Scary Stories to Tell in the Dark (2019)

André Øvredal zit niet stil, twee films uitbrengen in een jaar is nogal wat. Maar het verhaal van deze film klinkt een beetje saai/standaard. Maar met 'Trolljegeren' heeft hij al een top film afgeleverd en 'The Autopsy of Jane Doe' klonk ook standaard en bleek uiteindelijk goed te zijn, dus deze film wil ik ook wel zien.

Trailer is erg sterk.

Vanaf 8 augustus in de bioscoop (WW Entertainment)

Wat een sfeer in die trailer!

Is dit op iets gebaseerd, strips, tv serie (vroeger) of dergelijks ?

Interessant project!

Dat wel! Kijk er naar uit!

12 jaar en ouder ? wil een horror van 16 jaar en ouder.

Deze kijkwijzer is inmiddels door de distributeur verwijderd, dus er volgt nog een aangepaste kijkwijzer.

Kijkwijzer op Pathé is helaas nog steeds 12+, en hier dus ook.

wel spannende trailer, maar ik verwacht geen onverwachte wendingen, maar gewoon standaard filmpje.

wel lekkere speelduur.

Ook een PG-13 in Amerika dus helaas.

Leuk, net als zijn vorige film zeker niet slecht gemaakt. Creatief op bekende paden, en zoekt de grenzen van pg13 behoorlijk op.

Enorm inwisselbare, maar ook erg sympathieke kinderhorror.

Was niet bekend met de verhalen - die in Amerika een stuk bekender schijnen te zijn - maar deze Scary Stories deed me denken aan de Are You Afraid of the Dark serie, die altijd op zaterdagochtend op RTL4 te zien was. Leuke jeugdhorror, ideaal voor kids die graag willen griezelen, maar nog niet klaar zijn voor het echte werk. Des te vreemder dat de film hier in Nederland voor 16 jaar en ouder lijkt te zijn, de leeftijd 12+ lijkt me juist uitermate geschikt voor deze film. En in de Verenigde Staten is de film wel gewoon PG-13. Het succes van Stranger Things en het oorverdovende gerinkel van de kassa’s bij It heeft ongetwijfeld bijgedragen dat dit project groen licht heeft gekregen.

Het principe van de film doet erg denken aan de welbekende anthology films. Je weet wel, de Creepshows of Tales from the Darksides; een verhaal met daarin kleine verhaaltjes. Alleen zijn het ditmaal geen afzonderlijke verhalen, maar hebben ze allemaal effect op het hoofdverhaal. In dit hoofdverhaal zit wel meteen het grootste probleem van Scary Stories. Waar de kleine verhalen lekker kort en creatief zijn, daar is het overkoepelende verhaal iets dat we al honderden keren hebben gezien. Uiteraard gaan twee hoofdpersonages op onderzoek uit en komen achter allerlei geheimen betreft de boosaardige kracht. Dit vrij vervelende en clichématige tafereel slokt echter veel te veel tijd op, in de tijd dat twee figuren een spookverhaal proberen te ontrafelen hadden we ook nog prima twee of drie leuke kleine verhaaltjes kunnen krijgen. Maar helaas, op die paar leuke verhalen na is Scary Stories eerder een soort The Ring met kids.

Terwijl die kleine verhalen juist sterk zijn. Het concept alleen al; soms zie je van die kleine horror shorts, die zodanig effectief zijn, maar nooit zouden werken als lange speelfilm. Ideaal dus om zulke kleine gegevens een plek te geven als onderdeel van een film als Scary Stories. Neem de dikke geest in de gangen van het ziekenhuis: Een ideale sequentie zonder uitleg, maar puur een effectief, kort en spannend stukje horror. Zelfs als die verhaaltjes an sich voorspelbaar zijn (iets met achtervolgt worden in een maïsveld), het is minder schadelijk omdat het niet lang duurt. Daarnaast doet André Øvredal (van het fantastische Troll Hunter) gelukkig zelden aan monsters in de schaduw, de - vaak vermakelijke - creaties in de film worden gerust in vol ornaat getoond. Was al een beetje bang dat sommige monsters de helft van de tijd puur in de schaduw zouden verblijven, maar het tegendeel is godzijdank waar. Alleen dus erg jammer dat men veel te veel focust op dat ellendige hoofdplot en niet voor meer van die korte verhaaltjes koos.

Overigens wordt er aan het einde op vrij stupide wijze een vervolg gehint. Eerst maar eens kijken hoe de film het doet, maar o wee als men met deze film op de Conjuring tour gaat. Dus niet dat we over enkele jaren drie volledige films hebben met Harold de vogelverschrikker, twee spin-offs met de Jangly Man en een zestal films over één of andere zombie die een teen mist. Sterker nog, wat mij betreft kan de Conjuring juist een voorbeeld nemen aan dit format.

Vooruit, 3,5 sterren.

"Twists and turns."

Verrassend leuke tiener horror film. Voor een PG-13, gaat het af en toe erg ver in het tonen van graphic horror. Paar cheape, maar goede schrik effecten. Bakken met sfeer, tijdsbeeld is erg leuk en de verhalen die verteld worden zijn allen erg vermakelijk. Helaas gaat het richting het einde wat mis door erg veel weg te geven en het doet de rest van de film toch wat te niet. Want verder is het gewoon erg leuk allemaal.

In Nederland dus blijkbaar 16+.

Meestal is het andersom. Maar wel terecht in dit geval, als je het mij vraagt. Voor een 12 jaar rating zou deze echt te eng zijn, en ik verbaas me erover dat de MPAA dit een PG13 geeft, zelfs zonder de vergelijking te maken met films als Love Is Strange (2014) die ze wel kennelijk te schokkend vonden voor de tere kinderziel.

De trailer belooft veel, maar de film heeft het naar mijn mening niet kunnen brengen. Er was geen moment een enge of beklemmende sfeer. Het concept was niet nieuw, maar had wel een leuk tintje. Ieder kind die in het huis was op het moment dat het boek werd gepakt, komt (zijn/haar jeugdangst) tegen in het boek en uiteindelijk in het echt.

De uitwerking is mij gewoon tegengevallen. Ik had al zo'n vermoeden dat het een 12+ film is bij het kijken. De moorden of verdwijningen van de jeugdige tieners waren soft. De spanning was niet voelbaar en de substories vond ik overbodig en niet interessant. Er wordt denk ik een deel II gemaakt en die laat ik wél schieten.

Nieuwsgierig maar ook weer niet. Ik hoop dat de PG-13 het niet zal verpesten. Sowieso vind ik het heel zonde dat ze dit gedaan hebben.

Soms is het gewoon fijn als een pretentieloze horrorfilm de bioscopen bereikt. Scarie Stories... is zo'n film. Het pretendeert niet de engste film van het jaar te zijn, het valt (nog) niet binnen een universum en het bevat gewoon precies hetgeen wat ik wil:
Het speelt zich af in een dorpje in 1968, het heeft een zomerse vibe en tieners spelen in de hoofdrol.

Je zou zeggen dat tieners in de hoofdrol misschien de film wellicht te soft zou maken. Dit is niet het geval. De film zoekt goed de grens op tussen Een PG-13 en R-rated. Iets dat goed zichtbaar is, aangezien de film hier voor 16 jaar en ouder is.
Tieners handelen over het algemeen veel logischer in horrorfilms en eventuele fouten die zij maken kan je weer wijten aan hun leeftijd. Ze staan minder sceptisch in het leven. Wanneer volwassenen in een soortgelijke film zouden spelen, zou ik het gelijk een stuk minder vinden.

Het verhaal is natuurlijk verder maar zo zo en de film bevat veel horrorclichés. Het is bijvoorbeeld wachten op een bieb scène (al is dat hier de plaatselijke krant) of een ouder persoon die heel veel over de zaak kan vertellen. Soms gaat de film ook wel erg snel en is het gewoon het afstrepen van de ene na de andere angst die werkelijkheid wordt.
Maar toch werkt het allemaal behoorlijk effectief. Ovredal weet hier goed mee te spelen. Ja, er zijn natuurlijk een paar (valse) jump scares. Maar toch weet hij elk spannend moment erg goed uit te buiten. Hij weet de scènes goed uit te rekken en elke keer wanneer je een jump scare verwacht komt deze niet. Tot op het punt dat je het bijna niet meer uithoudt en vervolgens komt deze alsnog.
Niet erg subtiel, maar de spannend bedoelde momenten voelen daadwerkelijk zo aan. Effectiever kan het niet.

De gang in het psychiatrische ziekenhuis, de achtervolging door het maïsveld en de vrouw die haar teen zoekt in het huis van Auggie. Superspannend en dat moment onder het bed. Nagelbijtend en ik denk dat als ik dit vroeger had gezien dat dit hetzelfde effect op me zal hebben als de originele It. Erg herkenbaar en goed voor de herzieningswaarde.

Het eindigt wel een beetje meh. Het voelt niet als een echte afsluiting. Zonder een vervolg zou ik het toch allemaal een beetje minder vinden. Dit had Ovredal en zijn schrijver wel beter kunnen aanpakken.

3,5* voor de creepy monsters en de effectieve spannenxe momenten

Een leuke film,

Voor een echte diehard horror liefhebber zal dit denk ik te soft zijn toch kon ik deze film wel waarderen aangezien ik een are you afraid of the dark, goosebumps [kippenvel] , nightmare room en haunting hour series liefhebber ben. Een aantal verhalen in deze film vond ik toch echt wel spannend en qua pegi rating ligt dit eigenlijk op hetzelfde niveau als the conjuring films tussen de 12 en 16 in.

"Who ordered the chicken?"

Met André Øvredal als regisseur en de medewerking van Guillermo del Toro (scenario en producer) had ik hier eerlijk gezegd meer van verwacht.

Blijkbaar is deze titel gebaseerd op een populaire boekenreeks uit de jaren '80. Het doet mij eerder denken aan series als 'Are You Afraid of the Dark?' en in mindere mate 'Goosebumps'. In deze variant worden er meerdere van die verhaaltjes aan elkaar geregen doordat wat tieners op een boek stuitten die hun angsten laat uitkomen.

De verscheidene verhaaltjes worden op zich leuk uitgewerkt, maar zijn over het algemeen vrij inwisselbaar. 'Scary Stories to Tell in the Dark' moet het dan ook meer hebben van de aardige sfeerschepping, want echt eng of bloederig wordt het helaas nergens. Wat dat betreft zijn er zeker een aantal momenten waar men had kunnen doorpakken, gezien er flink naar gehint wordt. Hierdoor is het geheel weinig memorabel te noemen.

Er wordt onnodig veel tijd uitgetrokken om het gebeuren te ontrafelen. In plaats daarvan had ik graag nog een paar verhaaltjes gezien. Op deze wijze wordt er van alles bijgehaald om maar enigszins plausibel uit de hoek te komen; alsof er niets nieuws meer kan worden verzonnen. Het nietszeggende einde spreekt boekdelen.

Al met al best oké voor een keer, maar als liefhebber blijf je hier wel erg op je honger zitten.

Kleine 3,0 sterren.

Wil ik graag eens zien, maar niet in de bioscoop. Daar wordt de sfeer te vaak verpest door stupiede reacties van sommigen uit de zaal. Ik wacht tot hij op Blu-ray beschikbaar is om hem lekker alleen thuis te bekijken.

Idd, of je gaat aan het einde van de cyclus bioscoopvoorstellingen kijken en dan hebben de meesten hem al gezien, dus is het rustiger in de zaal en kun je die paar die menen commentator(s) te zijn, altijd nog vermanend toespreken.

Maar je hebt een punt, gelukkig is het geluid tegenwoordig behoorlijk overheersend vergeleken bij vroeger!

Ik had hier meer van gehoopt - iets meer de richting op van Trick 'r Treat was prettig geweest. Prima cast en aardige sfeer, maar eng vond ik 'm maar niet worden. Sympathiek filmpje evengoed.

3,0*

Ugh, Del Toro werkt me normaal al op mijn gemoed met films die horror-elementen bevatten terwijl ik daar niet op voorbereid ben, bij deze heeft hij tenminste het fatsoen om in de titel een hint te geven over de inhoud. Dankuwel Guillermo. Pass.

Kampvuurverhaaltjes voor de beginnende horror fan.

Omdat het geluid in Pathé Munt altijd zo verschrikkelijk hard staat ben ik niet in slaap gevallen bij deze Horror Light.

Op zichzelf een redelijk onderhoudend verhaal over een boek wat zichzelf schrijft maar het werd toch allemaal niet echt heel eng. Redelijke effecten en sommige verhaaltjes waren nog best spannend en fijn uitgewerkt maar over het geheel genomen toch wel wat tam. Voor de doelgroep is het een prima popcorn-uitje, maar ik heb niks gemist als ik hem niet had gezien.

Øvredal had met Trolljegeren (2010) een creatieve genre-hit en volgde dat zes jaar later met de suspenserijke The Autopsy of Jane Doe (2016) overtuigend op. Vanaf dat moment was hij een naam om rekening mee houden; nu op een (nog) commerciëlere route met industrie-gigant Guillermo del Toro belandt. Dat bood mij een zekere hoop, al waren er diverse kleine tekens die mij ervan weerhielden om echt enthousiast te worden.

Met name het feit dat het iets teveel gericht is op jeugdige kijkers en ondanks enkele berichten die dat hier (deels) willen 'ontkrachten', is het niet iets waar ik op terug wil komen. Ik blijf bij dat standpunt. Op de meest essentiële momenten wordt er makkelijk weggesneden naar de volgende scene of is de pay-off on screen relatief veilig; bloedeloos. Met veel focus op het mysterie en het oplossen daarvan - noem het avontuurlijk - en enkele losse segmenten die vooral goed dienen als trailervoer; de grotesque creaties zijn ontzettend effectief in kleine snack-sized stukjes, maar in volwaardige scenes (laat staan een feature film) zijn ze niet dragend genoeg. Het helpt ook niet dat Øvredal, die zich eerder buitengewoon kundig toonde wbt het creëeren van een effectieve spanningsboog, hier vooral plichtmatig de onvermijdelijke 'scare' uitstelt en niet zozeer opbouwt.

Begon mij ook wel een beetje te storen aan een vrij geforceerde genre trope (zo kun je het inmiddels wel noemen), namelijk het tijdsbeeld. Ditmaal de sixties. Ik word graag verbeterd als ik iets over het hoofd zie wat dit betreft, maar wat voegt het effectief toe in dit geval? Kon dit zich niet in de huidige tijd afspelen? Is het meer dan gewoon inspelen op de populariteit van ''throwbacks''? Kon de film niet zonder referenties aan de klassieke Universal monsters en Night of the Living Dead? Vreemde focus ook op Nixon en de Vietnam oorlog. Iedereen met een beetje historische kennis binnen dit genre weet hoe belangrijk oorlogen en wereldwijde spanningen zijn voor het genre en hoe de thematieken binnen de films meebewegen met de angsten die op dat moment regeren. Maar hier is dat geenszins het geval? Ook de Mexicaanse jongen die zijn dienstplicht ontloopt (de reden voor die hele insteek) krijgt een verhaal waarin zijn angst niet eens gebonden is aan zijn onvermijdelijke inzet in een zeer vuile oorlog. Het is een 'campfire story' die hem dwars zit... ?

Wellicht kijk ik het uiteindelijk wat streng en zit het mij ergens toch dwars dat zo'n regisseur nu ook slachtoffer wordt van goedkoop effectbejag voor het grote publiek maken. Maar mijn weakspot voor dit soort verhaaltjes en de -zij het tijdelijk- visueel interessante macabere creaties maken het nog zeker genietbaar.

Het was echt een beetje 50/50 voor mij. Sommige stukken waren super goed en de special effects waren sick, maar de andere helft was een beetje saai, onrealistisch zoals dat stuk waar die agent dood gaat. De gevangenen ontsnappen en er is een dode agent, dan zijn zij natuurlijk extreem hoofdverdachten, maar daar zie je niks van terug. en veel paste niet in het totaal plaatje. Acteerwerk was wel storen, vooral van Ramon, jammer. Maar daarnaast was de andere helft van de film zo entertaining dat ik het toch een 3 geef. Prima filmpje wel