Candyman (2021)

Mwa.

Ik had er eigenlijk al niet veel van verwacht. Dat dit een film is die vanwege thema's wat beter uitpakt in Amerika was te verwachten, maar om eerlijk te zijn werd ik van deze film niet warm of koud. Als er ook nog onderliggende boodschappen inzaten dan heb ik dat bewust genegeerd. Daar kijk ik ook (vaak) geen horrorfilm voor.

Het acteerwerk is in ieder geval niet van het hoogste niveau en de indrukwekkende aanwezigheid van Todd wordt in deze film gemist. Bijzonder hoe de laatste scene van de film dan ook gelijk zoveel dreigender wordt. Abdul-Mateen II heeft wel de uitstraling, maar zijn rol belemmerd hem in veel manieren om een interessant personage neer te zetten. Hij wordt ook nergens echt interessanter terwijl het verhaal dat wel wil.

Daarnaast vind ik de terughoudende en zoutloze vorm van horror ook een minder punt aan de film. Spanning is ver te zoeken en dreiging ook. Regisseuse DaCosta weet nergens wat horror uit te trekken. Visueel zitten er nog wel aantrekkelijke shots tussen met genoeg kleur, en de gore mag er ook best wezen. Veilig, maar gritty en realistisch genoeg om vanuit mijn kant een pass te krijgen.

Ook het schaduwspel die in de eerste helft naar voren komt vond ik mooi. Verder doet de film een poging om het verhaal wat beter uit te werken, maar het is vooral een rommelige bedoening die erg afstandelijk aanvoelt. Dat de film vermakelijk blijft komt meer omdat het allemaal goed in beeld gebracht wordt, niet omdat het inhoudelijke van de film zo sterk is.

Het mist eigenlijk van alles om een goede horrorfilm te zijn. Dat het een belangrijke film moet zijn even daarbuiten gelaten. Ik kon niet heel veel bevrediging halen uit deze film. Toch duurt het niet te lang en is het nooit een zware opgave. DaCosta kan best regisseren, alleen denk ik dat ze beter af is in andere genregebieden, want binnen horror trekt ze weinig angst uit de kijker.

De trend van remakes lijkt voorbij en de trend van een vervolgfilm die vorige delen negeert lijkt populairder dan ooit. Maar dan wel films die zichzelf qua titel voordoen als reboot of remake. Uit financieel oogpunt een begrijpelijke keuze, maar toch frustrerend dat films als The Thing, Halloween en Candyman (en binnenkort Scream) vervolgen of prequels zijn, maar dezelfde naam dragen als het origineel. Dat maakt het verwarrend. Voor lange tijd was het niet duidelijk of Candyman van Nia DaCosta een reboot, remake of vervolg zou worden. Het blijkt een overduidelijk vervolg. Sterker nog, het is aan te raden de eerste Candyman te herzien voor je deze gaat kijken. De vervolgfilms mag je dan overslaan, dus Farewell to the Flesh en Day of the Dead mag je in de kast laten staan.

Candyman uit 2021 van producent Jordan Peele is een interessant vervolg, die op visueel gebied erg interessante dingen doet. Neem alleen al die uitstekende openings credits. Eenvoudig, maar zeer sfeerverhogend en onheilspellend. Ook verderop maakt DaCosta visueel een paar interessante keuzes en speelt à la Poltergeist 3 met spiegels. De film beweegt redelijk op dezelfde manier als de eerste film; kunst, de geschiedenis van de Cabrini Green sloppenwijk en zelfs bepaalde personages uit die eerste film spelen een belangrijke rol. Een boeiende film met sfeervolle scènes neerzetten lukt DaCosta erg goed, maar helaas krijgt ze haar film alleen nooit eng. Als spannende horrorfilm stelt Candyman wat teleur. Ook het einde, met wat twijfelachtige keuzes van bepaalde personages, is helaas een beetje rommelig. Alsnog een stijlvol vervolg en een stuk beter dan de vorige vervolgfilms op Candyman die we in de jaren 90 kregen. Dit is een trend die ze van mij prima door mogen zetten. Op de keuze van de titel na, dan.

3,5 sterren.

Ik heb de originele film nooit gezien. Ik veronderstel dat het wel zijn fans zal hebben, na deze film kan ik niet echt zeggen dat ik fan ben. Het is een vrij matige film. De gore is wel redelijk, maar ja ik weet niet goed wat er aan schort. Het voelde gewoon nergens speciaal. Een band met de personages had ik ook totaal niet. Het zijn niet al te beste acteurs. Verhaal is warrig en voelt gehaast aan. 2*.

Gebaseerd op een horrorsprookje van Clive Barker, ontstond in 1992 de film Candyman. Een vervelende film met een sociaalkritische onderlaag die Jordan Peele inspireerde voor het meeschrijven aan een nieuwe film met Candyman. De nieuwe Candyman geeft ruim baan aan het thema racisme en schroomt niet om pijnlijke misstanden in de wereld van de Afro-Amerikaan bloot te leggen.

De film verhaalt over de sage van Candyman die zich te midden van de agressieve onderdrukking van Afro-Amerikanen, bovenmatig politiegeweld en alledaagse confrontaties met vooroordelen, meedogenloos manifesteert. De film is behalve een gewelddadig horrorsprookje ook een film die bewustwording over de (nog immer bestaande) achterstandssituatie van de Afro-Amerikaan wil kweken. Prijzenswaardig.

Helaas boeit het allemaal maar matig. De film maakt een rommelige indruk. De verschillende bouwstenen voor het verhaal voegen zich niet lekker. Verhaallijntjes blijven onbevredigend afgerond zweven. Overgangen tussen scènes verlopen zonder veel samenhang of komen uit het niets. Een voorbeeld is een scène waarin een groepje meiden op school kennis maakt met de mythische figuur Candyman. Een merkwaardig stukje film dat geheel op zich zelf staat en geen aanknopingspunten heeft bij de rest van het verhaal en zijn personages. Waarschijnlijk werd de scène slechts in de film gepropt om de kijker iets te geven om zijn hang naar een visuele shock te bevredigen.

De scène mist in dat geval niet alleen doel, maar legt ook duidelijk bloot wat in de gehele film ontbreekt. En dat is spanning. Veel in de scène en in de film is suggestief. Dat werkt goed bij een sfeervolle spanningsopbouw, maar niet als het verhaal zich ruw heen en weer beweegt tussen heden en verleden en plompverloren van de ene gebeurtenis in de andere schiet. Candyman heeft weinig structuur om je aan vast te houden. Er ontstaat maar weinig sfeer.

De schrikmomenten en het horrorgehalte zorgen in een gebrekkige film wel eens voor afleiding. Die willen nog wel eens de illusie wekken dat een film zo vervelend nog niet is. De horrorelementen maken in deze film echter weinig indruk. De meeste indruk maken de korte momenten waarin met behulp van papieren schaduwfiguren het leed dat de zwarte mens al eeuwenlang wordt aangedaan, wordt uitgebeeld. De animatie in Candyman zorgt voor kippenvel. De beelden met de personages van vlees en bloed veroorzaken die emotionele spanning niet.

Als sociaalkritisch sprookje is de film redelijk geslaagd. Als horrorfilm absoluut niet.

Heerlijke ouderwetse bovennatuurlijke horror! EINDELIJK!

De eerste Candyman was zijn tijd ver ver vooruit, en daar geeft deze nieuwe versie geen navolging aan. Maar manmanman wat een feest. De film is een lust voor het oog en zelfs voor doorgewinterde horror kenners die deze franchise uit hun hoofd kennen is hij huiveringwekkend. Een echte nachtmerrie.

In een tijd waar men Steven King eng vond was daar ineens Clive Barker met zijn geschifte sprookjes en elke rechtgeaarde horrorfan stond klaar in anticipatie van een nieuw verhaal met staande ovatie en tranen van blijdschap over het ontvangen van de volgende aardschuddende nachtmerrie. Die belofte maakt deze film gek genoeg waar. Het is zo dat we het verhaal kennen, en ja het is niet van Clive Barker en er zit verhaaltechnisch geen acrobatiek in, maar de sfeer gaat van grimmig naar manisch naar absoluut huiveringwekkend.

Het is een knap staaltje. De toon is nooit over de top, de sfeer klopt en als dit de kwaliteit is die meneer Peele voor ogen heeft hoop ik dat hij nog lang aan zijn koker blijft schudden

De originele Candyman voelt ondertussen toch wat gedateerd aan en de sequel uit 1995 trok helemaal nergens op. Ik keek dus wel uit naar deze gloednieuwe sequel. Helaas werd Jordan Peele bij het project betrokken en dan weet je gewoon dat je aankijkt tegen een open buffet van raciale platitudes.

De kijker moet dekking zoeken voor een spervuur van antiblanke verwijten. Van het nog brave gentrificatie over discriminatie, tot het onvermijdelijke white supremacy. We weten het ondertussen wel: De KKK is de dominante politieke kracht in de VS anno 2021 en zwarten die zich op straat durven begeven, mogen blij zijn als ze de avond halen zonder gelyncht te worden door een meute hondsdolle racisten. Candyman heeft een quasi all black cast. De enige blanken die opdraven zijn goedlachse queers of van die hondsdolle racisten. Gelukkig is er Candyman nog, die zich in deze versie ontpopt heeft tot woke social justice warrior die met zijn haak de raciale rechtvaardigheid brengt waar Amerika kennelijk nood aan heeft.

Sommige shots zijn degelijk, maar voor het merendeel had dit niets meer te maken met het origineel. Na The Twilight Zone is dit dus de tweede klassieker die door Peele eigenhandig gewurgd wordt.

Sjeezus wat banaal, geloof je dit zelf??

Het feit de de presentatie van die platitudes een gecharcheerd horrorverhaal op zich is, is niet helemaal aan jou besteed begrijp ik. Maar dan geef je ook duidelijk te kennen dat je Jordan Peele niet snapt. Het hele gentrificatie verhaal is een dimensie opzich, een die jij weerspiegeld met jou anemische wereldbeeld waarin die platitudes zitten vastgerot.. Iets wat heel mooi wordt voorspeld in de film met het kunststukje 'say my name'...

Nadat ik in de film al de nodige verwijten voor de kiezen kreeg van Jordan Peele, gaat het verder hier op het forum waar zijn opgehitste trawanten het werk afmaken. Gezellige bende.

Hey where are you going? Don't you want a sweet?

Ik had gehoopt op een lekkere slasher. Een beetje wat we zagen op het toilet met al die dames. Eigenlijk wat Onderhond al zei, een stel tieners in het bos ofzo. Dit ging vrij langzaam en vrij diep op sommige momenten. Het acteren vond ik op zich wel prima en de spanning was er hier en daar. De film is mooi geschoten, ook met die poppetjes van papier in reflectie. Helaas vind het allemaal net te weinig voor een voldoende.

2,5 sterren.

Totaal overbodige remake van eerder verschenen klassieker. Punt. 2.5*

Ik heb de film een kans gegeven, en had ergens gehoopt dat ze er toch iets leuks van hadden weten te maken, maar valt dat ff vies tegen. Ik kan die hoge stemmen van 5 en 4 sterren ook echt niet begrijpen. Ik zou het nog eventueel hebben kunnen begrijpen als het 35 jaar geleden gemaakt was, maar voor nu is het gewoon een heel zwakke remake. Zeg maar gerust slecht. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je vrij weinig gewend bent qua horror of thrillers, maar dan is het inderdaad snel goed.

Als fan van het orgineel heb ik geprobeerd de film leuk te vinden, maar wat een rotzooi hebben ze er

van gemaakt zeg. Zowel het plot, de casting als horror aspect vond ik zwaar beneden niveau.

Daarbij kwam nog dat de film vol zat met racistische verwijten waardoor het geen horrorfilm leek maar

een propagandafilm.

Blij dat dit geen remake is. Net als in de eerste film maakt de voor het genre originele setting de film echt leuker, en het is ook wel zeer mooi geschoten allemaal. Vond het gebruik van een schimmenspel voor de flashbacks een heel geslaagde en toepasselijke keuze. En zo'n scène als de dood van de kunstcriticus is echt fantastisch in beeld gebracht.

Wel mist dit vervolg de subtiliteit en elegantie van zijn voorganger, maar bijvoorbeeld ook die van een vergelijkbare film als Get Out. Het is voor een groot deel een vrij rommelige film waarin er van alles wordt geprobeerd zonder dat het echt aanslaat. De typetjes zijn niet echt leuk, de humor werk niet helemaal,  de film is niet eng, en wat betreft de maatschappijkritiek trapt men in de welbekende valkuil van een overdaad aan gepreek.

Vond de film overigens wel steeds interessanter worden, vooral zodra we eenmaal van de typetjes af zijn. In het laatste bedrijf gaat het wel erg snel allemaal (de editing had sowieso al beter gekund), maar je ziet na een geslaagde twist wel de potentie van de film. Het is in elk geval een film die wat te melden heeft en dat op een creatieve manier doet, ook al ontbreekt de echte diepgang en weet de film de juiste toon nooit helemaal te vinden. 3.0*.

“I am the writing on the wall, the sweet smell of blood. Be my victim.”

Ik moet er altijd wel een beetje om grinniken hoe ‘Hollywood’ soms de nek van hun eigen films omdraaien en het totaal weer weten te verpesten, puur door dat politiek correcte geneuzel er weer in te stoppen waar ik totaal niet op stond te wachten, zeker niet bij het kijken van deze film. En ik ga niet benoemen wat dit precies was, hiervoor kun je in de comments hier al enkele discussies over vinden en daar laat ik het ook bij, wel zeggende dat dit er voor heeft gezorgd dat er een stempel op deze film werd gedrukt, eentje waar ik niet blij mee was.

Het is wel dat ik dat even gezegd wou hebben omdat dat wel een groot invloed had op mijn kijk met deze film. Daarbuiten is deze film gewoon slecht. Het horrorgehalte ligt extreem laag en is eigenlijk nergens boeiend, dat komt ook wel dat ‘DaCosta’ besluit veel kostbare obscure scenes achter wegen te laten en ons tegemoet komt met alleen een plasje bloed, daar overtuig je mij als ‘horrorfan’ (mag ik mij zo noemen) op de dag van vandaag niet meer mee. Dit gepaard met een saai script en slag verhaal zorgde toch voor een stugge en saaie filmavond, die ik ook beter had kunnen invullen.

Helaas heb je dat, dat de film je gewoon niet ligt. Ik heb nooit de originele delen gezien (die ik zeker van plan ben te kijken na dit deel, vooral om te kijken of die echt wel beter zijn dan deze matige vertoning) en ik kon me dus niet plaatsen bij enkele achtergrond informatie. Gelukkig weet de film de kijker wel te informeren naar dit verhaal, door tussendoor door de cast een klein verhaaltje naar voren te laten komen die de mythe over de ‘Candyman’ vertellen. Daarmee zorgt ‘DaCosta’ wel voor duidelijkheid in deze film en zit ik niet al te vaak met vraagtekens.

Toch kan ik niet alleen maar negatief zijn, en dat hoeft ook niet. Aangezien ik vooral de rol van ‘Yahya Abdul-Mateen II’ leuk vond en ook hoe hij dit oppakte (hij had er klaarblijkelijk veel zin in). De transformatie nadat hij geprikt werd was erg vet, natuurlijk werd hij gestoken door een bij zoals de mythe zich voortdoet en daarna begint hij maar ook zijn leven langzamerhand te veranderen. Hij komt in contact met ‘William’ die hem meer verteld over de ‘Candyman’ en ook de backstory daarvan. Daarna ook de psychologische veranderingen bij ‘Anthony’ warenerg goed gedaan door ‘Yahya’ en die sprong er voor mij toch wel uit.

Echter, redt hij de film niet. De moorden zijn, prima maar, zoals ik al zei in het begin laat ‘DaCosta’ gewoon veel achterwegen, vooral beelden van gore die voor mij deze ‘horror’film wel meer boeiender had gemaakt.

1.5*

Weet je wat nog meer verveeld dan mensen die praten over andermans kunst? Zwarte, donkere, afro-Amerikaanse (wat is het tegenwoordig?) mensen die praten over andermans kunst!
En niet alleen dat, de film zit ook nog eens verweven met racistische opmerkingen. Om dit standpunt kracht bij te zetten worden dan ook alleen de 'witte' mensen vermoord (op 1 na) maar dat kan toeval zijn natuurlijk. Als er dan al iemand het loodje moet leggen op gruwelijke wijze dan is die valse nicht mijn eerste keus, maar ja, ik ben waarschijnlijk niet woke genoeg.
Toch is het sfeertje best aardig maar bovenstaande punten in ogenschouw genomen kan ik principieel niet meer geven dan een halve ster.

En wat vond ik er nou van:

Laat ik meteen maar beginnen met dat het geen hoogvlieger is. Het acteer werk gaat en het verhaal is vrij simpel. Natuurlijk worden de problemen van een etnische minderheid ten opzichte van de politie er ook in benoemd, wat de film niet echt nodig had vond ik. Verder is het spelen met spiegels erg leuk gedaan, en gaf net dat beetje extra wat de film goed kon gebruiken. Ook worden er aardig wat mensen omgebracht, met de nodige gore. Niet overdreven, maar net genoeg. Aanrader? Ja het is een vermakelijke horrorfilm geworden, maar wel eentje die je snel zal vergeten.

ik vond hem gewoon wel oké

sfeervol & visueel mooi

niet zoveel gore maar dat miste ik niet zo

sociaal-kritische laag stoorde mij niet…

In de verwoording van Shadowed kan ik me helemaal vinden .

Maar niet vervelend om dit gezien te hebben ,wel oké .

Net een zesje. Miste spanning in deze film, kwam ook traag op gang. Wel mooie scènes met die spiegels.

Wanneer maakt men weer eens gewoon een film zonder maatschappelijke boodschap?

Weer één uitgezet.

Neem een thema, LHBTI, smeer er racisme overheen en elk genre kan bediend worden.

Men gad het altijd over een afspiegeling van de maatschappij. Wel, laat me je dan vertellen dat de maatschappij niet alleen uit dokere mensen bestaat en niet de helft van relaties homofiel is.

Teleurstellend!

De film zelf is echt onwijs mooi geschoten! Visueel was het echt een plezier om naar te kijken!

Maar er zitten, naar mijn mening, teveel onnodige shots in! Het verhaal is vrij simpel maar wordt warrig en onnodig vaag/mysterieus gebracht! Ook vind ik het jammer dat er van de moorden bijna niks te zien is!

De acteurs acteren wel echt goed!

Dit vervolg op de uitstekende horrorfilm Candyman (1992) heeft wel een aantal pluspunten, maar kan nooit aan het originele tippen. Ten eerste de sfeer van het originele mis ik hier wel. Tweede kritiekpunt zijn de aanwezige horrorelementen die toch wel zwakjes uitgewerkt worden, vaak offscreen. En een ander kritiekpunt is het verhaal dat niet echt lijkt te boeien. De politieke boodschap die vrij duidelijk aanwezig is, wordt ook te sterk aangedikt, maar dat laat ik nog in het midden. Visueel is de film wel oké met een paar knappe shots zoals het huisbezoek bij de kunstcriticus, het gebruik van het schimmenspel voor de flashbacks en vooral de scènes met de spiegels zoals de scène in de lift en het spiegeltje op de grond bij het meisjestoilet. 5/10

Redelijke film over een kunstenaar die een project maakt omtrent een mysterieuze moordenaar van jaren geleden. Deels remake, deels vervolg waarbij de boodschap overduidelijk is. De film mist vooral een beetje focus. Het ziet er allemaal wel goed uit, inclusief de horror-scenes. En ook de transformatie van de kunstenaar naar Candyman werkt prima.

Tegenvaller. Niet spannend en ook niet interessant. Het acteerwerk is ook iets aan de magere kant.

Ik vond deze film niet Candyman waardig, waardeloze rotzooi, de vroegere versies waren een stuk beter. Gauw vergeten deze zooi.

Toch wel een beetje teleurstellend deze film, noch het verhaal noch de soundtrack halen het niveau vd eerste Candyman film.

Vaak vind ik horrors underrated maar bij deze ben ik het opzich wel eens met wat mensen hebben gegeven qua cijfer. Is die slecht? Nee hij is niet slecht maar er mist gewoon spanning. Er is geen moment dat het egt spannend is. Acteerwerk is opzich wel oke, verhaal opzich ook wel. Ik ken de originele niet dus kan daar ook niet mee vergelijken. Nee het is het gewoon net niet. Leuk voor een keertje laten we het daar op houden.

Overbodige en matige ‘remake’.

Kon me niet echt boeien allemaal.

2,5

Middelmatige nieuwe Candyman film, die het helaas nergens haalt bij het origineel. Ik moet zeggen dat het er visueel best aardig uit zag, maar dat weet de film niet echt naar grotere hoogten te stuwen. Het verhult slechts het zouteloze verhaal en het ontbreken van een echte spanningsboog. De cast acteerde op zich wel degelijk, maar laat nergens iets memorabels zien. Ook hoopte ik op meer screen-time van Tony Todd. 2,5 Ster.