Candyman (2021)

Vond de film wel oké.Best spannend.Heb me wel vermaakt,vooral toen we de allereerste Candyman zagen.Top

Deze eens bekeken en vond hem wisselend. De film zag er goed uit en was wel origineel met die animaties.

Het verhaal wou wel wat diepgaander zijn qua thema's, maar jammer genoeg was de film niet echt spannend te noemen en dit is toch wel nog altijd de voornaamste reden om naar dit soort films te kijken. Op het einde kwam het verhaal ook rommelig over.

De cast deed het voor de rest wel prima.

Het origineel heb ik in een ver verleden nog gezien, maar heel veel weet ik er niet meer van, dus echt vergelijken ga ik niet doen.

Het was wel een interessant uitgangspunt, maar qua spanning viel het toch wat tegen.

Visueel zag de film er goed uit. Maar volgens mij was het origineel wel spannender. Deze film is totaal niet eng.

Het verhaal is ook allemaal maar een beetje simpel. Tja, een 'aardig' tussendoortje, maar verwacht niet te veel.

Heerlijk sfeervol en wat mij betreft misschien wel de meest succesvolle synthese tussen horror en maatschappelijk engagement die uit de koker van Peele is gerold tot nu toe. Vermoeiend dat in de comments hier al snel een zeurderig geroezemoes ontstaat over het plichtmatige/opdringerige/met-de-haren-bijgesleepte woke-sausje, alsof zowel horror als zwarte kunst voor het eerst zou gedijen op elementen van counterculture, waar de uitgebouwde mythe van Candyman zich gewoon perfect voor leent. Wat mij betreft mag iedereen die zich hier stoort aan de geportretteerde wit-zwart juxtapositie of klassenverschillen zich eens achter de oren krabben, want veel meer dan een eerlijk (en welkom) product des tijds, lijkt me dit niet te zijn.

Het vergeet ook zeker niet een horrorfilm te zijn, want ook al vinden veel moorden en geweld zich technisch gezien buiten beeld plaats, DaCosta vindt in iedere scene wel een effectieve manier om spanning teweeg te brengen. De wat knullige manier waarop Candyman ten tonele gebracht moet worden (zeg zijn naam vijf keer in de spiegel) wordt eigenlijk perfect toegepast, al is het begrijpelijk dat mensen vallen over de randomness van slachtoffers omdat ze zogezegd geen deel van het verhaal uitmaken. Maar is dat niet de enige manier waarop volksboeman Candyman zijn terreur kan uitzaaien? Nee natuurlijk vallen die schoolmeisjes buiten de directe verhaallijn, maar ze zijn wel de perfecte naïevelingen die na het vernemen van de mythe elkaar uitdagen de spiegeloproep aan te gaan.

DaCosta kleedt de film ook visueel aan met enkele originele of stijlvolle vondsten, zoals de uitzoom voor kunsthandelares Finley om het leven wordt gebracht, de bijen die aan weerszijden van de spiegels lijken te zoemen, de cardboard animaties om de mythe tot leven te brengen en zelfs het obligate gebruik van spiegels (het meest clichématige motief in horror) wordt af en toe best sfeervol uitgewerkt.

Ik herinner me te weinig van het origineel maar voor mijn gevoel weet DaCosta’s vervolg niet alleen een waardige toevoeging te zijn, de uitbouw van de urban legend laat de deur open voor meerdere sequels, waarvan ik hoop dat ze er komen. 3,5*

Tenslotte de afmaker van deze griezelweek in de vorm van deze Candyman waar ik eerlijk gezegd een remake verwachtte met deze film, maar dat bleek dus niet het geval want je zou deze film met verhaal en tijdlijn kunnen beschouwen als het 4e deel. En laat ik vast zeggen dat de eerste Candyman toch wel een typische jaren '90 griezelaartje is, en in die zin prima voldoet zonder echt bovengemiddeld te zijn. Dit deel, hoewel gelikt, komt daar simpelweg niet bij in de buurt

En na Get Out zit ik dus alweer aan de Jordan Peele ook al is hij hier maar producent, en even is het wel zoeken waar ik aanvankelijk dacht met een remake te maken te hebben en Candyman zich in de opening verre van eng toont aan een jongetje in een toilet. Maar het blijkt een stukje uitleg over de de mythe en dat er meerdere Candyman' s zijn, iets wat dan wel weer raar is want als de mensen een ontmoeting doorgaans niet overleven hoe weet je dan dat er verschillende zijn? Maar goed, desalniettemin is die interessante prikkel er wel weer om het toch te proberen met die naam waar iedereen uhm toch ook stiekem knijpt en bang is. Niettemin is de aanslag op de galeriehouder en zijn wip dan wel weer erg fijn....

Desondanks zakt het vanaf daar helaas toch behoorlijk inelkaar, en staat de wijze waarop de vorige Candyman's zijn ontstaan haaks op hoe Anthony nu ingelijfd wordt ondanks de link uit de eerste film. Het heeft verder nog wel een aantal behoorlijke momenten zoals de slachting onder de meisjes op het damestoilet waar alles te zien is in de het make up spiegeltje, ziet het shot in de ontknoping met alle bijen om het hoofd er ook erg goed uit, heeft het geheel best een paar keer een aardige sfeer en mooie locaties vooral voor de Urbex. Maar verder weet het niet te verbazen en te prikkelen, wordt het niet spannend en al helemaal niet eng. Daarom volg ik de algemene consensus en krijgt het geheel een 2,5 want het geheel is te mager.

Zeer goed geconcipieerde en gefilmde sequel waarin ik duidelijk de hand van Jordan Peele denk te herkennen in de manier waarop er een sociale omgeving met theorieën over racisme en gentrificatie wordt gecreëerd (plus een beetje satire over artiesten, artistieke status en artisticiteit). Lekker suggestief gefilmd met licht afwijkende hoeken, onverwachte objecten in beeld en gekke geluidjes, met prima vertolkingen en een sterke geluidsband met dito muziek. Knap ook hoe de film de Candyman tot een symbool van iets groters maakt zonder dat die maatschappijkritische implicatie geforceerd op mij overkomt. Van het origineel was ik nooit een echte fan, maar dit vervolg is erg sterk. (Maar waarom is Anthony niet wat eerder naar de dokter gegaan?)