Nomadland (2020)

De film bracht bepaalde emoties los bij mij. Ik weet niet precies welke emoties, en ook niet precies waarom. But it did something to me, en dat is uniek en moet ik koesteren.

Hoewel het verhaal me niet boeide en ik me niet echt verbonden voelde met de personages was er toch iets bizars aan de hand waardoor m'n aandacht niet afzwakte. Met veel voldoening uitgekeken, maar ik ga hem niet nog eens bekijken denk ik.

Verwachtingsvol uitgekeken naar deze film.

Ben blij dat ik m gezien heb, dat wel.

Ik vond het een beetje saai af en toe, documentaire-achtig. Uiteraard snap ik dat het leven vaak gewoon alledaags is , maar in dat geval moet het 'natuurlijke' in de karakters beter uit de verf komen.

Uiteraard een uitstekende film, niet voor niets gewonnen.

Ik vond het allemaal 'zo veel van hetzelfde'' en kreeg geen klik met de personages.

Ik vond dit een prachtige film! Het deed mij erg aan Terrence Malick denken: mooie luchten, mooie spirituele dialogen. Het heeft allemaal een sfeertje van het transcendente: alsof we onderdeel zijn van een groter verhaal, een grotere liefde.

Het is daarnaast ook een helende film: de film heeft als thema hoe we doorgaan als we mensen verliezen. The road, de weg, wordt een metafoor voor het leven. Gemeenschap, natuur, vriendschap, kunnen ons troosten in onze pijn. We moeten zoeken naar een ander leven, we moeten doorgaan, na een verlies.

Maar de pijn van verlies en leed zal er niet door verdwijnen. We blijven op reis, en ontmoeten andere mensen. Maar hoe? Hoe kunnen we ooit onze dierbaren achterlaten? Zo vraag een man of hij wel kan leven na zijn zoons zelfmoord. Kan een mens dat wel verdragen? Het antwoord is: ja. In de hoop that we meet them down the road.

En dat wint de oscar! Dat geeft toch hoop in de toekomst. De afgelopen jaren zitten er sowieso een hoop goede films bij: parasite, moonlight, 12 years a slave. Allemaal top films! Maar Nomadsland is toch wel weer wat anders dan die andere toppers. Nomadsland is geen grote hollywood klapper, maar een stille, mooie, spirituele film over wat het betekent om mens te zijn.

Ja! Het is gewoon een roadmovie met mooie beelden van de natuur en nieuwe steden. Maar het is niet zo'n puberaal hedonistische road-story als Jack Kerouac's on the road. Nomadsland is een roadmovie voor volwassenen.

Erg mooie, rustige en gebalanceerde film met een sterke McDormand. Met prachtige beelden (met de golven aan de kust als hoogtepunt) en met mooie diverse personages en relaties, wordt de rauwheid en de schoonheid van het leven voorgeschoteld op een heel onthaastende manier. Je wordt zeker niet omvergeblazen maar in al zijn eenvoud is de film wel absoluut het bekijken waard.

Best een clichématige tearjerker maar het pakt prima uit.

Het oproepen van emoties ging mij te geforceerd, het verloop van de grotere plotlijn met vaak te abrupte hortjes en stootjes. Gelukkig werd die grotere lijn mooi afgewerkt, er tussenin alles redelijk efficiënt (hoewel soms wat botweg) aangeboden. Camerawerk mooi vloeiend en soms dicht op de huid, mooie plaatjes. McDormand kan prachtig acteren maar is meer enkel een houvast voor de werkelijke sterren; de bijfiguren die voor echte emoties zorgden en ik me van afvraag in hoeverre die gescript waren.

Dus beetje te geforceerd emotioneel maar mooi en efficiënt. The Rider was origineler, subtieler, authentieker en minder gekunsteld.

Mooie beelden, sterke McDormand, maar veel te lang. De film lijkt een paar keer te eindigen, en telkens was ik weer een beetje verbaasd dat hij weer verder ging. Hoopte dan maar op een ontwikkeling in het verhaal, maar die kwam nimmer.

Toch genoeg genoten voor het aantal sterren dat ik er voor geef.

Nu, na een dag, denk ik dat wellicht het gebrek aan ontwikkeling juist de ontwikkeling is. Droog, en betekenisloos. En dan ga je dood.

Extreem goed acteerwerk, maar eigenlijk denk ik dat men niet acteerde. De aftiteling laat weten dat de meeste acteurs zichzelf spelen. Verder ben ik het met Graaf Machine eens. Ook ik dacht een paar keer "dit is het eind" en dan ging het toch verder. Een kwartiertje korter had de film goed gedaan.

In het jaar waarin iedereen dromen moest opbergen, een leven (voor even) vaarwel moest zeggen en zich moest aanpassen aan de staat der dingen, aan de ander, aan de eenzaamheid…in dat jaar moest ‘Nomadland’ wel een Oscar winnen, nietwaar?

Het is een ongewoon pretentieloze film voor zo’n grote prijs, een ode aan gewone mensen, een atypische verheerlijking van een ander soort Amerikanisme dan dat van het grote kapitaal of het onovertroffen succes. ‘Nomadland’ verheerlijkt, stipt aan, verkent, omschrijft: de verbroedering, de solidariteit, de doodgewone goedheid, de terreur van herinneringen, het slachtofferschap van een plunderend kapitalisme, de eenvoud, de pure menselijkheid van...nou ja, van wie? Hedendaagse nomaden.

Zij die nergens thuishoren, nergens kunnen aarden, nergens voet aan wal krijgen, de rust voorbij zijn…zij zijn een ander Amerika, een United States met een gezicht, een naam, een verhaal, een hoop ellende waar ze – ondanks de omstandigheden – toch iets mee weten aan te vangen.

Chloé Zhao maakt er nauwelijks iets bijzonders van, en toch is ‘Nomandland’ een kleine grote film. Een karakterstudie met weinig plot, weinig continuïteit…noem het een nomadische verteltrant, van ergens naar nergens, vooral veel onderweg…en je verveelt je geen seconde.

Juist, ontroerend. Daarom nog niet meesterlijk. Maar toch: ontroerend.

3,5*

Sobere, maar toch hoopgevende road-movie. Hoop voor de mensheid dan. Want hier lopen de slachtoffers rond van de financiele crisis uit 2008. In Nederland waren we daar relatief snel vanaf, in de VS zijn de legers dak en thuislozen nog steeds ongekend hoog. Loop rond in San Francisco en je weet niet wat je ziet. Aan de ene kant de dot-com miljonairs met snelle sportwagens, aan de andere kant mensen die huis en haard kwijt raakten door de financiele malversaties met hypotheken. In de film zien we naast een paar acteurs ook de echte slachtoffers rondlopen, mensen die nog steeds een wilskracht hebben, die de gemiddelde Nederlander of Belg niet heeft. Amerikanen zijn geen klagers, maar doorzetters, en weten dat ze niets kunnen verwachten van de overheid, maar slechts van elkaar. Zhao levert, na het geweldige "The Rider", opnieuw een prachtig, mooi gefotografeerd en ingetogen portret af van deze lost generation. Sommige gebruikers vinden dit saai. Er zou geen verhaal of plot in deze film zitten. Maar dat is toch juist de kracht van Nomadland. Dit is het echte leven. Zonder grote gebaren. Met een buffelende Frances McDormand die de eindjes aan elkaar knoopt bij Amazon, en tweederangs pretparken. Ze doet al dat troosteloze werk gewoon, zonder geklaag, zonder valse emoties en andere melodramatische effecten. Als ze op het eind van de film terugkeert naar haar laatste woonhuis, gelegen in wat een spookstad is geworden, is de cirkel rond en kiest ze definitief voor een bestaan als nomade. Nomadland is een belangrijke en urgente film en die Oscars zijn weliswaar onverwacht, maar allemaal verdiend. Leve Chloe Zhao.

Wat een ontzettend goede film is dit! De film begint of oogt als een Amerikaanse variant op de documentaire-achtige films van Russische of Oekraïense regisseurs als Loznitsa die je meevoeren naar de hel van het leven in een desolate wereld in oorlog of aan de onderkant van de samenleving, waarbij deze film lijkt te willen laten zien dat ook het Westen voor steeds meer mensen een hel is geworden doordat ze na een leven lang hard werken worden afgedankt, zoals na de economische crisis van 2008, en alles en iedereen verliezen. In het bijzonder zijn ze hun woning en daarmee hun thuis verloren (niet in de laatste plaats door de onbetaalbaar duur geworden huizen waar Nederland inmiddels in navolging van het Amerikaanse neoliberalisme ook ervaring mee begint te krijgen): ze zijn gedwongen om als nomaden in een busje het land door te rijden, zoekend naar werk of klusjes om te kunnen overleven.

We zien de moderne nomaden behalve bij bv. Amazon werken – symbool van de macht van het kapitaal dat de werkenden uitbuit – ook toeristische attracties bezoeken dat naar mijn idee symbool staat voor Amerika zoals die niet meer bestaat waarbij niet voor niets met name wordt ingezoomd op dinosauriërs en andere fossielen: dat lijkt symbolisch te verwijzen naar een groots Amerika dat niet meer bestaat. Zoals nomadegoeroe Bob Wells vertelt: de eens zo machtige economie van de VS is als de Titanic zinkende waarbij hij reddingsbootjes uitwerpt om zo veel mogelijk (in feite reeds gekapseisde) mensen probeert te redden.

We zien daarbij de thuislozen zoeken naar een nieuwe thuis en identiteit, zoals de tattoeages op hun lichaam hun levensverhaal vertellen en hun identiteit vormen en ze met behulp daarvan met elkaar in contact treden om een nieuwe gemeenschap te vormen. In dat opzicht blijkt de film opeens een andere, positieve of romantische draai aan het nieuwe nomadenbestaan te geven: het individualistische Westen is asociaal en maakt de verliezers tot eenzame of zelfs uitgestoten nomaden maar zij vormen onderling een nieuwe gemeenschap die is geworteld in de natuur c.q. het natuurlijke leven en een hervonden menselijkheid en verbinding met elkaar. Juist het nomadenbestaan blijkt typisch Amerikaans zoals ook de pioniers immigranten waren die in de natuur nieuwe, hechte dus echte gemeenschappen vormden.

De sublieme, woestijnachtige landschappen met louter steen, rotsen en bergen van de film doen denken aan die van de westerns in het Wilde Westen, maar daarmee benadrukken ze niet alleen de verlatenheid van zowel het landschap als de nomaden die er rondtrekken maar ook de oorsprong van Amerika: het nieuwe nomadendom is tegelijk een nieuw begin en een (christelijke) hergeboorte van Amerika waarmee de film het desolate – heel Amerikaans – ombuigt naar hoop. De Amerikaanse maatschappij is in de afgrond gevallen maar zal ‘herbronnen’ en herrijzen: de VS was en zal altijd ‘nomadland’ blijven en zich daarom altijd blijven hernieuwen (zoals het einde van de dinosauriërs niet het einde van Amerika of het leven was maar het begin van nieuwe levensvormen vormde waarbij het nieuwe land op de fossielen is gebouwd).

Uiteindelijk is de boodschap mijns inziens dat we van elkaar zijn weggedreven, fysiek als eenzame cowboys door de woestijn dwalen en psychisch misschien van elkaar zijn vervreemd in ons Westers individualisme, maar dat we zelfs de mensen die zijn gestorven nooit definitief verloren hebben omdat de menselijke band te sterk is en we altijd weer zullen samenkomen. In de woorden van Bob Wells:

“We will see each other again down the road.”

Het is overigens waar dat je vaak denkt dat de aftiteling komt als er weer lang een landschap wordt gefilmd, maar omdat de volgende scene weer ijzersterk is vond ik dat niet vervelend. De film is begin tot eind uitmuntend en deze heeft naar mijn mening dan ook terecht de Oscar voor Beste Film van 2020 gewonnen.

Als je San Fransisco al erg vindt, dan heb je de ellende in LA nooit gezien denk ik. Daar heb je in absolute cijfers ruim 7x zoveel daklozen als in San Fransisco. En dat is goed te zien. Ik ben er redelijk recent geweest en wat het meest in het oog sprong zijn de tentenkampjes langs de snelwegen. Kilometers lang kleine tentjes en geïmproviseerde kampjes. In de binnenstad weten ze ze redelijk te weren, maar daar rondom is het ongelofelijk. Bij vrijwel ieder benzinestation en op ieder kruispunt wordt er gebedeld om geld (Southpark was redelijk to the point).

In Nederland en België kunnen we ons dit inderdaad niet of nauwelijks voorstellen.

Enfin, door de lovende kritieken ga ik deze dit weekend eens een kans geven.

vond de film niet echt waaw, en de hoofdvertolkster lijkt wel getypcast ( in een camper moeten wonen maar niet in een huis kunnen wonen dat was het verhaal een beetje)

Ik vind dit weer zo een flauwe film. Ik heb hetzelfde probleem als bij Into The Wild hier. Het heeft een heel interessant uitgangspunt maar de uitvoering is zo saai en slecht uitgewerkt. Het voelt erg willekeurig aan met weinig continuiteit, en een film die nergens naartoe gaat. Beetje slice of life, ervaringen uitwisselen enzovoort, iets dat het typisch goed doet de laatste tijd bij de Oscars, maar het haalt de angel voortdurend uit de film. Jammer, want er zat echt veel meer in en het is een onderwerp dat boeit maar deze film boeit gewoon niet. Desondanks zitten er wel interessante passages of scènes in de film, maar er een mooi geheel van smeden dat ergens naartoe gaat, dat lukt gewoon niet. Echt zware teleurstelling dit. De inspiratie is ver zoek bij de Academy's als dit soort films voortdurend aan de haal gaan met de winst, maar dat wisten we al langer.

Teleurstellend; eerder een reisverslag dan een film.

De rol van Frances mc Dormand was min of meer overbodig: haar 'verhaal' is dan ook flinterdun en eindigde zeer voorspelbaar. Bovendien, hoe sympathiek ook, fysiek is ze niet erg aantrekkelijk en wanneer dat dan zo vaak en zo nadrukkelijk in beeld komt, gaat dat op den duur tegenstaan.

Prachtige natuuropnames, zonder meer, maar YouTube staat er vol van en de mooie muziek van Einaudi vond ik te subtiel voor deze indrukwekkende en robuuste achtergronden.

De 'Nomads'- uitgerangeerde Amerikanen- leken hun lot hier niet alleen in blijmoedige lijdzaamheid te accepteren, maar sterker nog: te vieren, om er uiteindelijk helemaal geen afstand meer van te willen doen. Wanneer ze vervangen waren door de dak-en thuislozen van Skid Row(LA), een deur verder, had dat ongetwijfeld een heel ander resultaat opgeleverd.

Vlak.

Een vrij apathische kijkervaring beleefd met Nomadland. Chloé Zhao wil echte cinema maken en ze doet dat keurig, maar echt interessant vind ik het nooit worden. De volle speelduur lang draait het wat in cirkels. De nomaden zijn weinig verrassend wat zweverig: elk heeft z'n drama beleefd en leven nu wat van hot naar her.

Als kritiek op een zekere gang van zaken in Amerika waar mensen, na een tegenslag hun ganse leven verwoest zien, kan het mogelijk wel tellen. Ik ben daar evenwel niet zo tuk op, dus ook daarin maakt het niet al te veel indruk. Op de performance van Frances McDormand is niets aan te merken - tussen de karrenvracht aan jonge, frisse actrices die Hollywood doorgaans voorschotelt is zo'n gerenommeerde 'oudere' actrice wel eens welkom.

2,5

En wat vond ik er nou van:

Je moet weten dat een grote groep Amerikanen getroffen door een crisis of persoonlijk drama zijn gaan leven vanuit een busje of camper en zo door Amerika trekken, overal baantjes of klusjes doen om nog wat geld te verdienen. En ze worden dan ook als Nomads gezien. Tegen deze achtergrond wordt het verhaal verteld van Fern (Frances McDormand). Voor de film hebben ze niet alleen acteurs gebruikt maar ook de echte Nomads. De film komt soms over als een documentaire maar niet helemaal, waardoor je enigszins afstandelijk naar alles kunt kijken en toch kan worden meegezogen met de hoofd karakter Fern. Haar karakter wordt briljant in beeld gebracht zo ook de mooie diverse landschappen die Amerika rijk is. Maar de film is soms ook rauw en grauw en laat zien dat het Amerikaanse systeem niet echt werkt. Het is een heel mooi verhaal geworden en Frances McDormand heeft terecht er een Oscar voor gehad. Maar ook de Regisseur Chloé Zhao kreeg een Oscar voor beste film. Wat een mooi verhaal. Aanrader? Absoluut!!!

Aangename en mooie beelden zijn vervat in een te lange hippiefilm.

Mooie aangrijpende en vooral menselijke film.

Afgelopen weekend zag ik deze film in het Fraterhuis in Zwolle. Een bijzonder menselijk verhaal, over Fern, een vrouw die in haar eentje moet rondkomen in haar busje, met enkel haar trots en hoop als houvast. De film kan daardoor ook bekeken worden als metafoor voor elke mens, die in zijn/haar eentje over de wereld doolt. Hulp aanvaard Fern nauwelijks, ze wil haar eigen boontjes doppen. Deze trots zit haar soms in de weg, maar maakt haar ook tot een sterk en menselijk karakter.

Het verhaal nodigt uit tot valse romantiek, en daar is de film zich bewust van. Zo is er een scene waarin Fern uitkijkt over een prachtig landschap, ondersteund door sentimentele strijkers. Deze scene wordt echter bruut afgekapt door een openslaande autodeur en we zien Fern weer verder ploeteren. Hoe mooie en idyllisch het soms ook lijkt, vaak is het hard bikkelen, dit bestaan. Mooi verbeeld.

Het hart van de film ligt in de open gesprekken die al deze rondtrekkende mensen hebben. Het harde leven heeft hen getekend, en de hardheid van dit bestaan wordt sterk in beeld gebracht. Maar daar tussendoor sluimert veel warmte van mensen die dit bestaan draaglijk houden. Dat maakt dit de kern van de film. Sommige gesprekken zijn bijzonder aangrijpend, en meerdere keren moest ik een brok wegslikken.

Films over Amerika liggen mij altijd goed, en deze film schetst zeer invoelbaar de situatie van de talloze Amerikanen die tussen wal en schip beland zijn de afgelopen jaren. Wat dat betreft kan de film aansluiten bij andere roadmovies als Easy Rider en Two Lane Blacktop, waarin ook een roadtrip centraal staat om de maatschappelijke situatie in Amerika weer te geven. Die films reken ik tot persoonlijke favorieten, zover is Nomadland nog niet. Maar wie weet…

4*

Internatio­nale pers roept Nomad­land uit tot film van het jaar - Filmkrant

Originele mening.

Ik vind haar hier perfect gecast.

Snap de hoge quotering niet. Ok, zoek je een deprimerend drama dan is dit een topper. Schaal 1 tot 10 betreffende depressie geef ik deze een 12 snap je… Film heeft weliswaar een realistisch beeld van de financiële crisis dat Amerika heeft doorgemaakt waarbij velen hun huis zijn kwijtgeraakt en je volgt hierbij een dame die in een busje haar plan probeert te trekken. Hou van roadmovies en van drama’s en deze biedt beide al is het veel meer drama dan roadmovie. Leuk is wel de verbondenheid tussen gelijksoortigen bij een kampvuur vermits ik ook een fervent kampeerder ben. Wat ik in deze film miste was enige emotie. Geen glimlach, geen achtergrondmuziekje, geen ruzie, geen verdriet… Hoofdrolspeelster is echt emotieloos. Ik verwachtte meermaals een radeloze huilbui of iets anders maar bleef echt wel op mijn honger hangen bij deze. Misschien als je zo ver bent wordt je emotieloos en wil de regisseur dit weergeven. Maar pakte bij mij niet. Vandaar juist helft 2,5*

Het bekijken van deze film heb ik lang uitgesteld omdat ik hier totaal niets van verwachtte. Toch maar bekeken omdat ik door die vervloekte corona weer opgescheept werd met de zoveelste lock-down wat betekende dat de kroegen weer vroegtijdig gesloten werden. Helaas kwamen mijn verwachtingen weer helemaal uit want dit was ook weer helemaal niks en dat ligt niet alleen aan het verhaal maar ook aan Frances McDormand die het voor mij in the French Dispatck ook danig verpestte. Misschien toch in het vervolg films met deze actrice toch maar overslaan. Deze actrice met haar depri blik ligt mij gewoon niet en zeker niet in coronatijd. De volgende keer toch maar een wat opgewekter filmpje bekijken.

2,0*

De meest overtuigende "performances' werden geleverd door de landschappen ... het scenario was aan de magere kant waardoor de acteurs / actrices minder konden overtuigen ... doorleefde gezichten zijn niet genoeg om van een boeiende film te kunnen spreken

Ik heb maar zelden gehad dat ik de Oscar voor beste film ook echt een steengoede film vond en Nomadland past weer prima in dat rijtje overschatte films waar vermoedelijk maar een select publiek echt voor valt. Ik hou van roadmovies, maar dit was gewoonweg deprimerend en saai. Nou hoeft dat eerste geen punt te zijn als het inhoudelijk boeiend is of ieder geval emotioneel wat met je doet, maar dat was dat niet zo. Sterker, deze film is voor een heel groot deel emotieloos, ondanks de tragische ellende die mensen mee hebben gemaakt tijdens de financiële crisis jaren terug. Maar hun verhalen spreken hier niet aan en dat het voor een groot deel van die tofu-hippiefiguren zijn maakt het niet beter. En ook hoofdrolspeelster Frances McDormand doet me niks met haar expressieloze blikken en dialogen. Ze doet het niet slecht, maar ik kreeg er nooit een klik mee. Het voelde vooral of ik een film lang naar niks heb zitten kijken, buiten wat mooie natuurbeelden en aardig camerawerk. Als spiegel voor de Amerikaanse neuzen is het wel aardig gedaan, met het pijnlijke besef dat daar de welvaart wel heel oneerlijk is verdeeld.

2,5*

Niet echt mijn film. Nomadland beklijft eigenlijk nergens of toch bij mij niet. Voor een road movie blijft het allemaal nogal oppervlakkig en gebeurt er ook niet al te veel. Op zich oké voor eens een keer te zien maar wat mij betreft geen 'Oscar voor Beste Film' waardig. Het leunt heel dicht bij de realiteit aan, maar dat alledaagse aspect van de film (ook al herken ik mezelf totaal niet in het nomadeleven) maakt dat je het ook wat boeiend moet weten te maken in de dialogen, in het acteerspel, in de zaken die ze doet en daar blinkt deze film helaas nergens in uit.

Een andere kijk op de materie:

Lead Me Home | Official Trailer | Netflix - YouTube

Toch wel fraai hoor. Interessant onderwerp. Zeer goed in z'n bijpersonages vooral, daarin blijkt ook de boekverfilming denk ik. Verder doet McDormand het uitstekend. Cinematografisch consistent, qua tempo goed, hoewel een iets gecomprimeerde versie wellicht beter had kunnen werken. Het grootste minpunt van Nomadland vond ik de gezapige muziek van Einaudi. Los van het simplisme op muzikaal vlak past het ook niet bij deze film in mijn ogen, die een wat rauwere score nodig had.

Mooi, intimistisch portret van Amerikanen, die het slachtoffer werden van economische wetmatigheden, waaraan ze niets konden doen. Dat is daar, helaas, harde realiteit en geen fictie.

Fantastisch in beeld gebracht en geweldig geacteerd door McDormand (zowat altijd sterk) en acteurs die gewoon zichzelf spelen.

Na The Rider de tweede film van Zhao waarvan ik genoten heb.