Scary Stories to Tell in the Dark (2019)

Enorm inwisselbare, maar ook erg sympathieke kinderhorror.

Was niet bekend met de verhalen - die in Amerika een stuk bekender schijnen te zijn - maar deze Scary Stories deed me denken aan de Are You Afraid of the Dark serie, die altijd op zaterdagochtend op RTL4 te zien was. Leuke jeugdhorror, ideaal voor kids die graag willen griezelen, maar nog niet klaar zijn voor het echte werk. Des te vreemder dat de film hier in Nederland voor 16 jaar en ouder lijkt te zijn, de leeftijd 12+ lijkt me juist uitermate geschikt voor deze film. En in de Verenigde Staten is de film wel gewoon PG-13. Het succes van Stranger Things en het oorverdovende gerinkel van de kassa’s bij It heeft ongetwijfeld bijgedragen dat dit project groen licht heeft gekregen.

Het principe van de film doet erg denken aan de welbekende anthology films. Je weet wel, de Creepshows of Tales from the Darksides; een verhaal met daarin kleine verhaaltjes. Alleen zijn het ditmaal geen afzonderlijke verhalen, maar hebben ze allemaal effect op het hoofdverhaal. In dit hoofdverhaal zit wel meteen het grootste probleem van Scary Stories. Waar de kleine verhalen lekker kort en creatief zijn, daar is het overkoepelende verhaal iets dat we al honderden keren hebben gezien. Uiteraard gaan twee hoofdpersonages op onderzoek uit en komen achter allerlei geheimen betreft de boosaardige kracht. Dit vrij vervelende en clichématige tafereel slokt echter veel te veel tijd op, in de tijd dat twee figuren een spookverhaal proberen te ontrafelen hadden we ook nog prima twee of drie leuke kleine verhaaltjes kunnen krijgen. Maar helaas, op die paar leuke verhalen na is Scary Stories eerder een soort The Ring met kids.

Terwijl die kleine verhalen juist sterk zijn. Het concept alleen al; soms zie je van die kleine horror shorts, die zodanig effectief zijn, maar nooit zouden werken als lange speelfilm. Ideaal dus om zulke kleine gegevens een plek te geven als onderdeel van een film als Scary Stories. Neem de dikke geest in de gangen van het ziekenhuis: Een ideale sequentie zonder uitleg, maar puur een effectief, kort en spannend stukje horror. Zelfs als die verhaaltjes an sich voorspelbaar zijn (iets met achtervolgt worden in een maïsveld), het is minder schadelijk omdat het niet lang duurt. Daarnaast doet André Øvredal (van het fantastische Troll Hunter) gelukkig zelden aan monsters in de schaduw, de - vaak vermakelijke - creaties in de film worden gerust in vol ornaat getoond. Was al een beetje bang dat sommige monsters de helft van de tijd puur in de schaduw zouden verblijven, maar het tegendeel is godzijdank waar. Alleen dus erg jammer dat men veel te veel focust op dat ellendige hoofdplot en niet voor meer van die korte verhaaltjes koos.

Overigens wordt er aan het einde op vrij stupide wijze een vervolg gehint. Eerst maar eens kijken hoe de film het doet, maar o wee als men met deze film op de Conjuring tour gaat. Dus niet dat we over enkele jaren drie volledige films hebben met Harold de vogelverschrikker, twee spin-offs met de Jangly Man en een zestal films over één of andere zombie die een teen mist. Sterker nog, wat mij betreft kan de Conjuring juist een voorbeeld nemen aan dit format.

Vooruit, 3,5 sterren.

"Twists and turns."

Verrassend leuke tiener horror film. Voor een PG-13, gaat het af en toe erg ver in het tonen van graphic horror. Paar cheape, maar goede schrik effecten. Bakken met sfeer, tijdsbeeld is erg leuk en de verhalen die verteld worden zijn allen erg vermakelijk. Helaas gaat het richting het einde wat mis door erg veel weg te geven en het doet de rest van de film toch wat te niet. Want verder is het gewoon erg leuk allemaal.

Soms is het gewoon fijn als een pretentieloze horrorfilm de bioscopen bereikt. Scarie Stories... is zo'n film. Het pretendeert niet de engste film van het jaar te zijn, het valt (nog) niet binnen een universum en het bevat gewoon precies hetgeen wat ik wil:
Het speelt zich af in een dorpje in 1968, het heeft een zomerse vibe en tieners spelen in de hoofdrol.

Je zou zeggen dat tieners in de hoofdrol misschien de film wellicht te soft zou maken. Dit is niet het geval. De film zoekt goed de grens op tussen Een PG-13 en R-rated. Iets dat goed zichtbaar is, aangezien de film hier voor 16 jaar en ouder is.
Tieners handelen over het algemeen veel logischer in horrorfilms en eventuele fouten die zij maken kan je weer wijten aan hun leeftijd. Ze staan minder sceptisch in het leven. Wanneer volwassenen in een soortgelijke film zouden spelen, zou ik het gelijk een stuk minder vinden.

Het verhaal is natuurlijk verder maar zo zo en de film bevat veel horrorclichés. Het is bijvoorbeeld wachten op een bieb scène (al is dat hier de plaatselijke krant) of een ouder persoon die heel veel over de zaak kan vertellen. Soms gaat de film ook wel erg snel en is het gewoon het afstrepen van de ene na de andere angst die werkelijkheid wordt.
Maar toch werkt het allemaal behoorlijk effectief. Ovredal weet hier goed mee te spelen. Ja, er zijn natuurlijk een paar (valse) jump scares. Maar toch weet hij elk spannend moment erg goed uit te buiten. Hij weet de scènes goed uit te rekken en elke keer wanneer je een jump scare verwacht komt deze niet. Tot op het punt dat je het bijna niet meer uithoudt en vervolgens komt deze alsnog.
Niet erg subtiel, maar de spannend bedoelde momenten voelen daadwerkelijk zo aan. Effectiever kan het niet.

De gang in het psychiatrische ziekenhuis, de achtervolging door het maïsveld en de vrouw die haar teen zoekt in het huis van Auggie. Superspannend en dat moment onder het bed. Nagelbijtend en ik denk dat als ik dit vroeger had gezien dat dit hetzelfde effect op me zal hebben als de originele It. Erg herkenbaar en goed voor de herzieningswaarde.

Het eindigt wel een beetje meh. Het voelt niet als een echte afsluiting. Zonder een vervolg zou ik het toch allemaal een beetje minder vinden. Dit had Ovredal en zijn schrijver wel beter kunnen aanpakken.

3,5* voor de creepy monsters en de effectieve spannenxe momenten

"Who ordered the chicken?"

Met André Øvredal als regisseur en de medewerking van Guillermo del Toro (scenario en producer) had ik hier eerlijk gezegd meer van verwacht.

Blijkbaar is deze titel gebaseerd op een populaire boekenreeks uit de jaren '80. Het doet mij eerder denken aan series als 'Are You Afraid of the Dark?' en in mindere mate 'Goosebumps'. In deze variant worden er meerdere van die verhaaltjes aan elkaar geregen doordat wat tieners op een boek stuitten die hun angsten laat uitkomen.

De verscheidene verhaaltjes worden op zich leuk uitgewerkt, maar zijn over het algemeen vrij inwisselbaar. 'Scary Stories to Tell in the Dark' moet het dan ook meer hebben van de aardige sfeerschepping, want echt eng of bloederig wordt het helaas nergens. Wat dat betreft zijn er zeker een aantal momenten waar men had kunnen doorpakken, gezien er flink naar gehint wordt. Hierdoor is het geheel weinig memorabel te noemen.

Er wordt onnodig veel tijd uitgetrokken om het gebeuren te ontrafelen. In plaats daarvan had ik graag nog een paar verhaaltjes gezien. Op deze wijze wordt er van alles bijgehaald om maar enigszins plausibel uit de hoek te komen; alsof er niets nieuws meer kan worden verzonnen. Het nietszeggende einde spreekt boekdelen.

Al met al best oké voor een keer, maar als liefhebber blijf je hier wel erg op je honger zitten.

Kleine 3,0 sterren.

Kampvuurverhaaltjes voor de beginnende horror fan.

Omdat het geluid in Pathé Munt altijd zo verschrikkelijk hard staat ben ik niet in slaap gevallen bij deze Horror Light.

Op zichzelf een redelijk onderhoudend verhaal over een boek wat zichzelf schrijft maar het werd toch allemaal niet echt heel eng. Redelijke effecten en sommige verhaaltjes waren nog best spannend en fijn uitgewerkt maar over het geheel genomen toch wel wat tam. Voor de doelgroep is het een prima popcorn-uitje, maar ik heb niks gemist als ik hem niet had gezien.

Øvredal had met Trolljegeren (2010) een creatieve genre-hit en volgde dat zes jaar later met de suspenserijke The Autopsy of Jane Doe (2016) overtuigend op. Vanaf dat moment was hij een naam om rekening mee houden; nu op een (nog) commerciëlere route met industrie-gigant Guillermo del Toro belandt. Dat bood mij een zekere hoop, al waren er diverse kleine tekens die mij ervan weerhielden om echt enthousiast te worden.

Met name het feit dat het iets teveel gericht is op jeugdige kijkers en ondanks enkele berichten die dat hier (deels) willen 'ontkrachten', is het niet iets waar ik op terug wil komen. Ik blijf bij dat standpunt. Op de meest essentiële momenten wordt er makkelijk weggesneden naar de volgende scene of is de pay-off on screen relatief veilig; bloedeloos. Met veel focus op het mysterie en het oplossen daarvan - noem het avontuurlijk - en enkele losse segmenten die vooral goed dienen als trailervoer; de grotesque creaties zijn ontzettend effectief in kleine snack-sized stukjes, maar in volwaardige scenes (laat staan een feature film) zijn ze niet dragend genoeg. Het helpt ook niet dat Øvredal, die zich eerder buitengewoon kundig toonde wbt het creëeren van een effectieve spanningsboog, hier vooral plichtmatig de onvermijdelijke 'scare' uitstelt en niet zozeer opbouwt.

Begon mij ook wel een beetje te storen aan een vrij geforceerde genre trope (zo kun je het inmiddels wel noemen), namelijk het tijdsbeeld. Ditmaal de sixties. Ik word graag verbeterd als ik iets over het hoofd zie wat dit betreft, maar wat voegt het effectief toe in dit geval? Kon dit zich niet in de huidige tijd afspelen? Is het meer dan gewoon inspelen op de populariteit van ''throwbacks''? Kon de film niet zonder referenties aan de klassieke Universal monsters en Night of the Living Dead? Vreemde focus ook op Nixon en de Vietnam oorlog. Iedereen met een beetje historische kennis binnen dit genre weet hoe belangrijk oorlogen en wereldwijde spanningen zijn voor het genre en hoe de thematieken binnen de films meebewegen met de angsten die op dat moment regeren. Maar hier is dat geenszins het geval? Ook de Mexicaanse jongen die zijn dienstplicht ontloopt (de reden voor die hele insteek) krijgt een verhaal waarin zijn angst niet eens gebonden is aan zijn onvermijdelijke inzet in een zeer vuile oorlog. Het is een 'campfire story' die hem dwars zit... ?

Wellicht kijk ik het uiteindelijk wat streng en zit het mij ergens toch dwars dat zo'n regisseur nu ook slachtoffer wordt van goedkoop effectbejag voor het grote publiek maken. Maar mijn weakspot voor dit soort verhaaltjes en de -zij het tijdelijk- visueel interessante macabere creaties maken het nog zeker genietbaar.

Leuk.

Øvredal blijft het wat mij betreft goed doen, al mis ik wel steeds dat béétje extra wat tot een echt meesterwerk zou kunnen leiden. Hier leunt hij duidelijk meer aan bij het werk van del Toro, zeker wanneer je kijkt naar de creature designs, maar zo goed als het werk van de producer wordt het niet.

Jaren 60, een groepje jongeren, een haunted house waar een luguber verhaal uit het verleden schuilt. Het zijn bekende elementen van een setup die wijzen op een horror voor iets jeudidgere kijkers. Dat is het op zich ook. Hoewel erg best wat heftige scenes inzitten is de echte gore beperkt en is het toch vooral een film die op spanning teert.

Behalve dan wat creepy en weirde creature designs. Die springen er echt wel uit en maken het een stuk beter. Ziet er verder ook allemaal erg goed uit, enkel die insecten op de vogelverschrikkers vond ik wat te cheesy, had zonder ook evenveel impact gehad. Maar je merkt wel dat dit een film is die met een aardig budget gemaakt is.

Het resultaat is een erg solide en vermakelijke horror film, die wat extra peper mist om nog hoger te scoren. Maar vervelen deed het zeker niet. Vind het in ieder geval niet erg dat z'n volgende ook nog dit jaar komt.

3.5*

Meer dan aardige griezelfilm. Vooral 2de deel vd film boeide me zeer. Ook best goed geacteerd. Ik had er eigenlijk minder v verwacht, de zoveelste Halloween verhaaltjesfilm, maar was meer n beter dan dat, zat ook goed ineen n spanning zat er ook voldoende in. Mja algemeen positief gevoel hou ik hier toch aan over. 7/10

Zoals we weten gaat horror en coming of age achtige praktijken goed samen en dat zien we ook hier.

Dat er geen bloedige gore beelden zijn betekend niet dat een horror slecht is,deze film is heel erg sfeervol en kijkt fantastisch weg.

Zowel kwa spanning en op het visuele gebied is er genoeg te smullen.

Ja ik heb hier best van genoten.

Alweer een film met kinderen, dacht ik toen ik aan deze film begon. Niet dat dit feit per sé erg is. Nee, niet per sé, maar op de een of andere manier bekijk ik de laatste weken opvallend veel recente films waarin kinderen meedoen. Ik selecteer er niet op, maar het gebeurt gewoon. Misschien worden er de laatste tijd wel veel films geproduceerd die de combinatie horrortag-kind bezitten. Ik weet dat niet. Waarschijnlijk is het gewoon toeval en wordt het filmleven binnenkort weer normaal.

Deze film speelt zich af in de late jaren 60 ten tijde van Halloween. Tijdselementen als de drive-in bioscoop (waar Night of the Living Dead (1968) draait), een papieren krantenarchief, gedateerd tv-nieuws en grote auto’s zijn prominent aanwezig. Het oogt heel sfeervol. De film is gebaseerd op een boekenreeks uit de jaren 80 en 90 met griezelverhalen die veelal zijn gebaseerd op mythen en volksverhalen. Denk aan een kampvuur, een donker bos en een eng verhaal en je hebt de juiste filmstemming te pakken.

De hoofdpersonages zijn beginnende tieners die in aanraking komen met een demonisch boek vol verhalen. De tieners en het boek vormen het raamwerk waar de gebeurtenissen in de film aanhangen en uit voortkomen. De film gaat in uitstapjes uit het raamwerk een paar verhalen uit het boek af. Het spannende is dat de verhalen zich ook daadwerkelijk lijken af te spelen en wel in de directe omgeving van de personages. Moord en doodslag zijn aan de orde. Aan de tieners de taak om het demonische boek onschadelijk te maken.

Deze kleine blik op de inhoud van de film klinkt als een jeugdavontuur en dat is het ook wel een beetje. De verhaaltjes zijn wat stoffig en blinken niet uit in originaliteit. Het zijn veilige verhaaltjes. Spannend en een beetje eng, maar de spanning en de horror blijven altijd binnen duidelijke grenzen. Geen bloed en gore of hele krachtige jumpscares. Gewoon griezelige verhaaltjes met een twist. De film is dan ook gericht op een jeugdig publiek, vermoed ik.

De griezelmomenten worden voorzichtig aangelopen en zijn een veilige dwarsdoorsnede van elementen uit het horrorgenre. Geraffineerd en speels worden body horror, slasher, home-invasion en monsterfilm (hier en daar met behulp van acceptabele CGI) gecombineerd tot een leuke griezelfilm, waar de gemiddelde horrorkijker niet van wakker ligt.

Ik ook niet, maar ik vond de verfilming van de verhaaltjes in combinatie met het avontuurlijke sfeertje erg leuk en geslaagd.

Dit is een best aardig filmpje geworden, zodra je maar niet verwacht om op een harde, gore horror getrakteerd te worden. Het is een beetje kinderhorror, een Stranger Things-achtige horrorfilm, maar desondanks wel goed gedaan. Een leuk verhaal waar een boze geest van een meisje spookverhalen bedenkt die ook werkelijk uitkomen. Zoals de titel ook al een beetje vermoeden is het gezellig griezelen rond het kampvuur, en de sfeer is passend nostalgisch. Leuk begin jaren '70 sfeertje en de verschillende verhalen uit het boek zijn vermakelijk gedaan. Ja, wel veilig en alles, maar alsnog, vermakelijk was het wel.

You don’t read the book.

The book reads you.

Een aantal Jaren geleden was er al de film “Goosebumps” gebaseerd op de verhalen van R.L. Stine met de niet zo grappige Jack Black. Het enige dat ik me hiervan nog kan herinneren is dat er een immense hoeveelheid figuren uit die boekenreeks werden gebruikt om de hoofdrolspelers het leven zuur te maken. Gelukkig maakt de film “Scary stories to tell in the dark” niet dezelfde fout. Deze film is gebaseerd op een gelijknamige iconische reeks verhalen geschreven door Alvin Schwartz. Een reeks van drie bundels, vol met enge horror kortverhalen over duistere wraak en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Boeken die voor opschudding zorgde bij verontruste ouders die van oordeel waren dat deze verhalen (en vooral de lugubere illustraties) niet geschikt waren voor jonge kinderen. Tja, dat is dan iets wat mijn nieuwsgierigheid opwekt.

Complete recensie hier

Een aangename verrassing. Neem een willekeurige bioscoopfilm gericht op tieners; het zijn vaak veilige, niet erg schokkende werkjes, soms nog wel aardig om te kijken maar vaker weten ze niet meer dan de doelgroep te bedienen. Toen regisseur Andre Øvredal aankondigde dat hij een film gebaseerd op verschillende verhalen uit de boekenserie van Alvin Schwartz ging maken was ik benieuwd. Echter sloeg dit direct weer om in twijfel omdat ook de naam Guillermo del Toro werd genoemd. Geen slecht regisseur maar zijn laatste films vallen toch wel onder veilig en weinig horror. Kon de film nu nog wel het enge gevoel overbrengen dat je krijg als bij het lezen met een zaklamp onder de dekens?

Het antwoord daarop is; Ja want zo hoort een op jonger publiek gerichte film te zijn! De film is misschien dan wel niet bloederig, maar kent een paar effectieve jumpscares, gadverdamme momentjes en het is prima griezelen voor jongere. Daarnaast oogt de heerlijke jaren '60 Halloween-setting prachtig, en de jonge acteurs zijn niet irritant en in het geval van hoofdrolspeelster Stella, gespeeld door Zoe Margaret Colleti, kan je zelfs wel spreken van een zeer goede vertolking. Het is ook een moderne keuze van de makers om een horrorverhaal eens te vertellen vanuit het oogpunt van een meisje. Onder het overkoepelende verhaal (tevens een verademing om de overbekende anthologie-structuur uit de weg te gaan) zit ook het welbekende verhaal over de angsten van jongeren naar volwassenwording.

De film is meer dan goede introductie in het horrorgenre voor een jonger publiek en daarnaast een leuk avontuur voor oudere horror-fanaten. Er wordt een deur op een kiertje opgelaten voor een vervolg, laat die maar gauw komen zal ik willen zeggen!

“Today is Election Day, people. Vote against Vietnam, vote against destruction, vote against sending our children to die! “

Inderdaad een hele aangename verassing. De film wist me van het begin tot het einde te boeien en hij was eigenlijk zo voorbij, zonder dat ik er erg aan had. Ik wist niet goed wat ik van de film moest verwachten maar de film had het zelfs in zich om me een keer te laten schrikken, en dat gebeurd niet meer heel snel naar mijn mening. De film is een leuke Halloween prent, alhoewel de bloed wel ver te zoeken is. Maar dat was overduidelijk geen must in deze film want met het sfeertje en de spanning op het juiste moment weet de film verrassend door de bocht te komen en hij laat je gewoon genieten. Geen overdreven shit, en precies op momenten zoals het hoort, ik was onder de indruk.

En dit is naast ‘The Autopsy of Jane Doe’ de tweede film waarmee Øvredal mij toch weet te vermaken en vooral weet te verassen. De man ligt binnen mijn smaak en hij heeft toch net dat gene wat we nodig hadden voor de film. Onderhouden en netheid hoort daar wel bij maar zoals ik ook al eerder zei, nergens werd het overdreven. Echter, laat Øvredal soms wat dingen liggen op vooral spannende momenten die net de klapper op de vuurpijl konden betekenen, en waardoor de film toch minder bombastisch was dan wat hij daadwerkelijk kon worden.

De cast is leuk, er word wederom gebogen naar een jeugdige cast en deze spelen de film prima uit. De jaren zeventig looks deden de film een positief dasje om en ik heb er echt van genoten. Ook de ‘monsters’ vond ik er erg goed uit zien en is met zorg en onderhoudende hand in elkaar geplakt en verwerkt tot deze film.

Het verhaal was leuk. De vrienden gaan met Halloween naar een verlaten woning waar de mythe heerst dat het er spookt. Ze komen achter een geheime kamer die ze binnen treden en nemen vervolgens een boek mee met de enge verhalen van de vrouw die er heeft gewoond, en daar ook is overleden. Nadat ze de boek mee hebben genomen word er een jongen vermoord door een eng verhaal, die de geest van de vrouw wederom opschrijft. Ze is boos en gaat iedereen langs die betrokken was bij het stelen van het boek. Ze moeten een weg zien te banen door alle overleden mensen en de geest tegen houden, dit is niet zonder slag of stoot en word best spannend en griezelig in elkaar gezet.

Ik heb de boeken nooit gelezen, ik doe niet aan boeken lezen maar de plaatsjes die ik heb gezien lijkt het verdomd goed op het boek. Ik was overtuigd en inderdaad er is een klein gaatje voor een tweede deel, het ‘open eind’ is niet volledig open en als ze geen tweede deel willen dan is het mooi afgesloten, maar ruimte voor een tweede werd er wel gemaakt. Erg leuke zit en zeker voor de jongeren niet te eng, nauwelijks bloed te vinden namelijk.

4.0*

Ok.

Had op iets meer gehoopt. De film begint een beetje Stephen King achtig, vrij lange aanloop, het is Halloween, we leren drie outcast kennen + een bully en een new guy. Dan vinden ze het boek en krijgen we een soort mix tussen Final Destination en Goosebumps. Øvredal is een nette filmmaker maar hij heeft hier wat moeite om het echt boeiend te houden. De film is ook erg vol. Waardoor het meer dan eens de echte horror wat ophoudt. Ook als de horror er dan is, gaat het wat volgens het boekje. Het ziet er allemaal piekfijn uit maar het mist een eigen smoel.

2,5 sterren.

Vermakelijk horror-werkje, geproduceerd door Guillermo Del Toro, dat op slimme wijze een aantal losse enge verhaaltjes weet te combineren tot een spannend geheel. Iets teveel gericht op een wat jonger publiek zodat echte narigheid ontbreekt, maar de vlotte regie van regisseur Andre Øvredal (die eerder indruk maakte met Trolljegeren en The Autopsy Of Jane Doe) maakt veel goed. Daarnaast is de plot best inventief en fris, met een aantal oprecht griezelige momenten.

Scary Stories to Tell in the Dark is een visueel fraai uitgewerkt horror filmpje. Verhaaltechnisch lijkt het in eerste instantie ook aan te sluiten. Helaas zakt het naar het einde allemaal wat in en is het einde zo standaard dat je broek afzakt. Blijft om die reden allemaal wat middelmatig.

Scary Stories to Tell in the Dark is wat mij betreft één van de beste horrorfilms van dit jaar. Hoewel de hoofdrollen gespeeld worden door kinderen hoeft dat geen probleem te geven. Ze acteren zeker niet slecht. Het verhaal vond ik erg leuk bedacht. Ik hou sowieso van verhalen en deze bevat één groot verhaal en dan allemaal kleine verhaaltjes waardoor er steeds iemand sterft. De vraag is kunnen ze dit tegenhouden en vooral hoe? De uitkomst van dit verhaal houdt je tot het einde in de ban en de special effects zien er zeer goed uit. Er zitten ook momenten van drama en romance in de film. Ook is er aandacht voor de achtergrond van de belangrijkste personages en wordt er zo een sterk fundament gevormd voor de rest van de film. Øvredal bouwt verder op die basis.

Ja, het klopt dat de film op zich niet echt buiten de lijntjes kleurt maar het is een leuke wegkijker. Een mix tussen de typische haunted house films en Final Destination afgewerkt met een Goosebumps sausje. Tweede film dat ik zie van Øvredal en ook deze is erg goed. Een regisseur om in het oog te houden.

Niks mis mee. Niet overdreven spannend, beetje familievriendelijke horror. Maar dat is helemaal niet erg. Daar zijn er tegenwoordig al meer films van, zoals de Goosebumps films. Al is deze Scary Stories nog best duister en donker, dus er valt voldoende te beleven. En er zitten best aardige stukken in, zoals met dat gekke monster in de donkere ziekenhuisgang. De film had misschien een kwartiertje korter gemogen, maar het was leuk vermaak.

3*

“Stories hurt, stories heal.”

Prima horrorfilm. Sfeervol, met een goede opbouw, aardig acteerwerk en moordscènes die origineel gefilmd zijn. Scary Stories to Tell in the Dark is een combinatie van een coming of age film en regelrechte horror (de zoveelste), en de jonge acteurs doen het goed. De personages hebben allemaal met persoonlijke problemen te maken, en dan krijgen ze ook nog te maken met een moordlustige geest/boek. De locaties zijn ook geweldig uitgekozen, met het kleine stadje en het oude huis dat voor genoeg sfeer zorgen.

Goeie film waarin een paar tieners een oud, verlaten huis bezoeken tijdens Halloween. Op zich een prima spook-verhaal, alhoewel het allemaal niet origineel te noemen is. Ondanks dat de opzet wat repetitief is, blijft de film onderhoudend en bevat voldoende spanning. Het ziet er allemaal goed uit en is behoorlijk sfeervol in beeld gebracht. Een kleine 3.5 sterren.

Vermakelijk verweven.

Scary Stories to Tell in the Dark heeft naast een leuke titel ook voldoende te bieden voor een avondje eenvoudig vermaak. Deze moderne variant op The Twilight Zone en Creepshow pakt het net even anders aan. In feite zijn het wederom verweven kortverhaaltjes, met ditmaal de cast als voornaamste rode draad. En dat weet te werken, ondanks de goed verbloemde horrorclichés die op de kijker worden afgevuurd.

Het tempo is lekker, de cast is goed en het verhaal wordt met veel plezier verteld in een sfeervolle jaren zestig setting. Erg origineel is het niet, maar de prent is voldoende luchtig om met een knipoog te nemen en een en ander wordt uitstekend in beeld gebracht. Stephen King is een naam die enkele malen te binnen schiet, en dat alleen maar ten faveure van deze aardige griezelfilm van André Øvredal.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Sfeervolle horrorprent die een knipoog is naar andere films rond het thema Halloween en films met verschillende griezelverhaaltjes, maar hier wordt het toch even anders aangepakt. De rode draad is niet één of ander banaal verhaaltje tussendoor, maar de personages zelf die allemaal hun problemen hebben en te maken krijgen met de wraak van een geest en een geheimzinnig boek waarin griezelverhalen niet alleen geschreven zijn maar ook plotseling en spontaan verschijnen. Mooi opgebouwd en goed vertolkt door de jonge cast. Echt griezelig wordt het niet, maar er zitten wel een paar knappe horrorelementen in de film verweven. De effecten, de locaties ( het oude huis en het kleine stadje ) , de jaren 60 setting en de geluidseffecten dragen allemaal bij tot een vermakelijke sfeervolle horrorfilm. Jammer van de simpele uitwerking naar het einde toe. 7/10

Tja, het is maar wat je verwachtingen zijn. Als je echt een gruwelijk enge horror verwacht dan is dit waarschijnlijk niet je ding.

Het is een beetje een 'instap'horror en ik kon 'm wel waarderen. De sfeervolle jaren 60 setting is goed neergezet en eigenlijk volg je hier ook een soort 'losers club'. Tot zover een vergelijking met It of Stephen King. Want daarmee doe je deze grootmeester toch echt te kort!

Het grote verschil is dat deze film nergens echt eng wil worden. Het komt op een of andere manier heel braaf (en soms lachwekkend) over. Ik kon dat wel pruimen. Daardoor deed het mij sterk denken een de serie 'Kippevel' (of Goosebumps) die vroeger op TV was. Dat waren ook een beetje enge verhaaltjes, maar op een luchtige manier verteld.

Nu zou ik dit niet mijn kids van 10 voorschotelen, maar dit is wel een van de luchtigste Horrorfilms van de laatste tijd.

Verder stoorde ik mij wel aan het feit dat het de resterende groep vrij weinig doet dat er weer een van hun het loodje heeft gelegd. Ze pakken het dagelijkse leven wel erg gemakkelijk weer op.

Maar al met al, leuk filmpje. Maar verwacht geen enge film.

3*

Beter dan verwacht. Niet vanwege het plot, dat is gewoon weer hetzelfde dertien in een dozijn riedeltje over een eeuwenoude vloek. Inclusief geforceerd tijdsbeeld (dit keer de 60's *gaap*) en lichtelijk irritante koters in de hoofdrol. Waar Øvredal echter excelleert zijn de 'verhalen' zelf, net name dan de creature designs. Die Red Room scene met dat bleke wezen is niks minder dan geniaal en weird. Leek wel weggelopen uit één of andere obscure Japanse horror, niet direct verwacht van een film als deze die verder redelijk formulematig te werk gaat.

Het is dus vooral steeds uitkijken naar de volgende horrorsequentie, wat mij betreft vormen die de essentie van deze film. Daarbuiten is het vooral plotpuntjes afvinken, maar gelukkig ligt het tempo hoog genoeg om nergens echt te vervelen. Kleine 3,5*.

Ik dacht eigenlijk dat het allemaal aparte verhalen gingen zijn, maar het was toch één verhaal. Vond het toch wel een toffe film. Super groezelig of spannend wordt het nooit, maar vervelen deed het evenmin.

De cast deed het ook goed en had toch wat meer dan zo'n typische slashercast.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Griezelen voor beginners

Scary Stories to Tell in the Dark is perfect om op te zetten tijdens Halloween, wat ook precies is wat ik gedaan heb. Echt eng of gruwelijk word het nooit, waardoor dit een prima opwarmer is voor het zwaardere werk. Ook voor een jonger publiek is deze sfeervolle horror uitstekend geschikt. Qua stijl doet deze mij denken aan titels als IT en Stranger Things. En waar de remake van IT mij tegenviel, beviel deze film mij ook nog eens een stuk beter. Niet in de laatste plaats omdat hier gelukkig minder sprake is van overmatig CGI gebruik. Al wordt een enkele keer de grens wel aardig opgezocht.

Als je het hebt over een veilige en solide keuze op horrorgebied ben je hier aan het juiste adres. Wel bestaat het risico dat de mensen die zich storen aan de te jonge cast bij Stranger Things, waardoor ze vinden dat de serie te kinderachtig is, hier hetzelfde probleem zullen ervaren. Ik kon hier goed overheen stappen en genoot van het typische spookverhaal, de gave monsters en creepy atmosfeer. Kortom; alle ingrediënten die ik nodig heb voor een geslaagde Halloween avond.

3,5*

Toch heerlijk weer hoe je mensen hier de film ziet afkraken met woorden als brugpieperhorror of tienerhorror....want dat is exact wat de film wil zijn. Als je dit begint te kijken met het idee van een hardcore goor scarefest te krijgen...nou, dan is dat jouw probleem. De film is pg13 omdat het ook als pg13 bedoeld is.

De film is gebaseerd op de gelijknamige boekenserie die altijd een stapje enger en gemener dan Goosebumps aanvoelde en op kinderen van rond de 12 mikte. De film ademt ook echt die sfeer uit met monsters die qua design haast letterlijk uit de boeken genomen werden en een sfeer die erg gelijkaardig is. Het is in dat opzicht ook echt een goeie griezelfilm voor kinderen die rond de 10 a 12 zijn die nog een tikje te jong zijn voor het stevigere werk, maar zelfs voor volwassen valt er meer dan genoeg plezier te beleven aan de leuke sfeerschepping en een paar echt doeltreffende scary scenes.

Zie het gewoon voor wat het is, namelijk een verfilming van een reeks enge jeugdboeken...en je komt al heel ver met deze scary stories.

Best wel een aangename horror. De film haalt de mosterd bij veel andere horrorverhalen, maar het weet wel voldoende sfeer neer te zetten. Ook al zijn er genoeg clichés, als het werkt geeft dat een leuke film. Het is allemaal net iets meer. Zoals de aankleding van de setting in de jaren '60. En de monsters die we te zien krijgen. Na een tijd loopt de film wat verloren en ook al is het goed gedaan, wordt het nooit echt bijzonder. Maar de liefhebbers zullen hier wel van houden.

Heel erg vermakelijk, zonder daarbuitenom al te veel om het lijf te hebben. Zoals hier al meerdere keren is opgemerkt; het is horror voor tieners (denk: Stranger Things, waar het qua uitwerking heel veel gemeenschappelijk mee heeft). Nooit echt eng, maar dat is dus begrijpelijk. Op overigens één scène na, die in de rode kamer. De scènes met de andere verhalen hadden ook dit creepy niveau mogen aantikken, maar dat gebeurt dus niet. Het sfeertje is echter wél in orde, en het verhaal wordt gewoon vermakelijk en simpel uitgewerkt. De cast is niet sterk, maar ook niet vervelend. Je mist wat memorabele figuren die een serie als Stranger Things wel heeft, nu ik dat dan toch als vergelijkingspunt heb genomen, maar bon, dit duurt dan ook maar 100 minuutjes. 3*.