Candyman (2021)

Absoluut. Vond het al zo jammer dat het niet in een bos begon, met een stel tieners in een wagen die er voor een weekendje uitgingen.

Genoeg exposure in deze film om hem losstaand te kijken. Maar ik begrijp best dat het dan wel iets te voorgekauwd/gemakzuchtig over kan komen, terwijl het juist als leuke gerefereerd over kan komen als je het origineel kent.

Het is ook geen perfecte film wat dat betreft. Het origineel is denk ik niet bekend genoeg om de film zonder dmv de silhouetten uitleg scenes te maken.

Dus als iets ergens erin zit, is het standaard kut? Denk juist dat Peele en consorten hier een slim statement maken tegen alle oeverloze discussies in films en andere (social) media over dit soort onderwerpen. Dat we allemaal een beetje hypocriet zijn en we gewoon even normaal moeten doen.

Dat mensen niet over het homostelletje vallen verbaast mij dan weer ontzettend , dat voelde wel gekunsteld aan.

??

De discussie gaat gewoon over of het erin zit of niet. Wat mensen er dan van vinden moeten ze maar voor zichzelf uitmaken. Mij boeide het eerlijk gezegd niet veel, ik heb mij aan andere dingen lopen storen.

Herken in de gentrificatie discussies niet echt de opdringende black lives matter boodschap zoals jij en AjaxL wel voorstellen in eerste instantie bij deze discussie. Enkel dat het meer op een humoristische ondertoon gebeurt zoals ik al uitlegde. Dus zo dik ligt het er niet bovenop lijkt me dan.

Dst Candyman als een symbool van onderdrukking wordt gebruikt is het enige overduidelijke dat te zeggen valt. Maar dit is een thema uit het eerste deel en dit is een vervolg daarop. Ook niet echt iets dat deze makers kwalijk te nemen valt.

Maar ben er verder ook wel klaar mee. Ik praat hier nu over terwijl dit tijdens het kijken naar de film absoluut geen gedachte is die bij me opkwam (daarom was ik ook verbaasd dat het er hier alleen maar over ging).

Bij zaak

Ondanks het sterke script en een solide cast maakt regisseuse Nia DaCosta de verwachtingen niet waar. Als Jordan Peele naast scriptschrijver ook als regisseur aan het roer had gestaan had dit vermoedelijk niet veel uitgemaakt. Get Out was weliswaar fantastisch, maar Us was een enorme teleurstelling waardoor ik betwijfel of hij dit script op een betere manier naar het scherm had kunnen vertalen. Toch lijkt vooralsnog alles wat de man aanraakt in goud te veranderen. Het feit dat zijn naam verbonden is aan dit project, zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan het feit dat de film in Amerika een enorme hit werd tijdens zijn openingsweekend.

Het grootste probleem van deze spirituele opvolger is dat het echte suspensegevoel uitblijft en hierdoor mijn aandacht steeds verder weggleed. Spijtig, want het verhaal van Candyman die na zijn lynching een boeman is geworden kan gezien worden als een synoniem hoe het is om als een zwarte man in Amerika te leven. Dit is dus meer dan een horrorfilm, maar tevens een maatschappelijk commentaar.

Op papier werkt het goed, waar ik achter kwam toen ik er na afloop een Ending Explained op google had bijgehaald, maar er gaat al iets fout als het opzoeken van een dergelijk artikel überhaupt nodig is. Hoe maatschappelijk relevant ook, deze sequel voelt hierdoor als bijzaak (pun intended) omdat het verhaal simpelweg niet sterk genoeg naar het scherm vertaald wordt. Daarnaast lag de maatschappelijke kritiek er vaak ook te dik bovenop. Die politieagent aan het einde bijvoorbeeld. Verschrikkelijk, en zo overduidelijk dat het ongeloofwaardig werd.

Dit blijft daarnaast ook een horrorfilm, en dus worden er pogingen gedaan om het publiek schrik aan te jagen. Ook op dit gebied faalt de film. Een verwoede poging van de regisseuse om angst in het verhaal te implementeren, zoals het bruut vermoorden van een paar tienermeisjes die verder niks met het verhaal te maken hebben, is hier een goed voorbeeld van. Tevergeefs, want omdat deze momenten niks bijdragen aan het verhaal voelen ze eerder geforceerd aan.

Het origineel uit 1992 zag ik drie jaar geleden pas voor het eerst, en hoewel deze verre van perfect is zou ik deze altijd verkiezen boven dit vervolg. En oh ja, die fantastische theme uit het origineel hadden ze maar beter intact kunnen laten in plaats van het slappe aftreksel wat hier gebruikt wordt..

2,0*

Zwarte horror, om het maar een naam te geven, is toch wel in de laatste jaren. De angst van horror als symbool voor de angst van de zwarte community die zij constant ervaart, zoiets geloof ik. Zeker rond de persoon Jordan Peele komen er veel films uit. Dit is weer een volgend deel daarin. Ik ken het origineel overigens niet.

Op momenten wel een prima film dit. Visueel af en toe erg mooi (heel erg mooi zelfs), met fris en verrasend camerawerk, goede sfeer, fijne setting en aankleding en het tempo is oké. Maar de film zakt steeds verder af. Inhoudelijk weinig boeiend, echt eng of spannend of goor wordt het nergens, dus als horror wat mislukt. De hofdpersoon is vrij kleurloos en weet de kijker niet erbij te houden. En volgens mij werd de film steeds symbolischer waardoor ik er op het basisniveau ook niets meer mee kon. De geloofwaardigheid verdween steeds meer. 2,5*.

Ow ow ow

Niet onaardig, maar het had meer kunnen zijn.

Het acteerwerk van de personages die er toe doen is prima, de sfeer is goed gedaan en het hele gebeuren rondom Anthony vond ik erg leuk gedaan, meer daarover in de spoilers.

Nou ken ik het origineel eigenlijk alleen van naam en wat scènes, maar nooit echt volledig gezien. Nu beginnen de spoilers over deel 1 en dit nieuwe deel.

De verandering van Anthony vond ik erg cool gedaan, ik had wel eerst zoiets van dude...waarom ga je ingodsnaam niet naar een dokter wanneer je hand er zo uit ziet na een steek van een bij? Maar de scènes in dat huis van die ene critici vond ik leuk gedaan.

De sfeer was goed, maar echt spannend vond ik het niet helaas. Kan ook komen omdat ik onderhand 39 jaar ben en heel veel horror heb gezien natuurlijk. Het hele verhaal achter Candyman vond ik wel tof verzonnen, al die slachtoffers van jaren geleden waar die man bij de wasserij het over had, zij zijn allemaal Candyman.

In een review die ik het zag begrijp ik dat in het origineel Candyman zowel zwarte als blanke slachtoffers maakt en in dit deel viel op dat er alleen blanke slachtoffers worden gemaakt. Ik begrijp dat Sherman en die twee andere slachtoffers door witte mensen vreselijk schofterig zijn behandeld en gedood, maar daar kunnen die schoolmeiden bijvoorbeeld toch niets aan doen? Dus waarom alleen achter blanken aan gaan? En wat nou als een zwart jochie,meisje, man of vrouw zijn naam 5 keer zegt in de spiegel?

En dat eind was gewoon raar. Anthony ligt op de grond en zijn vriendin is erbij, maar ze zagen iets in zijn hand en dus schieten ze hem vol kogels. De man lag half dood op de grond......maar ok. Begrijp me niet verkeerd, er zullen genoeg van dit soort schietgrage agenten zijn in de VS, maar ook genoeg goede. Hier moesten het natuurlijk weer echte stukken stront zijn.

Daarnaast is het ook weer duidelijk dat dit zoals veel ander Hollywood content de laatste tijd er weer perse bepaalde dingen in moeten zitten. Homostel, eentje blank, eentje zwart, waarvan eentje zich echt gedraagt alsof ie in een comedy show zit ofzo, dude valt niet serieus te nemen. Het stoort niet, maar tegelijkertijd voegt het stel niets toe. Maar het begint heel erg op te vallen in media uit Hollywood de laatste tijd. Het is om de "woke" crowd tevreden te stellen i guess.

In IMDb reviews lees ik dat mensen zeggen "basically white people bad." Nou is dat wel heel simplistisch natuurlijk en hou ik er niet van om dit te moeten zeggen....maar zo'n gevoel kreeg ik absoluut wel tijdens de film. Ik begreep dat het origineel dit soort zaken ook aanpakt, maar echter veel subtieler. Hier....niet bepaald.

Echt totaal niet. Ik weet niet waar mensen die flauwekul toch telkens vandaan halen. Neem een film met een paar zwarte mensen in de hoofdrol, en je hoort - binnen 1, 2, 3, - weer iemand zeggen 'oh, ze vinden witte mensen slecht'. Hoe komen jullie daar telkens weer op?

Sterker nog, de film ging juist tegen alle generalisaties in. (1) De zwarte kunstenaar die het wou opnemen voor zwarte wijken, bleek uiteindelijk juist degene die de prijs opdreef. (2) De witte PhD studente leek eerst in de ban geraakt van het kwaad, maar was juist degene die de baby redde; (3) De zwarte man uit de arme buurt leek degene die te vertrouwen was, een vaderfiguur, maar was uiteindelijk juist de slechterik. (4) Dan is er nog dat leuke witte vriendje van de broer van de zus, etcetera.

Er zijn eigenlijk maar drie redenen waarom witte mensen zich aangevallen zouden kunnen voelen na het kijken van candyman. (1) er zijn (slechts) twee witte foute types in de film. A. De art-dealer. B. De politie-agenten. Sorry hoor, maar als mensen zich zo erg identificeren met deze types dat ze zich op hun huidskleur aangevallen voelen dan vraag ik mij af wiens schuld dat dan is? En wat zegt dat over de kijkers zelfbeeld? (2) daarnaast wordt er in de film gesproken over zwarte ghetto’s en gentrificatie. Maar als je hierdoor je aangevallen voelt dan heb je, naar mijn mening, niet opgelet. Namelijk, het is niet alleen een vraagstuk over kleur maar ook over klassenverhoudingen. (3) Stereotypische machtsverhoudingen worden in de film omgedraaid. We kijken naar een film over een succesvolle zwarte vrouw die carrière maakt in de kunstindustrie. Zou dat voor sommige mensen confronterend zijn?

Tot slot lijkt het me helemaal niet zo verkeerd dat witte mensen zich zo nu en dan bewust worden van hun kleur door een film als deze. Ik denk dat een film als candyman (of get out) juist pedagogisch kan werken. Hoevaak hebben we wel niet naar films gekeken waar de enige zwarte rol weggelegd is voor de gangster, de verrader, de seksmonster, enzovoorts. Laten we het maar een keertje omdraaien hoor. Prima.

Slappe hap.

Acteerwerk was ook om te huilen.

Op het einde ging het iets beter, maar toen was de film al voorbij.

2 sterren voor de moeite.

Klopt met Todd, ca 2 seconden te zien

Waardeloze film.

Spanning ver te zoeken.

Wel mooi dametje, maar verder niet aan te gluren.

Echt bijna in slaap gevallen

Belachelijke flutfilm,zonder spanning en slecht geacteerd.

Zeer povere tot slechte film, het origineel uit '92 vond ik eigenlijk ook al ni wow (5 à 6/10) en deze remake is nergens beter, integendeel, is zelfs op alle vlakken veel minder. Heel weinig spanning te beleven, redelijk futloos allemaal net als het acteerwerk. Echt zo'n film, die nooit gemaakt moest worden. Zijn dit nu de horror bioscoopfilms van deze tijd, armtierig, goed dat ik deze mijd.

Het zal nooit mijn film worden.

Veel te saai.

90 min waren voor mij zeker 180 min.

Heel jammer van het einde, want tot aan dat moment was het gewoon prima (lees redelijk). Aardig script, hetzij wat traditioneel, redelijk goed acteerwerk (behalve de hoofdpersoon). Muziek en visueel ook aardig, maar duidelijk geïnspireerd door andere horrorfilms. En ik vond de duidelijke stereotypes eigenlijk niet echt een probleem (blanke mensen die alleen maar slechte eigenschappen hebben en zwarte mensen die verheerlijkt worden), tenslotte is dat iets dat lange tijd andersom ook gebeurde.

Maar dat einde, man man man. Het slaat sowieso nergens op, maar het is inderdaad een overduidelijke verwijzing naar de BLM beweging. Op zich is dat geen probleem, maar hier is wel echt enorm versimpeld en eenzijdig (terwijl de beweging überhaupt al weinig nuance bevat). Het kon in ieder geval ietsjes subtieler, sterker nog, het had moeilijker nog duidelijker gekund. Dit was wel heel erg prekerig en dat zorgt voor een slechte nasmaak. Dus daardoor toch een klein beetje puntaftrek.

En als allerlaatst is het ook erg goedkoop om de originele acteur slechts enkele seconden tijd te geven op de allerlaatste minuten van de film, als je hem echt recht wilde doen dan had je daar wel iets meer mee kunnen doen. De fans van de originele film zaten daar 90 minuten op te wachten en dan het zo oplossen is wel een anticlimax.

Maar verder was het verrassend aardig.

De trailer is het beste aan deze film

Opbouw is aardig maar het einde is slecht en dat verpest de film.

2,5*

Als eerste, wat een irritante personages. Helaas daarnaast is het verhaal helemaal uitgekauwd voor de discussie over minderheden, minder kansen enz, enz, enz.......

Jordan Peele met de handen aan het stuur binnen de ontwikkeling van deze prent en langzaam ben ik wel even klaar met zijn boodschap. Niet elke film hoeft daar over te gaan want dan creëer je overkill en daarmee mis je dan gewoon volledig je uit te willen dragen boodschap. Het stoorde me werkelijk, ik wilde de candyman zien en niet een politiek belegen dramaprentje.

Ook het verhaal komt gewoon niet lekker uit de verf, en dat is door al dat gelul in de ruimte. Het script dus, wat regelmatig vervelend saai aandeed. De cast kan er ook niet veel mee, het mist kwaliteit binnen het vak. Een paar leuke shots kunnen helaas het geheel dus ook niet pimpen. Nee ik heb hier weinig aan gehad.

Snel vergeten deze, het eerste deel is top en deze versie had gewoon niet gemaakt moeten worden.

De zoveelste overbodige reboot van een ooit populaire filmreeks, al kun je dit ook zien als een soort vervolg op het superieure origineel uit 1992. De insteek, een kunstenaar (Yahya Abdul-Mateen II),raakt langzaam maar zeker geobsedeerd door de legende rond de mysterieuze titelfiguur, is al weinig veelbelovend, maar wat de film echt de das om doet is een totaal gebrek aan spanning. Er zit werkelijk geen enkel eng moment in de film en de aanwezige moordpartijen worden bijzonder fantasieloos opgebouwd en in beeld gebracht. Eigenlijk vond ik de verwijzingen naar het origineel nog het meest interessant, iets dat al genoeg zegt.

Jammer.

Eens met Onderhond. Dat het een sociaal thema aansnijdt is niet zo erg. Maar de film staart zich er blind op waardoor het totaal geen effectieve horror meer is.

Neem bijvoorbeeld de scene met de influencer (neem ik aan) die kijkt naar de spiegel en de tekst leest over Candyman. Ze komt vrij laat terug in de film, maar als kijker weet je net zo weinig van haar als dat kleine stukje eerder. Behalve dat ze kennelijk gemeen is tegen een donker meisje. En daarna worden zij en haar vriendinnen een voor een vermoord omdat ze 5x Boogeyman hebben gezegd. Het is best netjes gedraaid allemaal met een grappige inzoom naar een wesp die ook in de spiegel verdwijnt. Maar als je het ontleedt als een effectieve enge scene of een scene die wat toevoegt aan het verhaal is het resultaat gewoon 0,0. Ook de kunstrecensent die gepakt word in haar appartement heeft een vreemde beeldtaal, alsof een buurman aan de overkant de moord ziet. Het lijkt er vooral op dat de regisseur het horror genre niet begrijpt, en qua beeldtaal ondanks ze mooie shots brengt, nooit weet hoe je spanning opbouwt wat vrij funest is voor een film als deze.

2 sterren.

Pfff waar heb ik naar gekeken.... Ik vond eigenlijk maar 1 scene goed en dat was met die meiden in de wc en dat paste eigenlijk totaal niet bij de rest van de film. En het einde....?

In ieder geval niet mijn genre. Boring.

Matig horrorwerkje. Het verhaal is wat warrig en ook het gemis in structuur in de uitwerking zorgt voor een onsamenhangend geheel. Soms gebeuren er dingen die weinig toevoegen en uit de lucht komen vallen. Dit alles gaat ook ten koste van de spanning. De film is totaal niet spannend en zelfs de titelfiguur is verre van eng. Er had veel meer in kunnen zitten. Ook van de kills moet de film het niet hebben. De eerste kill ziet er goed uit, maar de rest valt tegen. Het acteerwerk is verder ok. Visueel ziet de film er verder goed uit. 2.0

Ik wilde deze film zo graag goed vinden, maar hij wist me niet te pakken.

De acteurs zijn prima, zo ook het camerawerk en de cinematography. Maar verder kon ik er niet veel mee. Het was meer iets tussen een maatschappelijk drama en horror. De film wordt nooit echt spannend en het verhaal is me toch iets te vaag allemaal (ondanks dat ik de uitleg heb opgezocht).

Jammer.

De originele Candyman-film uit 1992 is een horrorklassieker! Gebaseerd op Clive Barker's Books of Blood. Dit bracht de mythe; dat als je 5 keer 'Candyman' zegt in de spiegel hij je komt vermoorden. (net zoiets als bij de spiegelheks Bloody Mary) Tja en nu is er ook een moderne update...of een vierde deel in de horrorfranchise. Maar het enige waar ik iets positiefs over kan melden is dat de film gelukkig maar kort is en dat er visueel soms wat mooie scenes zijn. Verder is de film repetitief en overvol oppervlakkig gepresenteerde ideeën.

Oké ik snap best dat kijkers die de film uit 1992 niet hebben gezien, waarschijnlijk een opfriscursus nodig hebben. Maar waarom diezelfde schaduwspel-vertelstijl tweemaal herhalen? Eerst vertelt Brianna's LGBT-broer met die beelden, een kampvuurverhaal, dan de man in eigenaar van een wasserette en plots keert Vanessa Estelle Williams (Anne-Marie McCoy uit het eerste deel) ook nog even terug om het verhaal nog eens te vertellen. Zo wordt het een compleet overbodige hervertelling dus...

Tja, daarmee blijkt het algauw dat men in de film alles aan de kant zet voor het plaatje. Is daarom de setting ook verplaats naar luxueuze appartementen en kunstgaleries van Chicago? Als dit over Cabrini-Green gaat, waarom is het gebied dan niet wat uitgebreider in beeld? Nee je krijg eerder teveel tijd-verspillende scenes zoals; een etentje met kunstkenners, een gesprek tussen Brianna en een van de vrouwen van die tafel of die pijnlijk slechte scene in kunstgalerie...

Daarnaast is er ook nog een algemener probleem met het script, geschreven door Jordan Peele, Win Rosenfeld en DaCosta: het is alleen maar boodschap-gestuurd. Echter meer dan een verzameling van niet-subtiele dialogen komt de film niet! Vlak sociaal commentaar verpakt in hoe mooi de film eruit ziet... Hetzelfde kan ook gezegd worden van de moorden!

Tja, de film draagt uiteindelijk toch de naam van de jaren '90 rauwe horror/slasher maar het vele gegoochel met spiegelsreflecties en bijen, of een camera die zich terugtrekt, jaagt nu niet echt iemand de stuipen op het lijf! Ook zijn er horrorscènes die soms als een vreemde eend ineens opduiken. Maar de meeste moorden zijn buiten beeld Wel in beeld was de lichaamshorror maar die was maar weinig schokkend! Hm, als dit een film is over de legende van Candyman, waarom is hij dan niet meer dan een onderbenutte boeman? Het maakt het allesbehalve een goede horrorfilm!

Ik verheugde me zo op deze film , maar de reacties o.a hier bereiden me voor op een grote teleurstelling .

Een nieuwe complete woke Remake .

Vervolg op horrorklassieker Candyman negeert de twee sequels en richt zich op Anthony McCoy [Yahya Abdul-Mateen II], die als baby uit de klauwen van The Candyman [Tony Todd] wist te blijven. Vanessa Williams keert terug als Anthony’s moeder Anne-Marie die haar zoon nooit heeft verteld wat hij heeft meegemaakt. Anthony is nu een kunstenaar die zinspeelt op de legende rondom The Candyman met een kunstwerk dat bestaat uit een spiegel en ‘Say My Name’ heet. Verschillende mensen zijn zo dom om de proef op de som te nemen en komen uiteraard op bloederige wijze aan hun einde. Heeft een aantal effectieve schrikmomenten en een prettige dosis gore voor de liefhebbers, maar de verlichtend bedoelde humor doorbreekt de spanningsboog en het scenario bevat teveel karakters waarvoor je nauwelijks sympathie op kunt brengen. Zeker niet onaardig, maar voldoet niet aan de verwachtingen.

Ik keek deze film met het idee om Tony Todd weer aan het werk te zien. Ligt het nu aan mij, heb ik iets gemist? Maar is Tony maar enkele secondenin de ganse film in beeld ?

"Candyman (1992)" heb ik begin jaren 90 in de bioscoop gezien tijdens een Horror filmmarathon, waarbij men vier films achter elkaar uitzond en "Candyman" was daarvan de tweede film ("Braindead (1992)" was overigens de eerste en tevens de leukste film). Opzicht vond ik de film destijds vermakelijk en dat kwam mede door Tony Todd (als Candyman) en Virginia Madsen (als Helen Lyle) en de laatste zag er toen ook mooi uit (ik vond haar toen wel wat weg hebben van Madonna). Hun zien we in dit vervolg ook terug, maar dan wel in minimale rolletjes en Virginia Madsen zie je alleen via een foto en tevens hoor je haar stem via een voicerecorder.

Candyman. Zeg zijn naam vijf keer in de spiegel en hij komt je persoonlijk halen. Iedereen die niet bekend is met het personage kan deze "Candyman" film zien als een nieuwe start, een moderne update van het verhaal waarin genoeg wordt uitgelegd om de legende te begrijpen. Desondanks is dit technisch gezien wel een vervolg op het origineel uit 1992, waarbij het de naderhand uitgebrachte delen "Candyman: Farewell to the Flesh (1995)" en "Candyman: Day of the Dead (1999)" lekker negeert.

In dit vervolg draait het om de opkomende zwarte kunstenaar Anthony McCoy (Yahya Abdul-Mateen II), die met zijn vriendin Brianna Cartwright (Teyonah Parris) in Chicago woont. Zijn carrière is in een dal en hij is op zoek naar inspiratie. Wanneer Brianna’s broer Troy (Nathan Stewart-Jarrett) op bezoek komt, vertelt hij ze over Helen Lyle, een afstudeerstudente die een spoor van lijken achter zich liet en in Cabrini-Green (een achterstandswijk in Chicago met sociale woningen) een kind in een vreugdevuur wilde opofferen. De omstanders wisten dit kind te redden waarna Helen in het vuur sprong. Dit verhaal spreekt Anthony aan en hij gaat op onderzoek uit. Hij gaat naar Cabrini-Green om inspiratie op te doen waar hij William Burke (Colman Domingo) ontmoet, de eigenaar van een wasserette. Deze vertelt hem over Candyman (Tony Todd), een man die je met zijn haak als hand komt vermoorden wanneer je zijn naam vijf keer zegt in de spiegel. Vanaf dan begint Anthony’s obsessie die de wereld van Candyman en deze met elkaar in contact brengt.

De Horror film "Candyman (1992)" van regisseur Bernard Rose, groeide uit tot een cultklassieker. Een fan van het eerste uur was Jordan Peele, die met "Get Out (2017)" en "Us (2019)" zelf uitgroeide tot een bekroonde horrorfilmer, met speciale aandacht voor raciale kwesties in hedendaags Amerika. Hoewel Jordan Peele een liefhebber was van "Candyman", had hij ook vragen zoals:

- Waarom werd het verhaal van het zwarte getto verteld via een witte vrouw?
- En waarom nam Candyman, een zwarte man die het slachtoffer werd van wit geweld, na zijn dood wraak op de zwarte wijk?

Voor Jordan Peele was het reden genoeg om bijna 30 jaar later een moderne versie van "Candyman" te maken, althans als coscenarist en coproducent. Jammer dat hij niet ook de regie voerde, want de nieuwe "Candyman" is wat eentonig en eerlijk gezegd ook minder spannend. Ook is het een "anti-blank" versie geworden, want alle slachtoffers in dit vervolg zijn slechte (o.a. politieagenten), kritische en domme (zoals de tieners op school) blanke personen. Het perspectief ligt dit keer bij een zwarte man, te weten Anthony McCoy i.p.v. een witte vrouw, te weten Helen Lyle.

Alles is mooi verfilmd en het verhaal richt zich vooral op een belangrijk thema, namelijk wit geweld en zwart trauma. Het is een insteek die in ieder geval tot nadenken stemt. Het wil niet zeggen dat het ook goede horror oplevert, want zelf vond ik het verhaal aan de flauw kant en ik vond het ook nergens spannend of eng. Wel is er een heel klein beetje goor te zien en dat o.a. met een loszittende vingernagel (oftewel een wegkijk momentje).

De film opent eventjes in 1977, waar we in een wasserette kennis maken met de jonge zwarte William Burke (Colman Domingo), waarna we al snel belanden in 2019 en daar maken we dan kennis met kunstenaar Anthony McCoy en zijn vriendin Brianna Cartwright (Teyonah Parris). Daarna duurt het tot circa de 32e minuut voordat de Candyman verschijnt en zijn eerste twee blanke slachtoffers maakt (een verliefd stel dat wil gaan vrijen in een kunstgalerij, waar ze van te voren cynische opmerkingen hebben gemaakt over het kunstwerk van Anthony McCoy, namelijk een spiegel die "Say My Name" heet). In de circa 50e minuut volgt het volgend slachtoffer, namelijk de blanke vrouw Finley Stephens (Rebecca Spence) die een kunstcriticus is. Daarna volgt in de circa 60e minuut een totaal overbodige scène op een school, waar vier jonge tienermeisjes op het toilet het slachtoffer worden van de Candyman als ze met zijn vieren vijf keer zijn naam in de spiegel zeggen. Daarna volgt de flauwe ontknoping met o.a. William Burke, waarbij blanke politieagenten de veranderende en gewonde Anthony McCoy zomaar doodschieten (een soort van George Floyd momentje) en Brianna Cartwright arresteren ze. Als Brianna dan in de politieauto zit, zegt ze vijf keer Candyman in de achteruitkijkspiegel, waarna de blanke politieagenten worden gedood door de Candyman en Brianna niet. Daarna is de film ook na circa 86 minuten afgelopen.

De eerste helft van de film steekt opzicht wel aardig in elkaar. De opbouw is zorgvuldig en er wordt gespeeld met de camera om zo sfeer op te bouwen. Schrikmomenten zijn niet aanwezig, alleen de dreiging dat de Candyman op de loer ligt en in de weerspiegeling verschijnt. Er wordt in de film namelijk gezegd dat hij alleen zichtbaar is in een spiegelbeeld, waar slim op wordt ingespeeld en het zorgt ook voor een aantal creatieve moorden. Het is jammer dat er tegen het eind nogal losjes wordt omgegaan met de regels die zijn opgesteld voor Candyman, want ineens kan iedereen hem wel zien buiten weerspiegelingen om.

De hoofdrol in dit vervolg is weggelegd voor Yahya Abdul-Mateen II, als de geobsedeerde en gekwelde kunstenaar Anthony McCoy, die me niet echt kon bekoren en hetzelfde geldt voor Teyonah Parris als de vriendin van Anthony. Verder zien we o.a. Colman Domingo als William Burke, die uiteindelijk van Anthony McCoy een Candyman maakt door zijn hand af te zagen welke hij dan voorziet van een haak, en Nathan Stewart-Jarrett als Troy Cartwright, die de homofiele broer is van Brianna Cartwright en die verliefd is op een blanke man (Kyle Kaminsky), die er vooral zijn om het verhaal op weg te helpen. Naar zijn aanwezigheid werd hevig gehint in de trailers, maar de originele Candyman Tony Todd krijgt niks meer dan een gastrol, teleurstellend.

Al met al vond ik deze "Candyman" als vervolg erg tegenvallen. Zo schiet de film flink tekort als het gaat om hoe angstaanjagend de gebeurtenissen zijn. Ook de acteertalenten kwamen niet volledig tot hun recht en de horrorscènes zijn soms niet logisch in het verhaal verwerkt. Hierdoor maakt de film een rommelige en gehaaste indruk en voor je het weet zit je al naar het einde te kijken en komt de titel in beeld - boem, credits. Is dat alles? Een beetje een anticlimax dus.