1917 (2019)

Dat was een kapitein, maar geef toe dat hij niet erg overtuigde. Dat is wel het nadeel van deze aanpak. In een take van 8 minuten vol special effects en andere uitdagingen, ga je de keuze voor de beste take niet baseren op een hele kleine bijrol. Laat staan dat je m daarvoor nog eens over doet.

Zo te zien wordt dit een beetje een hype, en dat lijkt me wat overdreven. Desalniettemin, het camerawerk was geweldig! Hoe die scherpe bochten worden gemaakt, omhoog en weer naar beneden. van tracking naar wide shot etc. Los daarvan vond ik de film niet veel meer dan 'vermakelijk'. Het geheel voelt aan als een railshooter, waarbij een poppetje zich door een ogenschijnlijk open wereld, maar eigenlijk door een gang beweegt en dan wat tegenstanders op zijn pad komt. Natuurlijk, dit zijn voornamelijk loopgraven. Maar die tegenstanders die de hoofdpersonen tegenkomen waren maar suf in het geheel geplaatst. Slechts twee Duitsers in dat stadje? wat doen die daar? Ik stoorde me ook aan wat dingen. Hoezo gaat men niet kijken bij het neerstorten van een vliegtuig? Deze bevat waarschijnlijk kaarten van de vijand. Die zijn zeer kostbaar. Alle oorlogsfilm clichés zaten er ook wel in. Saving pvt Ryan heeft een nieuwe standaard gezet, dat is het ijkpunt voor wat voor realistisch moet doorgaan. Het probleem dat ik heb bij de films die in deze geest gemaakt zijn is dat het als herverpakken voelt. Ja, dit is een andere oorlog. Maar de getoonde taferelen zijn geheel inwisselbaar. Apocalypse Now, Spielberg, Come and See, belichtten nieuwe perspectieven en brachten (verschillende) oorlogen op een nieuwe manier in beeld. Bij het script en de mise en scene is dat nu niet het geval. Wat voegt de film - behalve fenomenaal camerawerk - toe aan de klassiekers? Er wordt niks nieuws of frisser verteld. Er moeten toch nog wat quotes over de relatie met het thuisfront in, er zijn cynische officieren, soldaten doen een een officier na, apathisch gedrag wordt afgewisseld met heftige emotie etc. Mendes moet er dan toch weer heldenverering (#Spielberg) van maken en dat is jammer. En waarom zijn Duitsers weer van die platte karakters? Ik wil ambivalentie. Engelsen en Fransen hadden hun alternatieven klaarliggen voor het Duitse Von Schlieffenplan (de omtrekkende beweging door Belgie, naar Frankrijk) Plan XVII - Wikipedia - en.wikipedia.org. De Duitsers hebben hun plan gewoon eerder uitgevoerd. Ook dat is weer jammer, WoI wordt nog altijd door de bril van WoII bekeken. De Duitsers zijn altijd de Bad Guys. ik hoop dat er ooit nog wat lucht komt voor wat tegenwind. In de tussentijd kunnen we ons nog vermaken met de beste films over WoI: La grande Illusion en All Quiet on the Western Front.

Net in de bioscoop gekeken, erg mooie film, ook film-technisch steekt het goed in elkaar, de first-person manier hoe je de film beleefd maakt het erg spannend en aangrijpend.

Leuk om zoveel (Europese) acteurs van Game of Thrones te zien.

Minpunt was het einde van de film, wat enigszins als een anticlimax voelde. Was leuk geweest om alles op het einde nog even vanuit bijv een ander perspectief te zien.

Ik kijk overigens uit naar de film 1918, een historisch interessant(er) jaar

Met torenhoge verwachtingen ging ik de bioscoop in, die helaas niet helemaal werden voldaan.
Ik had een 'Rollercoaster Ride' verwacht van ongekende spanning, maar te vaak sleepten de scenes. Dit kwam voornamelijk door het 'one-shot' gebeuren, wat ik op momenten eigenlijk wat overbodig vond aanvoelen. Ik wil als voorbeeld de serie Daredevil nemen, waar in elk seizoen een 'one take' scene zit van ongeveer een kwartier met daarin een fantastische gevechtsscene. In zo'n situatie vind ik deze techniek daadwerkelijk iets toevoegen. In deze film vind ik deze techniek niets toevoegen wanneer je een kwartier lang 2 man volgt die aan het wandelen/kruipen/sluipen zijn.

De scenes in de stad Ecoust en het laatste kwartier bezorgden me dan weer metershoog kippenvel, echt fantastisch gedaan. Daar voegde deze filmtechniek daadwerkelijk iets toe, in combinatie met de prachtige muziek.

Nog een klein puntje van kritiek: ik snap wel waarom de Duitsers de oorlog hebben verloren... Ze kunnen niet schieten! Maar ja, wat wil je ook met een regisseur van twee Bond films.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo een film ben ingezogen. Ontzettend knap gemaakt en het mooie is dat die techniek niet alleen maar een attractie op zich is. Als dit scenario op een conventionele manier was verfilmd, zou ik waarschijnlijk gek zijn geworden van alle toevalligheden. Een rat die een tunnel laat instorten, het vliegtuig dat precies voor hun neus neerstort, de trucks die om de hoek blijken te staan vanwege een boom op de weg, de dronken Duitse soldaat en zijn compagnon die net even staat te plassen, het gezang in het bos dat Sco exact naar de juiste plek blijkt te leiden, het gaat maar door...

Maar juist doordat alles in één vloeiende beweging wordt gefilmd, krijgt de timing van al die momenten meer zeggingskracht. Een Duitser struikelt en Sco krijgt de kans om ergens weg te duiken, waarop hij even kort terug is in een huiselijke situatie met een baby die z'n gevonden melk kan gebruiken. Dat zou waarschijnlijk niet zijn gebeurd als hij een minuut later zijn bijgekomen na z'n val in de toren.

Bij een normaal gedraaide film zou zo'n scène bij mij als effectbejag hebben aangevoeld, maar omdat je echt constant een ooggetuige bent, wordt het opeens een kwetsbaar momentje dat is ontstaan door een samenloop van duizenden omstandigheden. Heel indrukwekkend om op deze manier oorlog te beleven, ik kan geen andere film bedenken die je er zo sterk in meetrekt.

Over de montage: ik probeerde het een beetje te spotten en heb (denk ik) wel een paar momenten gevonden (niet alleen een rug die het beeld vult, maar ook bijv. als camera vanuit ingestorte tunnel naar buiten rijdt), maar het is in ieder geval subtieler dan bij de vergelijkbare techniek van Birdman. Blijkbaar wordt er tientallen keren gemonteerd: How '1917' Editor Lee Smith Cut a 'One-Shot' Feature Film - thewrap.com

Indrukwekkende film met een mooie trage opbouw. Door die opbouw wordt je als kijker wel goed meegenomen in de “one shot” techniek van Mendes en krijg je echt het gevoel “in” de film te zitten. Ook vallen de details door de traagheid goed op. Het tweede deel van de film is een tandje vlotter met wat meer actie , zonder in het bombastische Hollywood genre te vallen. De film geeft ook regelmatig goed aan hoe surrealistisch een oorlog kan zijn. Ja, het filmjaar 2020 is goed begonnen.

Met hoge verwachtingen de zaal ingetrokken om 1917 te zien. In de eerste plaats voor Sam Mendes zelf die ik een geweldige regisseur vind, maar eveneens omwille van het feit dat ik wel iets van WO I af weet. Er zijn - zeker in vergelijking met WO II - weinig echte WO I films, laat staan dat het goede films zijn. All Quiet on the Western Front (1930) van Milestone en net daaronder Paths of Glory (1957) van Kubrick blijven op eenzame hoogte staan omdat deze klassiekers toch dat tikkeltje extra toevoegen en echt weergeven waarover het ging.

Mendes' plot is gebaseerd op de uit strategisch overwegende terugtrekking van de Duitse stellingen ter versteviging van hun linies. De personages zijn dan wel weer fictief net als de bevelhebbers (gespeeld door Cumberbatch en Firth). De prent komt vrij heroïsch over met een Schofield die door vijandelijk gebied trekt en zich een goede engelbewaarder mag toemeten. Tegelijkertijd is hij geen superhero en is hij vrij fragiel en kwetsbaar.

Zoals reeds veelvuldig al beschreven is het camerawerk uitmuntend alsof je er zelf bij was. De 'one-shot-hantering' wordt erg knap weergegeven. Je mag er plotgewijs niet te veel over nadenken (want dan klopt het totaal niet), maar het geeft wel een bepaald effect mee aan de film, alsof je er zelf tussen loopt. Daar heeft het dicht opzittende cameragebruik ook veel mee te maken, een camera die voor of achter Schofield en Blake loopt.

Het battlefield en de loopgraven zijn met veel zorg en details uitgewerkt. Ok, twee paarden en wat lijken, maar wat moet er nog veel meer getoond worden dan barb wire, modder en granaattrechters? Ook de loopgraven zagen er prima uit met haveloze soldaten, half murw geslagen door de shrapnels of de drank. Mooie beklemtoning ook van de ratten (en vliegen) rond de voeding en de rottende lijken.

De sound en de beelden waren top. Fijne beleving in de grote zaal. Het uitgebrande dorp zag er "mooi" uit in die rode brandende gloed met de zwarte schaduw van Scholfield ervoor. Technisch dus subliem gedaan van Mendes.

Hier en daar zeker wat schoonheidsfouten. De techniek van de verschroeiende aarde is gekend in oorlogsmiddens. Alleen begrijp ik dan niet wat die emmer melk daar staan te doen. De Duitsers komen ook een beetje eendimensionaal over met uitzondering van de lazaretten waarbij je ook kon zien dat het ook maar gewone mensen waren met geliefden.

Nipte 4,5* uit vooringenomenheid, maar een dikke 4,0* is deze wel waard. Geen meesterwerk voor alle aspecten van de film, maar sowieso bovengemiddeld.

Die was nodig om de baby te kunnen voeren. Net als in een computerspelletje, pak hier de emmer melk die heb je later nodig om de baby te voeren waarna je toegang krijgt tot deur X etc.

haha, die moet ik je nageven; dat was wel erg gekunsteld.

Tijdens de eerste 30 minuten had ik het gevoel dat het echt wat zou kunnen worden. Wanneer de muziek wat subtieler is, de twee soldaten zich door de desolate, grauwe landschappen manoeuvreren en de camera rustig volgt en rondcirkelt, is de film op zijn best. Helaas sijpelt er naarmate het narratief vordert steeds meer opgeblazen heroïek in de film, krijgen we steeds meer typische oorlogfilmperikelen voor de kiezen en slaat de soundtrack om van sfeervolle ambient naar triomfantelijk getoeter. Met het beeld van de rennende McKay en de bombardementen toch wel als dieptepunt. Ook de structuur van de film, met steeds een 'intense' actiescene gevolgd door een (te lang) rustmoment gaat al snel voorspelbaar en repetitief aanvoelen.

Het sfeerelement lijkt bovendien mettertijd wat naar de achtergrond te verdwijnen en het one-take camerawerk verwordt meer tot een gimmick die uiteindelijk vooral in functie moet staan van een heroïsch verhaaltje over een korporaal die zijn overleden kameraad wilt eren. Zo voelt het hele immersion aspect van de film ook maar een beetje als half werk aan. Aanvankelijk wordt er uitgepakt, maar al gauw wordt er braaf teruggeschakeld naar een makkelijk relateerbaar narratief, vermoedelijk om de kijker niet teveel murw te slaan.

De (quasi) one-take zelf kent zoals gezegd zijn momenten, maar is verre van vernieuwend en de cinematografie is wat aan de saaie en veilige kant. Het zal vast in de smaak vallen bij de serieuze critici/recensenten, die om voor mij onbekende redenen wel vaker helemaal extatisch worden als het om dit soort puur technische hoogstandjes gaat. Alle bekende superlatieven worden weer van stal gehaald, terwijl ze, kort van memorie dat ze zijn, alweer lijken te zijn vergeten dat films als Victoria en Birdman (en vast nog een paar) al eerder en beter zo'n one-take voor elkaar bokste. Wat mij betreft wint creativiteit het altijd van technisch vernuft en van dat eerste zie ik maar weinig terug hier. Snap in ieder geval niet zo goed waar de heisa vandaan komt.

Toch, voor een oorlogsfilm is dit geen slechte poging. Van het eerste halfuur oprecht genoten, later in de film nog een spaarzame sterke scene, maar als 'ervaringsfilm' (kan zo gauw geen ander woord verzinnen) is het gewoon te halfbakken wat mij betreft. 2,5*.

AMEN.

Mensen moeten misschien weer eens SPR in de bios gaan kijken nadat ze bij 1917 zijn geweest.

Da's allemaal weer heel bijdehand van je, maar je snapt me wel. Beetje raar dat iemand zit te klagen dat een film misschien niet volledig is wat hij zoekt. Dat mag hoor, maar dat maakt het geen slechte film. De score is zo hoog dat je het ieder geval eens kan proberen. Als de hele wereld er vol lof over spreekt, dan moet je misschien jezelf over die drempel heen zetten. Overigens wordt hier vrijwel nergens gezegd dat het verhaal simplistisch is of de karakters niet uitgewerkt. Er zit genoeg diepgang in, maar stijl telt ook heel erg mee als USP. Meer wilde ik niet zeggen.

Gewoon erg genoten van deze film..

Nee, ik snap je niet.

Splinters zegt gewoon (hij klaagt niet, dat maak jij ervan) dat hij niet veel vertrouwen in de film heeft omdat er nogal veel wordt gezegd dat het vooral vorm is en het verhaal niet veel voorstelt. Dat is ook zo, het is de techniek en de belichting en de fraaie beelden die opgehemeld worden, niet het verhaal. Hij houdt daar niet zo van. Verder heeft hij slechte ervaringen met de regisseur.

Gewoon legitieme redenen dus om te twijfelen over een bioscoopbezoek.

Dan kom jij aankakken met dat hij zijn eigen mening moet vormen en dat hij eens naar de score hier moet kijken. Hij kijkt juist niet naar de score, maar leest wat er geschreven wordt.

Nee, hij trekt enkele kleine minpuntjes eruit en vergroot deze naar enorme proporties. Zo is het namelijk nooit gezegd.

En dan zeg ik, bekijk de enorme score eens als je denkt dat het allemaal nogal leeg zou zijn en probeer het zelf eens.

Heb je dit al bekeken? '1917' Behind-the-scenes Extended Featurette - YouTube

Birdman vond ik qua cameravoering geweldig, maar productioneel gezien is dat toch iets anders geweest omdat het zich grotendeels rond dezelfde plek afspeelt. Victoria is wat dat betreft indrukwekkender omdat ze zoveel van locatie wisselen, maar qua figuranten valt het mee en alles is handheld gedraaid (dus qua beeldvoering is het minder afwisselend). Ik wil die films verder niet naar beneden praten, want het zijn inderdaad echt pareltjes die niet vergeten mogen worden. Maar man, al die variatie in de cameravoering en belichting die je krijgt met 1917. Hoe die ruïnes oplichten door flares, hoe de camera vanuit handgedraaide beelden opeens over spiegelglad water of een mensenmenigte kan glijden; alles met zo bizar veel controle. Dat is echt heel bijzonder.

Een film waar je in meegezogen wordt, alsof je er zelf bij bent. Qua beeld en camerwerk één van de mooiste films die ik ooit gezien heb.

Extra mooi vond ik dat bij de 1e en laatste scène de acteur tegen een boom aan zat, en wat er in tussentijd allemaal gebeurd is. Aanrader!

10 Oscarnominaties, wint:

Film

Regie

Geluid

Geluidmix

Cinematography

Muziek

Jij moet 1917 eerst maar eens gaan kijken voordat je ons weg stuurt

Maar wees niet bang. Mijn voornemen voor 2020 is discussie met Basto tot een minimum proberen te vermijden.

Als ik je goed lees, knal je er dus weer vol in, waar je de kans krijgt.

Iemand die in Hollywood bij dezelfde vrouw blijft en gewoon zichzelf is zonder overdreven sterallures is allesbehalve saai. Het is juist bewonderenswaardig dat iemand in dat wereldje zich niet anders gaat gedragen door alle roem.

mijn review was leek er eerder dan die van jou.. dikke puh! Kijk maar eens naar afgelopen zaterdag hier..

Succes met het voornemen. Vaag (zeker weten) dat dit niet gaat lukken.

Ah, ja. Waarom dan geen cijfer?

En ik zeg nergens dat ik er nooit meer op reageer he. Ga het wel graag zoveel mogelijk uit de weg. Alles om mijn MM-freunden tevreden te stellen.

Voordat ik dat doe ga ik eerst nog eens een keer deze in de bioscoop bekijken. Zelden dat ik dat doe maar deze film verdient dat zeker. Deze blijft ook hangen in mijn gedachten want ik bevat hem nog niet helemaal en ik heb het gevoel dat ik nog niet alles gezien of beleefd heb. Sommige beelden waren zo mooi dat ik ze nog eens wil beleven. Ik heb in 2019 al voor mijn doen, 6 x, veel cijfers gegeven en ik ben best ruimhartig geweest.

Maar deze zou ook in mijn top 10 kunnen komen. Daarom nog eens zien. Maar ik heb ook iets met WO I doordat ik regelmatig in het gebied van de Westhoek van België kom. De graven heb bezocht, de immense kraters heb gezien, Flanders Fields Museum heb bezocht (zeer indrukwekkend), in Plumer House heb geslapen en veel erover gelezen heb. Het zit wel in mijn systeem.

Kan ook zijn dat ik geen cijfer aan 1917 geef. Sommige ervaringen zijn te waardevol om er een cijfer of prijs aan te hangen. Dit is er zo eentje voor mij.

Vanavond voor de tweede keer gezien. Nu kende ik de gebeurtenissen, dus hoefde ik me daar niet meer aan te storen. Mijn volle aandacht ging naar beeld en geluid. Wat een geweldige ervaring is dit. Met een beetje geluk kan ik komende vrijdagochtend de film nogmaals zien, dan in de IMAX van Arnhem.

In elk geval volkomen verdiend opgewaardeerd naar 5 sterren.

Net gezien, prachtige film. Zenuwslopend als ie ‘s ochtends vroeg ongezien dat dorp moet proberen uit te komen.