Candyman (2021)

Candyman

Geen remake/reboot maar blijkbaar een sequel op een film uit de jaren 90, die ik geloof ik niet heb gezien dus kan daar niet over oordelen. Maar als het zo is het een behoorlijke sterk vervolg.

Het is toch al aardig wat geleden dat er een goeie horror/thriller voorbij kwam, geen jump scares, geen enge muziek die de film leidt of andere poespas. Ondanks de acteurs is het toch zo gefilmd dat het je vast houdt en interessant laat houden, prima sfeer en spanning.

Ergens deed het me ook wel denken aan ‘’i know what you did last summer’’ gezien de haak, maar goed tegen het einde worden er misschien toch wat steekjes laten vallen, gezien de mysterieuze rare dingen die gebeuren en met een open eind, mogelijk een sequel?

Candyman ('21) - Review

"Gevangen in een passende en visueel artistieke filmische styling, slaagt ‘Candyman’ er uitstekend in om de Urban Legend van Candyman te verbreden met een verrassend overweldigende betekenis als meer substantiële diepte. Helaas – ondanks dat de filmische uitvoeringen en controversiële boodschap zeer sterk waren – overschaduwt dit de emotionele reis van het hoofdpersonage. Op deze manier voelt de film aan als een lichtelijk onbevredigend en enigszins afstandelijk mysterie dat het sterke potentieel dat het bezit jammerlijk net mist."

Een zowel verrassende als lichtelijk tegenvallende 7,3/10. Het kostte me een aanzienlijke hoeveelheid tijd om de specifieke mening te verwoorden die ik tijdens het kijken van de film had opgedaan. Naar mijn conclusie is deze spiritual sequel dan ook niet zo goed als het origineel, hoewel het dicht in de buurt komt. De film liet een goede indruk achter, een merkbaar teken na het zien ervan. De film geeft de controversiële boodschap uitstekend weer en combineert deze met een prachtige filmische uitvoering. In tegenstelling tot het origineel kon het verhaal me echter niet bevredigen op de manier zoals het waarschijnlijk had gekund.

Had een medium popcorn gekocht, en er gebeurde niets interessants tot die op was ... en erna ook niet ... na de pauze een twix en een cola, hetzelfde erna ... over de film ga ik niets goeds kunnen zeggen ...

Candyman 2021. Reikhalzend naar uitgekeken, maar wat een ontzettende teleurstelling. Een martelgang van dik 11/2 uur wat voor mijn gevoel veel langer leek te duren. Zwaar aangezet met politiek en maatschappelijk gedram in deze verders wel mooi geregisseerde en aangeklede film. Ik kreeg er een beetje naar ‘ George Floyd’ gevoel bij, de racisme kaarten lagen overduidelijk verspreid over de gehele film. Zwarte hoofdrolspelers en witte bad ass agenten. Het Origineel was natuurlijk ook wel politiek en maatschappelijk on the edge, deze gaat er echter schaamteloos overheen waardoor het pour moi erg vervelend wordt. Not my cup of tea deze 2021 versie.. hopelijk pakt de 2031 versie beter uit. Ook dan zal ik weer met hooggespannen verwachtingen in de bios zitten.

Ik vond het origineel al niet al te boeiend, laat staan spannend, maar deze reboot of hoe je het ook wil noemen slaat bij mij ook niet aan. Wederom niet al te boeiend en al helemaal niet spannend. Dat begint al met echt een vreselijke eerste helft van de film, met een hoop slap geneuzel over een mislukte kunstenaar en zijn vriendin.

Echt nauwelijks doorheen te komen en dat irritante Black Lives Matter sausje (geen toeval dat dit schrijfwerk is van de man achter Get Out en Us) was ook heel vervelend. Schijnbaar is het racisme als je zwarte mensen tergt, maar andersom mag zo te zien wel. Bleh. Maar ook als horrorfilm is dit gewoon middelmatig. Ik moet toegeven, het word wel wat beter in het tweede deel van de film en enkele momenten waren situaties met veel potentie, maar dan is het weer enorm slap dat veel kills van afstand (de vrouw in haar appartement in de woontoren) of buiten de camera (de schoolmeisjes op het toilet) gebeuren.

De Candyman is al niet een van de meest iconische horrorpersonages, maar op deze manier zit dat er ook nooit in. Daarbij komt de film gewoon nooit los, alleen het slot is wel aardig, maar net als het los gaat beginnen de eindcredits te lopen. Tsja. Wel een plusje trouwens voor de filmstijl, die schaduwsilhouetten zijn best tof en ook diverse creatieve camerastandpunten ogen mooi.

Maar het is allemaal wel onvoldoende. Met mijn cijfer ben ik denk ik nog gul.

2,5*

In de laatste jaren verschijnen er sequel reboots. Films die vervolgen zijn van het origneel maar de andere uitgekomen vervolgen negeren. Denk aan Terminator dark fate of Halloween uit 2018. Nu was Candyman aan de beurt. Ik ben een groot fan van de orgineel geregisserd door Bernard Rose. Nu was het de buurt aan mevrouw Nia Dacosta met Producent en screenplay schrijver Jordan Peele. Om te beginnen in plaats van flashbacks van de 1992 film worden stop motion tekeningen gebruikt die heel stijlvol en leuk ontworpen zijn. Deed mij denken aan David Lynch/Michel Gondry/ Wes Anderson. De soundtrack is bijzonder cool en past precies bij de film. Met een mooi eerbetoon aan de orginele score van Phillip Glass. De opening credits zijn een eerbetoon aan het orgineel waar je van boven keek in de opening credits naar de auto's was het bij de 2021 film vanuit een artistieke oogpunt in de wolken langs de wolkenkrabbers. In de film zien we Yaha Abdul-Mateen the second die een schilder speelt die een nieuw project vind (Cabrini Green) via de broer van haar vriendin. Abdul acteert bijzonder goed en zijn langzame verandering naar duisternis is heel sterk en geloofwaardig neergezet. Dacosta's regie is orgineel stijvol, enorm creepy, langzaam maar zorgvuldig opgebouwd door de sterke scenario en camerawerk. Candyman 2021 is een prachtige artistieke, creepy slow burn dat heel mooi eer dat aan,het orgineel met het verhaal, toffee cameos en locaties.

Wat een enorme bak azijnzeikers bij deze film zeg. Ik schrik er eigenlijk van, want Candyman is een ontzettend sfeervolle film die naast het steeds verder aftakelen van de hoofdpersonage ook nog eens trouw is aan het origineel.

Ik ben blij dat ik die gisteren nog heb gekeken, want je kan dit eerder een sequel/vervolg noemen dan een reboot. Voor de mensen die er niet bekend mee zijn wordt het origineel ook verteld aan de hand van prachtige silhouette voorstellingen, maar vinden er ook veel referenties plaats in de dialogen. Maar ik ervaar het wel als een pluspunt om de 1992 versie nog recentelijk te hebben gezien.

Ik denk dat mensen voornamelijk een snelle en goedkope slasher verwachten, maar net zoals bij het origineel kom je dan bedrogen uit. Sfeervolle shots en een goede spanningsopbouw zorgen voor de horror. Het onderhuidse (letterlijk) gevoel dat de Anthony steeds verder afglijdt werkt uitstekend. Dat ze daarnaast niet aan goedkoop effectbejag doen valt ook te prijzen. Deze film draait niet om het zo goor mogelijk in beeld brengen van de moorden.

Dat het het verhaal verder goed in elkaar steekt en mooi samenvalt met het origineel is daarbij mooi meegenomen. De climax is wat mij betreft ook bevredigend.

3,5*

.

Bij zaak

Ondanks het sterke script en een solide cast maakt regisseuse Nia DaCosta de verwachtingen niet waar. Als Jordan Peele naast scriptschrijver ook als regisseur aan het roer had gestaan had dit vermoedelijk niet veel uitgemaakt. Get Out was weliswaar fantastisch, maar Us was een enorme teleurstelling waardoor ik betwijfel of hij dit script op een betere manier naar het scherm had kunnen vertalen. Toch lijkt vooralsnog alles wat de man aanraakt in goud te veranderen. Het feit dat zijn naam verbonden is aan dit project, zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan het feit dat de film in Amerika een enorme hit werd tijdens zijn openingsweekend.

Het grootste probleem van deze spirituele opvolger is dat het echte suspensegevoel uitblijft en hierdoor mijn aandacht steeds verder weggleed. Spijtig, want het verhaal van Candyman die na zijn lynching een boeman is geworden kan gezien worden als een synoniem hoe het is om als een zwarte man in Amerika te leven. Dit is dus meer dan een horrorfilm, maar tevens een maatschappelijk commentaar.

Op papier werkt het goed, waar ik achter kwam toen ik er na afloop een Ending Explained op google had bijgehaald, maar er gaat al iets fout als het opzoeken van een dergelijk artikel überhaupt nodig is. Hoe maatschappelijk relevant ook, deze sequel voelt hierdoor als bijzaak (pun intended) omdat het verhaal simpelweg niet sterk genoeg naar het scherm vertaald wordt. Daarnaast lag de maatschappelijke kritiek er vaak ook te dik bovenop. Die politieagent aan het einde bijvoorbeeld. Verschrikkelijk, en zo overduidelijk dat het ongeloofwaardig werd.

Dit blijft daarnaast ook een horrorfilm, en dus worden er pogingen gedaan om het publiek schrik aan te jagen. Ook op dit gebied faalt de film. Een verwoede poging van de regisseuse om angst in het verhaal te implementeren, zoals het bruut vermoorden van een paar tienermeisjes die verder niks met het verhaal te maken hebben, is hier een goed voorbeeld van. Tevergeefs, want omdat deze momenten niks bijdragen aan het verhaal voelen ze eerder geforceerd aan.

Het origineel uit 1992 zag ik drie jaar geleden pas voor het eerst, en hoewel deze verre van perfect is zou ik deze altijd verkiezen boven dit vervolg. En oh ja, die fantastische theme uit het origineel hadden ze maar beter intact kunnen laten in plaats van het slappe aftreksel wat hier gebruikt wordt..

2,0*

Zwarte horror, om het maar een naam te geven, is toch wel in de laatste jaren. De angst van horror als symbool voor de angst van de zwarte community die zij constant ervaart, zoiets geloof ik. Zeker rond de persoon Jordan Peele komen er veel films uit. Dit is weer een volgend deel daarin. Ik ken het origineel overigens niet.

Op momenten wel een prima film dit. Visueel af en toe erg mooi (heel erg mooi zelfs), met fris en verrasend camerawerk, goede sfeer, fijne setting en aankleding en het tempo is oké. Maar de film zakt steeds verder af. Inhoudelijk weinig boeiend, echt eng of spannend of goor wordt het nergens, dus als horror wat mislukt. De hofdpersoon is vrij kleurloos en weet de kijker niet erbij te houden. En volgens mij werd de film steeds symbolischer waardoor ik er op het basisniveau ook niets meer mee kon. De geloofwaardigheid verdween steeds meer. 2,5*.

Zeer povere tot slechte film, het origineel uit '92 vond ik eigenlijk ook al ni wow (5 à 6/10) en deze remake is nergens beter, integendeel, is zelfs op alle vlakken veel minder. Heel weinig spanning te beleven, redelijk futloos allemaal net als het acteerwerk. Echt zo'n film, die nooit gemaakt moest worden. Zijn dit nu de horror bioscoopfilms van deze tijd, armtierig, goed dat ik deze mijd.

Heel jammer van het einde, want tot aan dat moment was het gewoon prima (lees redelijk). Aardig script, hetzij wat traditioneel, redelijk goed acteerwerk (behalve de hoofdpersoon). Muziek en visueel ook aardig, maar duidelijk geïnspireerd door andere horrorfilms. En ik vond de duidelijke stereotypes eigenlijk niet echt een probleem (blanke mensen die alleen maar slechte eigenschappen hebben en zwarte mensen die verheerlijkt worden), tenslotte is dat iets dat lange tijd andersom ook gebeurde.

Maar dat einde, man man man. Het slaat sowieso nergens op, maar het is inderdaad een overduidelijke verwijzing naar de BLM beweging. Op zich is dat geen probleem, maar hier is wel echt enorm versimpeld en eenzijdig (terwijl de beweging überhaupt al weinig nuance bevat). Het kon in ieder geval ietsjes subtieler, sterker nog, het had moeilijker nog duidelijker gekund. Dit was wel heel erg prekerig en dat zorgt voor een slechte nasmaak. Dus daardoor toch een klein beetje puntaftrek.

En als allerlaatst is het ook erg goedkoop om de originele acteur slechts enkele seconden tijd te geven op de allerlaatste minuten van de film, als je hem echt recht wilde doen dan had je daar wel iets meer mee kunnen doen. De fans van de originele film zaten daar 90 minuten op te wachten en dan het zo oplossen is wel een anticlimax.

Maar verder was het verrassend aardig.

De zoveelste overbodige reboot van een ooit populaire filmreeks, al kun je dit ook zien als een soort vervolg op het superieure origineel uit 1992. De insteek, een kunstenaar (Yahya Abdul-Mateen II),raakt langzaam maar zeker geobsedeerd door de legende rond de mysterieuze titelfiguur, is al weinig veelbelovend, maar wat de film echt de das om doet is een totaal gebrek aan spanning. Er zit werkelijk geen enkel eng moment in de film en de aanwezige moordpartijen worden bijzonder fantasieloos opgebouwd en in beeld gebracht. Eigenlijk vond ik de verwijzingen naar het origineel nog het meest interessant, iets dat al genoeg zegt.

Jammer.

Eens met Onderhond. Dat het een sociaal thema aansnijdt is niet zo erg. Maar de film staart zich er blind op waardoor het totaal geen effectieve horror meer is.

Neem bijvoorbeeld de scene met de influencer (neem ik aan) die kijkt naar de spiegel en de tekst leest over Candyman. Ze komt vrij laat terug in de film, maar als kijker weet je net zo weinig van haar als dat kleine stukje eerder. Behalve dat ze kennelijk gemeen is tegen een donker meisje. En daarna worden zij en haar vriendinnen een voor een vermoord omdat ze 5x Boogeyman hebben gezegd. Het is best netjes gedraaid allemaal met een grappige inzoom naar een wesp die ook in de spiegel verdwijnt. Maar als je het ontleedt als een effectieve enge scene of een scene die wat toevoegt aan het verhaal is het resultaat gewoon 0,0. Ook de kunstrecensent die gepakt word in haar appartement heeft een vreemde beeldtaal, alsof een buurman aan de overkant de moord ziet. Het lijkt er vooral op dat de regisseur het horror genre niet begrijpt, en qua beeldtaal ondanks ze mooie shots brengt, nooit weet hoe je spanning opbouwt wat vrij funest is voor een film als deze.

2 sterren.

Matig horrorwerkje. Het verhaal is wat warrig en ook het gemis in structuur in de uitwerking zorgt voor een onsamenhangend geheel. Soms gebeuren er dingen die weinig toevoegen en uit de lucht komen vallen. Dit alles gaat ook ten koste van de spanning. De film is totaal niet spannend en zelfs de titelfiguur is verre van eng. Er had veel meer in kunnen zitten. Ook van de kills moet de film het niet hebben. De eerste kill ziet er goed uit, maar de rest valt tegen. Het acteerwerk is verder ok. Visueel ziet de film er verder goed uit. 2.0

De originele Candyman-film uit 1992 is een horrorklassieker! Gebaseerd op Clive Barker's Books of Blood. Dit bracht de mythe; dat als je 5 keer 'Candyman' zegt in de spiegel hij je komt vermoorden. (net zoiets als bij de spiegelheks Bloody Mary) Tja en nu is er ook een moderne update...of een vierde deel in de horrorfranchise. Maar het enige waar ik iets positiefs over kan melden is dat de film gelukkig maar kort is en dat er visueel soms wat mooie scenes zijn. Verder is de film repetitief en overvol oppervlakkig gepresenteerde ideeën.

Oké ik snap best dat kijkers die de film uit 1992 niet hebben gezien, waarschijnlijk een opfriscursus nodig hebben. Maar waarom diezelfde schaduwspel-vertelstijl tweemaal herhalen? Eerst vertelt Brianna's LGBT-broer met die beelden, een kampvuurverhaal, dan de man in eigenaar van een wasserette en plots keert Vanessa Estelle Williams (Anne-Marie McCoy uit het eerste deel) ook nog even terug om het verhaal nog eens te vertellen. Zo wordt het een compleet overbodige hervertelling dus...

Tja, daarmee blijkt het algauw dat men in de film alles aan de kant zet voor het plaatje. Is daarom de setting ook verplaats naar luxueuze appartementen en kunstgaleries van Chicago? Als dit over Cabrini-Green gaat, waarom is het gebied dan niet wat uitgebreider in beeld? Nee je krijg eerder teveel tijd-verspillende scenes zoals; een etentje met kunstkenners, een gesprek tussen Brianna en een van de vrouwen van die tafel of die pijnlijk slechte scene in kunstgalerie...

Daarnaast is er ook nog een algemener probleem met het script, geschreven door Jordan Peele, Win Rosenfeld en DaCosta: het is alleen maar boodschap-gestuurd. Echter meer dan een verzameling van niet-subtiele dialogen komt de film niet! Vlak sociaal commentaar verpakt in hoe mooi de film eruit ziet... Hetzelfde kan ook gezegd worden van de moorden!

Tja, de film draagt uiteindelijk toch de naam van de jaren '90 rauwe horror/slasher maar het vele gegoochel met spiegelsreflecties en bijen, of een camera die zich terugtrekt, jaagt nu niet echt iemand de stuipen op het lijf! Ook zijn er horrorscènes die soms als een vreemde eend ineens opduiken. Maar de meeste moorden zijn buiten beeld Wel in beeld was de lichaamshorror maar die was maar weinig schokkend! Hm, als dit een film is over de legende van Candyman, waarom is hij dan niet meer dan een onderbenutte boeman? Het maakt het allesbehalve een goede horrorfilm!

Vervolg op horrorklassieker Candyman negeert de twee sequels en richt zich op Anthony McCoy [Yahya Abdul-Mateen II], die als baby uit de klauwen van The Candyman [Tony Todd] wist te blijven. Vanessa Williams keert terug als Anthony’s moeder Anne-Marie die haar zoon nooit heeft verteld wat hij heeft meegemaakt. Anthony is nu een kunstenaar die zinspeelt op de legende rondom The Candyman met een kunstwerk dat bestaat uit een spiegel en ‘Say My Name’ heet. Verschillende mensen zijn zo dom om de proef op de som te nemen en komen uiteraard op bloederige wijze aan hun einde. Heeft een aantal effectieve schrikmomenten en een prettige dosis gore voor de liefhebbers, maar de verlichtend bedoelde humor doorbreekt de spanningsboog en het scenario bevat teveel karakters waarvoor je nauwelijks sympathie op kunt brengen. Zeker niet onaardig, maar voldoet niet aan de verwachtingen.

"Candyman (1992)" heb ik begin jaren 90 in de bioscoop gezien tijdens een Horror filmmarathon, waarbij men vier films achter elkaar uitzond en "Candyman" was daarvan de tweede film ("Braindead (1992)" was overigens de eerste en tevens de leukste film). Opzicht vond ik de film destijds vermakelijk en dat kwam mede door Tony Todd (als Candyman) en Virginia Madsen (als Helen Lyle) en de laatste zag er toen ook mooi uit (ik vond haar toen wel wat weg hebben van Madonna). Hun zien we in dit vervolg ook terug, maar dan wel in minimale rolletjes en Virginia Madsen zie je alleen via een foto en tevens hoor je haar stem via een voicerecorder.

Candyman. Zeg zijn naam vijf keer in de spiegel en hij komt je persoonlijk halen. Iedereen die niet bekend is met het personage kan deze "Candyman" film zien als een nieuwe start, een moderne update van het verhaal waarin genoeg wordt uitgelegd om de legende te begrijpen. Desondanks is dit technisch gezien wel een vervolg op het origineel uit 1992, waarbij het de naderhand uitgebrachte delen "Candyman: Farewell to the Flesh (1995)" en "Candyman: Day of the Dead (1999)" lekker negeert.

In dit vervolg draait het om de opkomende zwarte kunstenaar Anthony McCoy (Yahya Abdul-Mateen II), die met zijn vriendin Brianna Cartwright (Teyonah Parris) in Chicago woont. Zijn carrière is in een dal en hij is op zoek naar inspiratie. Wanneer Brianna’s broer Troy (Nathan Stewart-Jarrett) op bezoek komt, vertelt hij ze over Helen Lyle, een afstudeerstudente die een spoor van lijken achter zich liet en in Cabrini-Green (een achterstandswijk in Chicago met sociale woningen) een kind in een vreugdevuur wilde opofferen. De omstanders wisten dit kind te redden waarna Helen in het vuur sprong. Dit verhaal spreekt Anthony aan en hij gaat op onderzoek uit. Hij gaat naar Cabrini-Green om inspiratie op te doen waar hij William Burke (Colman Domingo) ontmoet, de eigenaar van een wasserette. Deze vertelt hem over Candyman (Tony Todd), een man die je met zijn haak als hand komt vermoorden wanneer je zijn naam vijf keer zegt in de spiegel. Vanaf dan begint Anthony’s obsessie die de wereld van Candyman en deze met elkaar in contact brengt.

De Horror film "Candyman (1992)" van regisseur Bernard Rose, groeide uit tot een cultklassieker. Een fan van het eerste uur was Jordan Peele, die met "Get Out (2017)" en "Us (2019)" zelf uitgroeide tot een bekroonde horrorfilmer, met speciale aandacht voor raciale kwesties in hedendaags Amerika. Hoewel Jordan Peele een liefhebber was van "Candyman", had hij ook vragen zoals:

- Waarom werd het verhaal van het zwarte getto verteld via een witte vrouw?
- En waarom nam Candyman, een zwarte man die het slachtoffer werd van wit geweld, na zijn dood wraak op de zwarte wijk?

Voor Jordan Peele was het reden genoeg om bijna 30 jaar later een moderne versie van "Candyman" te maken, althans als coscenarist en coproducent. Jammer dat hij niet ook de regie voerde, want de nieuwe "Candyman" is wat eentonig en eerlijk gezegd ook minder spannend. Ook is het een "anti-blank" versie geworden, want alle slachtoffers in dit vervolg zijn slechte (o.a. politieagenten), kritische en domme (zoals de tieners op school) blanke personen. Het perspectief ligt dit keer bij een zwarte man, te weten Anthony McCoy i.p.v. een witte vrouw, te weten Helen Lyle.

Alles is mooi verfilmd en het verhaal richt zich vooral op een belangrijk thema, namelijk wit geweld en zwart trauma. Het is een insteek die in ieder geval tot nadenken stemt. Het wil niet zeggen dat het ook goede horror oplevert, want zelf vond ik het verhaal aan de flauw kant en ik vond het ook nergens spannend of eng. Wel is er een heel klein beetje goor te zien en dat o.a. met een loszittende vingernagel (oftewel een wegkijk momentje).

De film opent eventjes in 1977, waar we in een wasserette kennis maken met de jonge zwarte William Burke (Colman Domingo), waarna we al snel belanden in 2019 en daar maken we dan kennis met kunstenaar Anthony McCoy en zijn vriendin Brianna Cartwright (Teyonah Parris). Daarna duurt het tot circa de 32e minuut voordat de Candyman verschijnt en zijn eerste twee blanke slachtoffers maakt (een verliefd stel dat wil gaan vrijen in een kunstgalerij, waar ze van te voren cynische opmerkingen hebben gemaakt over het kunstwerk van Anthony McCoy, namelijk een spiegel die "Say My Name" heet). In de circa 50e minuut volgt het volgend slachtoffer, namelijk de blanke vrouw Finley Stephens (Rebecca Spence) die een kunstcriticus is. Daarna volgt in de circa 60e minuut een totaal overbodige scène op een school, waar vier jonge tienermeisjes op het toilet het slachtoffer worden van de Candyman als ze met zijn vieren vijf keer zijn naam in de spiegel zeggen. Daarna volgt de flauwe ontknoping met o.a. William Burke, waarbij blanke politieagenten de veranderende en gewonde Anthony McCoy zomaar doodschieten (een soort van George Floyd momentje) en Brianna Cartwright arresteren ze. Als Brianna dan in de politieauto zit, zegt ze vijf keer Candyman in de achteruitkijkspiegel, waarna de blanke politieagenten worden gedood door de Candyman en Brianna niet. Daarna is de film ook na circa 86 minuten afgelopen.

De eerste helft van de film steekt opzicht wel aardig in elkaar. De opbouw is zorgvuldig en er wordt gespeeld met de camera om zo sfeer op te bouwen. Schrikmomenten zijn niet aanwezig, alleen de dreiging dat de Candyman op de loer ligt en in de weerspiegeling verschijnt. Er wordt in de film namelijk gezegd dat hij alleen zichtbaar is in een spiegelbeeld, waar slim op wordt ingespeeld en het zorgt ook voor een aantal creatieve moorden. Het is jammer dat er tegen het eind nogal losjes wordt omgegaan met de regels die zijn opgesteld voor Candyman, want ineens kan iedereen hem wel zien buiten weerspiegelingen om.

De hoofdrol in dit vervolg is weggelegd voor Yahya Abdul-Mateen II, als de geobsedeerde en gekwelde kunstenaar Anthony McCoy, die me niet echt kon bekoren en hetzelfde geldt voor Teyonah Parris als de vriendin van Anthony. Verder zien we o.a. Colman Domingo als William Burke, die uiteindelijk van Anthony McCoy een Candyman maakt door zijn hand af te zagen welke hij dan voorziet van een haak, en Nathan Stewart-Jarrett als Troy Cartwright, die de homofiele broer is van Brianna Cartwright en die verliefd is op een blanke man (Kyle Kaminsky), die er vooral zijn om het verhaal op weg te helpen. Naar zijn aanwezigheid werd hevig gehint in de trailers, maar de originele Candyman Tony Todd krijgt niks meer dan een gastrol, teleurstellend.

Al met al vond ik deze "Candyman" als vervolg erg tegenvallen. Zo schiet de film flink tekort als het gaat om hoe angstaanjagend de gebeurtenissen zijn. Ook de acteertalenten kwamen niet volledig tot hun recht en de horrorscènes zijn soms niet logisch in het verhaal verwerkt. Hierdoor maakt de film een rommelige en gehaaste indruk en voor je het weet zit je al naar het einde te kijken en komt de titel in beeld - boem, credits. Is dat alles? Een beetje een anticlimax dus.

Mwa.

Ik had er eigenlijk al niet veel van verwacht. Dat dit een film is die vanwege thema's wat beter uitpakt in Amerika was te verwachten, maar om eerlijk te zijn werd ik van deze film niet warm of koud. Als er ook nog onderliggende boodschappen inzaten dan heb ik dat bewust genegeerd. Daar kijk ik ook (vaak) geen horrorfilm voor.

Het acteerwerk is in ieder geval niet van het hoogste niveau en de indrukwekkende aanwezigheid van Todd wordt in deze film gemist. Bijzonder hoe de laatste scene van de film dan ook gelijk zoveel dreigender wordt. Abdul-Mateen II heeft wel de uitstraling, maar zijn rol belemmerd hem in veel manieren om een interessant personage neer te zetten. Hij wordt ook nergens echt interessanter terwijl het verhaal dat wel wil.

Daarnaast vind ik de terughoudende en zoutloze vorm van horror ook een minder punt aan de film. Spanning is ver te zoeken en dreiging ook. Regisseuse DaCosta weet nergens wat horror uit te trekken. Visueel zitten er nog wel aantrekkelijke shots tussen met genoeg kleur, en de gore mag er ook best wezen. Veilig, maar gritty en realistisch genoeg om vanuit mijn kant een pass te krijgen.

Ook het schaduwspel die in de eerste helft naar voren komt vond ik mooi. Verder doet de film een poging om het verhaal wat beter uit te werken, maar het is vooral een rommelige bedoening die erg afstandelijk aanvoelt. Dat de film vermakelijk blijft komt meer omdat het allemaal goed in beeld gebracht wordt, niet omdat het inhoudelijke van de film zo sterk is.

Het mist eigenlijk van alles om een goede horrorfilm te zijn. Dat het een belangrijke film moet zijn even daarbuiten gelaten. Ik kon niet heel veel bevrediging halen uit deze film. Toch duurt het niet te lang en is het nooit een zware opgave. DaCosta kan best regisseren, alleen denk ik dat ze beter af is in andere genregebieden, want binnen horror trekt ze weinig angst uit de kijker.

De trend van remakes lijkt voorbij en de trend van een vervolgfilm die vorige delen negeert lijkt populairder dan ooit. Maar dan wel films die zichzelf qua titel voordoen als reboot of remake. Uit financieel oogpunt een begrijpelijke keuze, maar toch frustrerend dat films als The Thing, Halloween en Candyman (en binnenkort Scream) vervolgen of prequels zijn, maar dezelfde naam dragen als het origineel. Dat maakt het verwarrend. Voor lange tijd was het niet duidelijk of Candyman van Nia DaCosta een reboot, remake of vervolg zou worden. Het blijkt een overduidelijk vervolg. Sterker nog, het is aan te raden de eerste Candyman te herzien voor je deze gaat kijken. De vervolgfilms mag je dan overslaan, dus Farewell to the Flesh en Day of the Dead mag je in de kast laten staan.

Candyman uit 2021 van producent Jordan Peele is een interessant vervolg, die op visueel gebied erg interessante dingen doet. Neem alleen al die uitstekende openings credits. Eenvoudig, maar zeer sfeerverhogend en onheilspellend. Ook verderop maakt DaCosta visueel een paar interessante keuzes en speelt à la Poltergeist 3 met spiegels. De film beweegt redelijk op dezelfde manier als de eerste film; kunst, de geschiedenis van de Cabrini Green sloppenwijk en zelfs bepaalde personages uit die eerste film spelen een belangrijke rol. Een boeiende film met sfeervolle scènes neerzetten lukt DaCosta erg goed, maar helaas krijgt ze haar film alleen nooit eng. Als spannende horrorfilm stelt Candyman wat teleur. Ook het einde, met wat twijfelachtige keuzes van bepaalde personages, is helaas een beetje rommelig. Alsnog een stijlvol vervolg en een stuk beter dan de vorige vervolgfilms op Candyman die we in de jaren 90 kregen. Dit is een trend die ze van mij prima door mogen zetten. Op de keuze van de titel na, dan.

3,5 sterren.

Gebaseerd op een horrorsprookje van Clive Barker, ontstond in 1992 de film Candyman. Een vervelende film met een sociaalkritische onderlaag die Jordan Peele inspireerde voor het meeschrijven aan een nieuwe film met Candyman. De nieuwe Candyman geeft ruim baan aan het thema racisme en schroomt niet om pijnlijke misstanden in de wereld van de Afro-Amerikaan bloot te leggen.

De film verhaalt over de sage van Candyman die zich te midden van de agressieve onderdrukking van Afro-Amerikanen, bovenmatig politiegeweld en alledaagse confrontaties met vooroordelen, meedogenloos manifesteert. De film is behalve een gewelddadig horrorsprookje ook een film die bewustwording over de (nog immer bestaande) achterstandssituatie van de Afro-Amerikaan wil kweken. Prijzenswaardig.

Helaas boeit het allemaal maar matig. De film maakt een rommelige indruk. De verschillende bouwstenen voor het verhaal voegen zich niet lekker. Verhaallijntjes blijven onbevredigend afgerond zweven. Overgangen tussen scènes verlopen zonder veel samenhang of komen uit het niets. Een voorbeeld is een scène waarin een groepje meiden op school kennis maakt met de mythische figuur Candyman. Een merkwaardig stukje film dat geheel op zich zelf staat en geen aanknopingspunten heeft bij de rest van het verhaal en zijn personages. Waarschijnlijk werd de scène slechts in de film gepropt om de kijker iets te geven om zijn hang naar een visuele shock te bevredigen.

De scène mist in dat geval niet alleen doel, maar legt ook duidelijk bloot wat in de gehele film ontbreekt. En dat is spanning. Veel in de scène en in de film is suggestief. Dat werkt goed bij een sfeervolle spanningsopbouw, maar niet als het verhaal zich ruw heen en weer beweegt tussen heden en verleden en plompverloren van de ene gebeurtenis in de andere schiet. Candyman heeft weinig structuur om je aan vast te houden. Er ontstaat maar weinig sfeer.

De schrikmomenten en het horrorgehalte zorgen in een gebrekkige film wel eens voor afleiding. Die willen nog wel eens de illusie wekken dat een film zo vervelend nog niet is. De horrorelementen maken in deze film echter weinig indruk. De meeste indruk maken de korte momenten waarin met behulp van papieren schaduwfiguren het leed dat de zwarte mens al eeuwenlang wordt aangedaan, wordt uitgebeeld. De animatie in Candyman zorgt voor kippenvel. De beelden met de personages van vlees en bloed veroorzaken die emotionele spanning niet.

Als sociaalkritisch sprookje is de film redelijk geslaagd. Als horrorfilm absoluut niet.

Heerlijke ouderwetse bovennatuurlijke horror! EINDELIJK!

De eerste Candyman was zijn tijd ver ver vooruit, en daar geeft deze nieuwe versie geen navolging aan. Maar manmanman wat een feest. De film is een lust voor het oog en zelfs voor doorgewinterde horror kenners die deze franchise uit hun hoofd kennen is hij huiveringwekkend. Een echte nachtmerrie.

In een tijd waar men Steven King eng vond was daar ineens Clive Barker met zijn geschifte sprookjes en elke rechtgeaarde horrorfan stond klaar in anticipatie van een nieuw verhaal met staande ovatie en tranen van blijdschap over het ontvangen van de volgende aardschuddende nachtmerrie. Die belofte maakt deze film gek genoeg waar. Het is zo dat we het verhaal kennen, en ja het is niet van Clive Barker en er zit verhaaltechnisch geen acrobatiek in, maar de sfeer gaat van grimmig naar manisch naar absoluut huiveringwekkend.

Het is een knap staaltje. De toon is nooit over de top, de sfeer klopt en als dit de kwaliteit is die meneer Peele voor ogen heeft hoop ik dat hij nog lang aan zijn koker blijft schudden

De originele Candyman voelt ondertussen toch wat gedateerd aan en de sequel uit 1995 trok helemaal nergens op. Ik keek dus wel uit naar deze gloednieuwe sequel. Helaas werd Jordan Peele bij het project betrokken en dan weet je gewoon dat je aankijkt tegen een open buffet van raciale platitudes.

De kijker moet dekking zoeken voor een spervuur van antiblanke verwijten. Van het nog brave gentrificatie over discriminatie, tot het onvermijdelijke white supremacy. We weten het ondertussen wel: De KKK is de dominante politieke kracht in de VS anno 2021 en zwarten die zich op straat durven begeven, mogen blij zijn als ze de avond halen zonder gelyncht te worden door een meute hondsdolle racisten. Candyman heeft een quasi all black cast. De enige blanken die opdraven zijn goedlachse queers of van die hondsdolle racisten. Gelukkig is er Candyman nog, die zich in deze versie ontpopt heeft tot woke social justice warrior die met zijn haak de raciale rechtvaardigheid brengt waar Amerika kennelijk nood aan heeft.

Sommige shots zijn degelijk, maar voor het merendeel had dit niets meer te maken met het origineel. Na The Twilight Zone is dit dus de tweede klassieker die door Peele eigenhandig gewurgd wordt.

Hey where are you going? Don't you want a sweet?

Ik had gehoopt op een lekkere slasher. Een beetje wat we zagen op het toilet met al die dames. Eigenlijk wat Onderhond al zei, een stel tieners in het bos ofzo. Dit ging vrij langzaam en vrij diep op sommige momenten. Het acteren vond ik op zich wel prima en de spanning was er hier en daar. De film is mooi geschoten, ook met die poppetjes van papier in reflectie. Helaas vind het allemaal net te weinig voor een voldoende.

2,5 sterren.

“I am the writing on the wall, the sweet smell of blood. Be my victim.”

Ik moet er altijd wel een beetje om grinniken hoe ‘Hollywood’ soms de nek van hun eigen films omdraaien en het totaal weer weten te verpesten, puur door dat politiek correcte geneuzel er weer in te stoppen waar ik totaal niet op stond te wachten, zeker niet bij het kijken van deze film. En ik ga niet benoemen wat dit precies was, hiervoor kun je in de comments hier al enkele discussies over vinden en daar laat ik het ook bij, wel zeggende dat dit er voor heeft gezorgd dat er een stempel op deze film werd gedrukt, eentje waar ik niet blij mee was.

Het is wel dat ik dat even gezegd wou hebben omdat dat wel een groot invloed had op mijn kijk met deze film. Daarbuiten is deze film gewoon slecht. Het horrorgehalte ligt extreem laag en is eigenlijk nergens boeiend, dat komt ook wel dat ‘DaCosta’ besluit veel kostbare obscure scenes achter wegen te laten en ons tegemoet komt met alleen een plasje bloed, daar overtuig je mij als ‘horrorfan’ (mag ik mij zo noemen) op de dag van vandaag niet meer mee. Dit gepaard met een saai script en slag verhaal zorgde toch voor een stugge en saaie filmavond, die ik ook beter had kunnen invullen.

Helaas heb je dat, dat de film je gewoon niet ligt. Ik heb nooit de originele delen gezien (die ik zeker van plan ben te kijken na dit deel, vooral om te kijken of die echt wel beter zijn dan deze matige vertoning) en ik kon me dus niet plaatsen bij enkele achtergrond informatie. Gelukkig weet de film de kijker wel te informeren naar dit verhaal, door tussendoor door de cast een klein verhaaltje naar voren te laten komen die de mythe over de ‘Candyman’ vertellen. Daarmee zorgt ‘DaCosta’ wel voor duidelijkheid in deze film en zit ik niet al te vaak met vraagtekens.

Toch kan ik niet alleen maar negatief zijn, en dat hoeft ook niet. Aangezien ik vooral de rol van ‘Yahya Abdul-Mateen II’ leuk vond en ook hoe hij dit oppakte (hij had er klaarblijkelijk veel zin in). De transformatie nadat hij geprikt werd was erg vet, natuurlijk werd hij gestoken door een bij zoals de mythe zich voortdoet en daarna begint hij maar ook zijn leven langzamerhand te veranderen. Hij komt in contact met ‘William’ die hem meer verteld over de ‘Candyman’ en ook de backstory daarvan. Daarna ook de psychologische veranderingen bij ‘Anthony’ warenerg goed gedaan door ‘Yahya’ en die sprong er voor mij toch wel uit.

Echter, redt hij de film niet. De moorden zijn, prima maar, zoals ik al zei in het begin laat ‘DaCosta’ gewoon veel achterwegen, vooral beelden van gore die voor mij deze ‘horror’film wel meer boeiender had gemaakt.

1.5*

Teleurstellend!

De film zelf is echt onwijs mooi geschoten! Visueel was het echt een plezier om naar te kijken!

Maar er zitten, naar mijn mening, teveel onnodige shots in! Het verhaal is vrij simpel maar wordt warrig en onnodig vaag/mysterieus gebracht! Ook vind ik het jammer dat er van de moorden bijna niks te zien is!

De acteurs acteren wel echt goed!

Dit vervolg op de uitstekende horrorfilm Candyman (1992) heeft wel een aantal pluspunten, maar kan nooit aan het originele tippen. Ten eerste de sfeer van het originele mis ik hier wel. Tweede kritiekpunt zijn de aanwezige horrorelementen die toch wel zwakjes uitgewerkt worden, vaak offscreen. En een ander kritiekpunt is het verhaal dat niet echt lijkt te boeien. De politieke boodschap die vrij duidelijk aanwezig is, wordt ook te sterk aangedikt, maar dat laat ik nog in het midden. Visueel is de film wel oké met een paar knappe shots zoals het huisbezoek bij de kunstcriticus, het gebruik van het schimmenspel voor de flashbacks en vooral de scènes met de spiegels zoals de scène in de lift en het spiegeltje op de grond bij het meisjestoilet. 5/10

Redelijke film over een kunstenaar die een project maakt omtrent een mysterieuze moordenaar van jaren geleden. Deels remake, deels vervolg waarbij de boodschap overduidelijk is. De film mist vooral een beetje focus. Het ziet er allemaal wel goed uit, inclusief de horror-scenes. En ook de transformatie van de kunstenaar naar Candyman werkt prima.

Vaak vind ik horrors underrated maar bij deze ben ik het opzich wel eens met wat mensen hebben gegeven qua cijfer. Is die slecht? Nee hij is niet slecht maar er mist gewoon spanning. Er is geen moment dat het egt spannend is. Acteerwerk is opzich wel oke, verhaal opzich ook wel. Ik ken de originele niet dus kan daar ook niet mee vergelijken. Nee het is het gewoon net niet. Leuk voor een keertje laten we het daar op houden.

Niet zo sterk als de film van Bernard Rose uit 1992, maar desondanks zeker geen slechte film. En ondanks het feit dat Nia DaCosta de regie voerde, is dit natuurlijk een Jordan Peele film in alles behalve naam (hij trad op als co-scenarist en producent). En Peele drukt dan ook onmiskenbaar zijn stempel op deze Candyman, waarin hij en DaCosta erin slagen de oorspronkelijke Candyman-sage op een intelligente manier te verweven met het Black Lives Matter-tijdperk.

Peele verwijst middels een aantal fraaie animatiescène's naar het werk van Kara Walker, een Amerikaans beeldend kunstenares die het historische racisme en de discriminatie dat zwart Amerika aan de hand van blank Amerika ondervindt tot thema maakt van haar maatschappijkritische silhouet-kunst.

Belangrijkste manco van de film is Peele's neiging om te gaan drammen. Zijn Candyman is niet de angstaanjagende en tragische figuur die Bernard Rose en Tony Todd zo weergaloos in hun film tot leven brachten, maar in plaats daarvan 'slechts' het symbool van onderdrukt zwart Amerika. Hierdoor mist Peele's film de dramatische impact en ruimere dimensies die de eerste film ver boven het gemiddelde verhief.

Dit blijkt met name in de scène's tussen de zwarte kunstenaar/protagonist en een blanke kunstcritica: eerst bekritiseert zij zijn werk en de gentrificatie die hij hierin aan de kaak stelt, later wijst hij haar op beide punten terecht. Je proeft bijna het vitriool dat Peele hier aan het blanke publiek uitdist. En zo zijn er tal van voorbeelden waarbij Peele (naar mijn bescheiden mening) zijn doel voorbij schiet door zijn morele stokpaardje op een zeepkist te parkeren om de rest van de wereld te veroordelen.

Waarmee ik niet wil zeggen dat Peele geen punt heeft. Ik denk alleen dat als hij op een dergelijke manier gaat preken zoals hij in deze film doet, hij het voor zijn criticasters erg makkelijk maakt om hem als 'woke social justice warrior' weg te zetten en af te schrijven. Op dit moment zijn er conservatieve krachten in de VS actief die films zoals die van Jordan Peele het liefst voor lege zalen vertoond zouden zien. If at all.

Peele is een te intelligent regisseur met een te prangende boodschap om dat te laten gebeuren.

Nee. Erg zwakker horror. Ziet er allemal wel tof uit, maar mist diepte.

Invloed van Jordan Peele vind ik maar minimaal voelbaar.