Blinded by the Light (2019)

The dogs on main street howl
'Cause they understand
If I could take one moment into my hands
Mister, I ain't a boy, no, I'm a man
And I believe in a promised land


Als fervent Bruce Springsteen fan, zie ik het als een roeping om zoveel mensen in aanraking te laten komen met The Boss. Deze film draagt aan die missie totaal niets bij.

Bij het zien van de trailer weet je natuurlijk wel een beetje wat je kan verwachten, maar zoals zo vaak bestaat de trailer uit alle leuke momenten van de film.

Sommige momenten zijn zelfs pijnlijk om naar te kijken:
De dansscene op Born to Run was zum kotsen. Ik vraag mij dan ook af of de mensen achter de film zelf wisten welke richting ze op wilden met deze flick. Coming of Age? Drama? Komedie? Bollywood? Het werd een beetje van alles en op al deze gebieden schoot de film te kort.
Ik begon mij zelfs zorgen te maken over de mentale gesteldheid van Javed. Bijvoorbeeld na zijn date maakt hij aanstalten om te vetrekken. Maar opeens als een ware Clark Kent die een telefooncel induikt, doet Javed (in het bijzijn van zn love interest) zijn walkman aan en luistert naar The Boss. ‘Ik blijf toch’ en pakt haar meteen op de bek. De invloeden van Springsteen in het leven van Javed hadden veel subtieler gebracht kunnen worden.Hij komt op mij behoorlijk creepy over als hij de een na de andere Springsteen lyrics opdreunt.
De scene in een restaurant/cafe/vreettent waarbij een paar racistische jongens Javed en zijn sikh vriend maant te vetrekken van ‘hun plek’. Javed vergeet zijn videoband en loopt terug waarbij dezelfde jongens hem deze band niet terug willen geven. Ff een Springsteen quoteje erdoorheen en je kan weer verrichte zaken vertrekken. Het had de film zoveel meer gesierd als hij en zijn vriend een klap op de bek hadden gekregen. Het is zelfs in de lijn van Springsteen. Als hij ergens over zingt, dan is het wel dat het leven geen sprookje is.

Zoals ik eerder zei: ik zie het als mijn roeping om het evangelie van Springsteen te verkondigen. Ik schrijf ook nooit een recensie op MM, maar voelde mij genoodzaakt het dit keer wel te doen. Als schrijvende verloor ik al mijn goede moed, omdat de film voor mij té veel gebreken kent. Ik laat het voor wat het is.

Los van alles heb ik mij wel enigszins vermaakt, maar niet voldoende: 2*

Bananarama girls & Wham boys. Muziek als kapstok voor een film.

We zien het vaker zoals recent nog Yesterday (2019). Het sympathieke aan dit verhaal is dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten.

Onderwerpen als cultuurverschillen, ouder-kind relaties, racisme, protesten en puberopgroeiperikelen is van alle tijden. Het feit dat dit zich in de 80's afspeelt en dan vooral in 1987 maakt het voor iemand die in de 80's is opgegroeid extra leuk om naar te kijken.

De kapsels, kleding, auto's en de cassettebandjes en natuurlijk de 80's muziek brings back memories.

Met Springsteen heb ik verder echter helemaal niets.

Ik had hier toch meer van verwacht. Het plot is verder wel oke, maar weinig bijzonder. Er zitten teveel personages in die uiteindelijk te weinig toevoegen. Die synthesizer vriend had wel achterwege mogen blijven, die voegde niets toe. Daardoor voelt de film een beetje overvol aan en had er wel her en der in geknipt mogen worden om zo rond de 100 minuten uit te komen.

De film is erg vrolijk en aanstekelijk, dat is het probleem uiteindelijk niet. De reden waarom ik niet boven de 3 sterren uitkom is dat de film geen goede balans kent tussen een normale film zijn en een musical.

Het moment dat The Boss voor het eerst te horen is gaat dit gepaard met teksten op het scherm en een melodramatische Kalra die zielig tegen een muurtje aan leunt en over straat loopt te zingen met een windmachine op hem gemikt.

De film is verder net te realistisch voor mij om dit soort musicalelementen te accepteren. Het voelt een beetje halfbakken aan. De momenten dat Kalra begint te zingen voelen daardoor wat ongemakkelijk aan. Dit zijn geen situaties die in het echt gebeuren en die haalden mij uit de film. Je gaat niet tegen een stel pestkoppen in een restaurant beginnen met zingen. Dat is gewoon bullshit ?

Ik klink nu wel erg negatief, maar dat gezing had er wel uit gemogen. Als dat weg was gelaten had was ik alleen over wat overbodige personages gevallen.

Leuk voor een keer, maar ik zou veel liever Yesterday nog een keer willen zien.

3,0*

Het verhaal van de Pakistaanse tiener Javed [Viveik Kalra] die in de late jaren '80 zijn eigen weg in het leven weet te vinden wanneer klasgenoot Roops [Aaron Phagura] hem een cassettebandje geeft met daarop de albums "The River" en "Born In the USA" van Bruce Springsteen. Javed vindt inspiratie in de muziek van The Boss en hij en Roops worden boezemvrienden. Maar vooral Javeds vader Malik [Kulvinder Ghir], die zelf als jonge man Pakistan verliet om met zijn vrouw [Meera Ganatra] een nieuw leven in Engeland op te bouwen, is helemaal niet te spreken over de keuzes die Javed wil maken.

Ik zal wellicht niet de enige zijn die de titel associeert met Manfred Mann's Earth Band zonder zich te realiseren dat het origineel van Bruce Springsteen is, maar dat is juist één van de leuke elementen van deze liefdesverklaring aan de Amerikaanse rocker. Uiteraard komen klassiekers als "Dancing In The Dark" en "The River" voorbij en vooral in de energieke choreografie van "Born To Run" weet regisseur Chadha de link te leggen tussen muziek en tekst. De duistere twist aan het einde daarvan is zeer effectief en die plotselinge sfeerwisselingen benadrukken hoe muziek je even kan laten ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid, alsmede hoe je daarna opeens weer met beide benen op de grond staat. In het laatste half uur neemt deze tot dan toe vermakelijke muzikale romkom zichzelf helaas opeens erg serieus en kabbelt het richting een formulematige finale.

Niet bepaald een hoogstaand werk maar toch wel vermakelijk. De boodschap – over het najagen van je dromen – is formulematig gekozen en uitgewerkt maar toch belangrijk en universeel genoeg om de zoveelste film waardig te zijn. Het eerste deel van de film geeft vooral een sfeerbeeld van de jaren ’80 en heeft goede vibes met de jonge Pakistaan die schrijver wil worden en in Bruce Springsteen zijn idool vindt. Halverwege ontspoort de film op een akelige wijze als er bijna alleen nog maar wordt gecommuniceerd door songs van Bruce Springsteen te zingen en à la een musical dan de hele straat gaat meezingen en meedansen: ik kreeg er plaatsvervangende schaamte van (en welke onaangename verrassing ook Leto (2018) - MovieMeter.nl had). Maar gelukkig herpakt de film zich vrij snel om een dramatische strijd tussen vader en zoon te ontvouwen die weet te ontroeren.

De film is natuurlijk ook een ode aan Bruce Springsteen wiens liedjes de film domineren en welke aanbidding door Javed aanstekelijk is (de titel van de film staat voor de verblinding die Javed ervoer voor Bruce waardoor Bruce alles voor hem werd hetgeen ook de musical halverwege kan verklaren). PS. In april draaide ook al een (veel betere) film in de filmhuizen met een lied van Bruce Springsteen als titel: Thunder Road (2018) - MovieMeter.nl.

Een film die ik met mijn hart beoordeel en minder met mijn verstand.

Het verhaal is bijzonder eenvoudig: puberend buitenbeentje moet zichzelf ontdekken, en muziek geeft hem de kracht om dat te doen. Het eerste uur voelde voor mij alsof mijn eigen jeugd op het witte doek te zien was: buitenbeentje op school, hardwerkende ouders, ontluikende creatieve talenten, en een obsessie met muziek. In mijn geval was het Bon Jovi, Guns 'n Roses en ook Bruce Springsteen, en het gevoel van 'eindelijk begrip vinden' in de teksten van een artiest uit een andere tijd, is heel herkenbaar. Deze film zet treffend neer hoe inspirerende teksten en opzwepende muziek het alledaagse leven kunnen verlichten, of zelfs kunnen verbeteren. Hoe muziek een uitvlucht kan zijn, en tevens een katalysator kan zijn die je kan helpen boven jezelf uit te stijgen.

Sommige scenes voelden wat overbodig (de musical-achtige scene op de markt) bijvoorbeeld, en ook de dansscene op Born to Run was nogal tenenkrommend.
Heel sterk vond ik het vader-zoon verhaal. Hoewel het alle clichés keurig aftikt, raakte het me flink. Wat met name te danken is aan het overtuigende acteerwerk van Javed's vader. Je voelt de harde strijd die deze buitenstaander in Groot-Brittanië moet leveren om met enige waardigheid te kunnen leven. En je voelt zijn frustratie wanneer hij merkt dat hij hierin amper slaagt en zichzelf ziet vervreemden van zijn zoon.

Een film met naast een groot optimisme ook een flinke traan. Precies zoals de muziek van The Boss altijd al was.

4*

Een grote aanrader is de trailer zo veel mogelijk proberen te ontwijken, helaas gaat dit moeilijk in de bioscopen. De trailer laat te veel leuke momenten zien die nu niet meer verrassend werken omdat ze voorspelbaar zijn geworden.
De opbouw is langzaam, dat hoeft geen nadeel te zijn maar in dit geval duurde het eventjes eer dat ik in het verhaal kwam en mee kon voelen met personages.
Het is een film die probeert niet standaard te zijn, zelfs opeens wat "rare" uitstapjes maakt naar een musical of althans daar aan doet denken.

Blinded by the Light is zonder meer vermakelijk, het hoofdrol personage heeft genoeg herkenbare eigenschappen en Nell Williams die hier Eliza neerzet was een leuke toevoeging! Ik kon als kijker ook wel verliefd op haar worden, prachtige persoonlijkheid en natuurlijk een leuk uiterlijk.
De muziek van Bruce Springsteen is prima, alleen iets te vaak het gebruik van dezelfde soort nummers.

De laatste 20 minuten waren helaas erg voorspelbaar, vanaf het punt dat de vader de kaartjes kapot scheurt weet je precies hoe de rest gaat verlopen. Wat mij betreft jammer, aan de ene kant probeert de film ballen te tonen door aparte uitstapjes te maken naar ander soort filmstylen, maar pakt tegelijkertijd de makkelijke weg.

Laten we het maar op een goede 3 houden, want ondanks de kritieken is de film echt niet zo vervelend.

Oubollige film.

Past ergens wel naast Yesterday. Hoewel dat zeker niet Boyle zijn beste is, vond ik die leuker.

Deze film is qua verhaalloop wel bekend, een niet heel verheffend of boeiende kijk op een Pakistaanse familie. Grootste probleem is vooral dat het scenario wat all over the place is. Soms beetje musical nogal oubollig gefilmd. Beetje lerares helpt hem met zijn droom, beetje liefde, beetje racisme, beetje familieproblemen. De flow wil er maar niet inkomen. Het Britse houdt de film wel sympathiek maar nergens kan het de middelmaat ontstijgen.

2,5 sterren

De muziek van “The Boss” als rode draad voor een film over een jonge allochtoon, die zich met vallen en opstaan probeert te onttrekken aan het traditionele denken van zijn vader. Net als in Bend It like Beckham (2002) slaagt regisseur Gurinder Chadha in deze coming-of-age film er heel aardig in een brug te slaan tussen verschillende culturen. Een heerlijke film, maar dat is toch vooral de verdienste van Bruce Springsteen.

“Stay away from the girls. Follow the Jews!”

Geweldig. Als groot fan van Bruce Springsteen was dit bijna twee uur genieten, en gelukkig heeft regisseur Gurinder Chadha er ook een interessante, kleurrijke, enerverende en soms ook trieste film van gemaakt. Blinded by the Light is duidelijk een feel good film en het einde is hartverwarmend, maar ook thema’s als racisme, rechts-extremisme, werkloosheid en opgroeien in een troosteloze Britse stad komen langs.

En de hoge verwachtingen die een vader kan hebben, en de druk die dat legt op de 16-jarige Javed. Zijn vader wil dat hij economie gaat studeren, maar Javed wil schrijver worden. De manier waarop de muziek van Springsteen in het verhaal wordt verweven is sterk gedaan, en de songteksten die soms door het beeld zweven is een leuke gimmick. Soms barsten de personages spontaan in dans en zang uit en niet iedereen zal dit kunnen waarderen, maar ik vond het sterk gedaan. En het is op de muziek van Springsteen, dus mij hoor je niet klagen. De andere acteurs acteren allemaal ook zeer sterk, en het zoete en sentimentele einde zal iedereen waarschijnlijk wel kunnen uittekenen.

Sterk drama. Het verhaal, deels gebaseerd op waargebeurde feiten, is best aardig en wordt zeer vakkundig uitgewerkt door Chadha. De parallelle werelden van de hoofdrolspeler en die van in de muziek van Springsteen worden aan de ene kant luchtig gebracht maar aan de andere kant zit er ook een serieuze ondertoon in de film. Dat laatste is best knap want de setting (jaren 80 met foute muziek als Tiffany en Debbie Gibson) en de niet stereotype hoofdpersoon (een Pakistaanse jongen die Springsteen fan is) lenen zich daar bijna niet voor. Het acteerwerk is verder prima. Topper en voor Springsteen fans extra smullen. 4.0/4.5

Leuke film waarin de muziek van The Boss heel de film mooi kadert. Daarbij heel wat toffe momenten waarbij de muziek uit de jaren 80 een nostalgisch tintje weet te geven en de cast je weet te overtuigen om helemaal mee te gaan in dit verhaal. 7,5/10

Goeie film over een jongen die zijn droom najaagt om schrijver te worden. Een coming of age verhaal verpakt als een muzikale feel-good movie. De muziek en teksten van Bruce Springsteen ondersteunen het verhaal op een uitstekende manier. Origineel is het allemaal niet te noemen, maar mede door het nostalgische tijdsbeeld kijkt de film vlot weg.

Coming of age meets Bollywood meets Brittain meets Bruce Springsteen. Aangename feelgood-movie over een Pakistaanse jongen die in een nobody-stadje zijn dromen najaagt geïnspireerd door de muziek van The Boss. Hij botst hierbij op de traditionele waarden van zijn Pakistaans gezin, meer bepaald met zijn vader die als hoofd van gezin zijn stempel wil drukken. Aangename leuke 80’s-setting met bijhorende muziek en natuurlijk voldoende muziek van Springsteen. Je moet het niet doen voor hem, maar de muziek is volop aanwezig en als je er van houdt, brengt het de film wel een stapje hoger. Als je zoekt naar een aangename wegkijker raad ik je deze aan. Verwacht geen hoogstaande cinema, maar een door het leven gegrepen verhaal met een bepaalde boodschap: durf uw dromen na te jagen en geloof in uw eigen kunnen en talenten...

Nee, vond dit niks.

Misschien komt het doordat de film voor mij een samenraapsel is van veel andere films die ik de afgelopen tijd heb gezien en daarom op eigenlijk geen enkel vlak nog origineel is. Maar los daarvan is alles zo vreselijk onsubtiel en wordt alles zo voor je uitgespeld dat het de eerste drie kwartier al uitgewrongen aanvoelt.

Zijn strenge Pakistani-vader die elke 5 minuten even voorspelbaar lastig komt doen, veel korte repetitieve scènes over zijn leven in Luton en daarna de lyrics van Springsteen die over het beeld en om je oren vliegen voor het geval we het allemaal nog niet doorhadden.

Dan moet je vervolgens nog ruim een uur terwijl je allang weet waar het heengaat en op de weg er naartoe gebeurt er eigenlijk vrijwel niets dat die rit echt de moeite waard maakt.

Wellicht leuk voor mensen die voor het eerst een film als deze zien, maar voor mij had het niets. Ja, de muziek van Springsteen is leuk en de momentjes waarop Javed er gepassioneerd door raakt geven de film heel af en toe een beetje pit. Ook zijn eindspeech was wel oke. Ook het enige moment overigens dat hij iets van betekenis zegt, want dat hij blijkbaar zo’n goede schrijver of dichter is blijkt ook nergens uit.

2*

Dit is een schoolvoorbeeld van een onwaarachtige film. Blinded by the light is puur schematisch in z’n personage-uitbeeelding en thema’s. En dan lekker op het herkenningsgevoel van het publiek spelen met muziek of andere culturele referenties, het oproepen van een tijdsbeeld, paar algemeen menselijke ervaringen over de adolescentie erin mixen, maar ondertussen tot ver achter de komma niks nieuws te zeggen hebben. Die opening met de kinderen, daar gaat het al mis, niemand kan mij wijsmaken dat ‘ie dat een geloofwaardige scene vindt. De muziek zit er ook zo onsubtiel tegenaan geplamuurd de hele tijd, tot aan letterlijke songteksten in beeld, om over de dansscènes als duidelijk teken van wansmaak nog maar te zwijgen. Blinded by the light is een film van het niveautje B-kinderboek. Niks ten nadele van kinderboeken overigens, die zijn zo bedoeld. Ik moet nog drie kwartier om hem af te zien maar laat het er denk ik verder bij zitten.

Aangename (muziek) film met een mooie rol van de sympathieke Viveik Kalra die als Paki Javed veel racistische shit over zich heen krijgt in het Engeland Margaret Thatcher. Hij ontworstelt zich aan zijn strenge vader met steun van de teksten en muziek van Bruce Springsteen. Alhoewel ik de muziek van the Boss wel kan waarderen vond ik de adorering van Javed met zijn idool soms wat ver gaan. Er zitten een paar scenes in waarvan ik het idee had dat ik in een musical was beland. Voor mij vergelijkbaar met een tocht door de hel. Nee, dan vond ik de strijd van Javed met zijn vader en met een aantal skinheads uit de buurt veel interessanter.

Leuke feelgoodfilm zoals alleen de engelsen die kunnen maken. Vooral het eerste half uur is onweerstaanbaar, met ook nog eens een heerlijke jaren '80 soundtrack. Eigenlijk vond ik het jammer dat al die fijne hits op gegeven moment plaats moeten maken voor de muziek van Bruce Springsteen, waar een groot deel van de plot om draait. De film lijkt daar ook aan te moeten wennen en niet alles werkt even goed vanaf dat moment. De sympathieke personages en de vele leuke grappen en situaties maken gelukkig veel goed.

Totale kitscherige troep gemaakt op het niveau van matige Britse televisie. Er zit geen uniek idee in of een geloofwaardig gespeelde scene. Zelfs de muziek van Bruce Springsteen kon dit voor mij niet de moeite waard maken.

Ontzettend fijne feelgoodfilm. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest verwachten, maar ik heb een zwak voor de jaren 80 en ben ook zeker een liefhebber van de muziek van Bruce Springsteen. Wat dat betreft zat ik natuurlijk gebakken bij deze film, want de soundtrack bevat enkele grote 80s hits en tamelijk veel Springsteen-tracks.

Ik was vooral benieuwd of de muziek van Springsteen op een natuurlijke manier in het verhaal verwerkt zou kunnen worden of dat het gewoon erbij gehaald zou worden. Dat laatste was bijvoorbeeld een beetje het geval bij Last Christmas: leuke film, maar de muziek van Wham! en George Michael had in wezen net zo goed vervangen kunnen worden door een willekeurige andere artiest. Het lukt Blinded By the Light echter vrij goed om er betekenis aan te geven. Dat komt vooral doordat Bruce's teksten vaak gaan over het ontsnappen aan de sleur in een verstikkend plaatsje, waardoor het perfect past bij een hoofdpersonage dat door zijn ambities en thuissituatie met zichzelf in de knoop ligt. Logisch ook, omdat het natuurlijk deels gebaseerd is op een jongen die dit daadwerkelijk doormaakte. Ik vond in ieder geval dat de film het smaakvol toepaste en kon er ook mee leven dat bepaalde belangrijke lyrics letterlijk in beeld gebracht werden. Door de montage, waarbij de teksten vaak om Javed's hoofd heen draaien, komt dat goed tot zijn recht.

Soms gaat de film even volledig op de musicaltour, denk aan het Born to Run-stukje halverwege. Normaal gesproken ben ik niet gauw fan van iets dergelijks, maar het wordt hier met zo veel onweerstaanbaar enthousiasme gebracht dat ik eigenlijk niet anders kan dan glimlachen. Als ik dan al een punt van kritiek moet noemen is het eerder dat de thuissituatie van Javed misschien wat te dik is aangezet (vader is soms wel erg karikaturaal), hoewel het uiteraard in de kern wel zal kloppen. Ook de problemen waar de Pakistaanse gemeenschap in Luton tegenaan liep destijds worden goed in beeld gebracht.

Er is ruimte voor drama, maar ook voor humor, vrolijkheid en véél muziek. Vandaar dat dit toch wel met recht een feelgoodfilm genoemd mag worden. De cast heeft er duidelijk zin in, waardoor de personages tot leven komen en de sfeer eigenlijk gewoon fantastisch is. Als je affiniteit hebt met het decennium en The Boss, dan kan ik bijna garanderen dat dit non-stop genieten is. Zo'n film waarvan je in sombere tijden wenst dat er meer van gemaakt zouden zijn.

4*

De film begint leuk, sfeervol, fijn geschoten, goed tempo en een heerlijke soundtrack (ook al zonder The Boss). En hoewel ik zijn muziek geweldig vind, zakt de film van niveau als zijn muziek erbij komt. Vooral doordat het volstrekt niet subtiel gebeurt en elk liedje moet zo ongeveer een betekenis hebben voor dat moment. Ik kreeg daar jeuk van. Tel het clichématige verhaal erbij en vooral de rol van die vader, dan gaat dit ding gewoon irriteren. Door de goede punten en fijne eerste halfuur wil ik nog wel een voldoende geven. 3,0*

Aardig drama.

Maar niet zo fantastisch als dat de geluiden bij het uitkomen van de film hebben beweerd. Blinded by the Light is een zeer reguliere film die waarschijnlijk dankzij een ietwat zwaar achterliggend onderwerp beter aan kan slaan. Dat moet ook de gelegenheid bieden tot wat sterk sentiment, maar dat blijft bij deze film uit.

Niet dat de film het helemaal negeert. In tegendeel zelfs, er zit net zo veel drama in deze film als komedie. Het probleem is dat ik veel van het dramagedeelte op aanstellerij vond lijken, zoals die kerel die zich op z'n teentjes getrapt voelt nadat het hoofdpersonage zijn muzieksmaak belachelijk maakt. Verder is de keuze om er een soort musical van te maken ook iets te abstract om het allemaal gebalanceerd te houden. Leuke stijlkeuze, maar niet erg effectief.

Acteerwerk is voldoende. De types worden keurig ingevuld maar het voornaamste probleem is dat geen enkel personage een echt vernieuwende of herkenbare verschijning kan vormen. Het voelt allemaal erg filmisch en theatraal aan waardoor de kijker zich moeilijk in de gebeurtenissen kan verplaatsen. Hierdoor blijft een echte klap of betrekking uit, maar dat neemt niet weg dat het een degelijk stukje film blijft.

Finale vond ik best sterk en het verloop van de film voelt fris genoeg aan om niet in deugen te vallen. De film mist vooral wat oprechte emotie, nu is het vooral leuk vermaak met een diepere boodschap. Niet dat de komedie hilarisch is verder, maar regisseur Chadha weet de boel net aan luchtig genoeg te houden om de 2 uur dat de film duurt tot een vlot geheel te bewegen. Iets meer balans en herkenbaarheid en de film had zomaar een topper kunnen worden,

Wat een verassing is deze film.

Zeker voor wie de eighties hebben meegemaakt.

De meest prachtige hit songs komen voorbij.

En vooral veel van een van de beroemdste zangers van de wereld Bruce Springsteen The Boss.

Die ook het speerpunt in deze film is.

Wanneer een jonge Pakistaanse tiener opgroeid.

In traditioneel gezin.

Met een strenge vader, waaraan hij moet gehoorzamen.

En hij in een saaie Engels stadje woont.

Tot hij daar naar school gaat, en via een vriend.

Fan wordt van Bruce Springsteen.

De jongeman heeft een groot schrijvers talent.

En wat wordt gezien, door een leerkracht.

Zowel hij als zijn familie komen hierdoor in allerlei bijzondere uitdagingen en verwikkelingen terecht komen.

Een film die niet te vergelijken is met bijvoorbeeld een juwelen als Love Actually en Notting Hill.

Maar wel heeft deze film, net zo fijne en magische mooie sfeer.

En een fantastische cast.

En de muziek, oh zo fantastisch. !

Uitmuntende feel good film.