Nomadland (2020)

Vooral een kutartikel. Over de rest nog geen mening, need more info.

Er gebeurde erg weinig, kon mijn concentratie er maar moeilijk bijhouden. Niks bijzonders

Nomadland is vanaf 30 april te zien op Disney+

Stel je voor dat ik dat nu de rest van mijn leven moet denken als ik haar zie. Dat leidt af!

Wel mooi dat dit soort films nu ook op een streamingsdienst verschijnen. Vroeger moest je grote moeite doen om dit soort films in de bios te zien (korte releasewindow, niet iedere bioscoop). Nu kan je dit soort films gewoon vanaf je bank kijken.

Nomadland wordt als kanshebber gezien voor de komende Oscars, maar dat betwijfel ik want het is teveel een "Sundance" film daarvoor. Een non-fiction film over het leven van huisloze mensen die door de economische crisis noodgedwongen in campers moeten rondzwerven van de ene (onaantrekkelijke) job naar de andere. Fern belichaamt de gemiddelde nomade waarbij eenzaamheid en plantrekkerij deel uitmaken van de dagelijkse lasten. Tussen de nomaden zelf heerst er op rendez-vous spots een warme solidariteit. Daar zaten voor mij ook de mooiste scènes. De getuigenissen van Swankie en Bob, die hun eigen rollen spelen, geven de film het gevoel om ergens tussen film en documentaire te zitten. De beelden zijn soms bijzonder mooi gebracht en McDormand vult haar rol naar behoren in, maar het is verder wel de typische traag voortkabbelende independent film. Ik voeg me helemaal bij de mening van kappeuter wanneer hij zegt dat het cinematografisch gewaagder mocht. Goed, maar niet onvergetelijk. Misschien is het boek dat dan weer wel.

Voor mij dé film waar ik het meest naar uit heb gekeken het afgelopen jaar. Ik was nog niet bekend met het eerdere werk van Zhao, maar daar moet na het zien van dit pareltje snel verandering in komen. Dit is zo'n indrukwekkend empathische en aangrijpende film, zonder daar veel verhaal of melodrama voor nodig is. Toegegeven, de film voelt op momenten wel erg traag, en in het eerste uur of wat ook een tikkeltje prekerig en uitleggerig, maar McDormand is altijd in beeld, en ze speelt hier zo'n mooi enigmatische figuur dat je alleen maar geboeid kan blijven kijken.

Wat de film ook vrij uniek maakt is dat het vaak meer een halve documentaire is. Op McDormand, Strathairn (ook erg sterk) en een enkele andere acteur na bevat de film maar weinig professionele acteurs. Ieder ander personage in de film speelt min of meer zichzelf. Het zijn stuk voor stuk mensen die, meestal gedwongen door tragische economische omstandigheden, buiten de normale maatschappij leven. Vaak onvergetelijke figuren ook, zoals Linda en Swankie. Ze vertellen een verhaal van de mooie en lelijke kanten van de vrijheidscultuur in de Verenigde Staten.

Dit is ook wel echt een van de meest Amerikaanse films die ik ooit heb gezien. Die heel specifieke auto- en roadtripcultuur, de beeldschone nationale parken, fabrieksnederzettingen en die rare toeristische attracties langs de snelweg zoals je die alleen daar kan vinden volgens mij. Het ademt allemaal en en al Amerika. En niet te vergeten ook die fascinerende vandweller-subcultuur. Zhao brengt het allemaal letterlijk en figuurlijk prachtig in beeld. Verbazingwekkend trouwens dat ze van Amazon blijkbaar mocht filmen ter plaatse. Ik denk dat we van haar nog veel meer moois mogen verwachten. 4.0*.

Alleen het einde van die film (Three Billboards) was gewoon niet volmaakt, waarom weer zo'n einde laat dan alles zien..

Deprimerend sociaal drama dat zich afspeelt in 2011 wanneer veel eenvoudige Amerikanen de klap van de financiële crisis van 2008 moetenverwerken. Frances McDormand is uitstekend als Fern, een weduwe van een fabrieksarbeider zonder huis die zoekt naar menselijk contact, maar de mensen die ze onderweg ontmoet toch altijd op een zekere afstand houdt. Er is een dun romantisch subplot rondom Dave [David Strathairn] die een bovengemiddelde interesse toont voor Fern, maar verder is er geen verhaal. Fraai in beeld gebracht door Joshua James Richard, maar als het doel was een portret te schetsen van het leven van nomaden had Zhao er beter aan gedaan om de camera's te richten op tientallen nomaden die zichzelf spelen. Die komen helaas niet verder dan een serie tegeltjeswijsheden. De stemmige muzikale cues met piano en strijkers herinneren je eraan dat we kijken naar een geromantiseerde versie van het nomadenleven, gezien door de kijker van liberaal Hollywood.

De uit China afkomstige Chloé Zhao regisseerde Nomadland en schreef het scenario. De film handelt over de teloorgang van de American Dream. Of beter gezegd: over de onzin van die droom. The American Dream is als idealistisch geloof in de Amerikaanse cultuur ingebed. Het is het geloof dat zegt dat een ieder die bereid is hard te werken de top kan halen, rijkdom kan verwerven, aanzien kan bemachtigen en vrijheid kan verkrijgen. Men denke hierbij aan het illustratieve voorbeeld van de krantenjongen die zich opwerkt tot directeur van een grote uitgeverij. The American Dream maakt alles mogelijk. De personages in Nomadland zullen waarschijnlijk instemmend knikken. Inderdaad. The American Dream maakt alles mogelijk.

Frances McDormand heeft een geweldige rol als neo-nomade. Een vrouw zonder illusies. Een vrouw die altijd hard heeft gewerkt, maar nu noodgedwongen zonder vast inkomen en zonder vaste verblijfplaats per camper van kampeerplaats naar kampeerplaats trekt in de hoop ergens wat geld te kunnen verdienen. McDormand vertelt haar verhaal met weinig woorden. Dat is ook niet nodig. Haar mimiek en uitstraling zeggen veel over het zwaarmoedige nomadenbestaan. Meer dan woorden kunnen vatten. De camera vangt haar (ingehouden) emoties schitterend. De sombere kleurloze beelden doen de rest.

Een verhaal valt in deze film amper te ontdekken. De film hanteert en documentaire achtige stijl en is een verzameling van belevenissen en ontmoetingen on the road. Hoewel kil en somber gefilmd ontkom je soms niet aan het gevoel dat de alternatieve levensstijl van de nomaden ietwat geromantiseerd wordt. Overall schetst de film geen negatief beeld. Beetje deprimerend af en toe. Wat downs af en toe. Toch overheerst het beeld dat het nomadenbestaan vooral een vrij leven inhoudt en dat de nomade zich altijd in de vertroostende warmte en de gemeenschapszin van de familie der nomaden kan koesteren als de omstandigheden wat minder draaglijk worden.

Bijzonder aan de film is de inzet van echte nomads. De authenticiteit van de personages is gewaarborgd. Toch jammer, dat de film niet meer ruimte voor karakterstudies inruimt. Behalve voor McDormand dan. In de film passeren voldoende intrigerende karakters. Die worden amper uitgediept maar blijven passanten hoewel hun aandeel in de film best groot is.

Nomadland is een goede film. Een film die de treurigheid van het moderne nomadenbestaan goed vangt, maar dat bestaan ook enigszins romantiseert. Goed voor een warm en positief gevoel, maar wat mij betreft had de bittere kant van dat bestaan meer de overhand mogen hebben.

En de Bafta's zijn al binnen. Geen idee waarvoor, want ik vond het maar een saaie vertoning (OK dan, beste actrice is verdiend). Ik zeg dus niet dat er slecht geacteerd werd en dat de sfeer/setting niet goed was. Maar ik had toch veel meer verwacht van deze winnende film. Het plot was me gewoon te eentonig. Dan vond ik de andere Bafta winnaar, The Father (2020), véél beter.

De zin van zwerven – De Groene Amsterdammer

Mooie recensie van Gawie Keyser!

even OT, waar is het oude MM gebleven?

het ziet er zo anders uit.

Via je instellingen kan je terug naar de oude opzet

dit meen je toch niet?

als dit de toekomst is, dan is het einde verhaal voor de bioscopen!

ik ben netflix al helemaal zat (veel van hetzelfde) en ik kijk er heel erg naar uit, dat de bioscoop weer open gaat.

er gaat toch niets boven de kijkervaring op een groot doek!

maar goed, persoonlijke mening.

Je kunt veel van Netflix zeggen, maar veel van hetzelfde is nou niet iets waar je Netflix van kan beschuldigen. Vooral qua series heb je van alles wat.

Erg fijne ingetogen en authentieke film over een weduwe die haar vaste grond verlaat en het leven intrekt als nomade. Het is niet helemaal duidelijk of Fern wegvlucht of op zoek gaat van iets, maar dat hoeft ook niet. De focus kan daardoor volledig liggen op het personage en haar interacties die ze onderweg tegenkomt met andere nomaden.

Frances McDormand is een klassemadam die met veel gevoel karakter geeft aan haar personage. Vrijheid en onthaasting, het zouden de drijfveren kunnen zijn van de nomaden die back to basics gaan en de seizoenen volgen. Leven van dag tot dag, zonder verplichtingen. Ze lijkt gelukkig te zijn, getekend ook door het leven. Intrigerend personage alvast.

Uiteraard krijg je in de film ook mooie landschapsbeelden voorgeschoteld en ook de soundtrack is fijn en rustig. Vond de film enigszins doelloos, maar dat was wellicht ook het opzet. De docu-achtige filmstijl is indringend. Fijn!

Interview Chloé Zhao: ‘In Amerika bestaat er geen vangnet voor artistieke cinema’ - De Volkskrant

Nomadland komt bij momenten over als een documentaire, en dat is niet verwonderlijk. Er zijn eigenlijk maar twee mensen die echt als beroep acteren : Frances McDormand, het hoofdpersonage Fern, en haar vriend Dave gespeeld door David Strathairn. Je hebt dan nog de zus van Fern, Dolly, maar dat is een vriendin van McDormand. De film werd gemaakt met mensen die rondtrekken in een caravan, en die geen vaste woonplaats meer hebben. De verhalen die de mensen vertellen, zijn echt grauw maar je merkt gewoon dat het echt is. Ook de man die de mensen leert van nomade te zijn (Bob Wells) en die de laatste scene met Fern deelt, is ongelooflijk "echt". Hij komt echt heel warm over, en je ziet gewoon dat het niet gespeeld is. Ik was er wel wat door gepakt. Er is ook nog wel een verhaal : Fern en haar man hebben altijd gewerkt in een fabriek die uiteindelijk gesloten werd. Alle huizen van het stadje waren ook van de fabriek, en ze geven de mensen een half jaar de tijd om te verhuizen en een nieuw huis te zoeken. De mensen hebben echter niet kunnen sparen, hebben gewoon "geleefd" , en zitten dus met een probleem. Fern haar man sterft dan ook nog. Dit zien we niet allemaal gebeuren maar komen we te weten naarmate de film vordert. De film begint eigelijk met dat ze haar spullen in een gehuurde garage onderbrengt en vertrekt, en de allerlaatste scene speelt zich daar ook af, waarmee de film wel afrondt, maar toch een open einde heeft. Want Fern heeft wel een kans om het nomadeleven vaarwel te zeggen, maar we zullen nooit weten wat ze uitendelijk gekozen heeft. Frances McDormand heeft zelf bijna een jaar in het nomadeleven gewoond en ook de werkjes gedaan die ze in de film doet. Het is een tour de force van haar, waarmee ze ongetwijfeld een oscar zal verdienen. Het is een mooie film, echt een indie film ook, die heel goed toont hoe het leven van sommige mensen er uit ziet zonder dat ze er ooit echt voor gekozen hebben maar er door omstandigheden zijn in geraakt. Ook mooi om te zien hoe de mensen voor elkaar proberen te zorgen. Een eye-opener.

Oscarwinnaar voor film, regie en vrouwelijke hoofdrol.

Niet gedacht.

Zonder de film gezien te hebben zat dat er wel in natuurijk.

Door de berg awards die de film heeft binnengehaald.... . Aan het gemiddelde hier kun je uitmaken dat de meesten dit niet meer dan een deftige middenmoter vinden. De oscar voor McDormand vind ik dan persoonlijk wel verdiend. Aanbod niet echt hoogkwalitatief dit jaar. Coronadipje in de filmwereld.

Dat is een terechte kanttekening "statistisch" bekeken BBarbie, want vaak zie je ook grote afwijkingen met de imdb scores die een grotere populatie vertegenwoordigen. Maar MM cijfer geeft minstens een indicatie. En ja, momenteel gebaseerd op 164 stemmen, dat kan volgende maanden nog wel veranderen. Naar mijn bescheiden mening blijft Nomadland toch inferieur aan de "beste films" van vorige vijf jaren waar ik een beter gevoel aan over had.

Wees gerust, MJ_DA_MAN. Ik ventileer alleen maar MIJN eigen mening. Die is gebaseerd op het gegeven dat het aantal jonge (< 40 jaar) mannen in dit forum oververtegenwoordigd is en het aantal vrouwen ondervertegenwoordigd. Dat vertaalt zich in een trend om (gewelddadige) actiefilms hoog te waarderen en drama’s, c.q. romantische films laag te waarderen. Daarom komt een film als “Nomadland” er op dit forum relatief bekaaid vanaf.

Dergelijke films hoeven niet gemaakt te worden. Film volledig reallife met mooi muziekje er onder dat is stukken goedkoper. En net zo onderhoudend.

Ja , ik las ook ergens dat neflix een deal heeft gesloten met de grote filmstudio's dat ze sneller een film mogen toevoegen , paar weken al na de Premiere .

In de jaren 90 en 80 moest je maanden wachten voor dat er iets te huur was, en jaren voordat het op tv was met reclame .

We worden ontzettend verwend , maar ik mis het toch wel dat als een film heel groot werd of een oscar won , dat je hem na een jaar alsnog op het grote scherm kon zien ( had ik toendertijd met silence of the lambs ) .

Maar het haalt ook wel de exclusiviteit weg , en de intense concentratie , door de muziek en het feit dat je niet weg kon .

Ik mis dat toch wel , de verleiding van je appjes checken of je mail of i.d is nog wat groot .

herkenbaar ?