Nomadland (2020)

Aardig maar te sloom voor mij. 2.5

Een film die me maar zeer matig kon boeien. De overjaarse hippies worden met momenten zeer irritant.

Na een half uur ben ik wat anders gaan doen, wat een saaie kutfilm.

Tja, dan win je blijkbaar Oscars met zo'n film.

Dat is mede doordat velen, man en vrouw, jong en oud, gewoon geen smaak hebben. Wat een gedrocht van een film was dat zeg.

Echt saai, zie mijn voorgangers!

Uitstekende film over een vrouw die haar huis heeft verloren tijdens de kredietcrisis en nu in een busje woont. Realistisch in beeld gebracht waarbij zowel de harde als de mooie kanten van het huidige nomadenbestaan in Amerika voorbij komen. Genoeg kleine, ontroerende momenten zonder sentimenteel te worden. Prachtige muziek van Ludovico Einaudi en Frances McDormand weet de film goed te dragen (ze zit dan ook in zo'n beetje ieder shot).

Is dit ook een beetje als roadmovie door Amerika te bekijken of draait het daar niet echt om?

Ik kom je geregeld tegen op filmtopics waar vaak weinig stemmen gepost worden. Arthouse en wereldcinema zijn dan ook vaak de trefwoorden die ik aan jou zou linken betreft filmsmaak. Nomadland hoort eigenlijk ook in dat rijtje thuis.

Als ik eens een blockbuster opzet of een hersenloze actieprent, al dan niet Marvel getint kom ik hier vaak precies in een heel andere wereld terecht met veel stemmen en vooral leden die ik nauwelijks ken.

Nomadland verenigt met de commerciële Oscars beide werelden met elkaar en kan me best inbeelden dat dit af en toe botst

Vind ik zeker wel, maar dan eentje met een diepere laag.

Mooie ingetogen film. Een film over een zwervend bestaan door de VS. De samenhorigheid die je hier ziet is hoopgevend. Er is ondanks de eenzaamheid van een dergelijk nomaden bestaan toch een soort van steun voor elkaar. McDormand acteert hier heel overtuigend en terechte Oscar daarvoor! Cloé Zhao regisseert dit goed en heeft oog voor een deel van de samenleving die je veelal niet treft in Amerikaanse films. Een kleinere film voor de Oscar beste film, maar een mooie keuze hiervoor!

Er zal wel een markt voor zijn in bepaalde Amerikaanse kringen.

Geef mij dan maar Easy Rider.

Ben ik helemaal met je eens

Wat een baggerfilm. maar dat is meestal bij die oscarfilms.

Wel aardig maar ik snap de oscar niet zo goed. Dit hebben we met films als Wild en Into the Wild toch al gezien?

Mooie film...maar ik vind m niet bijzonder genoeg voor 'n oscar

Wat een triest kutland dat Amerika. Dit gaat niet over kiezen voor vrijheid of gezellig rond toeren zoals indianen vroeger. Nee dit gaat over alles verliezen, je het snot voor ogen werken zodat Jeff Bezos weer een milardje bij kan plussen.

Dit gaat over een overheid die geen fuck scheelt dat hele dorpen gewoon kapot gaan omdat "de markt" in stort. Mensen raken ontheemd en trekken naar elkaar toe. Want wat moet je anders? En als dat je leven is, ben je niet meer gewend na jaren weer "normaal" in de maatschappij te functioneren. Wat denk je dat dit doet met je zelfvertrouwen zo het schuim der aarde verworden te zijn?

Als je dit een saaie film vind of denkt dat dit zoals into the wild is dan heb je het niet begrepen. Dit is een film die gaat over wat er gebeurt met de "losers" in een land als de VS. En laat zien dat dit hele mooie mensen zijn. Die gvd meer aandacht en hulp nodig hebben. Daarom win je Oscars.

Ik kan me voorstellen dat dit voor ons niet de impact heeft die het heeft voor Amerikanen. Omdat het hier allemaal iets beter geregeld is. Maar als je niet begrijpt waarom deze film een Oscar wint dan heb je denk ik niet begrepen waar deze film over gaat. Als het goed is voel je van alles voor deze mensen. Medelijden, respect en hekel je bedrijven zoals amazon en de staat. Stelletje gore uitzuigers die hun moeder zelfs zouden verkopen. Alles voor de megawinsten en dan heb je graag mensen zoals Fern die geen kant op kunnen en om te overleven misbruikt kunnen worden. Walgelijk werkelijk waar. En als een film zoveel losmaakt dan is het een goede film.

Matig drama. De film geeft een interessant kijkje in een triest deel van de Amerikaanse samenleving. Te gek voor woorden hoe deze mensen volledig in steek worden gelaten. Mooi om te zien dat deze mensen elkaar begrijpen en elkaar helpen en steunen. Dat wordt zeer goed weergegeven en de boodschap komt ook duidelijk over. Helaas valt de film al snel in herhaling en wordt daardoor steeds minder interessant. Er gebeurt gewoonweg te weinig, waardoor het een erg saaie bedoeling wordt. McDormand zet een goede rol neer, maar zeker niet memorabel of Oscar waardig. Interessant, maar wel saai. 2.0/2.5

Een nogal matige film. Behalve Fern (gespeeld door Frances McDormand) zit er eigenlijk geen enkel personage met enige diepgang in deze film. Ook weinig relevante interactie tussen de diverse personages, al is dat wel wat eigen aan het leven van Fern als nomade. Maar ook Fern zelf is verre van een intrigerend personage. McDormand acteert naar behoren, maar haar personage heeft gewoon niet zo veel te bieden. Hier en daar wel wat interessante scènes of overpeinzingen. Ook de soundtrack en de beelden van de uitgestrekte landschappen zijn niet onaardig, maar gaandeweg kan de film steeds minder boeien. Een teleurstellende Oscarwinnaar, die dan wel weer goed laat zien dat wij geen al te best filmjaar achter de rug hebben.

scorsese verwoordt het wat mij betreft goed.

"Uitstekende film over een vrouw die haar huis heeft verloren tijdens de kredietcrisis en nu in een busje woont. Realistisch in beeld gebracht waarbij zowel de harde als de mooie kanten van het huidige nomadenbestaan in Amerika voorbij komen. Genoeg kleine, ontroerende momenten zonder sentimenteel te worden. Prachtige muziek van Ludovico Einaudi en Frances McDormand weet de film goed te dragen."

Maar je moet de film de tijd geven om op je in te werken. Dan voldoen het beeld van dit lelijke Amerika en de prachtige muziek en de uitstekende vertolking van Fern zeker om deze problematiek in dat land goed neer te zetten. Een terechte Oscar voor Frances McDormand.

Nooit geweten dat indianen bekend stonden om hun gezelligheid.

Ik wou eerst een 4* geven omdat ik het een mooie, rustige film vind met vele mooie shots van de uitgestrekte omgevingen, begeleid met mooie pianodeuntjes. Maar uiteindelijk is het toch een 3,5* geworden, omdat ik toch vind dat de film hier en daar tekort schiet.

Een inkijk in het nomadenleven in de VS is interessant, en helemaal omdat het gros van de cast wordt gespeeld door mensen die in werkelijkheid zelf ook nomaden zijn, rondtrekkend van seizoensbaan naar seizoensbaan, overnachtend in hun camper (RV) en grotendeels zelfvoorzienend zijn.

Het roept vragen op over hun positie in de maatschappij, het gebrek aan sociale vangnetten, hun levensvreugde, of ze eenzaam zijn of wat ze hebben meegemaakt.

Waar de film echter tekort schiet is in de band met de mensen die Fern ontmoet. Het zijn vluchtige contacten, sommige mensen ziet ze weer terug, anderen niet, en hoewel er een nomadencommunity is die af en toe samenkomt, leren we geen van de nomaden écht goed kennen. Zelfs Swankie en Linda May, waar Fern langer mee omgaat, krijgen amper betekenisvolle screentime. De film geeft ons niet de kans om mee te leven met de mensen / personages en hun gevoelens. Behalve dan af en toe met de fictieve Fern; af en toe lijken we iets van eenzaamheid te kunnen bespeuren in haar ogen.

Dan de seizoensarbeid die ze doen, van bietenverwerken tot schoonmaker en inpakker bij een Amazon distributiecentrum. De film staat amper stil bij de slechte werkomstandigheden en lonen van seizoensarbeiders (zie ook dit artikel), terwijl veel nomaden dat werk verafschuwen. Van de donkere kanten van dit werk is in de film niks te zien. Fern doet haar werk moeiteloos, zonder te klagen of af te zien. Geen sociaal commentaar whatsoever. Hierdoor lijkt de film het nomadenbestaan bijna te willen romantiseren.

En verder...gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Fern ontmoet wat mensen, doet wat baantjes, ziet wat mensen opnieuw en maakt (korte) vriendschappen, maar uiteindelijk gaat ze weer door, op naar de volgende overnachtingsplek. Ja heel mooi die vrijheid, maar iets meer structuur en drama had wel gemogen. Nu is het niets meer dan een (te) romantische ode aan de nomaden in South Dakota.

Als dit de beste film van 2020 is... hoe is de rest dan? Had de film al een tijdje 'liggen' maar trok met niet zo. Een oude vrouw die in een oude bestelbus leeft. Maar omdat de film de film de oscar kreeg moest ik hem natuurlijk alsnog zien. En zelf hebben wij ook met een camper door de VS gereisd en stonden 2 van de 3 keer op de gratis RV-grounds dus het was wel een feest van herkenning. Maar dan waren we de volgende ochtend weer weg. Wat moet je er de hele dag doen. En dat was ook het probleem met de film. De poster zegt genoeg. Een film over een vrouw die zit te wachten tot haar onderbroeken droog zijn. Heb begint, er is een midden en een eind. Het hobbelt wat door.

Na vorig jaar wederom een verrassende Oscarwinnaar, van het type dat je normaal gesproken niet zo snel ziet tussen de genomineerden. Wat mij betreft wel een geslaagde film met mooie beelden- wat je ook van de VS mag denken, fotogeniek is het land wel- maar erg opzienbarend is het toch ook weer niet.

Nomadland is een film zonder een dramatische opbouw. De nomaden leven volgens de seizoenen en maken hetzelfde rondje: als het te koud wordt trekken ze richting het zuiden, rond Kerst draaien ze overuren bij Amazon, verder gaan ze daar waar er werk is. Ze komen elkaar tegen en delen hun verhalen, meestal over verlies, zonder dat er een heel blik sentiment wordt opengetrokken. Het deed me soms enigszins denken aan Wendy and Lucy (2008), zeker toen ze panne kreeg, al vond ik die film nog wel wat sterker. Wel blijkt wel weer dat, alle filosofische beslommeringen over het systeem versus vrijheid ten spijt, een bemiddeld familielid voor een beetje nomade een must is.

Nomadland registreert zonder te oordelen, dat is zowel de kracht als de zwakte. Aan de ene kant vind ik het wel verfrissend, het ontbreken van morele lesjes. Aan de andere kant wordt life on the road wel erg geromantiseerd, met de nomaden als de easy riders van de 21e eeuw, waarbij het ergste wat je kan overkomen een lekke band is.

Ik vond het wel een aardige film , Frances McDormand is een geweldige actrice, maar als dit de Oscar voor beste film heeft gekregen dan is de academy wat mij betreft volledig doorgeslagen in het politiek correct zijn.

Geweldige soundtrack.

Wat ik er ook heel nice aan vind is dat de lijn tussen een scene zielig en mooi vinden heel klein is.

Prachtig land dat Amerika.. jammer dat de Yanks er wonen

Ik kan me goed voorstellen dat deze film niet voor iedereen weggelegd is, want dit is zo'n film waarvan je houdt of niet. Ik vond het een hele bijzondere film en het laat duidelijk zien wat Amerika toch een raar en verdeeld land is. Wat dat betreft kun je toch maar beter in Nederland wonen, want hier is het toch wel allemaal beter geregeld. Het nomaden bestaan wordt goed in beeld gebracht en de saamhorigheid is groot, iets waar menigeen nog een groot voorbeeld aan kan nemen. Indrukwekkend om dit deel van de samenleving in de VS te belichten en dat is toch wel heel erg goed gedaan. De meningen over de oscars die deze film heeft gewonnen zijn verdeeld, maar toch een mooie keuze hiervoor.

Er zitten veel positieve punten aan deze film, zoals het fijne tempo, het beeld dat geschetst wordt, de sfeer, de mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden en een prima McDormand. De montage is bijna onopvallend zo soepel als die gaat en de rustige muziek op de achtergrond soms zachtjes is heerlijk. Maar toch mist er iets voor mijn gevoel, maar wat het is ben ik nog niet achter. De film vermaakt en boeit, maar echt op een minimaal niveau vooral, op het punt van: het is uit te zitten. En dat balanceren maakt dat de film me nooit echt raakte, nooit echt wist te verbluffen, nooit echt bijzonder werd. Op punten wel 3,5*.

Enige opvallende aan deze film is dat Zhao er een Oscar mee gewonnen heeft. Dit type doorsnee indie zie je niet vaak in de prijzen vallen in de commerciëlere prijsgelegenheden.

Maar verder zo klassiek als maar zijn kan. McDormand met een droeftoeter blik van begin tot eind, hier een pianotokkel, daar een droevig stringetje. Wat troosteloze landschappen, weinig narratief etc etc. Het mag dan een compleet ander type film zijn, 't is even spannend als een nieuwe Marvel film.

Voelt aan als bandwerk. Allicht daarom dan toch die Oscar.