Scary Stories to Tell in the Dark (2019)

Sfeervolle horrorprent die een knipoog is naar andere films rond het thema Halloween en films met verschillende griezelverhaaltjes, maar hier wordt het toch even anders aangepakt. De rode draad is niet één of ander banaal verhaaltje tussendoor, maar de personages zelf die allemaal hun problemen hebben en te maken krijgen met de wraak van een geest en een geheimzinnig boek waarin griezelverhalen niet alleen geschreven zijn maar ook plotseling en spontaan verschijnen. Mooi opgebouwd en goed vertolkt door de jonge cast. Echt griezelig wordt het niet, maar er zitten wel een paar knappe horrorelementen in de film verweven. De effecten, de locaties ( het oude huis en het kleine stadje ) , de jaren 60 setting en de geluidseffecten dragen allemaal bij tot een vermakelijke sfeervolle horrorfilm. Jammer van de simpele uitwerking naar het einde toe. 7/10

Tja, het is maar wat je verwachtingen zijn. Als je echt een gruwelijk enge horror verwacht dan is dit waarschijnlijk niet je ding.

Het is een beetje een 'instap'horror en ik kon 'm wel waarderen. De sfeervolle jaren 60 setting is goed neergezet en eigenlijk volg je hier ook een soort 'losers club'. Tot zover een vergelijking met It of Stephen King. Want daarmee doe je deze grootmeester toch echt te kort!

Het grote verschil is dat deze film nergens echt eng wil worden. Het komt op een of andere manier heel braaf (en soms lachwekkend) over. Ik kon dat wel pruimen. Daardoor deed het mij sterk denken een de serie 'Kippevel' (of Goosebumps) die vroeger op TV was. Dat waren ook een beetje enge verhaaltjes, maar op een luchtige manier verteld.

Nu zou ik dit niet mijn kids van 10 voorschotelen, maar dit is wel een van de luchtigste Horrorfilms van de laatste tijd.

Verder stoorde ik mij wel aan het feit dat het de resterende groep vrij weinig doet dat er weer een van hun het loodje heeft gelegd. Ze pakken het dagelijkse leven wel erg gemakkelijk weer op.

Maar al met al, leuk filmpje. Maar verwacht geen enge film.

3*

Ik vond deze film eigenlijk heel aardig tot goed tot ongeveer een uur verstreken was. Vooral het concept vond ik wel erg fijn. Het jammere is dat eens de film in een bepalende fase begint te komen, het mysterie wordt langzaam ontrafeld, dat het er een stuk minder gaat uitzien; Ik doel er dan vooral op dat de monsters er eerder lachwekkend begonnen uit te zien. het einde maakt iets goed maar uiteindelijk blijft het toch iets te veilig en kan het de lijn van het sterke eerste uur niet doortrekken.

Wat een aangename verrassing weer. Om mij nog te kunnen verrassen op horror gebied, dan moet je best wel met wat komen en dat doet deze film. Goed in elkaar gezet, zeer prettig script, goede acteerprestaties en leuke effecten. Het had allemaal iets goorder gemogen wat mij betreft, maar ik heb enorm genoten van deze film. Vier sterren.

Beter dan verwacht. Niet vanwege het plot, dat is gewoon weer hetzelfde dertien in een dozijn riedeltje over een eeuwenoude vloek. Inclusief geforceerd tijdsbeeld (dit keer de 60's *gaap*) en lichtelijk irritante koters in de hoofdrol. Waar Øvredal echter excelleert zijn de 'verhalen' zelf, net name dan de creature designs. Die Red Room scene met dat bleke wezen is niks minder dan geniaal en weird. Leek wel weggelopen uit één of andere obscure Japanse horror, niet direct verwacht van een film als deze die verder redelijk formulematig te werk gaat.

Het is dus vooral steeds uitkijken naar de volgende horrorsequentie, wat mij betreft vormen die de essentie van deze film. Daarbuiten is het vooral plotpuntjes afvinken, maar gelukkig ligt het tempo hoog genoeg om nergens echt te vervelen. Kleine 3,5*.

Anders dan menig kortverhalen anthologieën is hier alles verweven tot één verhaal. De hand van Del Toro heeft hier zeker wel mee ervoor gezorgd dat het geheel goed sfeervol is opgebouwd.

Het verloop van het hele gebeuren, waar een wraakzuchtige geest slachtoffers maakt door een verhaal te schrijven deed me vaak wat denken aan Final Destination. Het geheel loopt vrij vlot, het acteerwerk is best ok maar het bleef me allemaal véééél te braaf.

2,5*

Wat een verrassing! In het begin had ik mijn vraagtekens, maar nadat ze het boek hebben gevonden gaat het loos. Super verhaal, mooie special effects en prima acteurs. Gaat dat zien!!!!!

Ik dacht eigenlijk dat het allemaal aparte verhalen gingen zijn, maar het was toch één verhaal. Vond het toch wel een toffe film. Super groezelig of spannend wordt het nooit, maar vervelen deed het evenmin.

De cast deed het ook goed en had toch wat meer dan zo'n typische slashercast.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Griezelen voor beginners

Scary Stories to Tell in the Dark is perfect om op te zetten tijdens Halloween, wat ook precies is wat ik gedaan heb. Echt eng of gruwelijk word het nooit, waardoor dit een prima opwarmer is voor het zwaardere werk. Ook voor een jonger publiek is deze sfeervolle horror uitstekend geschikt. Qua stijl doet deze mij denken aan titels als IT en Stranger Things. En waar de remake van IT mij tegenviel, beviel deze film mij ook nog eens een stuk beter. Niet in de laatste plaats omdat hier gelukkig minder sprake is van overmatig CGI gebruik. Al wordt een enkele keer de grens wel aardig opgezocht.

Als je het hebt over een veilige en solide keuze op horrorgebied ben je hier aan het juiste adres. Wel bestaat het risico dat de mensen die zich storen aan de te jonge cast bij Stranger Things, waardoor ze vinden dat de serie te kinderachtig is, hier hetzelfde probleem zullen ervaren. Ik kon hier goed overheen stappen en genoot van het typische spookverhaal, de gave monsters en creepy atmosfeer. Kortom; alle ingrediënten die ik nodig heb voor een geslaagde Halloween avond.

3,5*

Vannacht zitten kijken, eerste film die ik zie op Amazon Prime. Zat steeds te switchen tussen de film en het nieuws over de Amerikaanse verkiezingen. Weet niet wat ik nou spannender vond, de film of de binnendruppelende verkiezingsuitslagen.

Dat met die vogelverschrikker was wel geinig en op zich nog best eng, maar de rest is niet echt griezelig of zo. Brugpieperhorror.

Wel grappig waren die oude zwartwit-beelden van de verkiezingen van 1968, tussen Nixon en Humphrey, die Nixon won. Had geen beter moment uit kunnen kiezen voor deze film dan nu.

En nu maar hopen dat die andere vogelverschrikker er geen 4 jaar bij krijgt.

Eenvoudig tienerverhaaltje met een irritante hoofdrolspeelster en lachwekkende demonen. De verbazend positieve recensies hier hebben me helaas een kostbaar vrij avondje gekost, zonde van m’n tijd. Wel lekkere jaren ‘60 vibe, dat dan weer wel.

Eenvoudig tienerverhaaltje met een nogal irritante hoofdrolspeelster en lachwekkende demonen. De verbazend positieve recensies hier hebben me helaas een kostbaar vrij avondje gekost, zonde van m’n tijd. Wel lekkere jaren ‘60 vibe. Beste moment is die met het dikke monster in het ziekenhuis, originele vondst was dat, die me is bijgebleven. Leuk, eens een wat ander gezicht dan de eeuwige standaards. Maar daarmee is dan ook wel alles gezegd.

Toch heerlijk weer hoe je mensen hier de film ziet afkraken met woorden als brugpieperhorror of tienerhorror....want dat is exact wat de film wil zijn. Als je dit begint te kijken met het idee van een hardcore goor scarefest te krijgen...nou, dan is dat jouw probleem. De film is pg13 omdat het ook als pg13 bedoeld is.

De film is gebaseerd op de gelijknamige boekenserie die altijd een stapje enger en gemener dan Goosebumps aanvoelde en op kinderen van rond de 12 mikte. De film ademt ook echt die sfeer uit met monsters die qua design haast letterlijk uit de boeken genomen werden en een sfeer die erg gelijkaardig is. Het is in dat opzicht ook echt een goeie griezelfilm voor kinderen die rond de 10 a 12 zijn die nog een tikje te jong zijn voor het stevigere werk, maar zelfs voor volwassen valt er meer dan genoeg plezier te beleven aan de leuke sfeerschepping en een paar echt doeltreffende scary scenes.

Zie het gewoon voor wat het is, namelijk een verfilming van een reeks enge jeugdboeken...en je komt al heel ver met deze scary stories.

Toen ik tien was keek ik al naar Halloween. Ik herinner me overigens niks meer van deze film.

Best wel een aangename horror. De film haalt de mosterd bij veel andere horrorverhalen, maar het weet wel voldoende sfeer neer te zetten. Ook al zijn er genoeg clichés, als het werkt geeft dat een leuke film. Het is allemaal net iets meer. Zoals de aankleding van de setting in de jaren '60. En de monsters die we te zien krijgen. Na een tijd loopt de film wat verloren en ook al is het goed gedaan, wordt het nooit echt bijzonder. Maar de liefhebbers zullen hier wel van houden.

Echt goede tienerhorror, mooi verhaal, aardige special effects. Leuk dat het in 1968 afspeelt.

Heel erg vermakelijk, zonder daarbuitenom al te veel om het lijf te hebben. Zoals hier al meerdere keren is opgemerkt; het is horror voor tieners (denk: Stranger Things, waar het qua uitwerking heel veel gemeenschappelijk mee heeft). Nooit echt eng, maar dat is dus begrijpelijk. Op overigens één scène na, die in de rode kamer. De scènes met de andere verhalen hadden ook dit creepy niveau mogen aantikken, maar dat gebeurt dus niet. Het sfeertje is echter wél in orde, en het verhaal wordt gewoon vermakelijk en simpel uitgewerkt. De cast is niet sterk, maar ook niet vervelend. Je mist wat memorabele figuren die een serie als Stranger Things wel heeft, nu ik dat dan toch als vergelijkingspunt heb genomen, maar bon, dit duurt dan ook maar 100 minuutjes. 3*.

Prima verzorgde film. Heerlijk begin ook met Halloween 1968. Leuk vriendenclubje van outsider kids. Verhaal met wat scary stories in de film verwerkt is ook fijn. Enige minpuntje is dat het af en toe iets te veel neigt naar een wat jonger publiek en dat het lijkt of de film wat inhoudt op full out horror. Maar prima om gezellig met je neefjes en nichtjes te kijken op Halloween avond. Bewaren we het harde spul wel voor na 22:00 uur.

Eindelijk weer eens een goeie horror ! origineel en goed geacteerd... prima camera werk en de muziek is ook goed.

Herzien.

Zag deze film destijds in de bioscoop maar ik verdenk mezelf ervan dat ik te veel naar het gemiddelde heb gekeken toen ik het mijn eerste cijfer (3,0*) gaf. Een probleem waar ik toen wel vaker last van had, maar ondertussen heb ik een aardig eigen kijk op films weten te ontwikkelen waardoor ik bepaalde werkjes wat meer kan waarderen. Deze is daar dus eentje van.

Uiteraard is het inhoudelijk niet zo'n sterke film. Ondanks de redelijk brede speelduur voor horrorfilms als deze is het uiteindelijk vooral huppelen naar het volgende verhaaltje zonder wat ertussen te voegen. De ontwikkeling van de personages is nog wel aardig, we weten wie ze zijn, maar vervolgens worden ze eigenlijk niet zo veel meer gebruikt. Het is de fantasie zelf die uiteindelijk centraal op het podium staat.

Dat is geen groot probleem want als het op fantasie en horror aankomt staat de film behoorlijk z'n mannetje. Erg intrigerende stukjes ook met genoeg creativiteit, ondanks dat ze wel uit een bestaand boek komen. Niettemin maakt Øvredal er een aardig sausje van en weet zijn monstertjes behoorlijk wat charme mee te geven. Opbouw is daarnaast ook sterk waardoor er wel degelijk wat spanning te bekennen is.

Tussendoor ook best verrassend. Ondanks dat ik de film eerder gezien had kwamen er nog best wel wat factoren voorbij die me positief hebben verrast. Het is alleen jammer dat niet elke verrassing impact heeft door een gebrek aan ontwikkeling in de tweede helft. Daarnaast vond ik de finale ook wat terughoudend na de leuke middenstukjes.

Het zijn echter maar kleine minpunten voor deze sfeervolle horrorprent. Lekker veel fantasie, een grote dosis speelse sfeer en Øvredal die zijn stempel goed weet te drukken. Ik kijk uit naar zijn volgende horrorfilm, hij past wel in dit genre. Een iets betere finale en wat meer ontwikkeling hadden wonderen kunnen doen, voor nu een erg leuk brouwsel van Halloween, horror, fantasie en luchtigheid.

Prima film!

Het verhaal is wel leuk bedacht maar de uitvoering valt over het algemeen wat tegen. Het acteerwerk is hier en daar ook wel heel matig. Vanaf het stukje dat ze de opname van Sarah Bellows gaan luisteren word het wel interessanter en de kleine twist in dat stukje was wel goed gevonden en verrassend in mijn optiek. The Fat Pale Lady zag er ook wel creepy uit maar moest wel een klein beetje lachen toen ze volledig in beeld kwam. Uiteindelijk een ontzettend zoetsappig einde....niet persé mijn ding....

Al met al prima filmpje maar ook niet meer dan dat!

☆2,5

gewoon een lekker sfeervol spookfilmpje

Eerlijk gezegd had ik meer een omnibus verwacht als 'Goosebumps' of 'Are you afraid of the dark?'. Maar 'Scary Stories to Tell in the Dark' (2019) heeft uiteindelijk één centrale verhaallijn waarin verschillende monsterlijke gedrochten bij elkaar komen. In positieve zin werkt deze continuïteit goed als sfeerschets van de late jaren zestig als een harde tijd waarin opgroeien een stuk onveiliger was. Het blijft een jeugdfilm, maar de film schetst toch bijzonder effectief de alledaagse horror van seksisme, racisme en kinderen die op zichzelf worden teruggeworpen. In negatieve zin is 't suf hoe de verschillende monsters vrij random in het plot worden geschreven. Erg geijkt en voorspelbaar, ook. Het helpt niet dat 't ene nachtmerriescenario beduidend sterker uit de verf komt dan 't andere. Toch een speciale vermelding voor de roodgloeiende diaruimte en de monsterlijk aanhankelijke figuren die steeds een stap dichterbij komen. Even stijgt 'Scary Stories to Tell in the Dark' (2019) boven zichzelf uit met surrealistische beelden die eigenlijk niet bij een jeugdproductie passen.

Lekker griezelfilmpje, maar echt enge horror vond ik dit persoonlijk niet . Zoals ik bij meerdere recensies lees is het inderdaad een soort instap horror film. Toch was dit een zeer vermakelijke film , waarin alles er goed uitzag en de acteerprestaties prima waren. Vooral de scène met de pale vrouw vond ik wel creepy. Een goed sfeervol verhaal en een fijn tempo.

Een ode?

Best goede horrorfilm dat voornamelijk lijkt te hebben afgekeken van de Stephen King verfilmingen en zijn retro-gehalte. Film vindt plaats in de jaren 60 en we volgen een groepje jeugdigen die besluiten om voor de laatste keer de Halloween-ronde te doen. Ze vinden zichzelf nu toch wel oud voor deze jaarlijkse ritueel die ze in hun kinderjaren nog met plezier deden. Er wordt echter roet in het eten gegooid als het groepje het doelwit wordt van een stelletje oudere rotzakken die zich na hun studie klaargestoomd hebben om in Vietnam te kunnen gaan vechten. Ze verstoppen eerst in een auto bij een Drive in... Bij de zekere Mexicaan... en als ze ook daar niet veilig zijn vluchten ze verder en komen ze in een luguber spookhuis terecht. Klinkt standaard...

...in dat spookhuis vinden ze een boek. Niet zomaar een boek. Het is een boek dat zichzelf schrijft... en het schrijft een verhaal waar de personages zich middenin bevinden.

Vanaf dat moment gebeuren er rare dingen en zullen de personages, zoal de kids als de pestkoppen, te maken krijgen met macabre voorstellingen en zijn wezens. Van levende vogelverschrikkers, tot spinnetjes... tot die iconische witte griezel in de Red Room. Lijkt inderdaad wel weggelopen te zijn uit zo'n Japanse horrorfilm twee decennia geleden.

Alleen het einde verpest het een beetje. Het lijkt leuk en moedig verzonnen, maar we hebben dit al zo vaak gezien. Laat staan dat het suikergehalte wel een beetje omhoog gaat.

Conclusie SSTTITD is een zeer vermakelijke en verzorgde horrorfilm met prima acteurs en een fijn sfeertje. Het is alleen jammer van het einde.

3,5*

Ik vond het verhaal goed en best origineel. Uitgaan van een boek waarvan de verhalen werkelijk tot leven komen in het heden. Maar met mijn filmervaring had ik halverwege al het gevoel wat de hoofdrolspeelster uiteindelijk moest doen. Verder gewoon prima uitgewerkt. Ja leuke film.

Tja, tja en nog eens tja. Wel aardig. Sfeerschepping is okay, de horror wisselend - te doen tot fijn. Elke 'kill' (verdwijning) lijkt een boodschap te hebben (pestkop wordt vogelverschrikker, ongezonde eter krijgt fatale maaltijd geserveerd, beauty queen verliest haar beauty, maar van het red room geval weet ik het niet). Het einde geeft een positieve draai aan de horror legende van Sarah Bellows. Maar soms zat ik ook te denken "wat een kolder eigenlijk". Cast doet het prima en Zoe is een plaatje.

Een zesje kan er wel van af.

In het dorpje Mill Valley maken Stella [Zoe Margaret Coletti], Chuck [Austin Zajur] en Auggie [Gabriel Rush] zich op voor Halloween 1968. Ramon [Michael Garza] redt ze wanneer pestkop Tommy [Austin Abrams] roet in het eten lijkt te gooien. De vrienden nodigen Ramon uit om met hem een bezoek te brengen aan het plaatselijke spookhuis. Daar vindt Stella een boek, maar wanneer ze dat openslaat ontdekt ze tot haar afgrijzen dat het boek de blanco pagina’s uit zichzelf gaat vullen met gruwelijke verhalen waarin vrienden en kennissen een niet al te aangename rol spelen. De raamvertelling blinkt niet uit in originaliteit, maar de jeugdige cast levert goed werk af en de korte horrorverhalen zijn sfeervol geregisseerd en bevatten voldoende geslaagde schrikmomenten om genreliefhebbers tevreden te houden.

Dit is meer een tiener horror filmpje. Er gebeurd niet veel engs. Volgens mij geen druppel bloed gezien? Beetje achtervolging hier en achtervolging daar.

De kids zijn eigenlijk allemaal irritant, dus is het niet erg als ze het loodje leggen. Behalve Ramon Morales doet het goed.

Het is het kijken net waard. Dus net voldoende.

Vrij goed. Aan de titel verwachtte ik een omnibusfilm maar het is een one shot. Origineel is het allemaal niet. Met Ovredal komt het gelukkig wel goed. De man is erg bekwaam in het visualiseren van sterke scènes waardoor zelfs herkauwde horrorfilm motieven als deze toch nog goed werken. Vooral de scènes met de "red room" en de Jangly Man zijn bijzonder intens. Met die vogelverschrikker mocht het wat meer zijn maar ook die scène scoort uiteindelijk wel. That's the way I like it! Hij mag gerust nog van die films maken. Het was eigenlijk ook allemaal op maat van een iets jonger publiek gemaakt met de groep jongeren die het mysterie proberen op te lossen. Dus eerder sfeervol en mysterieus dan bruut en bloederig, maar ontgoochelt geenszins.

Sfeervol; de actiescènes komen tof in beeld maar het is (te) lang wachten vooraleer er iets gebeurt. Tussenin is het doorknauwen voor wat de jongeren in de film presteren (wat de factor horror van waarde doet zakken...)