Candyman (2021)

Vond de film wel oké.Best spannend.Heb me wel vermaakt,vooral toen we de allereerste Candyman zagen.Top

Een prima thriller horror film.

Met spannende momenten en waarin prima geacteerd wordt.

En met een goede griezel sfeer.

Een geslaagde film in dit genre.

Deze eens bekeken en vond hem wisselend. De film zag er goed uit en was wel origineel met die animaties.

Het verhaal wou wel wat diepgaander zijn qua thema's, maar jammer genoeg was de film niet echt spannend te noemen en dit is toch wel nog altijd de voornaamste reden om naar dit soort films te kijken. Op het einde kwam het verhaal ook rommelig over.

De cast deed het voor de rest wel prima.

Het origineel heb ik in een ver verleden nog gezien, maar heel veel weet ik er niet meer van, dus echt vergelijken ga ik niet doen.

Het was wel een interessant uitgangspunt, maar qua spanning viel het toch wat tegen.

Visueel zag de film er goed uit. Maar volgens mij was het origineel wel spannender. Deze film is totaal niet eng.

Het verhaal is ook allemaal maar een beetje simpel. Tja, een 'aardig' tussendoortje, maar verwacht niet te veel.

Heerlijk sfeervol en wat mij betreft misschien wel de meest succesvolle synthese tussen horror en maatschappelijk engagement die uit de koker van Peele is gerold tot nu toe. Vermoeiend dat in de comments hier al snel een zeurderig geroezemoes ontstaat over het plichtmatige/opdringerige/met-de-haren-bijgesleepte woke-sausje, alsof zowel horror als zwarte kunst voor het eerst zou gedijen op elementen van counterculture, waar de uitgebouwde mythe van Candyman zich gewoon perfect voor leent. Wat mij betreft mag iedereen die zich hier stoort aan de geportretteerde wit-zwart juxtapositie of klassenverschillen zich eens achter de oren krabben, want veel meer dan een eerlijk (en welkom) product des tijds, lijkt me dit niet te zijn.

Het vergeet ook zeker niet een horrorfilm te zijn, want ook al vinden veel moorden en geweld zich technisch gezien buiten beeld plaats, DaCosta vindt in iedere scene wel een effectieve manier om spanning teweeg te brengen. De wat knullige manier waarop Candyman ten tonele gebracht moet worden (zeg zijn naam vijf keer in de spiegel) wordt eigenlijk perfect toegepast, al is het begrijpelijk dat mensen vallen over de randomness van slachtoffers omdat ze zogezegd geen deel van het verhaal uitmaken. Maar is dat niet de enige manier waarop volksboeman Candyman zijn terreur kan uitzaaien? Nee natuurlijk vallen die schoolmeisjes buiten de directe verhaallijn, maar ze zijn wel de perfecte naïevelingen die na het vernemen van de mythe elkaar uitdagen de spiegeloproep aan te gaan.

DaCosta kleedt de film ook visueel aan met enkele originele of stijlvolle vondsten, zoals de uitzoom voor kunsthandelares Finley om het leven wordt gebracht, de bijen die aan weerszijden van de spiegels lijken te zoemen, de cardboard animaties om de mythe tot leven te brengen en zelfs het obligate gebruik van spiegels (het meest clichématige motief in horror) wordt af en toe best sfeervol uitgewerkt.

Ik herinner me te weinig van het origineel maar voor mijn gevoel weet DaCosta’s vervolg niet alleen een waardige toevoeging te zijn, de uitbouw van de urban legend laat de deur open voor meerdere sequels, waarvan ik hoop dat ze er komen. 3,5*