Scary Stories to Tell in the Dark (2019)

Prima verzorgde film. Heerlijk begin ook met Halloween 1968. Leuk vriendenclubje van outsider kids. Verhaal met wat scary stories in de film verwerkt is ook fijn. Enige minpuntje is dat het af en toe iets te veel neigt naar een wat jonger publiek en dat het lijkt of de film wat inhoudt op full out horror. Maar prima om gezellig met je neefjes en nichtjes te kijken op Halloween avond. Bewaren we het harde spul wel voor na 22:00 uur.

Herzien.

Zag deze film destijds in de bioscoop maar ik verdenk mezelf ervan dat ik te veel naar het gemiddelde heb gekeken toen ik het mijn eerste cijfer (3,0*) gaf. Een probleem waar ik toen wel vaker last van had, maar ondertussen heb ik een aardig eigen kijk op films weten te ontwikkelen waardoor ik bepaalde werkjes wat meer kan waarderen. Deze is daar dus eentje van.

Uiteraard is het inhoudelijk niet zo'n sterke film. Ondanks de redelijk brede speelduur voor horrorfilms als deze is het uiteindelijk vooral huppelen naar het volgende verhaaltje zonder wat ertussen te voegen. De ontwikkeling van de personages is nog wel aardig, we weten wie ze zijn, maar vervolgens worden ze eigenlijk niet zo veel meer gebruikt. Het is de fantasie zelf die uiteindelijk centraal op het podium staat.

Dat is geen groot probleem want als het op fantasie en horror aankomt staat de film behoorlijk z'n mannetje. Erg intrigerende stukjes ook met genoeg creativiteit, ondanks dat ze wel uit een bestaand boek komen. Niettemin maakt Øvredal er een aardig sausje van en weet zijn monstertjes behoorlijk wat charme mee te geven. Opbouw is daarnaast ook sterk waardoor er wel degelijk wat spanning te bekennen is.

Tussendoor ook best verrassend. Ondanks dat ik de film eerder gezien had kwamen er nog best wel wat factoren voorbij die me positief hebben verrast. Het is alleen jammer dat niet elke verrassing impact heeft door een gebrek aan ontwikkeling in de tweede helft. Daarnaast vond ik de finale ook wat terughoudend na de leuke middenstukjes.

Het zijn echter maar kleine minpunten voor deze sfeervolle horrorprent. Lekker veel fantasie, een grote dosis speelse sfeer en Øvredal die zijn stempel goed weet te drukken. Ik kijk uit naar zijn volgende horrorfilm, hij past wel in dit genre. Een iets betere finale en wat meer ontwikkeling hadden wonderen kunnen doen, voor nu een erg leuk brouwsel van Halloween, horror, fantasie en luchtigheid.

Prima film!

Het verhaal is wel leuk bedacht maar de uitvoering valt over het algemeen wat tegen. Het acteerwerk is hier en daar ook wel heel matig. Vanaf het stukje dat ze de opname van Sarah Bellows gaan luisteren word het wel interessanter en de kleine twist in dat stukje was wel goed gevonden en verrassend in mijn optiek. The Fat Pale Lady zag er ook wel creepy uit maar moest wel een klein beetje lachen toen ze volledig in beeld kwam. Uiteindelijk een ontzettend zoetsappig einde....niet persé mijn ding....

Al met al prima filmpje maar ook niet meer dan dat!

☆2,5

Een ode?

Best goede horrorfilm dat voornamelijk lijkt te hebben afgekeken van de Stephen King verfilmingen en zijn retro-gehalte. Film vindt plaats in de jaren 60 en we volgen een groepje jeugdigen die besluiten om voor de laatste keer de Halloween-ronde te doen. Ze vinden zichzelf nu toch wel oud voor deze jaarlijkse ritueel die ze in hun kinderjaren nog met plezier deden. Er wordt echter roet in het eten gegooid als het groepje het doelwit wordt van een stelletje oudere rotzakken die zich na hun studie klaargestoomd hebben om in Vietnam te kunnen gaan vechten. Ze verstoppen eerst in een auto bij een Drive in... Bij de zekere Mexicaan... en als ze ook daar niet veilig zijn vluchten ze verder en komen ze in een luguber spookhuis terecht. Klinkt standaard...

...in dat spookhuis vinden ze een boek. Niet zomaar een boek. Het is een boek dat zichzelf schrijft... en het schrijft een verhaal waar de personages zich middenin bevinden.

Vanaf dat moment gebeuren er rare dingen en zullen de personages, zoal de kids als de pestkoppen, te maken krijgen met macabre voorstellingen en zijn wezens. Van levende vogelverschrikkers, tot spinnetjes... tot die iconische witte griezel in de Red Room. Lijkt inderdaad wel weggelopen te zijn uit zo'n Japanse horrorfilm twee decennia geleden.

Alleen het einde verpest het een beetje. Het lijkt leuk en moedig verzonnen, maar we hebben dit al zo vaak gezien. Laat staan dat het suikergehalte wel een beetje omhoog gaat.

Conclusie SSTTITD is een zeer vermakelijke en verzorgde horrorfilm met prima acteurs en een fijn sfeertje. Het is alleen jammer van het einde.

3,5*

In het dorpje Mill Valley maken Stella [Zoe Margaret Coletti], Chuck [Austin Zajur] en Auggie [Gabriel Rush] zich op voor Halloween 1968. Ramon [Michael Garza] redt ze wanneer pestkop Tommy [Austin Abrams] roet in het eten lijkt te gooien. De vrienden nodigen Ramon uit om met hem een bezoek te brengen aan het plaatselijke spookhuis. Daar vindt Stella een boek, maar wanneer ze dat openslaat ontdekt ze tot haar afgrijzen dat het boek de blanco pagina’s uit zichzelf gaat vullen met gruwelijke verhalen waarin vrienden en kennissen een niet al te aangename rol spelen. De raamvertelling blinkt niet uit in originaliteit, maar de jeugdige cast levert goed werk af en de korte horrorverhalen zijn sfeervol geregisseerd en bevatten voldoende geslaagde schrikmomenten om genreliefhebbers tevreden te houden.

Dit is meer een tiener horror filmpje. Er gebeurd niet veel engs. Volgens mij geen druppel bloed gezien? Beetje achtervolging hier en achtervolging daar.

De kids zijn eigenlijk allemaal irritant, dus is het niet erg als ze het loodje leggen. Behalve Ramon Morales doet het goed.

Het is het kijken net waard. Dus net voldoende.

Vrij goed. Aan de titel verwachtte ik een omnibusfilm maar het is een one shot. Origineel is het allemaal niet. Met Ovredal komt het gelukkig wel goed. De man is erg bekwaam in het visualiseren van sterke scènes waardoor zelfs herkauwde horrorfilm motieven als deze toch nog goed werken. Vooral de scènes met de "red room" en de Jangly Man zijn bijzonder intens. Met die vogelverschrikker mocht het wat meer zijn maar ook die scène scoort uiteindelijk wel. That's the way I like it! Hij mag gerust nog van die films maken. Het was eigenlijk ook allemaal op maat van een iets jonger publiek gemaakt met de groep jongeren die het mysterie proberen op te lossen. Dus eerder sfeervol en mysterieus dan bruut en bloederig, maar ontgoochelt geenszins.