Nomadland (2020)

Ik ga wat positieve noot geven, ben het ook compleet oneens met Kevin (komt wel eens vaker voor )

Nomadland is een pracht van een film, een meesterwerkje in mijn ogen. Ik hou van films over mensen die de maatschappij ontzeggen en de vrijheid nemen om een heel eigenzinnig te leven. Ik kijk enorm naar deze mensen op, zeker degene die blijven standhouden en druk krijgen vanuit de maatschappij.

En Zhao geeft een mooie blik op deze mensen. Ik vind McDormand enorm sterk als Fern, ze voelde voor mij heel naturelle en ze paste gewoon mooi tussen de non acteurs. Ik had het gevoel dat ze gewoon volledig haar zelf kon zijn, alsof ze oprecht gelukkig was te kunnen leven in deze intrigerende cultuur.

De gesprekken met de verschillende nomaden zijn stuk voor stuk erg boeiend. Sommige tot het kippenvel emotioneel af. Hun filosofie over het leven, hun redenen om te vertrekken en ook hun geluk dat ze nu ervaren is prachtig en eerlijk weergeven in deze film.

En dan heb ik het nog niet gehad over de prachtige beelden, magnifieke muziek en een duimpje extra voor een quote van The Smiths.

Ik heb elke seconde genoten van de film. Het vloog voorbij, had van mij mogen blijven duren.

Voor mij de film van dit zeer nare rare jaar.

4.5*

Erg mooi. Was even zenuwachtig na het tegenvallende debuut van Zhao ie, net zoals deze, overladen werd met superlatieven tijdens Awards seizoen. In dit geval volledig begrijpelijk en terecht, dus. Mooie, naturalistische film dat een goede balans weet tussen de visuele pracht van een Malick prent en een goed verhaal dat niet onnodig "zweeft" enkel omdat het onderwerp dat soort nietsdoener-ij misschien uitnodigt. McDormand is prima, maar naar mijn gevoel is de rol niet uitdagend voor haar. Had liever een actrice gezien ie meer bekend staat om haar bekoorlijke rollen en een totale 180 had moeten doen (zoals Kidman dat bijv. deed in 'Destroyer'). Maar de film stelt niet teleur, ongeacht hoeveel je al niet gelezen hebt erover.

Een fascinerende road trip doorheen de achterkant van de Amerikaanse samenleving. De rol van een hedendaagse nomade is Frances McDormand op het lijf geschreven. Een ongegeneerde tour-de-force. Ik verwacht dat we van haar en van regisseur Chloé Zhao nog meer gaan horen wanneer de filmprijzen uitgereikt gaan worden.

Weinig boeiend al gaat de film in het tweede deel meer leven. De gesprekken tussen de nomads waren saai en kwamen soms geforceerd gewichtig over. Ja, ze praten over de grote thema's van het leven, maar het raakt niet omdat je geen band met de karakters hebt. De contacten zijn daarvoor te vluchtig en oppervlakkig. Het zijn ook geen grote acteurs, dat zal ook meespelen.

Een betere film heb ik de afgelopen jaren niet gezien. Of het moet Three Billboards... uit 2017 zijn

Maar ja, ook daar zat oscarwinnares Frances McDormand in!

Ik vond ook de overige castleden zeer natuurlijk acteren.

Een heerlijk voortkabbelende film zonder dramatische hoogte- en diepte-punten.

En je voelt dat de film gaat eindigen als je de muziek van Einaudi hoort

Wat ik wel grappig vond, is dat de voornamen van de filmkarakters overeen kwamen met die van de acteurs

Prachtig gerealiseerd, subtiel aangrijpend drama over Fern (Frances McDormand) die alles kwijt is geraakt sinds de kredietcrisis en gedwongen wordt in haar busje te leven, rondreizend tussen tijdelijke baantjes. Het geschetste portret van mensen aan de rand van de maatschappij is intiem maar behoorlijk confronterend. De realistische, eerlijke en directe aanpak van regisseuse Chloé Zhao maakt al snel enorme indruk, geholpen door ingetogen spel van McDormand en een cast die grotendeels uit onvergetelijke, niet-professionele akteurs bestaat. De mooie score van Ludovico Einaudi maakt het geheel helemaal in stijl af.

Subtiele, ingetogen film over de fysieke en geestelijke reis van een weduwe die noodgedwongen alles achter zich laat na de kredietcrisis en alles aanpakt om te overleven.

Het blijkt echter lastig het verleden helemaal los te laten en ze zal met zichzelf en haar verleden geconfronteerd worden. De ultieme film over loslaten en volledige acceptatie van de situatie, hoe kwetsbaar die ook is.

Die immense hal van Amazon heeft iets surrealistisch. Een pakket bestellen bij Amazon zal nooit meer hetzelfde zijn; je zal altijd deze mensen in het achterhoofd hebben.

Op de twee hoofdrolspelers na zijn het allemaal echte nomaden, dat maakt het bijzonder.

Ik houd op zich erg van films die levensecht overkomen en bijna een documentair karakter hebben. Vooral als het ook op dramaturgisch vlak iets te zeggen heeft en er ook ruimte is voor tragikomedie.

Nomadland vind ik wat te eenzijdig gefilmd als een documentaire. Op filmisch vlak had het namelijk nog wel wat meer kunnen zijn. Die sobere registratie is aan de ene kant heel mooi en levert prachtige natuurbeelden op. De camper die, zonder ander verkeer in de wijde omtrek in een immens landschap rijdt, staat symbool voor de nietigheid van het hoofdpersonage.

Het drama is heel klein en kwetsbaar dat maakt de film heel intiem. Frances McDormand speelt haar rol heel ingetogen en puur.

Voor mij hadden cinematografisch gewaagdere keuzes en iets meer 'dramaturgisch vuurwerk' de film naar een nog hoger plan kunnen trekken.

Frances McDormand begint trouwens akelig veel op Willem Dafoe te lijken.

Nomadland wordt als kanshebber gezien voor de komende Oscars, maar dat betwijfel ik want het is teveel een "Sundance" film daarvoor. Een non-fiction film over het leven van huisloze mensen die door de economische crisis noodgedwongen in campers moeten rondzwerven van de ene (onaantrekkelijke) job naar de andere. Fern belichaamt de gemiddelde nomade waarbij eenzaamheid en plantrekkerij deel uitmaken van de dagelijkse lasten. Tussen de nomaden zelf heerst er op rendez-vous spots een warme solidariteit. Daar zaten voor mij ook de mooiste scènes. De getuigenissen van Swankie en Bob, die hun eigen rollen spelen, geven de film het gevoel om ergens tussen film en documentaire te zitten. De beelden zijn soms bijzonder mooi gebracht en McDormand vult haar rol naar behoren in, maar het is verder wel de typische traag voortkabbelende independent film. Ik voeg me helemaal bij de mening van kappeuter wanneer hij zegt dat het cinematografisch gewaagder mocht. Goed, maar niet onvergetelijk. Misschien is het boek dat dan weer wel.

Deprimerend sociaal drama dat zich afspeelt in 2011 wanneer veel eenvoudige Amerikanen de klap van de financiële crisis van 2008 moetenverwerken. Frances McDormand is uitstekend als Fern, een weduwe van een fabrieksarbeider zonder huis die zoekt naar menselijk contact, maar de mensen die ze onderweg ontmoet toch altijd op een zekere afstand houdt. Er is een dun romantisch subplot rondom Dave [David Strathairn] die een bovengemiddelde interesse toont voor Fern, maar verder is er geen verhaal. Fraai in beeld gebracht door Joshua James Richard, maar als het doel was een portret te schetsen van het leven van nomaden had Zhao er beter aan gedaan om de camera's te richten op tientallen nomaden die zichzelf spelen. Die komen helaas niet verder dan een serie tegeltjeswijsheden. De stemmige muzikale cues met piano en strijkers herinneren je eraan dat we kijken naar een geromantiseerde versie van het nomadenleven, gezien door de kijker van liberaal Hollywood.

De uit China afkomstige Chloé Zhao regisseerde Nomadland en schreef het scenario. De film handelt over de teloorgang van de American Dream. Of beter gezegd: over de onzin van die droom. The American Dream is als idealistisch geloof in de Amerikaanse cultuur ingebed. Het is het geloof dat zegt dat een ieder die bereid is hard te werken de top kan halen, rijkdom kan verwerven, aanzien kan bemachtigen en vrijheid kan verkrijgen. Men denke hierbij aan het illustratieve voorbeeld van de krantenjongen die zich opwerkt tot directeur van een grote uitgeverij. The American Dream maakt alles mogelijk. De personages in Nomadland zullen waarschijnlijk instemmend knikken. Inderdaad. The American Dream maakt alles mogelijk.

Frances McDormand heeft een geweldige rol als neo-nomade. Een vrouw zonder illusies. Een vrouw die altijd hard heeft gewerkt, maar nu noodgedwongen zonder vast inkomen en zonder vaste verblijfplaats per camper van kampeerplaats naar kampeerplaats trekt in de hoop ergens wat geld te kunnen verdienen. McDormand vertelt haar verhaal met weinig woorden. Dat is ook niet nodig. Haar mimiek en uitstraling zeggen veel over het zwaarmoedige nomadenbestaan. Meer dan woorden kunnen vatten. De camera vangt haar (ingehouden) emoties schitterend. De sombere kleurloze beelden doen de rest.

Een verhaal valt in deze film amper te ontdekken. De film hanteert en documentaire achtige stijl en is een verzameling van belevenissen en ontmoetingen on the road. Hoewel kil en somber gefilmd ontkom je soms niet aan het gevoel dat de alternatieve levensstijl van de nomaden ietwat geromantiseerd wordt. Overall schetst de film geen negatief beeld. Beetje deprimerend af en toe. Wat downs af en toe. Toch overheerst het beeld dat het nomadenbestaan vooral een vrij leven inhoudt en dat de nomade zich altijd in de vertroostende warmte en de gemeenschapszin van de familie der nomaden kan koesteren als de omstandigheden wat minder draaglijk worden.

Bijzonder aan de film is de inzet van echte nomads. De authenticiteit van de personages is gewaarborgd. Toch jammer, dat de film niet meer ruimte voor karakterstudies inruimt. Behalve voor McDormand dan. In de film passeren voldoende intrigerende karakters. Die worden amper uitgediept maar blijven passanten hoewel hun aandeel in de film best groot is.

Nomadland is een goede film. Een film die de treurigheid van het moderne nomadenbestaan goed vangt, maar dat bestaan ook enigszins romantiseert. Goed voor een warm en positief gevoel, maar wat mij betreft had de bittere kant van dat bestaan meer de overhand mogen hebben.

En de Bafta's zijn al binnen. Geen idee waarvoor, want ik vond het maar een saaie vertoning (OK dan, beste actrice is verdiend). Ik zeg dus niet dat er slecht geacteerd werd en dat de sfeer/setting niet goed was. Maar ik had toch veel meer verwacht van deze winnende film. Het plot was me gewoon te eentonig. Dan vond ik de andere Bafta winnaar, The Father (2020), véél beter.

Erg fijne ingetogen en authentieke film over een weduwe die haar vaste grond verlaat en het leven intrekt als nomade. Het is niet helemaal duidelijk of Fern wegvlucht of op zoek gaat van iets, maar dat hoeft ook niet. De focus kan daardoor volledig liggen op het personage en haar interacties die ze onderweg tegenkomt met andere nomaden.

Frances McDormand is een klassemadam die met veel gevoel karakter geeft aan haar personage. Vrijheid en onthaasting, het zouden de drijfveren kunnen zijn van de nomaden die back to basics gaan en de seizoenen volgen. Leven van dag tot dag, zonder verplichtingen. Ze lijkt gelukkig te zijn, getekend ook door het leven. Intrigerend personage alvast.

Uiteraard krijg je in de film ook mooie landschapsbeelden voorgeschoteld en ook de soundtrack is fijn en rustig. Vond de film enigszins doelloos, maar dat was wellicht ook het opzet. De docu-achtige filmstijl is indringend. Fijn!

Nomadland komt bij momenten over als een documentaire, en dat is niet verwonderlijk. Er zijn eigenlijk maar twee mensen die echt als beroep acteren : Frances McDormand, het hoofdpersonage Fern, en haar vriend Dave gespeeld door David Strathairn. Je hebt dan nog de zus van Fern, Dolly, maar dat is een vriendin van McDormand. De film werd gemaakt met mensen die rondtrekken in een caravan, en die geen vaste woonplaats meer hebben. De verhalen die de mensen vertellen, zijn echt grauw maar je merkt gewoon dat het echt is. Ook de man die de mensen leert van nomade te zijn (Bob Wells) en die de laatste scene met Fern deelt, is ongelooflijk "echt". Hij komt echt heel warm over, en je ziet gewoon dat het niet gespeeld is. Ik was er wel wat door gepakt. Er is ook nog wel een verhaal : Fern en haar man hebben altijd gewerkt in een fabriek die uiteindelijk gesloten werd. Alle huizen van het stadje waren ook van de fabriek, en ze geven de mensen een half jaar de tijd om te verhuizen en een nieuw huis te zoeken. De mensen hebben echter niet kunnen sparen, hebben gewoon "geleefd" , en zitten dus met een probleem. Fern haar man sterft dan ook nog. Dit zien we niet allemaal gebeuren maar komen we te weten naarmate de film vordert. De film begint eigelijk met dat ze haar spullen in een gehuurde garage onderbrengt en vertrekt, en de allerlaatste scene speelt zich daar ook af, waarmee de film wel afrondt, maar toch een open einde heeft. Want Fern heeft wel een kans om het nomadeleven vaarwel te zeggen, maar we zullen nooit weten wat ze uitendelijk gekozen heeft. Frances McDormand heeft zelf bijna een jaar in het nomadeleven gewoond en ook de werkjes gedaan die ze in de film doet. Het is een tour de force van haar, waarmee ze ongetwijfeld een oscar zal verdienen. Het is een mooie film, echt een indie film ook, die heel goed toont hoe het leven van sommige mensen er uit ziet zonder dat ze er ooit echt voor gekozen hebben maar er door omstandigheden zijn in geraakt. Ook mooi om te zien hoe de mensen voor elkaar proberen te zorgen. Een eye-opener.

Uitstekende film over een vrouw die haar huis heeft verloren tijdens de kredietcrisis en nu in een busje woont. Realistisch in beeld gebracht waarbij zowel de harde als de mooie kanten van het huidige nomadenbestaan in Amerika voorbij komen. Genoeg kleine, ontroerende momenten zonder sentimenteel te worden. Prachtige muziek van Ludovico Einaudi en Frances McDormand weet de film goed te dragen (ze zit dan ook in zo'n beetje ieder shot).

Mooie ingetogen film. Een film over een zwervend bestaan door de VS. De samenhorigheid die je hier ziet is hoopgevend. Er is ondanks de eenzaamheid van een dergelijk nomaden bestaan toch een soort van steun voor elkaar. McDormand acteert hier heel overtuigend en terechte Oscar daarvoor! Cloé Zhao regisseert dit goed en heeft oog voor een deel van de samenleving die je veelal niet treft in Amerikaanse films. Een kleinere film voor de Oscar beste film, maar een mooie keuze hiervoor!

Wat een triest kutland dat Amerika. Dit gaat niet over kiezen voor vrijheid of gezellig rond toeren zoals indianen vroeger. Nee dit gaat over alles verliezen, je het snot voor ogen werken zodat Jeff Bezos weer een milardje bij kan plussen.

Dit gaat over een overheid die geen fuck scheelt dat hele dorpen gewoon kapot gaan omdat "de markt" in stort. Mensen raken ontheemd en trekken naar elkaar toe. Want wat moet je anders? En als dat je leven is, ben je niet meer gewend na jaren weer "normaal" in de maatschappij te functioneren. Wat denk je dat dit doet met je zelfvertrouwen zo het schuim der aarde verworden te zijn?

Als je dit een saaie film vind of denkt dat dit zoals into the wild is dan heb je het niet begrepen. Dit is een film die gaat over wat er gebeurt met de "losers" in een land als de VS. En laat zien dat dit hele mooie mensen zijn. Die gvd meer aandacht en hulp nodig hebben. Daarom win je Oscars.

Ik kan me voorstellen dat dit voor ons niet de impact heeft die het heeft voor Amerikanen. Omdat het hier allemaal iets beter geregeld is. Maar als je niet begrijpt waarom deze film een Oscar wint dan heb je denk ik niet begrepen waar deze film over gaat. Als het goed is voel je van alles voor deze mensen. Medelijden, respect en hekel je bedrijven zoals amazon en de staat. Stelletje gore uitzuigers die hun moeder zelfs zouden verkopen. Alles voor de megawinsten en dan heb je graag mensen zoals Fern die geen kant op kunnen en om te overleven misbruikt kunnen worden. Walgelijk werkelijk waar. En als een film zoveel losmaakt dan is het een goede film.

Matig drama. De film geeft een interessant kijkje in een triest deel van de Amerikaanse samenleving. Te gek voor woorden hoe deze mensen volledig in steek worden gelaten. Mooi om te zien dat deze mensen elkaar begrijpen en elkaar helpen en steunen. Dat wordt zeer goed weergegeven en de boodschap komt ook duidelijk over. Helaas valt de film al snel in herhaling en wordt daardoor steeds minder interessant. Er gebeurt gewoonweg te weinig, waardoor het een erg saaie bedoeling wordt. McDormand zet een goede rol neer, maar zeker niet memorabel of Oscar waardig. Interessant, maar wel saai. 2.0/2.5

Een nogal matige film. Behalve Fern (gespeeld door Frances McDormand) zit er eigenlijk geen enkel personage met enige diepgang in deze film. Ook weinig relevante interactie tussen de diverse personages, al is dat wel wat eigen aan het leven van Fern als nomade. Maar ook Fern zelf is verre van een intrigerend personage. McDormand acteert naar behoren, maar haar personage heeft gewoon niet zo veel te bieden. Hier en daar wel wat interessante scènes of overpeinzingen. Ook de soundtrack en de beelden van de uitgestrekte landschappen zijn niet onaardig, maar gaandeweg kan de film steeds minder boeien. Een teleurstellende Oscarwinnaar, die dan wel weer goed laat zien dat wij geen al te best filmjaar achter de rug hebben.

Ik wou eerst een 4* geven omdat ik het een mooie, rustige film vind met vele mooie shots van de uitgestrekte omgevingen, begeleid met mooie pianodeuntjes. Maar uiteindelijk is het toch een 3,5* geworden, omdat ik toch vind dat de film hier en daar tekort schiet.

Een inkijk in het nomadenleven in de VS is interessant, en helemaal omdat het gros van de cast wordt gespeeld door mensen die in werkelijkheid zelf ook nomaden zijn, rondtrekkend van seizoensbaan naar seizoensbaan, overnachtend in hun camper (RV) en grotendeels zelfvoorzienend zijn.

Het roept vragen op over hun positie in de maatschappij, het gebrek aan sociale vangnetten, hun levensvreugde, of ze eenzaam zijn of wat ze hebben meegemaakt.

Waar de film echter tekort schiet is in de band met de mensen die Fern ontmoet. Het zijn vluchtige contacten, sommige mensen ziet ze weer terug, anderen niet, en hoewel er een nomadencommunity is die af en toe samenkomt, leren we geen van de nomaden écht goed kennen. Zelfs Swankie en Linda May, waar Fern langer mee omgaat, krijgen amper betekenisvolle screentime. De film geeft ons niet de kans om mee te leven met de mensen / personages en hun gevoelens. Behalve dan af en toe met de fictieve Fern; af en toe lijken we iets van eenzaamheid te kunnen bespeuren in haar ogen.

Dan de seizoensarbeid die ze doen, van bietenverwerken tot schoonmaker en inpakker bij een Amazon distributiecentrum. De film staat amper stil bij de slechte werkomstandigheden en lonen van seizoensarbeiders (zie ook dit artikel), terwijl veel nomaden dat werk verafschuwen. Van de donkere kanten van dit werk is in de film niks te zien. Fern doet haar werk moeiteloos, zonder te klagen of af te zien. Geen sociaal commentaar whatsoever. Hierdoor lijkt de film het nomadenbestaan bijna te willen romantiseren.

En verder...gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Fern ontmoet wat mensen, doet wat baantjes, ziet wat mensen opnieuw en maakt (korte) vriendschappen, maar uiteindelijk gaat ze weer door, op naar de volgende overnachtingsplek. Ja heel mooi die vrijheid, maar iets meer structuur en drama had wel gemogen. Nu is het niets meer dan een (te) romantische ode aan de nomaden in South Dakota.

Als dit de beste film van 2020 is... hoe is de rest dan? Had de film al een tijdje 'liggen' maar trok met niet zo. Een oude vrouw die in een oude bestelbus leeft. Maar omdat de film de film de oscar kreeg moest ik hem natuurlijk alsnog zien. En zelf hebben wij ook met een camper door de VS gereisd en stonden 2 van de 3 keer op de gratis RV-grounds dus het was wel een feest van herkenning. Maar dan waren we de volgende ochtend weer weg. Wat moet je er de hele dag doen. En dat was ook het probleem met de film. De poster zegt genoeg. Een film over een vrouw die zit te wachten tot haar onderbroeken droog zijn. Heb begint, er is een midden en een eind. Het hobbelt wat door.

Na vorig jaar wederom een verrassende Oscarwinnaar, van het type dat je normaal gesproken niet zo snel ziet tussen de genomineerden. Wat mij betreft wel een geslaagde film met mooie beelden- wat je ook van de VS mag denken, fotogeniek is het land wel- maar erg opzienbarend is het toch ook weer niet.

Nomadland is een film zonder een dramatische opbouw. De nomaden leven volgens de seizoenen en maken hetzelfde rondje: als het te koud wordt trekken ze richting het zuiden, rond Kerst draaien ze overuren bij Amazon, verder gaan ze daar waar er werk is. Ze komen elkaar tegen en delen hun verhalen, meestal over verlies, zonder dat er een heel blik sentiment wordt opengetrokken. Het deed me soms enigszins denken aan Wendy and Lucy (2008), zeker toen ze panne kreeg, al vond ik die film nog wel wat sterker. Wel blijkt wel weer dat, alle filosofische beslommeringen over het systeem versus vrijheid ten spijt, een bemiddeld familielid voor een beetje nomade een must is.

Nomadland registreert zonder te oordelen, dat is zowel de kracht als de zwakte. Aan de ene kant vind ik het wel verfrissend, het ontbreken van morele lesjes. Aan de andere kant wordt life on the road wel erg geromantiseerd, met de nomaden als de easy riders van de 21e eeuw, waarbij het ergste wat je kan overkomen een lekke band is.

Er zitten veel positieve punten aan deze film, zoals het fijne tempo, het beeld dat geschetst wordt, de sfeer, de mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden en een prima McDormand. De montage is bijna onopvallend zo soepel als die gaat en de rustige muziek op de achtergrond soms zachtjes is heerlijk. Maar toch mist er iets voor mijn gevoel, maar wat het is ben ik nog niet achter. De film vermaakt en boeit, maar echt op een minimaal niveau vooral, op het punt van: het is uit te zitten. En dat balanceren maakt dat de film me nooit echt raakte, nooit echt wist te verbluffen, nooit echt bijzonder werd. Op punten wel 3,5*.

Erg mooie, rustige en gebalanceerde film met een sterke McDormand. Met prachtige beelden (met de golven aan de kust als hoogtepunt) en met mooie diverse personages en relaties, wordt de rauwheid en de schoonheid van het leven voorgeschoteld op een heel onthaastende manier. Je wordt zeker niet omvergeblazen maar in al zijn eenvoud is de film wel absoluut het bekijken waard.

In het jaar waarin iedereen dromen moest opbergen, een leven (voor even) vaarwel moest zeggen en zich moest aanpassen aan de staat der dingen, aan de ander, aan de eenzaamheid…in dat jaar moest ‘Nomadland’ wel een Oscar winnen, nietwaar?

Het is een ongewoon pretentieloze film voor zo’n grote prijs, een ode aan gewone mensen, een atypische verheerlijking van een ander soort Amerikanisme dan dat van het grote kapitaal of het onovertroffen succes. ‘Nomadland’ verheerlijkt, stipt aan, verkent, omschrijft: de verbroedering, de solidariteit, de doodgewone goedheid, de terreur van herinneringen, het slachtofferschap van een plunderend kapitalisme, de eenvoud, de pure menselijkheid van...nou ja, van wie? Hedendaagse nomaden.

Zij die nergens thuishoren, nergens kunnen aarden, nergens voet aan wal krijgen, de rust voorbij zijn…zij zijn een ander Amerika, een United States met een gezicht, een naam, een verhaal, een hoop ellende waar ze – ondanks de omstandigheden – toch iets mee weten aan te vangen.

Chloé Zhao maakt er nauwelijks iets bijzonders van, en toch is ‘Nomandland’ een kleine grote film. Een karakterstudie met weinig plot, weinig continuïteit…noem het een nomadische verteltrant, van ergens naar nergens, vooral veel onderweg…en je verveelt je geen seconde.

Juist, ontroerend. Daarom nog niet meesterlijk. Maar toch: ontroerend.

3,5*

Wat een ontzettend goede film is dit! De film begint of oogt als een Amerikaanse variant op de documentaire-achtige films van Russische of Oekraïense regisseurs als Loznitsa die je meevoeren naar de hel van het leven in een desolate wereld in oorlog of aan de onderkant van de samenleving, waarbij deze film lijkt te willen laten zien dat ook het Westen voor steeds meer mensen een hel is geworden doordat ze na een leven lang hard werken worden afgedankt, zoals na de economische crisis van 2008, en alles en iedereen verliezen. In het bijzonder zijn ze hun woning en daarmee hun thuis verloren (niet in de laatste plaats door de onbetaalbaar duur geworden huizen waar Nederland inmiddels in navolging van het Amerikaanse neoliberalisme ook ervaring mee begint te krijgen): ze zijn gedwongen om als nomaden in een busje het land door te rijden, zoekend naar werk of klusjes om te kunnen overleven.

We zien de moderne nomaden behalve bij bv. Amazon werken – symbool van de macht van het kapitaal dat de werkenden uitbuit – ook toeristische attracties bezoeken dat naar mijn idee symbool staat voor Amerika zoals die niet meer bestaat waarbij niet voor niets met name wordt ingezoomd op dinosauriërs en andere fossielen: dat lijkt symbolisch te verwijzen naar een groots Amerika dat niet meer bestaat. Zoals nomadegoeroe Bob Wells vertelt: de eens zo machtige economie van de VS is als de Titanic zinkende waarbij hij reddingsbootjes uitwerpt om zo veel mogelijk (in feite reeds gekapseisde) mensen probeert te redden.

We zien daarbij de thuislozen zoeken naar een nieuwe thuis en identiteit, zoals de tattoeages op hun lichaam hun levensverhaal vertellen en hun identiteit vormen en ze met behulp daarvan met elkaar in contact treden om een nieuwe gemeenschap te vormen. In dat opzicht blijkt de film opeens een andere, positieve of romantische draai aan het nieuwe nomadenbestaan te geven: het individualistische Westen is asociaal en maakt de verliezers tot eenzame of zelfs uitgestoten nomaden maar zij vormen onderling een nieuwe gemeenschap die is geworteld in de natuur c.q. het natuurlijke leven en een hervonden menselijkheid en verbinding met elkaar. Juist het nomadenbestaan blijkt typisch Amerikaans zoals ook de pioniers immigranten waren die in de natuur nieuwe, hechte dus echte gemeenschappen vormden.

De sublieme, woestijnachtige landschappen met louter steen, rotsen en bergen van de film doen denken aan die van de westerns in het Wilde Westen, maar daarmee benadrukken ze niet alleen de verlatenheid van zowel het landschap als de nomaden die er rondtrekken maar ook de oorsprong van Amerika: het nieuwe nomadendom is tegelijk een nieuw begin en een (christelijke) hergeboorte van Amerika waarmee de film het desolate – heel Amerikaans – ombuigt naar hoop. De Amerikaanse maatschappij is in de afgrond gevallen maar zal ‘herbronnen’ en herrijzen: de VS was en zal altijd ‘nomadland’ blijven en zich daarom altijd blijven hernieuwen (zoals het einde van de dinosauriërs niet het einde van Amerika of het leven was maar het begin van nieuwe levensvormen vormde waarbij het nieuwe land op de fossielen is gebouwd).

Uiteindelijk is de boodschap mijns inziens dat we van elkaar zijn weggedreven, fysiek als eenzame cowboys door de woestijn dwalen en psychisch misschien van elkaar zijn vervreemd in ons Westers individualisme, maar dat we zelfs de mensen die zijn gestorven nooit definitief verloren hebben omdat de menselijke band te sterk is en we altijd weer zullen samenkomen. In de woorden van Bob Wells:

“We will see each other again down the road.”

Het is overigens waar dat je vaak denkt dat de aftiteling komt als er weer lang een landschap wordt gefilmd, maar omdat de volgende scene weer ijzersterk is vond ik dat niet vervelend. De film is begin tot eind uitmuntend en deze heeft naar mijn mening dan ook terecht de Oscar voor Beste Film van 2020 gewonnen.

Vlak.

Een vrij apathische kijkervaring beleefd met Nomadland. Chloé Zhao wil echte cinema maken en ze doet dat keurig, maar echt interessant vind ik het nooit worden. De volle speelduur lang draait het wat in cirkels. De nomaden zijn weinig verrassend wat zweverig: elk heeft z'n drama beleefd en leven nu wat van hot naar her.

Als kritiek op een zekere gang van zaken in Amerika waar mensen, na een tegenslag hun ganse leven verwoest zien, kan het mogelijk wel tellen. Ik ben daar evenwel niet zo tuk op, dus ook daarin maakt het niet al te veel indruk. Op de performance van Frances McDormand is niets aan te merken - tussen de karrenvracht aan jonge, frisse actrices die Hollywood doorgaans voorschotelt is zo'n gerenommeerde 'oudere' actrice wel eens welkom.

2,5

Mooie aangrijpende en vooral menselijke film.

Afgelopen weekend zag ik deze film in het Fraterhuis in Zwolle. Een bijzonder menselijk verhaal, over Fern, een vrouw die in haar eentje moet rondkomen in haar busje, met enkel haar trots en hoop als houvast. De film kan daardoor ook bekeken worden als metafoor voor elke mens, die in zijn/haar eentje over de wereld doolt. Hulp aanvaard Fern nauwelijks, ze wil haar eigen boontjes doppen. Deze trots zit haar soms in de weg, maar maakt haar ook tot een sterk en menselijk karakter.

Het verhaal nodigt uit tot valse romantiek, en daar is de film zich bewust van. Zo is er een scene waarin Fern uitkijkt over een prachtig landschap, ondersteund door sentimentele strijkers. Deze scene wordt echter bruut afgekapt door een openslaande autodeur en we zien Fern weer verder ploeteren. Hoe mooie en idyllisch het soms ook lijkt, vaak is het hard bikkelen, dit bestaan. Mooi verbeeld.

Het hart van de film ligt in de open gesprekken die al deze rondtrekkende mensen hebben. Het harde leven heeft hen getekend, en de hardheid van dit bestaan wordt sterk in beeld gebracht. Maar daar tussendoor sluimert veel warmte van mensen die dit bestaan draaglijk houden. Dat maakt dit de kern van de film. Sommige gesprekken zijn bijzonder aangrijpend, en meerdere keren moest ik een brok wegslikken.

Films over Amerika liggen mij altijd goed, en deze film schetst zeer invoelbaar de situatie van de talloze Amerikanen die tussen wal en schip beland zijn de afgelopen jaren. Wat dat betreft kan de film aansluiten bij andere roadmovies als Easy Rider en Two Lane Blacktop, waarin ook een roadtrip centraal staat om de maatschappelijke situatie in Amerika weer te geven. Die films reken ik tot persoonlijke favorieten, zover is Nomadland nog niet. Maar wie weet…

4*

Snap de hoge quotering niet. Ok, zoek je een deprimerend drama dan is dit een topper. Schaal 1 tot 10 betreffende depressie geef ik deze een 12 snap je… Film heeft weliswaar een realistisch beeld van de financiële crisis dat Amerika heeft doorgemaakt waarbij velen hun huis zijn kwijtgeraakt en je volgt hierbij een dame die in een busje haar plan probeert te trekken. Hou van roadmovies en van drama’s en deze biedt beide al is het veel meer drama dan roadmovie. Leuk is wel de verbondenheid tussen gelijksoortigen bij een kampvuur vermits ik ook een fervent kampeerder ben. Wat ik in deze film miste was enige emotie. Geen glimlach, geen achtergrondmuziekje, geen ruzie, geen verdriet… Hoofdrolspeelster is echt emotieloos. Ik verwachtte meermaals een radeloze huilbui of iets anders maar bleef echt wel op mijn honger hangen bij deze. Misschien als je zo ver bent wordt je emotieloos en wil de regisseur dit weergeven. Maar pakte bij mij niet. Vandaar juist helft 2,5*

Het bekijken van deze film heb ik lang uitgesteld omdat ik hier totaal niets van verwachtte. Toch maar bekeken omdat ik door die vervloekte corona weer opgescheept werd met de zoveelste lock-down wat betekende dat de kroegen weer vroegtijdig gesloten werden. Helaas kwamen mijn verwachtingen weer helemaal uit want dit was ook weer helemaal niks en dat ligt niet alleen aan het verhaal maar ook aan Frances McDormand die het voor mij in the French Dispatck ook danig verpestte. Misschien toch in het vervolg films met deze actrice toch maar overslaan. Deze actrice met haar depri blik ligt mij gewoon niet en zeker niet in coronatijd. De volgende keer toch maar een wat opgewekter filmpje bekijken.

2,0*

Ik heb maar zelden gehad dat ik de Oscar voor beste film ook echt een steengoede film vond en Nomadland past weer prima in dat rijtje overschatte films waar vermoedelijk maar een select publiek echt voor valt. Ik hou van roadmovies, maar dit was gewoonweg deprimerend en saai. Nou hoeft dat eerste geen punt te zijn als het inhoudelijk boeiend is of ieder geval emotioneel wat met je doet, maar dat was dat niet zo. Sterker, deze film is voor een heel groot deel emotieloos, ondanks de tragische ellende die mensen mee hebben gemaakt tijdens de financiële crisis jaren terug. Maar hun verhalen spreken hier niet aan en dat het voor een groot deel van die tofu-hippiefiguren zijn maakt het niet beter. En ook hoofdrolspeelster Frances McDormand doet me niks met haar expressieloze blikken en dialogen. Ze doet het niet slecht, maar ik kreeg er nooit een klik mee. Het voelde vooral of ik een film lang naar niks heb zitten kijken, buiten wat mooie natuurbeelden en aardig camerawerk. Als spiegel voor de Amerikaanse neuzen is het wel aardig gedaan, met het pijnlijke besef dat daar de welvaart wel heel oneerlijk is verdeeld.

2,5*