Midway (2019)

Ja, ik snap wat je bedoelt, en ik ben bang dat dat nou precies is waar ik zo moe van wordt.

Je geeft een mening en probeert te doen alsof er een objectieve maatstaf bestaat die jouw mening rechtvaardigt.

Geef gewoon je mening, niets mis mee. Dit is een leuke plof- en knalfilm, met een gelukkig flinterdun verhaal. Typisch Emmerich, ken je de man dan weet je wat je kan verwachten en raak je niet teleurgesteld.

Verder alles tof hoor.

Bij Midway dacht ik vooral dat mijn cijfer alle kanten op kon. De trailer was best tof, maar Roland Emmerich maakt eigenlijk al een jaar of 15 niet voor soeps meer, zelfs niet voor zijn doen. Toch sla ik de man die alles kan laten vergaan wel een stuk hoger aan dan bv Michael Bay, die wel alles laat ontploffen maar echt waardeloze verhalen af levert. De scrips van Emmerich zijn ook geen kunstwerkjes, maar wel beter te pruimen.

Ik ben ieder geval blij dat ik Midway in de bioscoop heb gezien, want dit was me wel een heerlijke rollercoasterfilm zeg. Sowieso spreekt WO II me al enorm aan, dat is al een dik pluspunt. Maar Emmerich heeft het ook nog eens op een manier uitgewerkt die me best beviel. Het tempo ligt enorm hoog, we krijgen meerdere zeeslagen te zien, maar zonder een overdreven ‘’America the best’’ sausje. Ik had veel meer heroïsme verwacht en ook wel dat de Japanse vijand als onmenselijk en dom neer zou worden gezet. Dat alles is zeker niet gebeurd. In tegendeel, de Japanse vijand krijgt ook veel screentijd, waarbij we weer voldoende over hun motieven en tactieken horen. En gelukkig praten ze ook gewoon Japans. Ik gruwel altijd van oorlogsfilms waar alle kampen Engels praten.

Maar het blijft natuurlijk wel een typische Emmerich film, dus er zit niet al te veel diepgang in en aan de personages ga je je ook niet hechten. Ze zijn er vooral om de diverse actiemomenten met elkaar te verbinden. En op dat vlak scoort de film echt wel goed. Visueel is het overtuigend en ook het camerawerk is lekker met een paar mooie shots. Zinkende schepen, vallende bommen, gigantische explosies, luchtgevechten. Het ziet er subliem uit. Jammer genoeg ontbreekt de R-rating, want het had soms van mij wel bloederiger gekund, maar dat zoek je misschien ook niet direct in een film als deze. De aanval op Pearl Harbor vond ik misschien wel mooier nog in beeld gebracht dan de slag om Midway, die me overigens te lang duurde. De film duurt met 150 minuten ook gewoon een half uurtje te lang. Er hadden heel wat nutteloze dialogen uitgesneden kunnen worden en de slag om Midway had wat bondiger kunnen zijn. Wel sterk acteerwerk van een behoorlijk aansprekende cast. Dit was gewoon gaaf, gewoon oorlog en popcornvermaak in een film. Er zijn genoeg emotioneel pakkende oorlogsfilms, af en toe hersenloos plat vermaak bij iets als dit mag ook best.

3,5*

Waarom zou dit moeten? Het is vanuit het perspectief van het Amerikaanse en Japanse leger, dus dan krijg je alleen de militaire veldslagen in beeld.

Het is overigens nog steeds een geruststellende gedachte dat jij films geregeld extreem lage scores geeft. Dat blijken over het algemeen hele fijne films te zijn. Je bent een beetje een omgekeerde filmtipgever voor me geworden op deze site

Goede film. Snap de commentaar niet. Een van de weinige films uit hollywood die de moeite waard zijn om eens te zien dit jaar. Mooie actiescènes, geen al te klef romance gedoe dat afleid van het verhaal en ook voldoende aandacht aan het Japanse perspectief en hun beweegredenen.

Midway toont de historische zeeslagen met een bijna documentaire-achtige verslaglegging: datums en locaties worden telkens in beeld gebracht, waardoor de film een stap voor stap verslag lijkt van deze oorlog. Ondanks deze verwijzingen naar de echte historie zitten we natuurlijk gewoon naar een actiefilm te kijken, met alle goede en helaas ook de zwakke kanten van dit genre.

Het grootste pluspunt aan deze film zijn de talrijke vliegscenes en de aanvallen. Meerdere keren heb je echt het gevoel in een vliegtuig te zitten met deze piloten, en de aanvallen voelen bijzonder realistisch aan. Het ziet er allemaal ook nog eens prachtig uit, en het camerawerk is sterk tijdens deze scenes. Je leeft hierdoor mee, en voelt de adrenaline van het moment. De aftiteling toont ons de echte soldaten, en geeft de film net dat extra mee waardoor het verhaal in urgentie toeneemt.

Een minpunt vind ik zelf dat het hier getoonde verhaal dramatische spanning mist, omdat er zoveel actie te zien is. Want ondanks het feit dat de vliegscenes schitterend zijn, is het allemaal wel erg veel van het goede. Elke slag of aanval wordt met lange scenes in beeld gebracht, waarbij op een gegeven moment de verveling begint toe te slaan. Het gevolg ook van deze vele actie is dat karakters nauwelijks uitgewerkt worden en blijven hangen in stereotype macho-actiehelden, met bijbehorende one-liners. Terwijl onderwerpen als de kameraadschap tussen soldaten, de angsten, en het politieke gekonkel achter de schermen meer dan voldoende materiaal bieden voor interessante dialogen en karakters, maar helaas nauwelijks ruimte krijgen.

Desondanks mooi om gezien te hebben, vooral in de bios. Wie van spectaculaire actie houdt komt met deze film zeker aan zijn trekken.

3*

Ik heb Midway nog niet gezien, maar wellicht is dit een recensie die ook de mijne zou kunnen zijn (zoals ook je andere berichten me aanspreken). Misschien moet ik - als ik deze week geen interessanter aanbod vind in de zalen - deze toch maar eens proberen. Los van de (inhoudelijke) kwaliteit van de film is een groot scherm toch vaak een meerwaarde.

Heerlijke spektakelfilm, ik heb me gisteren prima vermaakt met deze actiefilm. Ik zeg bewust actiefilm, omdat ik het op die manier beter geslaagd vind dan als oorlogsfilm. Een oorlogsfilm moet bij mij op emotioneel vlak iets doen en daar was in dit geval geen sprake van.

Het geringe aantal stemmen hier verbaast me een beetje, dit is een film bij uitstek om een tripje voor naar de bios te maken. Aanrader dus!

Voor de liefhebbers van Tweede Wereldoorlog films is dit natuurlijk verplichte kost en daarom heb ik hem ook deze week in de bioscoop gezien (is helaas niet in 3D). Er is natuurlijk al een film gemaakt over deze zeeslag tussen Japan en de Verenigde Staten, te weten "Midway (1976)" (met o.a. Charlton Heston en Henry Fonda), en dit is dan ook een soort van remake. Bij het origineel werden veel echte beelden gebruikt en in deze remake is opvallend veel gebruik gemaakt van "green screen", en hierdoor ziet alles er gelikt uit (misschien iets te gelikt). Opzicht wel leuk, maar vroeger (begin jaren 80) ben ik ook het één en ander te weten te komen over de slag bij Midway, via een stripverhaal uit de "Buck Danny" reeks, namelijk "De geheimen van Midway" (dat stripboek heb ik zelfs nog).

In deze film draait het dus om de slag bij Midway, maar het verhaal opent min of meer met de Japanse verrassingsaanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor in december 1941. Na deze aanval gaan de overgebleven troepen van de Verenigde Staten in juni 1942 opnieuw de strijd aan en dit keer treffen dus de Amerikanen de Japanse vloot bij Midway, een strategisch eiland in de Stille Oceaan. Met deze zeeslag weten de Amerikanen (die sterk in de minderheid zijn) uiteindelijk het tij van de oorlog te keren.

Deze verfilming is geregisseerd door niemand minder dan Roland Emmerich, die verantwoordelijk is voor blockbusters als "Independence Day (1996)", "The Day after Tomorrow (2004)" en "2012 (2009)", die ik allemaal destijds in de bioscoop heb gezien, en hem de leiding geven over een oorlogsfilm was misschien geen briljant idee, maar pakt best goed uit. Het gevoel van intensiviteit en de rauwheid dat oorlog normaal met zich meebrengt ontbreekt misschien wel, maar ik heb me er best goed mee vermaakt en ik vond het ook een interessante geschiedenisles.

Het verhaal draait gelukkig ook niet om fictieve personen, maar juist om personen die een belangrijk aandeel hadden bij de slag bij Midway, zoals duikbommenwerper piloot Dick Best (Ed Skrein, die best een rotkop en een vervelende stem heeft), inlichtingenofficier Edwin Layton (Patrick Wilson), admiraal Chester W. Nimitz (Woody Harrelson), Admiraal William Halsey (Dennis Quaid), luitenant-kolonel Jimmy Doolittle (Aaron Eckhart), marine vlieger Wade McClusky (Luke Evans), admiraal Isoroku Yamamoto (Etsushi Toyokawa), admiraal Chuichi Nagumo (Jun Kunimura), admiraal Tamon Yamaguchi (Tadanobu Asano) en kapitein-ter-zee Tomeo Kaku (Nobuya Shimamoto) en de laatste twee gingen samen met hun vliegdekschip, te weten de "Hiryu", ten onder.

De film behandelt de aanval van Pearl Harbor t/m de slag bij Midway en alles wat zich hiertussen afspeelde. Vanwege een gebrek aan focus worden gebeurtenissen er wel gehaast doorheen gejaagd en dit zorgt ervoor dat de film kan aanvoelen als een Wikipedia samenvatting van wat er is gebeurd. De slag bij Midway wordt wel op fraaie wijze neergezet en daarbij zijn ook regelmatig fraaie en indrukwekkende beelden te zien en met name als de duikbommenwerpers toeslaan, terwijl ze van alle kanten beschoten worden (velen overleven dat ook niet). Aangrijpende beelden zijn eigenlijk niet te zien, maar wel een aantal tragische, zoals iemand (die eerst nog een held is) die van een Japanse boot wordt gegooid (vanwege het weigeren van geven van informatie) met een anker aan zijn lichaam en een bange piloot die bij het opstijgen van een vliegdekschip in de zee belandt, waarna hij wordt overvaren door het vliegdekschip.

De film was eigenlijk ook wat ik hoopte te zien, namelijk een grootschalig actiespektakel (dat kan je ook gerust aan Roland Emmerich overlaten) met de juiste dosis aan drama (en niet zoals de Oorlog / Romantiek film "Pearl Harbor (2001)") en echte Amerikaanse helden, die wel maar één karakteristiek krijgen en daarmee moeten ze het doen, zoals de arrogante piloot, de bange nieuweling, de dappere soldaat, etc.

Al met al heb ik me als Tweede Wereldoorlog liefhebber gewoon goed vermaakt met deze moderne remake van de slag bij Midway en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut. Na het einde krijg je ook nog wat feiten en weetjes te zien van de hoofdrolspelers. Zo heeft duikbommenwerper piloot Dick Best nooit meer gevolgen na de slag bij Midway vanwege zijn longen.

P.S. van mij mag er ook best een remake komen van de Actie / Oorlog film "Sink the Bismarck! (1960)".

Buck Danny!! Ja die las ik ook.

Eens! Die zou ik ook graag tegemoet zien, een mooie en realistische film die de vaart en strijd van de Bismarck, bijvoorbeeld met de Hood, jeugdfascinatie bij uitstek, beschrijft. Ook zou ik nog wel eens film willen zien over Iwo Jima, een film die verder gaat dan de beroemde vlaghijsing op de vulkaan, de Soeribatsji, maar met de focus op de dagen er na. Voor dat eiland en die strijd heb ik net zo'n fascinatie. Ik persoonlijk denk dat er nergens zo'n gruwelijke en verbeelding tartende strijd als daar geweest is in de Tweede Wereldoorlog.

Midway, een film waarvan we eigenlijk al wisten wat we gingen krijgen toen de naam van Emmerich er aan gekoppeld werd, en hoewel de film worstelt tussen twee genre's, is de film gewoon redelijk en degelijk te noemen maar verder weinig vernieuwend. De door sommige mensen benoemde Amerika verheerlijking zie ik niet echt terug.

Met een regisseur als Emmerich is het doel van de film bekend, vermaak. Het wordt een visueel gebeuren zonder weinig verhaal of diepgang, waarvan akte. Toch wordt er geprobeerd de film een zekere historische correctheid en lading mee te geven, iets wat lukt, want voor de gemiddelde domoor op geschiedenisgebied krijg je een zeer uitgebreid verslag van de hele aanloop en de meest noemenswaardige dingen die leiden tot de befaamde slag bij Midway mee. Er zijn weinig fouten te ontdekken en alles lijkt te kloppen. Toch mislukt de film lichtelijk op het vlak van een geschiedkundig verslag omdat de film te weinig diepgang en lengte heeft. De gebeurtenissen komen te propperig over en vooral te fragmentarisch zoals Doolittle en een onderzeeer. Dit aangevuld met een paar erg slechte dialogen waaronder een gebeurtenis tussen McCluskey en Best, maken het geheel houterig en maken niet veel indruk. Emmerich had uit zijn slof kunnen schieten door de film een half uur te verlengen, meer introductie tijd te nemen voor karakters en iets betere dialogen te fabriceren. Dan nog was het geen Oscar winnaar geworden maar was het wel een klassieke en overtuigende oorlogsfilm geworden.

Dan de stijl en het visuele. Bepaalde momenten van schepen en de vliegtuigen zien er oogstrelend uit. Bewust lijkt er zo nu en dan voor een stijl met een wat ruwe contrast gekozen te zijn waardoor sommige momenten een ingekleurde docu lijken, erg mooi trouwens, andere momenten wordt er gekozen voor zachte lijnen en fletse kleuren die het geheel een bijna getekende of geschetste stijl geven, ook erg mooi. Maar dan toch jammer genoeg zijn er vooral in die beginfase, de aanval op Pearl momenten dat de snoepkraam op de kermis lijkt te exploderen, te expressief, te veel en vooral felle kleuren. Echt matig, gelukkig herstelt zich dat richting het einde, dat ik me afvraag waarom is het vanaf het begin niet zo, en vooral tijdens de aanval met duikvlucht op de Japanse carriers zijn de beelden fenomenaal en oogstrelend mooi.

Verder nog te noemen, iets waar alleen een oorlogsgekkie zich druk om zal maken, toch een betrouwbaar, gedetailleerd en mooi beeld van de veranderende oorlogsvoering en tactiek. Eerder in de oorlog was men nog overtuigd van het belang van grote en zwaar bepantserde slagschepen, maar dat veranderde op slag in de Pacific nadat men elkaar met vliegdekschepen aanviel, iets waar de Jappen mee begonnen door de Prince of Wales en de Repulse, twee Britse slagschepen, binnen een uur naar de kelder te jagen. Het vliegdekschip bleek een wapen die veelzijdiger is, een enorme actieradius en met de nodige precisie en inzet een bijzonder effectief wapen is. Iets wat me in docu's ook altijd aanspraak, die enorme moed en opoffering om in zo'n kleretoestel te stappen, je door een kordon van AA vuur te storten, dan je torpedo of bom te lossen en half aan flarden geschoten maar af te wachten of je nog genoeg brandstof had voor een terugreis. Vaak werden de toestellen op hun uiterste limiet ingezet met meestal geen mogelijkheid tot terugkeer. De offers en moed die op die manier gebracht werd is ontstellend, je vloog praktisch een zekere dood tegemoet. De beelden van de eerste drie aanvallen die afgeslagen worden voordat Best en McCluskey het proberen vanaf grote hoogte is wel behoorlijk hoe het gegaan is en de intensiteit die de mannen in hun toestellen trotseerden qua afweervuur is uitstekend gebracht. Overigens wel erg spijtig van die laatste aanval met Dick Best, de bom en de explosie, het is allemaal to much. Een meer dan prima gebracht einde wordt daar toch praktisch om zeep geholpen door de scenarist. Overigens is een van de tot zinken gebrachte Japanse vliegdekschepen de Kaga, het schip dat zwaar geraakt werd door McCluskey, vorige maand gevonden

Midway, een film die tussen twee gedachten in hinkt en in beide niet helemaal slaagt, uitstekend beelden van de veranderen oorlogsvoering in The Pacific Theatre, en de meeste acteurs als Quaid, Harrleson en Wilson maken er het beste van waar Skrein toch helaas niet heel serieus te nemen is. Leuk een keer gezien te hebben en vooral een lust voor het oog op bepaalde vlakken, maar dat is het dan ook wel.

Leuk om te lezen

Ik ben weliswaar iets ouder, maar las je vroeger ook "MINI-STRIP" en "MAXI-STRIP" en dan de oorlogsvarianten "Oorlog", "Banjonet" en "Front". "MINI-STRIP" koste destijds iets rond de 1 gulden (ik meen NLG 1,10) en kwam maandelijks uit en kocht ik meestal van mijn zakgeld bij de V&D.

De Slag om Stalingrad mocht er anders ook wezen.

Van mij mogen ze ook een film maken over de Duitse tankcommandant Michael Wittmann, zal dan wel waarschijnlijk een Duitse productie worden en dat is helemaal niet erg, want die zijn zeer goed in het maken van films over de Tweede Wereldoorlog. Ik moet zeggen dat ik ook zeer graag kijk naar films vanuit Duits oogpunt, want die zijn vaak realistisch en rauw. Er staan er ook niet voor niets vier van in mijn persoonlijk "Top 10 films", waarvan drie op de eerste drie plaatsen.

De stranden van een extreem bewapend Normandië bestormen met D-Day, verrekken zonder eten en brandstof met -10 graden tijdens het Ardennenoffensief, weg geknald worden bij de bruggen van Arnhem omdat er meer Duitsers aanwezig waren dan gedacht.

Ik kan wel wat minstens zo heftige momenten bedenken die niet minder dan Iwo Jima zijn. Enig voordeel in Europa was dat de Jappen zelfmoordacties met een groot mes op het geweer niet schuwden, brr.

Die mogen er natuurlijk ook zijn, maar die duurden niet al te lang (kort maar krachtig). De Slag om Stalingrad duurde maar liefst van 23 augustus 1942 t/m 2 februari 1943.

Sinds wanneer gaat tijdsperiode over graad van heftigheid? Is een Ardennenoffensief dat 2 maanden duurde dan minder schokkend?

Ja dat vind ik van wel, zeker gezien het aantal doden bij de Slag om Stalingrad t.o.v. het Ardennenoffensief.

Ja, als zo'n slag 3 keer zolang duurt heb je veel meer doden ja. Heeft alleen weinig te maken met de ontberingen die die mannen mee hebben moeten maken op andere locaties. Met een boot richting een extreem gewapende kust varen om binnen enkele seconden je halve bataljon tot pulp geschoten te zien worden doet voor mij niets onder, ook al was dat maar enkele dagen.

Nu we toch ons wensenlijstje aan het maken zijn. Ik zou wel een film over Joachim Peiper gemaakt willen zien worden. Toch meer een commandant over een hele unit i.p.v. de tankcommandant Wittmann.

Genoeg materiaal om een film te maken; zijn charisma, zijn acties in het Oosten, het gebeuren bij Malmedy en de hele nasleep ervan na de oorlog. Zelfs een tragische dood.

Even on-topic; dan niet laten regisseren door Emmerich. Ziet er niet uit die kauwgom kauwende SS’ers.

Dan meng ik mij ook in de lijst met ideeën over welke oorlogsfilms er mogen komen. Als er een regisseur een interessante film weet te maken over de bloedbaden in de Franse plaatsen Oradour-sur-Glane en Tulle die gepleegd werden door het '2. SS-Panzer-Division Das Reich' onder leiding van Paul Hausser en met ook een oog naar de organisatoren van dit bloedbad een Adolf Diekmann, Heinz Barth en Heinz Lammerding dan sta ik ook wel vooraan om die film te zien. Of is hij er al en ben ik slecht in zoeken?

Mag van mij allemaal, maar dan mag zeker ook niet Oskar Dirlewanger ontbreken als de commandant van de beruchte SS-Sturmbrigade Dirlewanger, de eenheid die uit Duitsers bestond die waren veroordeeld wegens ernstige misdaden en aan wie amnestie was verleend.

Zo'n actie van zo'n eenheid is overigens te zien in de film "Idi i Smotri (1985)".

Dan Iwo, ik schrijf, 25,000 doden aan beide kanten, binnen zes weken, op een stuk terrein van 20 vierkante km. Geen mogelijkheid tot terugtrekking, geen vijand die zich over gaf, geen zone van veiligheid want overal kon je bestookt worden, slechts een strijd op leven en dood. Over mentale uitputting en stress gesproken. Nergens waren de cijfers van 'battlefatique' zo hoog als op Iwo en Okinawa. Maar goed dat vind ik.

Iwo heb ik ook regelmatig via documentaires gezien (toen Discovery Channel nog veel aandacht schonk aan de Tweede Wereldoorlog) en daar ging het inderdaad ook zeer heftig aan toe en dat inderdaad maar op een heel klein gebied. Ik kan me nog herinneren dat er beelden te zien waren van Japanners die zich niet wilden overgeven (ook als was de slag om Iwo Jima allang voorbij) en die werden dan in de grotten (waar ze zich verstopten) bestookt met o.a. vlammenwerpers.

Die slag verdient inderdaad een betere verfilming dan de twee films van Clint Eastwood, hoewel die zeker niet slecht zijn. Zelf ligt mijn voorkeur voor de Tweede Wereldoorlog in Europa, maar dat heb je waarschijnlijk wel begrepen

Als je overigens nog een goede oorlogsfilm wilt zien die zich afspeelt in Azië, dan raad ik je "Nanjing! Nanjing! (2009)" aan.

De genoemde film heb ik nog niet gezien. De films van Clint zijn prima maar behandelen maar zijn vooral wat de Amerikaanse kant betreft slechts een momentopname. Nog een suggestie voor een goede film zou Monte Cassino zijn.

"Monte Cassino" inderdaad ook en in de "Slag om Koersk" zie ik ook een potentiële film.

Overigens leuke discussies hier, ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens, maar dat is juist leuk in een discussie.

Ik kom overigens nog een interessant lijstje tegen m.b.t. "10 Dodelijkste veldslagen in de geschiedenis" en daarin staat de Slag om Stalingrad op de 8e plaats.

D-Day, het Ardennenoffensief en de slag om Slag om Arnhem komen daarin niet voor, maar wel o.a. "De Slag om Berlijn" (16 april 1945 t/m 2 mei 1945) op de 6e plaats en "Operatie Barbarossa" (22 juni 1941 t/m 5 december 1941) op de 5e plaats.

Nogmaals, de criteria zijn niet direct aantal doden of duur van de slag. Het ging om de heftigheid en wat er meegemaakt werd door de troepen. En dan is een strand op rennen uit je bootje of bij -10 stand houden in een gat in de grond net zo krankzinnig. Zet voor dat laatste Band of Brothers nog eens op zou ik zeggen.