Midway (2019)

"This is for Pearl" roept Lieutenant Dick Best [Ed Skrein] uit in de finale van dit stukje Amerikaanse zelfverheerlijking dat desondanks het lef heeft om de film op te dragen "aan alle Amerikaanse en Japanse mariniers die omkwamen bij de slag om Midway". Maar denk maar niet dat er veel aandacht is voor de Japanse kant van het verhaal! Op een schaal van Pearl Harbor (2001) tot Tora! Tora! Tora! (1970) is dit simpelweg Pearl Harbor 2. Scenarist Wes Tooke en regisseur Roland Emmerich vonden het zelfs nodig om die film deels opnieuw te maken, want "Midway" begint met de aanval op Pearl Harbor en het bombardement op Tokyo door James Doolittle [Aaron Eckhart]. Daarbij is veel aandacht voor de slachtoffers en nabestaanden van Pearl Harbor, maar zien we helemaal niets van de gruwelijke gevolgen van het bombardement op Tokyo. De Chinezen komen er ook niet al te bekaaid vanaf, dus van enige historische balans is hier absoluut geen sprake.

Vanzelfsprekend draait de film om soldaten en officieren die daadwerkelijk een sleutelrol speelden en laat het maar aan Emmerich over om die mensen op stripachtige wijze neer te zetten als helden van het volk. De oppervlakkige, holle monologen zijn daarbij een goed hulpmiddel maar het versterkt het gevoel dat je naar een inferieure sequel op Pearl Harbor zit te kijken. De bombardementen zijn technisch goed gemaakt, maar Midway heeft ook op dat gebied niets nieuws te bieden. Het is dat er wat grote namen komen opdraven, waaronder Dennis Quaid en Woody Harrelson, maar dat is dan ook het enige wat deze bombastische nonsens enigszins onderscheid van een B-film.

Kom net terug uit de bioscoop. Laat ik vooropstellen dat ik een enorme ww2 fan ben en bijna alles heb gezien. Ik verheug me dan ook altijd weer op nieuwe films in dit genre.

Ik vond het een keiharde film die boven verwachting was. Onwijs mooie beelden, mooie slagvelden en een sterk verhaal.

Het is de harde en realistere versie van Pearl Harbor naar mijn mening. Goeie acteurs en kijkt snel weg. Alleen jammer van dat een goede soundtrack achterwege is gebleven.

Maar Zeker een aanrader!

Nou, ik heb de film vanmiddag gezien. Het is precies wat je van Emmerich mag verwachten. Heel veel heroïek en heel veel explosies. Een moment rust is er amper. Vanaf het begin tot eind zit je in een rollercoaster en weet daarom de vele gebreken te verbloemen. Je zit toch bijzonder gemakkelijk de film uit.

Afgaande op bovengaande berichten valt het met de Amerikaanse heroïek echt bijzonder mee. De heroïek voel je vooral op persoonlijk vlak met bijvoorbeeld het personage van Ed Skrein. Nergens wordt het "wij zijn Amerika, wij zijn de beste, machtigste en de Jappen zijn allemaal kwaadaardige wezens". Sterker nog, ik vind dat er bijzonder eervol met de situaties vanuit het Japanse perspectief wordt omgegaan. Nog veel meer dan ik van tevoren had verwacht. Nee, de film is bijzonder lomp op veel gebieden, maar op dit vlak heb ik het echt vele malen erger gezien in andere films.

Waar de film voor mij tegenvalt zijn toch de personages. In films als 2012, The Day After Tomorrow en Independence Day wordt je (hoe overdreven en ongeloofwaardig het ook is) toch meegenomen op een persoonlijk avontuur waar het redden van familie en vrienden centraal staat. Daardoor leef je mee met de personages (althans, dat is de bedoeling). In Midway weet Emmerich dit alleen succesvol uit te dragen met Skrein's personage. Woody Harrelson, Patrick Wilson, Luke Evans lopen er wat mij betreft net even te anoniem en onderbelicht bij. De rest van Skrein's team voelt me ook net even te anoniem aan. De film borrelt wat dat betreft teveel aan de oppervlakte. Niet dat ik het diepgaand had verwacht, maar Emmerich's opzet in eerder genoemde films slaagt net wat meer.

Verder props voor de special effects. De explosies zijn machtig mooi en de luchtgevechten voelen hyperrealistisch aan.

Midway levert daarom gewoon wat het van tevoren al beloofd: een rollercoaster rit vol actie en explosies. Iets waarvoor je graag naar de bios zou willen gaan.

3,0*

Puur popcornvermaak. Emmerich geeft niets om personages of enige uitdieping en dat is ergens wel prettig (ik denk aan al die onzin in Pearl Harbor). De film begint met actie en met af en toe en rustpunt tussendoor - vooral op sfeer in bijvoorbeeld een nachtclub met jazzmuziek- en daarna weer verder met de actie.
De film is een enorm mager beestje op emotioneel vlak. Als er al iets van een conflict kan komen is er een kort gesprek en het conflict is voorbij. Ook het tactische aspect wordt maar vluchtig verteld. En ergens is de film op momenten ook niet heel begrijpelijk omdat het echt racet van actie naar actie. De film kent zo een enorm tempo, verveelt ook nergens, maar laat je ook redelijk koud. Dat wreekt zich in het laatste halfuur wel wat, als de film net te lang gaat duren. Maar veel van de bijrollen worden goed ingevuld, beter dan de erg magere Skrein die toch een soort van hoofdpersoon is. De actie verder is wel aardig met enkele aardige POV-shots uit de vliegtuigen. Maar dit is ook zeker geen overdonderende actie zoals we enkele jaren terug zagen in Hacksaw Ridge. Daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Maar wel prima vermaak op een luie zaterdagmiddag. 3,0*.

p.s. Ik moest bij dat bombardement op Tokyo toch even denken aan de burgerslachtoffers. Als die Amerikanen net zo'n parlement hadden als wij nu hebben, dan hadden we gewoon Duits gesproken.

Tenzij je echt doordrenkt bent van Hollywood-haat of anti-amerikanisme, moet je toegeven dat dit gewoon een hele goede film is. Over smaak valt te twisten, absoluut, maar wat sommige 'reviewers' allemaal over deze film schrijven is gewoon ronduit onzin. Dit is dus géén Pearl Harbor 2.

Mijn verwachtingen waren vrij laag, aangezien de trailer dus wel een PH2 beloofde. Kijkend naar de regisseur, Emmerich, wist ik ook waar ik aan toe was en ging in de zaal zitten met het idee dat ik Independence Day in een WO2 jasje zou gaan zien. Boy, was I wrong.

Midway is een film die het verhaal vertelt van de slag om Midway en de belangrijkste gebeurtenissen die daar toe leidden. Emmerich wil direct duidelijk maken dat Amerika totaal onvoorbereid was op een oorlog in 1941/42, terwijl Duitsland en Japan inmiddels al tientallen landen onder de voet hadden gelopen. Om de toekomstige expansiedrift in Azië veilig te stellen, moest Japan de Amerikaanse vloot (en daarmee Amerika's slagkracht in en rond Azië) voor minimaal een paar jaar buiten dienst stellen. Aldus geschiedde met de aanval op Pearl Harbor, daarmee de oorlog aan Amerika verklarend (direct gevolgd door Duitsland, overigens). De Amerikaanse vloot was aangeslagen maar in leven, gehavend maar nog in staat om te vechten. Maar niet voor lang meer, Japan had een veel grotere en aanzienlijk modernere vloot. Met superieur strategisch en tactisch denkwerk, geholpen door uitmuntende inlichtingen, werd die Japanse vloot buiten werking gesteld in één meesterlijke zeeslag, waarbij vliegtuigen en individuele piloten een doorslaggevende rol speelden.

Waarheidsgetrouw volgen we de gebeurtenissen van Pearl Harbor, de slag om de Marshall eilanden naar de Midway climax. Verteld vanuit personages, die allemaal non-fictief zijn, aan zowel Amerikaanse als Japanse zijde. Hoewel een van de hoofdpersonages behoorlijk op een hollywood-karikatuur lijkt met zijn kauwgom en cowboygedrag, is zelfs hij gebaseerd op iemand die ook daadwerkelijk zo was. In heel veel opzichten is Midway dus een oprecht waarheidsgetrouwe oorlogsfilm, en dat mag bijzonder heten anno 2019, zéker voor een Hollywood productie.

De film staat ook bol van de prachtige special effects, cinematografische hoogstandjes en absoluut uitstekend acteerwerk van een ware all-star cast. Er was werkelijk geen enkele acteur zonder indrukwekkende CV achter zijn naam en er is duidelijk gekeken naar gelijkenissen met hun real-life counterparts.

Is dit dan een instant klassieker? Nee, zo goed is Midway dan weer net niet. Waar regisseurs als Spielberg of Nolan een godgegeven talent voor verhaal-vertellen hebben, daar ontbreekt het bij Emmerich wat meer aan. De eerste helft van de film voelt snel aan, de tweede helft aanzienlijk trager. Het is minder een geheel dan films zoals Saving Private Ryan of Dunkirk, al valt dat wellicht volledig toe te schrijven aan het grote aantal personages en de beperkingen van de daadwerkelijke gebeurtenissen in 1942. Door zich niet te focussen op een of twee hoofdpersonages en een klassieke antagonist vermijdt Emmerich de fout die Bay maakte met Pearl Harbor, wat écht een (leuke) onzinfilm is, door WO2 als achtergrond voor een fictief verhaal te gebruiken.

En mensen die deze film als onrealistisch afschrijven... Dan heb je duidelijk geen kaas gegeten van WO2 geschiedenis. Emmerich en zijn team hebben uitstekend werk afgeleverd om de film zo waarheidsgetrouw als mogelijk af te leveren en daarin zijn ze met vlag en wimpel geslaagd.

Bij Midway dacht ik vooral dat mijn cijfer alle kanten op kon. De trailer was best tof, maar Roland Emmerich maakt eigenlijk al een jaar of 15 niet voor soeps meer, zelfs niet voor zijn doen. Toch sla ik de man die alles kan laten vergaan wel een stuk hoger aan dan bv Michael Bay, die wel alles laat ontploffen maar echt waardeloze verhalen af levert. De scrips van Emmerich zijn ook geen kunstwerkjes, maar wel beter te pruimen.

Ik ben ieder geval blij dat ik Midway in de bioscoop heb gezien, want dit was me wel een heerlijke rollercoasterfilm zeg. Sowieso spreekt WO II me al enorm aan, dat is al een dik pluspunt. Maar Emmerich heeft het ook nog eens op een manier uitgewerkt die me best beviel. Het tempo ligt enorm hoog, we krijgen meerdere zeeslagen te zien, maar zonder een overdreven ‘’America the best’’ sausje. Ik had veel meer heroïsme verwacht en ook wel dat de Japanse vijand als onmenselijk en dom neer zou worden gezet. Dat alles is zeker niet gebeurd. In tegendeel, de Japanse vijand krijgt ook veel screentijd, waarbij we weer voldoende over hun motieven en tactieken horen. En gelukkig praten ze ook gewoon Japans. Ik gruwel altijd van oorlogsfilms waar alle kampen Engels praten.

Maar het blijft natuurlijk wel een typische Emmerich film, dus er zit niet al te veel diepgang in en aan de personages ga je je ook niet hechten. Ze zijn er vooral om de diverse actiemomenten met elkaar te verbinden. En op dat vlak scoort de film echt wel goed. Visueel is het overtuigend en ook het camerawerk is lekker met een paar mooie shots. Zinkende schepen, vallende bommen, gigantische explosies, luchtgevechten. Het ziet er subliem uit. Jammer genoeg ontbreekt de R-rating, want het had soms van mij wel bloederiger gekund, maar dat zoek je misschien ook niet direct in een film als deze. De aanval op Pearl Harbor vond ik misschien wel mooier nog in beeld gebracht dan de slag om Midway, die me overigens te lang duurde. De film duurt met 150 minuten ook gewoon een half uurtje te lang. Er hadden heel wat nutteloze dialogen uitgesneden kunnen worden en de slag om Midway had wat bondiger kunnen zijn. Wel sterk acteerwerk van een behoorlijk aansprekende cast. Dit was gewoon gaaf, gewoon oorlog en popcornvermaak in een film. Er zijn genoeg emotioneel pakkende oorlogsfilms, af en toe hersenloos plat vermaak bij iets als dit mag ook best.

3,5*

Midway toont de historische zeeslagen met een bijna documentaire-achtige verslaglegging: datums en locaties worden telkens in beeld gebracht, waardoor de film een stap voor stap verslag lijkt van deze oorlog. Ondanks deze verwijzingen naar de echte historie zitten we natuurlijk gewoon naar een actiefilm te kijken, met alle goede en helaas ook de zwakke kanten van dit genre.

Het grootste pluspunt aan deze film zijn de talrijke vliegscenes en de aanvallen. Meerdere keren heb je echt het gevoel in een vliegtuig te zitten met deze piloten, en de aanvallen voelen bijzonder realistisch aan. Het ziet er allemaal ook nog eens prachtig uit, en het camerawerk is sterk tijdens deze scenes. Je leeft hierdoor mee, en voelt de adrenaline van het moment. De aftiteling toont ons de echte soldaten, en geeft de film net dat extra mee waardoor het verhaal in urgentie toeneemt.

Een minpunt vind ik zelf dat het hier getoonde verhaal dramatische spanning mist, omdat er zoveel actie te zien is. Want ondanks het feit dat de vliegscenes schitterend zijn, is het allemaal wel erg veel van het goede. Elke slag of aanval wordt met lange scenes in beeld gebracht, waarbij op een gegeven moment de verveling begint toe te slaan. Het gevolg ook van deze vele actie is dat karakters nauwelijks uitgewerkt worden en blijven hangen in stereotype macho-actiehelden, met bijbehorende one-liners. Terwijl onderwerpen als de kameraadschap tussen soldaten, de angsten, en het politieke gekonkel achter de schermen meer dan voldoende materiaal bieden voor interessante dialogen en karakters, maar helaas nauwelijks ruimte krijgen.

Desondanks mooi om gezien te hebben, vooral in de bios. Wie van spectaculaire actie houdt komt met deze film zeker aan zijn trekken.

3*

Voor de liefhebbers van Tweede Wereldoorlog films is dit natuurlijk verplichte kost en daarom heb ik hem ook deze week in de bioscoop gezien (is helaas niet in 3D). Er is natuurlijk al een film gemaakt over deze zeeslag tussen Japan en de Verenigde Staten, te weten "Midway (1976)" (met o.a. Charlton Heston en Henry Fonda), en dit is dan ook een soort van remake. Bij het origineel werden veel echte beelden gebruikt en in deze remake is opvallend veel gebruik gemaakt van "green screen", en hierdoor ziet alles er gelikt uit (misschien iets te gelikt). Opzicht wel leuk, maar vroeger (begin jaren 80) ben ik ook het één en ander te weten te komen over de slag bij Midway, via een stripverhaal uit de "Buck Danny" reeks, namelijk "De geheimen van Midway" (dat stripboek heb ik zelfs nog).

In deze film draait het dus om de slag bij Midway, maar het verhaal opent min of meer met de Japanse verrassingsaanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor in december 1941. Na deze aanval gaan de overgebleven troepen van de Verenigde Staten in juni 1942 opnieuw de strijd aan en dit keer treffen dus de Amerikanen de Japanse vloot bij Midway, een strategisch eiland in de Stille Oceaan. Met deze zeeslag weten de Amerikanen (die sterk in de minderheid zijn) uiteindelijk het tij van de oorlog te keren.

Deze verfilming is geregisseerd door niemand minder dan Roland Emmerich, die verantwoordelijk is voor blockbusters als "Independence Day (1996)", "The Day after Tomorrow (2004)" en "2012 (2009)", die ik allemaal destijds in de bioscoop heb gezien, en hem de leiding geven over een oorlogsfilm was misschien geen briljant idee, maar pakt best goed uit. Het gevoel van intensiviteit en de rauwheid dat oorlog normaal met zich meebrengt ontbreekt misschien wel, maar ik heb me er best goed mee vermaakt en ik vond het ook een interessante geschiedenisles.

Het verhaal draait gelukkig ook niet om fictieve personen, maar juist om personen die een belangrijk aandeel hadden bij de slag bij Midway, zoals duikbommenwerper piloot Dick Best (Ed Skrein, die best een rotkop en een vervelende stem heeft), inlichtingenofficier Edwin Layton (Patrick Wilson), admiraal Chester W. Nimitz (Woody Harrelson), Admiraal William Halsey (Dennis Quaid), luitenant-kolonel Jimmy Doolittle (Aaron Eckhart), marine vlieger Wade McClusky (Luke Evans), admiraal Isoroku Yamamoto (Etsushi Toyokawa), admiraal Chuichi Nagumo (Jun Kunimura), admiraal Tamon Yamaguchi (Tadanobu Asano) en kapitein-ter-zee Tomeo Kaku (Nobuya Shimamoto) en de laatste twee gingen samen met hun vliegdekschip, te weten de "Hiryu", ten onder.

De film behandelt de aanval van Pearl Harbor t/m de slag bij Midway en alles wat zich hiertussen afspeelde. Vanwege een gebrek aan focus worden gebeurtenissen er wel gehaast doorheen gejaagd en dit zorgt ervoor dat de film kan aanvoelen als een Wikipedia samenvatting van wat er is gebeurd. De slag bij Midway wordt wel op fraaie wijze neergezet en daarbij zijn ook regelmatig fraaie en indrukwekkende beelden te zien en met name als de duikbommenwerpers toeslaan, terwijl ze van alle kanten beschoten worden (velen overleven dat ook niet). Aangrijpende beelden zijn eigenlijk niet te zien, maar wel een aantal tragische, zoals iemand (die eerst nog een held is) die van een Japanse boot wordt gegooid (vanwege het weigeren van geven van informatie) met een anker aan zijn lichaam en een bange piloot die bij het opstijgen van een vliegdekschip in de zee belandt, waarna hij wordt overvaren door het vliegdekschip.

De film was eigenlijk ook wat ik hoopte te zien, namelijk een grootschalig actiespektakel (dat kan je ook gerust aan Roland Emmerich overlaten) met de juiste dosis aan drama (en niet zoals de Oorlog / Romantiek film "Pearl Harbor (2001)") en echte Amerikaanse helden, die wel maar één karakteristiek krijgen en daarmee moeten ze het doen, zoals de arrogante piloot, de bange nieuweling, de dappere soldaat, etc.

Al met al heb ik me als Tweede Wereldoorlog liefhebber gewoon goed vermaakt met deze moderne remake van de slag bij Midway en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut. Na het einde krijg je ook nog wat feiten en weetjes te zien van de hoofdrolspelers. Zo heeft duikbommenwerper piloot Dick Best nooit meer gevolgen na de slag bij Midway vanwege zijn longen.

P.S. van mij mag er ook best een remake komen van de Actie / Oorlog film "Sink the Bismarck! (1960)".

Midway, een film waarvan we eigenlijk al wisten wat we gingen krijgen toen de naam van Emmerich er aan gekoppeld werd, en hoewel de film worstelt tussen twee genre's, is de film gewoon redelijk en degelijk te noemen maar verder weinig vernieuwend. De door sommige mensen benoemde Amerika verheerlijking zie ik niet echt terug.

Met een regisseur als Emmerich is het doel van de film bekend, vermaak. Het wordt een visueel gebeuren zonder weinig verhaal of diepgang, waarvan akte. Toch wordt er geprobeerd de film een zekere historische correctheid en lading mee te geven, iets wat lukt, want voor de gemiddelde domoor op geschiedenisgebied krijg je een zeer uitgebreid verslag van de hele aanloop en de meest noemenswaardige dingen die leiden tot de befaamde slag bij Midway mee. Er zijn weinig fouten te ontdekken en alles lijkt te kloppen. Toch mislukt de film lichtelijk op het vlak van een geschiedkundig verslag omdat de film te weinig diepgang en lengte heeft. De gebeurtenissen komen te propperig over en vooral te fragmentarisch zoals Doolittle en een onderzeeer. Dit aangevuld met een paar erg slechte dialogen waaronder een gebeurtenis tussen McCluskey en Best, maken het geheel houterig en maken niet veel indruk. Emmerich had uit zijn slof kunnen schieten door de film een half uur te verlengen, meer introductie tijd te nemen voor karakters en iets betere dialogen te fabriceren. Dan nog was het geen Oscar winnaar geworden maar was het wel een klassieke en overtuigende oorlogsfilm geworden.

Dan de stijl en het visuele. Bepaalde momenten van schepen en de vliegtuigen zien er oogstrelend uit. Bewust lijkt er zo nu en dan voor een stijl met een wat ruwe contrast gekozen te zijn waardoor sommige momenten een ingekleurde docu lijken, erg mooi trouwens, andere momenten wordt er gekozen voor zachte lijnen en fletse kleuren die het geheel een bijna getekende of geschetste stijl geven, ook erg mooi. Maar dan toch jammer genoeg zijn er vooral in die beginfase, de aanval op Pearl momenten dat de snoepkraam op de kermis lijkt te exploderen, te expressief, te veel en vooral felle kleuren. Echt matig, gelukkig herstelt zich dat richting het einde, dat ik me afvraag waarom is het vanaf het begin niet zo, en vooral tijdens de aanval met duikvlucht op de Japanse carriers zijn de beelden fenomenaal en oogstrelend mooi.

Verder nog te noemen, iets waar alleen een oorlogsgekkie zich druk om zal maken, toch een betrouwbaar, gedetailleerd en mooi beeld van de veranderende oorlogsvoering en tactiek. Eerder in de oorlog was men nog overtuigd van het belang van grote en zwaar bepantserde slagschepen, maar dat veranderde op slag in de Pacific nadat men elkaar met vliegdekschepen aanviel, iets waar de Jappen mee begonnen door de Prince of Wales en de Repulse, twee Britse slagschepen, binnen een uur naar de kelder te jagen. Het vliegdekschip bleek een wapen die veelzijdiger is, een enorme actieradius en met de nodige precisie en inzet een bijzonder effectief wapen is. Iets wat me in docu's ook altijd aanspraak, die enorme moed en opoffering om in zo'n kleretoestel te stappen, je door een kordon van AA vuur te storten, dan je torpedo of bom te lossen en half aan flarden geschoten maar af te wachten of je nog genoeg brandstof had voor een terugreis. Vaak werden de toestellen op hun uiterste limiet ingezet met meestal geen mogelijkheid tot terugkeer. De offers en moed die op die manier gebracht werd is ontstellend, je vloog praktisch een zekere dood tegemoet. De beelden van de eerste drie aanvallen die afgeslagen worden voordat Best en McCluskey het proberen vanaf grote hoogte is wel behoorlijk hoe het gegaan is en de intensiteit die de mannen in hun toestellen trotseerden qua afweervuur is uitstekend gebracht. Overigens wel erg spijtig van die laatste aanval met Dick Best, de bom en de explosie, het is allemaal to much. Een meer dan prima gebracht einde wordt daar toch praktisch om zeep geholpen door de scenarist. Overigens is een van de tot zinken gebrachte Japanse vliegdekschepen de Kaga, het schip dat zwaar geraakt werd door McCluskey, vorige maand gevonden

Midway, een film die tussen twee gedachten in hinkt en in beide niet helemaal slaagt, uitstekend beelden van de veranderen oorlogsvoering in The Pacific Theatre, en de meeste acteurs als Quaid, Harrleson en Wilson maken er het beste van waar Skrein toch helaas niet heel serieus te nemen is. Leuk een keer gezien te hebben en vooral een lust voor het oog op bepaalde vlakken, maar dat is het dan ook wel.

Intussen ook Midway gezien en waarbij ik eerlijkheidshalve moet bekennen dat ik hier eigenlijk niet te veel zin in had. Maar een spektakelfilm in de bioscoop is op dat vlak meestal wel een meerwaarde. En dat eigenlijk ook het grootste pluspunt van de film. Eigen aan Emmerich is het mooie computergestuurde georchestreerde visuele spektakel dat je aangeboden krijgt. De film zit vol actie van vechtende en neerstortende vliegtuigen enerzijds en gebombardeerde en zinkende slagschepen anderzijds. Dit massaspektakel echter laat andere filmaspecten zoals verwacht links liggen.

Hoewel ik me liet wijsmaken dat al bij al de zeeslagen sinds Pearl Harbor redelijk gevolgd worden, blijft de film inhoudelijk net tekort komen. De film kwam me iets te fragmentarisch over en jumpte van de ene vechtscène naar de andere met een aftiteling van het waar en wanneer van de situatie. Maar echt samenhangend vond ik het niet. Neem nu die Doolittle: op zich een mooie scène in China, maar hij verdween even snel van de radar dan dat hij erop kwam. De rustige scènes sloegen onvoldoende aan omwille van de beperkte uitdieping van de karakters en minimale dialogen van de acteurs. Alleen Woody Harrelson kon ik wel smaken en ook Patrick Wilson was de enige op niveau.

Worden de Japanners betrokken in de film? Goh, niet echt vind ik. Behoudens de generaals of admiraals zag ik weinig gewone lui. Hun gruwel ten aanzien van de Chinezen en andere praktijken kwamen even aan bod - en terecht ook - maar ik zag weinig nuancering met de Amerikanen. Ik zag al grotere contrasten, maar ik hoopte toch op meer. Tussen al het afstandelijke geweld door toch hier en daar een aangrijpende scène met de krijgsgevangene, het geplette vliegtuigje door het vliegdekschip of de scènes in China. Al bij al een degelijke film, een nipte 3,0*.

Een indrukwekkende film die met de technieken van tegenwoordig de impact van deze enorme slag fantastisch weergeeft.

Sommige kijkers zullen misschien nog nooit van De Slag bij Midway in 1942 hebben gehoord. Ik heb de film gezien met kennis van de context. 'Midway' was, 7 maanden na Pearl Harbor, de boost die de geallieerden nodig hadden. De film is behoorlijk nauwkeurig qua geschiedschrijving en neemt de kijker uitstekend mee in hoe de slag (of het ontlopen ervan....) ook anders had kunnen lopen. Het waren die maanden dat er voor het eerst in de geschiedenis werd gevochten tussen (de vliegtuigen van) vliegdekschepen.

Tot dan toe was Europa onder de voet gelopen door de Duitsers en had Japan half Azië ingenomen. De Amerikanen namen een enorm risico met Midway. Qua materiaal hadden ze niet de bovenhand. Een nederlaag had voor een totaal ander vervolg van de oorlog kunnen zorgen. Details bezorgden de Amerikanen de overwinning waarna in augustus het eiland-hoppen (Guadalcanal) kon begonnen om de Japanners uiteindelijk terug te dringen.

De film is visueel overtuigend. De shots van bovenaf van met name de Japanse Vloot zijn fantastisch. Het geweld is hard en realistisch. De Japanners spreken gelukkig Japans. Er is amper sprake van Amerikaans patriottisme. En mooi dat op het eind het eerbetoon ook geldt voor de Japanse deelnemers aan de strijd.

En voor degenen die vinden dat het wel ‘afgelopen mag zijn’ met films over WO2: die oorlog is onvergelijkbaar met elk conflict in de geschiedenis en zorgde voor zo’n 80 miljoen militaire en burgerdoden. Alleen al daarom mag het nooit vergeten worden. De wereld stond in vlam.

Het is fantastisch dat er steeds in nieuwe films word ingezoomd op bepaalde gebeurtenissen. Zoals eerder Dunkirk en binnenkort 1917 (over WW1). Voor degenen die na Midway meer willen zien over de oorlog in Azië: De serie “The Pacific” is uitmuntend.

Totaal geen fan van CGI wat er zogenaamd indrukwekkend uit moet zien maar wat niks meer is dan een redelijk goed computerspel, maar in het geval van Midway is dat gelukkig niet het enige waar deze film het van moet hebben.

Patrick Wilson en in het bijzonder Woody Harrelson doen hier namelijk ontzettend hun best en dat is ook een duidelijke meerwaarde in het eindproduct.

Het verhaal wordt op een vlotte manier verteld en de uitleg is voldoende, maar niet overdreven.

Ed Skrein heeft er heel wat kauwgompjes doorheen gejaagd, maar dat zal de spanning wel geweest zijn.

De meer dan 2 uur gingen snel voorbij en voelde aan als of de film een kortere speelduur had, hiervoor natuurlijk alleen maar lof!

Jammer dat de zogenaamde "realistische en geweldige" effecten een stuk van het kijkgenot wegnamen, ik heb ook mijn best gedaan mij hier niet te veel mee bezig te houden maar dat vond ik in het eerste half uur toch knap lastig. De gevechten voelen hierdoor soms wat leeg en minder indrukwekkend aan, het is niet slecht maar met een beetje meer moeite en/of meerdere practical effects had dit vermakelijke oorlogs-filmpje meer kunnen zijn dan dat het nu is.

3*

"We need to throw a punch, so they know what it feels like to be hit."

De keuze voor deze film was al snel gemaakt als het enige alternatief 'Cats' is, ondanks dat ik niet veel heb met het werk van Roland Emmerich.

Het bombardement op Pearl Harbor spreekt tot de verbeelding. Hier zie je ook gelijk de nasleep hoe de Amerikaanse troepen het tij proberen te keren. Vanzelfsprekend wordt alles erg overdreven gebracht en wordt alle diepgang overboord gegooid, maar om eerlijk te zijn deert het niet.

Veel tijd heb je - en krijg - je niet om als kijker stil te staan bij alle gebeurtenissen, gezien de snelle pacing ervoor zorgt dat zowat alles erdoorheen gejaagd wordt. Het gevolg is dat 'Midway' voornamelijk fragmentarisch overkomt, met personages die vanuit het niets opduiken en zich vervolgens nauwelijks meer laten zien.

Qua spektakel kom je eigenlijk niets tekort, hoewel de opening enigszins twijfelachtig is. Gelukkig is het geheel voorzien van een hoop actie, waarbij de luchtgevechten en zeeslagen prima in beeld worden gebracht. Voldoende spanning en sensatie dus, maar de dramatiek gaat hiermee wel verloren; de karakters worden simpelweg niet interessant uitgewerkt.

Al met al een oorlogsfilm die je gerust met een korreltje zout kunt nemen, maar vermaak brengt het wel.

Kleine 3,0 sterren.

Film net gezien, jaja het moest even in de baas zijn tijd. Dank daarvoor.

Maar wat een slechte film eigenlijk, veel studio en uit de computer werk. Maar dan niet goed je zag het teveel. Stond me ook al gelijk tegen dat een van de hoofdpersonen al kauwgum kauwend met een scheve mond stoer in beeld kwam....... En dat was dus de hele film zo, niet alleen hij trouwens alle Amerikaanse acteurs hadden dat over zicht. Eind conclusie weer een stoere Amerikaanse film.... Vorige week, avondvoorstelling, 1917 gezien en daar stond mijn mond toch wel een hele tijd van verwondering open....

Dus er zijn zeker nog goede films, maar Midway staat daar zeker niet tussen.

Matige oorlogsfilm. Het verhaal is bekend. De uitwerking is niet zo best. De film begint erg rommelig en vliegt van de hak op de tak. Is zit totaal geen lijn in. Personages krijgen geen introductie, actiescenes worden afgeraffeld en als kijker ben het spoor al snel bijster. Gelukkig weet Emmerich het in de laatste drie kwartier wat recht te trekken en wordt de film gelijk wat spannender. Het acteerwerk is zwak en erg Trumperiaans. De special effects zien er verder goed uit en actiescenes mogen er best zijn. Patriottisch rommelpotje, maar wel aan te zien. 3.0

Voor de liefhebber van de tweede wereldoorlogfilms een verplicht nummertje!

Met de oude film (1973) en deze zag ik in nog geen twee weken tijd twee films over Midway, een atol dat onderdeel is van een keten van vulkanische eilanden, atollen en onderzeese bergen die zich uitstrekken van Hawaï tot het topje van de Aleoeten en bekend staan als het Hawaii-Emperor keten.

Het vormde voor een ieder een handig tankstop op transpacifische vluchten, en was ook een belangrijke halte voor marineschepen. Dus kon je nagaan hoe lang het duurde voordat de Amerikanen vonden dat dit in hun handen diende te blijven nadat de Japanners Pearl Harbor hadden aangevallen.

Deze film is een remake van Midway (1976) - MovieMeter.nl uit 1976 die ik persoonlijk beter vond.

De vorige reageerders hebben volgens mij het gelijk aan hun zijde met de opmerking dat deze "Midway" een pro-Amerika film is. Het wordt er wel dik op gelegd dat de Amerikanen nadat ze zijn aangevallen in Pearl Harbor, nog een generatie jongeren hebben die bijna alles aan kunnen, dus gaat het er heftig aan toe tijdens de luchtgevechten. Nu moet ik toegeven dat de geschiedenis ons leert dat Japan na deze slag behoorlijk wat kracht heeft ingeboet en voor hen helaas 4 vliegdekschepen verloren. Daarbij zie je ook de "heldhaftigheid" van één van de admiraals die met een van de schepen ten onder wil gaan.

Al met al, veel computerwerk (CGI), aktie en spanning maar geen topproductie.

Een 7-!

De films van Roland Emmerich hebben mij nooit kunnen bekoren. Ze zitten namelijk vol heroïek en patriotisme. Zoals in deze film; "kom jongens, we geven die Jappen er even van langs. Bang, wel neen joh. retteketet, wij doen dit wel even". Zo oogde voor mij deze film. En dan die luchtgevechten; man, het leek wel een 2e Wereldoorlog game op playstation. Neen, angst op de gezichten van de soldaten viel totaal niet af te lezen dit in tegenstelling tot de angst van de soldaten zoals je die te zien kreeg en voelde in de oorlogsfilm The Thin Red Line (1998) van Terence Malick. Ook in die film ging het over een beslissende slag in de Pacific die gewonnen werd door de Amerikanen en waarbij de Japanners definitief in het defensief werden gedwongen. Neen, Midway kan toch in de verste verte niet tippen aan die fenomenale oorlogsfilm, waarbij niet heroïsme maar angst centraal stond.

Maar...ik wil Midway van Emmerich toch niet helemaal afkraken. Het klopt allemaal wel volgens de feiten en dat die Japanners toch genoeg in beeld kwamen en vervolgens ook gewoon Japans spraken vond ik toch wel zeer positief. Film geeft ook voldoende informatie over deze belangrijke slag in de Pacific. Dus nog net een voldoende voor Midway dat voor mij ook nog eens de beste film is die uit de koker komt van Roland Emmerich. De rest van zijn films waren op een enkele uitzondering na niet te pruimen.

3,0*

"He is ordering us to charge, like the Samurai, to save our honor." ***Proest!

Deze opgepoetste versie van Midway (1976) is vooral tweeslachtig. Waar die oudere film op een uiterst spannende manier laat zien hoe de slag om Midway met alle betrokkene verliep, slaagt deze film daar niet zo goed in! Positief was het nog wel dat de film wel volledig wil zijn; het start bij de aanval op Pearl Harbor. Gaat dan naar een aanval op de Marshall eilanden (vraag me wel af of die er ook echt waren omdat het eiland later pas werd bevrijd?of liep het chronologisch niet goed?) En ook James Doolittle duikt op om zijn befaamde luchtaanval op Tokio uit te voeren en men noemt de Slag in de Koraalzee

Maar ja, algauw werd duidelijk (niet verwonderlijk) dat Emmerich toch meer kies voor spektakel, iets wat misschien prima past bij één van zijn rampenfilms, maar deze aanpak is niet geschikt voor dit waargebeurde oorlogsverhaal. Vliegdekschepen, waar ze mee varen alsof ze een auto besturen uit Fast & Furious Om de personages gaven ze eigenlijk geen zier! Doolittle paste vooral in de heroïek, inlichtingenofficier Edwin Layton en Joseph Rochefort zijn er wel maar hun grote aandeel in deze slag is minder nadrukkelijker aanwezig. Door de vele actie, werd het eiland Midway vergeten en moest door middel van iemand die kwam filmen, weer de film ingesleept worden.

Zoals dus al verwacht draait het bij Emmerich alleen om actie met gebruik van veel green-screen. Mede hierdoor ziet alles er net te gelikt uit, echte rauwheid is er niet te vinden. Opvallend was ook de best nep aanvoelende goedkope special effecten van de Pearl Harbor-aanval aan het begin. Later waren de luchtgevechten en duikbombardementen wel een stuk onderhoudender. De dialogen zijn vooral erg cheesy. Amerikaanse soldaten die werden consequent neergezet als dik aangezette 'good ole boys. Naturel klinkende dialogen waren spaarzaam.

Maar goed, Emmerich bewandelt altijd wel de platgetreden paden En dat is hier niet anders! Als actie-popcornvermaak dus wel aardig maar nog steeds niet echt daverend. En als goede oorlogsfilm een teleurstelling.

Overdaad aan matige CGI, overhaaste storytelling, overdreven quasi stoere karakters en veel shots die iedere aanval gerecycled worden, waardoor de aandacht met de minuut verslapt. Kortom, een karakteristiek bombastisch wanproduct zoals alleen Emmerich die af kan leveren. Geen enkele acteur haalt z’n niveau en vooral de rol de hoofdrolspeler is Skreinend.

Krappe 2.0*

Inderdaad. Ik vond de CGI best meevallen, nergens aan gestoord zoals bv wel in de trein scene van Black Panther. Blijkbaar gaan sommige mensen tegenwoordig alleen maar naar de film om de CGI af te zeiken. Fijn leven heb je dan...

Weinig subtiel tweede wereld-oorlog spektakel van de hand van Roland Emmerich, met veel vlaggewapper en een overdaad aan lelijke cgi. Vooral de openingsscene, de aanval op Pearl Harbor, ziet er wat dat betreft heel slecht uit. Men had beter kunnen kiezen voor ouderwetse schaalmodellen; dan had het er waarschijnlijk veel beter uitgezien. Gelukkig wordt de film gaandeweg wel beter, met een grote reeks spannende en spectaculaire vliegscenes. Met name de haast verticale duikvluchten zien er geweldig uit. Cast en dialogen zijn verder erg wisselvallig, maar het kan er net mee door.

“Pearl Harbor is the greatest intelligence failure in American history.”

Ik ben dit weekend aardig in de oorlogfilms belandt, en dat vind ik helemaal niet erg. Echter vallen beide films mij toch een beetje tegen en ook deze ‘Midway’ vond ik nou niet bepaald goed. Ik kreeg deze meermaals getipt door kameraden die de film in de bioscoop hadden gezien, deze overweging had ik ook gemaakt maar achteraf ben ik toch blij om te zien dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien want man o man, het was echt een lange zit op veel momenten. Wel geinig dat mijn kameraden mij goed genoeg kennen.

Ik ben als persoon (en dat heb ik al meermaals gezegd) verwaand fan (met name interesse) van de tweede wereldoorlog. Ik vind het erg interessant om hier dingen over te lezen, musea’s te bezoeken en om documentaires te kijken. Ook de speelfilms kunnen mij over dit onderwerp bekoren al weet ik van mijzelf dat ik nog niet echt weg ben van die Amerikaanse films omtrent de oorlog tegen de Jappen. Ook deze ‘Midway’ zwemt weer in het egoïsme hoe wij moeten zien dat Amerika o zo goed was in zijn oorlogen. Ik ben meer weg van het nazi rijk om daar informatie van te verschaffen, het trekt me meer en het blijft een gruwel wat daar gebeurd. Het neemt niet weg dat de Jappen jarenlang al zware strijders zijn en ook in de tweede wereld oorlog hebben ze zeker hun wilskracht laten zien en hun stempel gezet.

Maar dan, als de film eenmaal begint en ik er met hoge verwachtingen in ging viel de film mij al snel tegen, wat een ongelooflijk slechte CGI kende deze film zeg. Het werd zelfs even amateuristisch lachwekkend hoe ze het gemaakt hadden en hier faalde de film kennelijk al erg snel en veelte vaak in. En dan is het niet een paar scenes met CGI gevuld nee, Roland Emmerich heeft er voor gekozen de gehele film de CGI te gebruiken. De ongeloofwaardigheid spatte er daardoor van af en dat maakt mijn zit al een stuk minder aangenaam, en ik vind een film dan al gauw erg saai om te kijken.

Daarnaast voelt het te vaak erg spanningsloos aan en is het soms vrij lachen hoe ze omgaan met een paar situaties. Het slalommen van de boten als of ze inderdaad met race wagens aan de gang zijn, het slaat eigenlijk al gauw nergens meer op. Echter vond ik het begon wel leuk, de aanval op ‘Pearl Harbor’ en doorgaand op nog een paar slagen (o.a. de Slag in de Koraalzee waar ik ook nog wel een film van wil zien) werden genoemd tot we bij de daadwerkelijke ‘Slag om Midway’ kwamen. Ach het was wel leuk en aardig maar het duurde me te lang.

De keuze voor de vele CGI vechtscenes vielen mij tegen, zeker het begin bij Pearl Harbor zag er niet uit al werd het daarna wel beter. Harrelson vond ik leuk acteren en ook Patrick Wilson deed het wel leuk (eens een keer wat anders dan die horrorfilms). Maar de gehele film viel mij echt te zwaar tegen, had hier veel meer van verwacht.

2.5*

Machtige scènes van vliegtuigen die de raarste capriolen uithalen, maar verder is deze 'Midway', samen met al haar personages, zo oppervlakkig als de pest. Het deed me daarom, buiten de vermakelijke actie-scènes om ook verrekte weinig; zeg maar niks. Emmerich doet weer wat we van hem gewend zijn.

Emmerich probeert met deze film de twee kanten te belichten maar slaat daar helaas niet in. Dat komt omdat er teveel gefocust wordt op de Amerikaanse kant. In het Japanse kamp krijgt niemand echt de kans om zich waardig te ontwikkelen in de film. De ene na de andere Amerikaanse held krijgt dan weer wel voldoende screentime. Doolittle, McClusky, Layton, Best, Pearce, en ga zo maar door.

De slag zelf is visueel wel mooi in beeld gebracht. Tussendoor zien we hoe nieuwe intel wordt vergaard en geïnterpreteerd. Vervolgens proberen de officieren er zo goed mogelijk op te reageren door nieuwe (tegen)aanvallen uit te voeren. Hier en daar tracht Emmerich wat melodramatisch te worden. Dat lukt hem zeker wel, hoe simplistisch uitgevoerd ook. Ik heb altijd wel een zwak voor helden en mensen die anderen inspireren.

Veel bekende acteurs met een paar grote namen zoals Harrelson en Wilson (in de horrorwereld toch). Ik vond het persoonlijk niet echt een geschikte rol voor Harrelson maar hij maakt er zich nog goed vanaf. Ed Skrein ziet er een eikel uit dus speelde hij dat heel natuurlijk.

Zonder twijfel beter dan de eerdere verfilming uit 1976, minder sentimenteel en recht toe recht aan deze nieuwe versie. Neemt niet weg dat ook dit wat beter had gekund. Feitelijk word dit Emmerich project gered door het uitstekende laatste uur, in al zijn afschuwelijkheid is de slag om de midway eilanden adembenemend sterk in beeld gebracht, puntje van je stoel werk. De vertoonde aanval op Pearl Harbor waar deze film mee begint, is relatief recent(2001) ambitieuzer en geslaagder in beeld gebracht door Michael Bay, ook al omdat Emmerich zich enkele momenten van slechte CGI permitteert(kan echt niet meer bij zo een blockbuster anno 2019). Helaas is ook de karakterisering bij deze nieuwe update aan de magere kant en mist nuancering. Met name de hoofdrol van Ed Skrien gaat gaandeweg wat irriteren, heldhaftiger en onbevreesder kan een man niet zijn. En dat nauwelijks verholen patriottisme komt eigenlijk bij alle Amerikaanse soldaten aan bod, duidelijk dus met wie we hier moeten sympathiseren want de vijandige japanners zijn lange tijd niet meer dan anonieme beeldvulling. Wat dat betreft blijft Tora! Tora! Tora!(1970) vrij uniek omdat die oorlogsfilm er wel cum laude in slaagde de waanzin van oorlog objectief vanuit beide kampen te laten zien.

Redelijk. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en fragmentarisch in alle opzichten: strategie, persoonlijk verlies, conflicten in de leiding, het wordt hooguit aangestipt. En de effecten overtuigen vaak te weinig. Hoewel de luchtgevechten spectaculair zijn krijg je nooit het gevoel er echt in te zitten. En de kogelregens laten het vooral lijken dat de helden die de Japanse schepen lieten zinken een kans van 1 op 1 miljoen hadden hun aanval te overleven. De soundtrack is verder eentje van dertijn uit een dozijn trompetschallers.

Het haalt het door al deze factoren bij lange na niet bij Dunkirk. Niettemin een verdienstelijke prent en het siert Emmerich dat niet louter de Amerikaanse vlag wappert, maar ook bepaalde Japanners eer wordt toegekend, zonder de wreedheden van anderen te ontkennen.

“It is a day which will live in infamy.”

Prima oorlogsfilm van Emmerich. Subtiliteit komt niet in zijn woordenboek voor, maar Emmerich weet hoe hij bombastische oorlog/rampenfilms moet maken. In de eerste 30 minuten wordt even het Japanse offensief op Pearl Harbor behandeld, en je weet daardoor eigenlijk al gelijk met wat voor film je te maken hebt.

Een hoog tempo, uitstekende special effects, heroïek, Amerikaans patriottisme, schmierende acteurs (Skrein en Quaid) en uiteraard bij de eindcredits de foto’s van de echte helden. De actiescènes zien er misschien niet al te geloofwaardig uit, maar spectaculair zijn ze wel. En daarvoor ga je natuurlijk ook naar een Emmerich film kijken. Puur popcornvermaak, en dat is soms heel erg lekker.

Goeie film over het Amerikaanse antwoord op de Japanse aanslag van Pearl Harbor. Onderhoudend van begin tot eind. Aan spektakel geen gebrek en de vele actie-scenes bevatten ook genoeg spanning. Het ziet er allemaal ook goed uit. Uiteraard vol heldendaden, maar dit is passend binnen het geheel en daarom niet storend.

Films over WOI of WOII hebben mij nooit echt aangesproken, tenzij het echte toppers zijn. Deze film is verhaaltechnisch ok gezien het waargebeurd is, maar daar is alles mee gezegd. Grafisch zeer mooi, vandaar mijn 3*, maar geen voeling met de vrij veel personages. Ook de actie trok mij niet mee in het verhaal. Op einde film had ik geen ‘waw’-gevoel. Enkel voor de grafische kant een aanrader maar verwacht dus inhoudelijk niet te veel...

Leuk geheel.

Emmerich is back. Lange tijd geleden dat ik weer een echt leuke blockbuster van Emmerich zag. Als regisseur stelt hij zelf niet al te veel voor, maar tegenwoordig, op het gebied van actie, komt hij wel een heel eind met het spektakel in beeld brengen.

En deze film volgt braaf de Emmerich richtlijnen. Waardeloos script, saaie karakters maar wel overweldigende actiespektakelscenes. Nu doet Emmerich een poging om een stukje historie in kaart te brengen, maar wetende dat hij Emmerich is zal dat niet erg subtiel gaan worden.

Qua special effects ook de meest onrealistische oorlogsfilm die ik waarschijnlijk heb gezien. Dit kan je natuurlijk als serieuze actiefilm totaal niet serieus nemen. Maar het heeft stiekem wel iets. Lijkt een beetje op een opgepoetste game, en het kent genoeg grootheid en detail om nog door de mand te kunnen.

Emmerich heeft ook zo te zien weer een behoorlijk Amerikaanse kast bij elkaar geschraapt. Denk niet dat je een cast Amerikaanser kan krijgen. Quaid, Wilson, Harrelson & Eckhart. Ze zitten er echt allemaal in. Skrein is dan weer relatief nieuw, maar het zal niet lang duren voordat hij bij pro-Amerikaanse typering gevoegd gaat worden.

Emmerich weet wel een aantal opvallend spannende en intense actiescènes te brengen, ongeacht of het er realistisch of niet uitziet. Alle scenes komen met genoeg overgave en vooral met genoeg spektakel. Ziet er allemaal heerlijk groots uit, en daardoor vervelen de actiescènes niet.

Dus ik vond de actie wel prima. Aan het script is alleen niet veel gewerkt. Veel, veel oninteressante en soms afgeraffelde zijplotjes. Ook zijn de rustige momenten tussen het epische spektakel door nogal saai omdat het nogal een killer voor het tempo is. Zo zie je al snel dat Emmerich vooral gewoon iemand is die opdrachten uitvoert en niet aan het script mag zitten.

Maar het is wel 138 minuten aan vermaak geblazen met lekker overweldigende en soms spannende actiescènes die met genoeg overgave gebracht worden. Mocht allemaal wel iets minder arrogant van Amerikaanse kant, maar het is wel typisch blockbuster materiaal. Ook weer eens iets anders dat er wel een poging gedaan wordt om de Japanse kant te belichten.