige inspanningen.
De eerste helft van de film doet denken aan films als The Conjuring of Insidious. Scenaristisch en visueel zijn de overeenkomsten onmiskenbaar. De film neigt naar een spookhuisfilm. De identificatie met bovengenoemde films is overigens helemaal niet storend, maar is gewoon een opvallend element. De opbouw van de spanning gaat heerlijk geleidelijk en komt vooral voort uit subtiel griezelwerk. Hoewel jumpscares niet uitblijven, is het vooral de onheilspellende sfeer die de film tekent. Zonder dat het inbreuk heeft op de sfeer, wordt in de tweede helft het raffinement losgelaten en krijgt de film een dynamischer en actierijker uiterlijk.
James Wan gebruikt veel facetten uit het horrorgenre. De film is soms een regelrechte slasher, soms een subtielere spookhuisfilm en laat ook niet na om in de psychologische horror te verdwijnen. Ook heeft het verhaal veel wendingen. De kijker wordt herhaaldelijk op het verkeerde been gezet. Niet alle wendingen zijn even geslaagd. Sommige blijven wat in het luchtledige hangen. Het middenstuk verloopt daardoor soms wat moeizaam en vertragend. Daar bekruipt je het gevoel dat de lengte van de film best iets ingekort had mogen worden. De actierijke en bloederige finale biedt vervolgens een welkome spannende versnelling in het verhaal, die heerlijk wegkijkt.
Malignant is een goede horrorfilm. De combinatie van subgenres zorgt voor dynamiek en spanning. De personages zijn interessant en goed uitgetekend. Goed camerawerk en een stemmige score dragen bij aan de fantastische sfeertekening. Puntje van kritiek is het soms wat slepende middendeel. Verder niets dan lof.

Aardige film waarin een zwangere vrouw visioenen ziet nadat ze mishandeld is door haar man. James Wan doet weer waar hij goed in is. De film had met gemak een stuk korter kunnen zijn. Hier en daar mooi camerawerk en het monster ziet er ook best origineel uit. De scene in de politie-cel is wel lekker.

Heerlijke horrorfilm, al zal het eerder uitgroeien tot een cultfilm dan een grote klassieker. James Wan is geen onbekende in het genre met films als Saw, Conjuring en Insidious. Ook al moet de film het vooral hebben van zijn gekende sfeer is het best wel een origineel verhaal voor dit soort films.

De film wordt gedragen door de Engelse actrice Annabelle Wallis die naast tv-rollen als The Tudors en Peaky Blinders nog niet veel groots heeft gedaan in films. Veel acteerprijzen zal ze met deze film ook niet winnen vrees ik. Maar het valt nog wat mee. Met het budget en een cast van een B-film is het toch veel beter geworden dan het had mogen zijn. Best van deze film genoten!

Yep, dit is mijn cup of tea !
Originele film, prima opgebouwd verhaal die lekker bruut weet te eindigen met een twist van formaat !
Goed acteerwerk van de hoofdactrice Annabelle Wallis die voor mij een totaal onbekende is.
Gaaf is ook dat het slot nog wat vraagtekens heeft en dat je als kijker zelf kan bepalen hoe sommige personages het uiteindelijk er nog van af brengen.
Kijk niet naar de trailer, lees kort het verhaal en geniet ervan zou ik zeggen
Deze film krijgt van mij een dikke 8/10.

Deze Horror / Thriller film van de bekende horrorregisseur James Wan lag al eventjes bij mij op de plank en leek me wel geschikt om tijdens de huidige "Horrorfilm Challenge", waar ik een beetje voor spek en bomen aan meedoe, eens te bekijken.

Wanneer de hoogzwangere Madison (Annabelle Wallis) op een nacht door een onverklaarbare aanval zowel haar echtgenoot Derek Mitchell (Jake Abel) als haar ongeboren kind verliest, valt haar leven in duigen. Toch wordt het daarna niet veel beter, als ze visioenen krijgt van soortgelijke moordpartijen, die volledig stroken met wat er op dat moment in werkelijkheid gebeurt. Een traumatische gebeurtenis uit het verleden kan wel eens de oorzaak zijn van haar voorspellende visioenen. En natuurlijk duurt het niet lang voordat Madison zelf in levensgevaar is…

De titel "Malignant" is overigens creatief bedacht, want het verwijst naar een kwaadaardige tumor, een tumor met cellen die spreiden naar andere stoffen en organen. "Malignant" gaat echter slecht van start met slecht acteerwerk, doordeweekse horrorbeelden en vele clichés die het genre kent. Alle elementen uit eerdere horrorfilms van regisseur James Wan komen dan namelijk voorbij, waarbij clichématig een mistig, duister en oud huis als decor dient. Met knipperende lichten, uit zichzelf bewegende deuren, elektrische apparaten (blender en televisie) die vanzelf aangaan en een koelkast die opengaat, doet James Wan er alles aan om je de stuipen op het lijf te jagen. En dat lukt best goed voor bijvoorbeeld twaalfjarige jongeren (die ondanks de R-rating absoluut tot de doelgroep behoren, en de film ook zeker moeten gaan zien) die voor het eerst een horrorfilm zien, maar voor de oudere doorgewinterde horrorliefhebber is dit niets nieuws meer onder de zon.

James Wan doet een schepje "The Conjuring", "Saw", "The Nun" en "Mortal Kombat" in de blender voor het maken van "Malignant". De film komt pas echt lekker opgang na de grote Saw-achtige twist na circa 90 minuten en vanaf dan wordt het ook best bizar met brute vechtscènes in een gevangeniscel met vrouwen en een politiebureau, die niet hadden misstaan in een exploitatiefilm uit de jaren tachtig. Het laatste gedeelte is misschien lachwekkend maar ook slim en weet deze film net dat extra's te geven. Het einde en de oplossing voor het conflict voelde helaas wel iets te goedkoop en flauw aan en men had nog iets meer mogen laten zien voor de credits op het scherm verschenen na circa 108 minuten.

Hoewel de dialogen soms best dom waren, deden de hoofdrolspelers, te weten Annabelle Wallis (die ook in een hoofdrol te zien was in "Annabelle (2014)"), Maddie Hasson (als Sydney Lake die de zus is van Madison), George Young (als rechercheur Kekoa Shaw), Michole Briana White (als rechercheur Regina Moss), Jacqueline McKenzie (als Dr. Florence Weaver) en Jean Louisa Kelly (als Serena May die de biologische moeder is van Madison), het opzicht best verdienstelijk. Maar de echte ster in deze film is misschien wel danseres en slangenmens Marina Mazepa in een indrukwekkende monsterrol (die van Gabriel, waarbij de stem afkomstig is van een man, namelijk Ray Chase) en James Wan laat haar tijdens de vechtscènes stralen.

Verder is de cliffhanger na circa 90 minuten zeer verrassend en de speciale effecten in "Malignant" en de rest van het camerawerk (hoe James Wan nachtelijke buiten scènes bijvoorbeeld in beeld weet te brengen, leunt tegen het sprookjesachtige aan) zijn ook kwalitatief te noemen. De horror (met name de kills) die je te zien krijgt stelt opzicht ook niet teleur en lijkt hevig geïnspireerd te zijn door het Giallo genre. De sfeer van "Malignant" wordt bepaald door gelikte shots met veel diepblauw en bloedrood en de muziek komt op conto van Joseph Bishara en dat is een goede bekende van James Wan, want hij verzorgde alle muziek in de films van het "The Conjuring Universe".

De eerste anderhalf uur van "Malignant" vond ik niet echt bijzonder als doorgewinterde horrorliefhebber en ook het einde vond ik tegenvallen. Maar de verrassende twist en de brute vechtscènes vergoeden gelukkig nog het één en ander. Maar een voldoende kan ik er helaas niet voor geven en ik raak ook langzaam wat uitgekeken op de technisch sterke regisseur James Wan.

Een heerlijk obscure, originele creature feature van James Wan. Dit behoort ongetwijfeld tot de top 3 beste horrorfilms van 2021. De plotontknoping blijft mysterieus tot het einde, de spanning is te snijden en wanneer de gore op de proppen komt, is het genieten geblazen. Sfeervol en degelijk in elkaar gestoken werk.

Zeer zeer slecht. Zelden zo'n slechte horror gezien. Gewoon lachwekkend. Geïnspireerd op basket case denk ik en die was nog beter.

We weten dat James Wan wel wat kan in het horror genre. Ook deze rolprent heeft zo zijn sterke momenten. Je wordt in het eerste deel flink op het verkeerde been gezet. Uiteindelijk word alles duidelijk uitgelegd en is er een happy end. Tyisch Amerikaans dus. Hier is geen ruimte voor grijswaarden, twijfel en krijg je als kijker alles wat je wilt. Spanning, actie, wat humor, en tegen het einde de nodige gore. Kortom, ik ben wel verbaasd dat ik hier mensen hoor roepen dat het zo fris en vernieuwend is. Ik moet jullie teleurstellen, maar er zijn geen nieuwe elementen in deze film. Het is allemaal al tig keer gedaan. Enige belangrijke verschil is dat tegenwoordig horror ook mainstream is geworden. En dat het budget voor deze film in vergelijking met zijn voorbeelden een stuk rianter is. Dit biedt de nodige perspectieven.

Maar goed, de film basketcase was precies dit en dan met een twist zoals in de film "i see you". En wat meer budget en je hebt malignent. Zeker niet slecht, goed gemaakt, spannend en geinige twist. Persoonlijk had ik het wel graag iets minder serieus willen zien, zoals de genoemde voorbeelden. Maar goed, dat is ook een beetje teken van deze tijd dus ik neem het Wan niet kwalijk.