Nomadland (2020)

Niet echt mijn film. Nomadland beklijft eigenlijk nergens of toch bij mij niet. Voor een road movie blijft het allemaal nogal oppervlakkig en gebeurt er ook niet al te veel. Op zich oké voor eens een keer te zien maar wat mij betreft geen 'Oscar voor Beste Film' waardig. Het leunt heel dicht bij de realiteit aan, maar dat alledaagse aspect van de film (ook al herken ik mezelf totaal niet in het nomadeleven) maakt dat je het ook wat boeiend moet weten te maken in de dialogen, in het acteerspel, in de zaken die ze doet en daar blinkt deze film helaas nergens in uit.

Toch wel fraai hoor. Interessant onderwerp. Zeer goed in z'n bijpersonages vooral, daarin blijkt ook de boekverfilming denk ik. Verder doet McDormand het uitstekend. Cinematografisch consistent, qua tempo goed, hoewel een iets gecomprimeerde versie wellicht beter had kunnen werken. Het grootste minpunt van Nomadland vond ik de gezapige muziek van Einaudi. Los van het simplisme op muzikaal vlak past het ook niet bij deze film in mijn ogen, die een wat rauwere score nodig had.

Ugh.

Voor enige tijd begon ik wat lijn in de Oscarwinnende films te zien, vooral omdat ze best voorspelbaar werden gekozen. Laatste twee jaar pakken twee films echter de prijzen waarvan ik juist niet had verwacht dat de Amerikanen zo gul zouden zijn om deze films te bekronen met het gouden beeldje. Alleen vond ik de bijzondere winnaar dit jaar eerder saai.

Niks mis met de onderliggende boodschap overigens, die is best sterk, alleen zo ongelooflijk saai verteld door Zhao. Er wordt een techniek gebruikt die ons zo dicht mogelijk bij de leefomgeving van de hoofdpersonages moet zetten, maar ik denk eerder dat het gewoon slim gebruik van de materie was, want veel budget zal er niet zijn geweest voor Nomadland. Veel indrukwekkende regie heb ik namelijk niet kunnen bekennen.

Hier en daar worden ons mooie plaatjes voorgeschoteld met een sterke McDormand op de voorgrond. Dat zijn echter al mijn complimenten weer, want Nomadland komt van een soort boom die niet doormidden te hakken is. De echt interessante gesprekken en momentopnames zijn op een enkele hand te tellen. Als je de achtergrond interessant vind zal deze film je aanspreken, als je er echter niet zoveel mee hebt valt de film snel plat.

Het gebrek aan een degelijk narratief en richting doen de film de das om. Het lijkt echt enkel en alleen bedoeld te zijn om de desbetreffende omgeving zo herkenbaar mogelijk neer te zetten, maar het complete gebrek aan interessante momenten maakten het nogal een opgave voor me. Als ik deze film heel laat zou hebben gekeken twijfel ik er ook niet aan dat ik in slaap zou vallen.

Dit was mijn ding totaal niet. De stijl kan ik ergens nog wel waarderen, maar in een film die veel korter is. Daarnaast slaagt Zhao er ook niet in me echt emotioneel in de film te betrekken. Ik voelde niets voor de personages en de situaties waarin ze verkeerden. Ze worden best sympathiek neergezet, maar ik had geen traan gelaten als ze onder een truck terecht zouden komen. Nee, hier kwam ik niet doorheen.

Deze lag in de bib en dus maar eens meegebracht. Franches vond ik wel goed, maar het verhaal kabbelde wel een beetje voorbij. Het was niet slecht, maar had er nu ook niet echt een waw gevoel bij.

Toch blij dat ik deze eens heb gezien, maar echt memorabel is het niet.

mooie beelden. trage film misschien maar uiteindelijk ook inhoudelijk heel mooi.

Dit is typisch zo'n film die je in drie zinnen kunt samenvatten. Er gebeurt letterlijk bijna niets en de film kabbelt rustig voort. De film is ongelooflijk realistisch. Zo realistisch dat het zo saai is als het leven zelf. Of zo interessant als het leven zelf, hoe je het maar ziet. Het gunt je een blik in het leven van gepensioneerde RV-ers die in een busje of met caravan door het land trekken als moderne nomaden. De meeste personages zijn geen professionele acteurs, maar spelen zichzelf. De verhalen die ze vertellen zijn hun echte verhalen. De events die we zien bestaan echt. De shots in het magazijn van Amazon zijn ook echt bij Amazon opgenomen. Realistischer dan dit wordt het niet. Het is eigenlijk deels een documentaire in film format gegoten. David Strathairn en vooral Frances McDormand spelen geweldig. Soms zijn er mooie beelden geschoten van de overweldigende natuur in de VS en de gebruikte soundtrack past goed bij de beelden. De film had wat korter mogen duren (sommige scenes zijn té overbodig). Het is duidelijk een kwaliteitsfilm, maar het verhaal is voor mij gewoon te dun. De meest dramatische scene is een een brekend bord en een rekening die ze niet kan betalen. En nee, dit is niet overdreven. Met de hakken over de sloot vond ik het geen weggegooide avond. Een prima film als je houdt van trage films die je een blik gunnen in een totaal andere levensstijl. Maar verwacht geen 'normaal' drama met een spanningsopbouw en een soort van ontknoping aan het einde. Verwacht geen film met pieken en dalen. Deze film is als Nederland: degelijk, compleet vlak en wat eentonig. Als je daar voor in bent, gaat Nomadland je niet teleurstellen. Voor mij nét een voldoende met 2,5 sterren.

Er zijn de laatste jaren wel meer post-Amerikaanse droom films verschenen. Ook de vorige film van Zhao, The Rider hoort daarbij. Ik ben er vaak wel voor te porren maar had deze juist de titel die enigszins verrassend de Oscar Beste film won, niet gezien.

Prima film, maar wel wat minder goed dan een aardige hoeveelheid themagenoten. Soms worden scenes net iets te bruut afgekapt. Sommige ontmoetingen met bijfiguren zijn net iets te geforceerd (andere weer heel fijn) en de film komt nooit op een soort existentieel niveau dat sommige anderen wel halen.

Van dit rondje oscarwinnaars was het de laatste. Maar nu het einde in zicht komt wil ik vrij snel wel weer een nieuwe cyclus doen. Ik heb nu 78 van de 95 winnaars gezien.

Verloren materiële genoegens, herwonnen vrijheid.... om te ontdekken dat de echte rijkdom in de plekken zit die je nog nooit hebt gezien. Ontroerend, eerlijk. Over omgaan met verlies en achter je laten, maar nooit afscheid nemen. Over je opgesloten voelen met mensen die om je geven, en existentieel alleen zijn met je gedachten maar nooit eenzaam zijn. Een film over mensen, met Fern centraal, niet een film over een vooropgezet verhaal. Zag 'm gisteravond op een kleine TV. Moet genoten worden op een big screen om passend overweldigd te worden. Hiervoor al tweevoudig Best Actress Oscar winner McDormand won met deze rol haar derde. Ze is tevens de eerste die daarnaast Oscar gelauwerd werd omdat ze ook producent van de film is.

Na The Banshees of Inisherin met deze Nomadland alweer zo'n onverwachte titel op Disney Plus die het goed deed bij de Oscars. Levert dat altijd even goede of interessante films op? Nee, niet per se, maar kijken wil ik de film wel zeker net als het geval met The Banshees was.

Het beeld is maar al te duidelijk met een categorie mensen die het niet bepaalt getroffen hebben in Amerika na de financiële crisis, een beeld die zich in alle armoe en treurnis voltrekt met een McDormand die dat in alle soberheid kan invullen met een lach en een traan. Wat is dat toch een goede actrice die we inmiddels al zat vaak aan het werk gezien hebben en in heel wat goede films speelt. Nomadland vertaalt zich daarna vooral als een soort van roadmovie waar verschillende terugkerende karakters als nomaden rondtrekken voor een baantje al levend vanuit hun busje. Onderweg zien we een allegaartje van mensen die het niet bepaalt getroffen hebben, financieel aan de grond zitten, ziek zijn, of bijvoorbeeld veteranen die zich niet meer in de drukte willen mengen en rust en vrede zoeken. De vraag is dan ook regelmatig of dit in sommige gevallen een ontstane situatie is dat men zo leeft of dat het toch neigt naar een bewuste keuze. Zonder twijfel blijkt maar weer dat Amerika het land van onbegrensde mogelijkheden is als men geluk en geld heeft maar dat de magie snel weg is als je het minder getroffen hebt.

Magisch is bij tijd en wijlen de adembenemend mooie natuur in combinatie met de soundtrack die zonder twijfel van Einaudi is en daarmee sowieso mooi. Want iedere soundtrack die Ludovic Einaudi schrijft is eigenlijk wel heel erg goed. De karakters en mensen die we onderweg zien, met hun kruimige baantjes en hun verhalen, ogen in alle grauwheid en ellende authentiek, en het acteerwerk oogt naturel en puur. Onderwijl broeit er thematiek in de vorm van de pech van het leven, verwerking, rouw, dingen loslaten, acceptatie en de overpeinzing van het leven. In het geval van Fern speelt er ook nog de worsteling met het keurslijf, ingekapseld zitten in veiligheid en geborgenheid, muurtjes en kaders om binnen te leven en wellicht een subtiele aanklacht jegens luxe en materialisme. Fern lijkt in dit geval meer met de gemiddelde zwerver te hebben dan haar eigen familie die overloopt van onbegrip.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt in de vorm van Nomadland want de film ontbeert wel enige vorm van richting en narratief, waar gaat het verhaal nu eigenlijk naartoe? Waar gaat de reis van Fern heen? Hoewel het wellicht voor de kijker niet meewerkt en weinig houvast bied kan het wellicht exemplarisch gezien worden voor het karakter Fern die gevolgd wordt want zij weet namelijk ook niet wat de dag van morgen brengt, of volgende week, of volgende maand. Toch werkt het beeld dat enigszins fragmentarisch aanvoelt niet altijd even mee en maakt het Nomadland als geheel tot een interessante film maar niet per se tot een homerun of een onvergetelijke ervaring en is daarmee een film die ik wel op waarde schat als product maar waar ik verder heel weinig mee heb en waarschijnlijk niet nog een keer hoeft te zien of in mijn collectie hoeft te hebben.

Ik had verwacht een gevoel van vrijheid te krijgen bij deze film en een van gemiste kansen, want wat is er tenslotte nog allemaal te ontdekken in onze wereld, maar ik werd er verdrietig door, voelde me ontheemd in Frances' plaats. Niks voor depressieve mensen dus...

Mooie film. Iedereen droomt er ooit wel eens van om zo te ontsnappen uit de maatschappij, maar zet nooit de stap, denk ik. Ik ben trouwens grote fan van Frances McDormand en hier zet ze weer een fantastische acteerprestatie neer.

Hier gaan we weer. Een film die door critici hoog gewaardeerd wordt. Maar er is werkelijk niks aan. Ik blijf altijd open staan voor alle genres op filmgebied, dus hele foute horror tot aan dit soort films. Maar de film is echt vreselijk. Iedereen acteert supergoed, want het lijkt net of je naar een documentaire kijkt, maar wat heb je eraan? Ik word totaal niet geraakt. Ik vind Frances in veel films geweldig, eigenlijk in deze film ook, want ze doet het perfect, alleen het verhaal is gewoon ruk.

Een moeilijke zit. Het deed me gewoon ook niets.

Het niet kennen van het volledige verhaal als niet Amerikaan kan daar mee te maken hebben. Ik kon me niet verliezen in het verhaal, de personages, de regie en het technische aspect. Meestal voel ik we wel voldaan als ik audio/visueel dan nog iets moois voorgeschoteld krijg. Hier wilde ik wat meer zien dan ik te zien kreeg. Het "zoog" me niet de film in. McDormand's spel en haar chemie met het personage van Strathairn is het beste wat deze veel te lange film met een hoop nietszeggende scenes die het verhaal en/of plot niet vooruit hielpen en zeker niet interessant waren. Ik snap Zhao's keuze om de "echte" mensen uit die community te gebruiken, het zijn gewoon geen acteurs en dat is duidelijk te zien. Hun manier van de verhalen vertellen of hun teksten opzeggen voelde ik niet.

Een typische Oscar bait film? Dat is niet aan mij om daar over te oordelen. Ik kon hier in ieder geval niets mee.

Sfeervolle ingetogen roadmovie met een rol die voor McDormand geschreven lijkt. Veel andere karakters zijn ook echte nomaden en spelen gewoon zichzelf wat de film misschien nog wel iets authentieker maakt. Ik miste misschien een beetje een echte wow factor maar heb zeker genoten van de fraaie beelden en muziek.

3,5*

Land of the free, home of the brave.

Behalve dan dat dat natuurlijk een sprookje is. In de VS is er geen vrijheid meer, tenzij je bij de ondertussen 0.2 procent hoort die zo absurd veel schaapjes op het droge hebben dat het allemaal niet meer uitmaakt. Niet in welk land je ‘woont’, niet waar je ‘vandaan komt’.

Maar voor die andere 99.8% is het leven ergens op de glijdende schaal waar Fern op zit. Proberen je eer, je waarde intact te houden terwijl je auto je huis is, en je mooiste bezitting een stel borden dat je vader bij elkaar gezocht heeft over jaren van yard sales. Terwijl je goedbeschouwd gewoon een slaaf bent, maar dan zonder een eigenaar die nog een beetje oplet of je niet te vroeg naar de knoppen gaat. Je eigenlijk nooit echt een keuze kan maken over wat je nou eigenlijk wil - niet over de dingen die er toe doen. Het leven als bittersweet symphony, maar dan niet als een half-bewuste romantische keuze, maar als een onafwendbaar lot.

Nogal een schot voor open doel, een makkelijk onderwerp, en je zou dus denken dat daar een absoluut geniale film uit komt. Maar ik vond dat toch nogal tegenvallen. Ja, Frances McDormand is best goed als Fern, en ja, David Strathairn is dermate irritant en yuk dat Fern’s keuzes op hun plaats vallen.

Maar de boodschap van de film is uiteindelijk zwak en laf. Het komt over alsof de kalkoen van de middle-class Americans beslist dat het wel helemaal ok is met dat menu voor Thanksgiving. De angel die er had kunnen zijn heeft geen drupje venijn, het is allemaal wel goed zo. Het is een soort gezapigheid, een vertrouwen op dat er toch altijd wel werk zal zijn in een of ander fulfillment center - terwijl dat overduidelijk de eerste post is waar in gesneden gaat worden met de volgende stap in de automatisering.

En dezelfde denkfout voor iedereen die een net iets beter baantje heeft. Het economische denken heeft geen mensen nodig, maar alleen geld en winst. En dus zijn wij allemaal als Fern - stuurloos als speelbal van wie er werk heeft, en het enige verschil is misschien een dun laagje abstractie.

Wat we collectief met ons allen Zhao kwalijk mogen nemen is dat ze ons de vrijheid geeft om te denken dat dat om iemand anders gaat. Nee, het gaat over ons. Over jou. Over mij.