Blade: The Iron Cross (2020)

Goose!

Afhankelijk hoe je telt (er zijn namelijk ook onofficiële delen) is dit alweer Puppet Master 14. Dat is best veel voor een reeks die in 1989 van start ging en die eigenlijk kwalitatief niet bijzonder veel voorstelt. Dat klinkt misschien raar uit de mond van iemand die net de afgelopen 14 a 15 weken heeft gespendeerd met elke week een film in de reeks te zien, maar met een algemeen gemiddelde van 2.07* op 5* scoor je niet echt hoog. Dat het toch nog zo hoog ligt is dan ook vooral nog aan film 13 te wijten die zowaar 4* kreeg.

En daardoor had ik eigenlijk nog wel zin gekregen in Blade: The Iron Cross. Ik moet bekennen dat ik wel wat Puppet Master-moe was aan het worden en deze solofilm rond Blade is het perfecte voorbeeld waarom. Weg is de goede vibe die in The Littlest Reich was gemaakt aangezien dit een vervolg is op de Axis trilogie, waarvan de laatste twee delen misschien wel het slechtste uit de saga zijn. Het goede is wel dat één van de weinige goede zaken uit die trilogie (het personage Elisa) hier opnieuw haar opwachting maakt. We zijn x aantal tijd verder na de gebeurtenissen van Axis Termination en Elisa is nu een oorlogsjournaliste geworden. Op papier een interessante ontwikkeling maar de uitwerking laat veel te wensen over. Tel daar dan ook nog eens het feit dat ik eigenlijk nog altijd niet 100% zeker ben of dit een parodie moest zijn op film-noirs of dat John Lechago en de zijnen echt denken dat dit strookt met hoe journalisten/politiemensen in die tijd waren. Uiteraard is er nog een gekke Duitse wetenschapper (hilarisch ook hoe diens afstandsbediening om de doden tot leven te wekken letterlijk 2 schakelaars en een draaiknop bevat) en een aantal domme handlangers.

Ik ging er indertijd vanuit dat Blade: The Iron Cross een solofilm ging zijn en dus geen rechtstreeks vervolg op de Axis reeks. Dat blijkt niet helemaal onterecht te zijn geweest, want met uitzondering van een kleine cameo aan het begin van de film is Blade de enige van onze vertrouwde poppen die zijn opwachting maakt. Het erge is dat de Blade uit 1989 er nog altijd geloofwaardiger uitzag dan wat ze er hier van maken. Tania Fox moet volgens mij toch ook de wenkbrauwen hebben gefronst toen ze de climax filmden, want om de een of andere reden moet ze volledig naakt in de (martel)stoel zitten. Niet dat ik perse klaag, want het is een aantrekkelijke vrouw maar toch.. het is maar een vreemde twist in het verhaal. Fox is ook veruit het beste aan de film, maar met rollen zoals Vincent Cusimano (agent Joe Gray), Griffin Blazi (fotograaf Barney) of Roy Abramsohn (de mad scientist) heb je ook niet veel concurrentie. De domme handlangers zijn misschien nog het ergst maar de namen van de acteurs zijn zelfs het vernoemen niet waard.

De film is ook onderdeel van de Deadly Ten en om maar eens eventjes de Puppet Master fandom te quoten: It was made under the 'Deadly Ten' banner, which is ten Full Moon movies that were produced live in front of audiences eyes, and had webcams on the set so that beginner film makers and fans could have a chance to observe the mechanism behind a movie's production. Ik hoop dat de mensen die dat hebben gevolgd hebben geleerd wat ze vooral niet moeten doen.. De reeks mag nu eens ten einde komen of ze moesten verder gaan met The Littlest Reich. Al ken ik mezelf, eender welk vervolg ga ik nog wel eens kijken..

1*

De zoveelste uit de 'Puppet Master' reeks en bij deze ook meteen 1 vd zwakste, want dit was echt niet goed. Waar ik 'Little Reich' echt nog zeer vermakelijk vond, is deze prent echt abominabel.

Laat ik voorafgaand zeggen dat ik een fan ben van de Puppet Master-franchise. De films zijn zeker geen hoogstaande kunst, De kwaliteit van de uitvoering varieert van goed tot verschrikkelijk maar op de een of andere manier zijn ze ook vermakelijk! De serie begon in 1989 en heeft sindsdien 10 sequels gehad, een crossover-film met Demonic Toys (in 2004) en een fantastische reboot in 2018 genaamd The Littlest Reich Tja en raad eens in 2020 kwam er deze spin-off?

Nou ja, er was slechts één pop deze keer, maar wel de meest herkenbare van alle poppen; Blade. Deze film laat de reboot uit 2018 van Fangoria voor wat het is en gaat verder met wat de fans kennen als; 'de AXIS-trilogie' (de drie Puppet Master-films ervoor) Deze trilogie speelde zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en de poppen stonden op gespannen voet met de nazi's.

Regisseur van drie Killjoy-films, John Lechago laat Elisa Ivanov (uit Axis Termination (2017) toevallig één van de films waar ik erg van genoten had) terugkeren. Zij heeft de zorg over de levenloze pop Blade maar met nog maar een kleine hoeveelheid van Toulons levengevende vloeistof, kan ze hem niet weer tot leven te wekken. Echter de nazi-wetenschappers zijn in Californië ook weer bezig en hebben een eigen poppenreanimatie geperfectioneerd... Gelukkig heeft Elisa een sterke band met de pop, en kan zodoende via haar ‘bio-energie’ hem wel laten ontwaken.

Ja, dit is een Puppet Master-film die ook een beetje een zombiefilm is! Daarnaast is er een gekke wetenschapper, domme agenten, naaktheid (je ziet heel wat onbedekte huid van Tania Fox) en natuurlijk de marionet Blade. Verwacht alleen niet dat Blade op een bloederige ramkoers gaat. In de 70 minuten die film telt, ga je hem niet al te vaak zien! Wees dus gewaarschuwd, de moorden zijn zeldzaam maar als er gemoord werd, zijn ze wel redelijk.

De film bezit praktische effecten maar met een Full Moon's productiekwaliteit Ja regisseur Lechago weet duidelijk hoe hij met een klein budget moet werken, in ieder geval genoeg om de film het bekijken waard te maken. Hij blijft eveneens nog behoorlijk trouw aan de franchise. (van voor de reboot) Waardoor zijn werk tot een van de leukere toevoeging aan de franchise was.

Regisseur John Lechago komt op de proppen met een spin-off binnen de bestaande reeks, maar eigenlijk gaat het nergens over de zogenaamde Blade en volgen we gewoon een aantal protagonisten die het tegen nazi's moeten opnemen. Het voelt dan ook erg aan als een bestaand verhaal waar terugkerende personages en poppen in worden gestopt om het toch maar even te linken aan de desbetreffende reeks. Ondanks dat de moorden wat bloederiger zijn en niet iedereen even belabberd acteert, maakt Lechago er een saai geheel van. Oninteressante actiescenes en veel te veel plot rekken de nogal korte speelduur verder op dan benodigd is, bovendien ontbreekt er een finale om alles nog een beetje gepast af te sluiten. De Puppet Master-reeks is in recentelijke jaren vooral gedegradeerd tot pure armoede, met slechts schaarse hoogtepunten tussen de bagger.