47 Meters Down: Uncaged (2019)

Je hebt bij mij een streepje voor als je de soundtrack van een op tieners gerichte horrorfilm vult met muziek van Status Quo, Aztec Camera, Roxette en The Carpenters. Ik durf ook nog wel een bescheiden applausje te geven voor het onderwatercamerawerk van Mark Silk, maar laat er geen twijfel over bestaan dat dit stompzinnige bagger is. Het waanzinnige idee dat grote witte haai sinds het einde van het Maya-tijidperk (rond het jaar 900) opgesloten overleven in de restanten van een Maya-tempel waar bovendien opvallend weinig haaienvoer te vinden te bespeuren valt, is slechts één van de gebreken die het scenario bevat. Het is bovendien op zijn zachtst gezegd gewaagd te noemen dat regisseur/co-scenarist Johannes Roberts 45 na Jaws de uitdaging is aangegaan om een haaienfilm met een haai die er even nep uit ziet. Helaas, Roberts is geen Spielberg en wellicht is het enige goede gevolg van dit onding dat je Spielbergs meesterwerk uit 1975 eens afstoft voor een opfriscursus effectieve haaienhorror maken. Had Roberts dat zelf maar gedaan...

De eerste 47 meters down vond ik mega saai en serieus tegenvallen, dus ging dit "vervolg" met lage verwachtingen in. Maar deze was pak leuker om te kijken, spannender en dus helemaal niet zo saai als z'n voorganger. Onrealistisch, dat zeker wel, en dergelijke films zijn over het algemeen nooit echt wow, dus hoge scores zal ik hier zelden aan geven, maar een 5 à 6/10 kan deze zeker wel krijgen van mij...ter vergelijking, de vorige kreeg max een 3/10.

Zwakke film. Het verhaal slaat kant nog wal, echt triest. En dan ook nog eens zonder enige vorm van humor vertoond. Buiten dat, is het verder ook slecht te pruimen. De film kent geen spanning, zit vol met plotgaten en onlogische dingen. En continue panikerende meiden, gillen en schreeuwen. Als kijker neig je al snel af te haken. Houd je het vol, dan wacht je nog een lachwekkend einde. Toch nog wat onbedoelde humor. Vreselijk. Hebben we dan niks positief te melden....ooh ja. De film duurt nog geen 90 minuten. 1.5

Viel reuze mee.

Geen humor? Het hele einde is heerlijk flauw en als de vader zijn motivational speech houdt is hij daarna meteen visvoer! Ik kon er wel om lachen. De film durft net niet helemaal in flauw mode te gaan. Grootste deel wil het vooral suspense zijn. Daarvoor is het thema iets te vaak gedaan om nog heel fris te zijn. Toch lijkt Roberts nog wel een beetje meer te willen bieden. Zo is de scene met de rode lamp die aan en uit gaat erg leuk en waren de dames en heren geen acteertalenten maar uiteindelijk onder water weet Roberts dat het draait om de haaien en het visvoer.

3 sterren. Voor een b-film bovengemiddeld.

De vorige film "47 Meters Down (2017)" was best aardig op de laatste paar minuten na dan (vanwege de slechte plottwist), maar deze vond ik vooral flauw en slecht, maar het einde van deze film is wel beter en origineler.

In dit verhaal draait het om vier tienervriendinnen die besluiten om niet mee te gaan met een reguliere toeristen excursie (mede omdat één van de meiden een geliefd doelwit is van een stel pestkoppen op school, dat ook deelneemt aan de excursie). In plaats daarvan opteren ze voor een alternatief avontuur, namelijke een spannende duik naar een verzonken Maya Stad, waar ze tot hun grote schrik tot de ontdekking komen dat de ruïnes een dodelijk jachtgebied zijn van witte haaien. Omdat de ingang van het grottenstelsel instort en hun zuurstofvoorraad langzaam afneemt, moeten de meiden door een onderwater-labyrint van claustrofobische grotten en tunnels op zoek naar een uitweg.

Er is geen excuus voor dit vreselijke eindresultaat (die geen enkele connectie heeft met de vorige film en daarom is het een raadsel waarom deze film "47 Meters Down: Uncaged" heet, waarschijnlijk vanwege commerciële gronden in de hoop er zoveel mogelijk geld uit te halen) en dit is ook overduidelijk een "B" Horror / Thriller film. De gillende tienermeiden hadden wat mij betreft binnen de eerste tien minuten al opgegeten mogen worden, wat een irritante persoonlijkheden waren dat en vooral Nicole gespeeld door Sistine Rose Stallone. Oftewel de dochter van Sylvester Stallone, die ik wel de mooiste meid vond van de vier meiden (ze gaat er ook als eerste van de vier meiden aan en dat best op een tragische wijze, maar wel een verdiende wijze).

Ook zijn de CGI-effecten (dat de film probeert te verhullen door de haaien in het duister te houden) matig en de jumpscares zijn lachwekkend met betrekking tot de haaien en zelfs met een schreeuwende vis (een zogenaamde Tetra vis). Omdat de haaien (het zijn overigens geen gewone witte haaien, maar exemplaren die door een afgezonderd bestaan in een duister grottenstelsel aparte kenmerken hebben ontwikkeld) ook te nadrukkelijk aanwezig zijn in de grotten en tunnels, krijgt de film ook nooit de kans om spannend te worden. Verder is het dankzij belabberd camerawerk, duisternis en chaotische montage, soms niet eens duidelijk wat er gaande is. Zo is de dood van één personage zo onoverzichtelijk in beeld gebracht, dat je drie keer moet nadenken om wie het nou precies gaat.

Het enige leuke aan deze film was eigenlijk nog het einde, als twee meiden, te weten Mia (Sophie Nélisse) en Sasha (Corinne Foxx) die zussen van elkaar zijn, een uitweg vinden en ze dan weer in een hachelijke situatie terecht komen, namelijk bij een toeristenboot die gericht is op het spotten van witte haaien en waar dus veel haaien rondzwemmen. En verder was het leuk om het nummer "The Look" van de Zweedse popgroep Roxette te horen onder water.

Al met al heeft "47 Meters Down: Uncaged" niets van waarde te bieden en daarom kan je beter de tijd (in dit geval circa 80 minuten) aan iets leukers besteden.

Ik vond de eerste 47 Meters Down al weinig bijzonder. Lange tijd saai, daarna weer veel te druk en de dames in de hoofdrol stoorden nogal met hun panische gegil. Nouja, zelfde regisseur bij het vervolg en ook zijn dezelfde klachten meegenomen. En dus heb ik me wederom niet vermaakt. Het blijkt toch nog best een kunst te zijn om een goede haaienfilm te maken, want slechts weinigen hebben me weten te overtuigen door de jaren heen. Slechts het einde was wel aardig, maar tevens zo onrealistisch en gericht op een happy end dat ook dat eigenlijk niet veel werd. Laat de reeks maar mooi doodbloeden. Of naar de haaien gaan. Een vervolg is toch nutteloos; een beetje als water naar de zee dragen. Oké, ik stop ermee

2*

Brakke film, want hij ontbeert ook maar enige vorm van spanning. En dat terwijl er een juiste locatie is . Onderwater is het fijn donker,maar de rubberen eend die daaruit aankomt zwemmen is toch lachwekkend anno 2019. Dat ook deze film bovendien wederom bomvol clichés zit is echt tenenkrommend te noemen.

Ik kan de recensie van deze film in twee zinnen doen.

Ik keek de film met mijn vrouw. Zij keek hem uit. Dat zegt eigenlijk al alles.

“We should just go in, go once around the first cave, and then come back.”

Aardig. De opbouw van 47 Meters Down: Uncaged is goed gedaan, en vooral de onderwaterscenes en de introductie van de haaien is fantastisch gedaan. De personages zijn matig uitgewerkt en de acteurs zijn ook niet al te best, maar daar gaat het hier ook niet om. Haaien die jagen op niet al te slimme personages en ze één voor één opeten, dat willen we zien. Hoe matig (en dan bedoel ik ook echt matig) de haaien er ook uitzien.

Vermakelijk vervolg, goed gemaakt en spannend opgebouwd. Eén en ander gaat nogal over de top, maar regisseur Johannes Roberts houdt de boel steevast net op de rails. Hij beschikt hier ook duidelijk over een groter budget, iets dat zich uit in spectaculaire onderwateropnamen en fraaie production design. Bepaalde schrikeffecten zijn ook goed getimed. Binnen het genre absoluut boven het gemiddelde.

Als James Cameron, de man achter The Terminator en True Lies, zegt dat deze film vermakelijk en goed gemaakt is wie ben ik dan om daar tegen in te gaan? En met muziek van Aztec Camera tonen de makers van deze film dat ze in ieder geval een goede jaren '80 muzieksmaak hebben. Maar daarmee is zo'n beetje alles wat positief is over deze film gezegd.

Met zulke minderwaardige actrices die de hele tijd lopen te huilen, zeuren en schreeuwen (zowel boven als onder water) en onder water met elkaar kunnen praten, hoop je natuurlijk dat de haaien hen snel zullen oppeuzelen. Dus op dat vlak wordt je met deze film op je wenken bediend. Hoewel het heel voorspelbaar is dat de zusjes het zullen overleven en hiermee hun onderlinge relatie versterken. Meer is niet nodig om een familievete op te lossen dan samen in een haaienmeer te gaan zwemmen.

Veel minder realistisch dan de eerste 47 meters down (2017), met blinde haaien die op hun gehoor afgaan en niet op hun reukvermogen of elektroreceptoren, en met een vreemd soort vissen die net als de actrices kunnen schreeuwen. . Waarom dan geen haaien die brullen als leeuwen, als we toch dat pad opgaan?

Sistine Rose Stallone (wat een naam!) maakt waarlijk gebruik van haar vaders bekendheid om het ook in de filmbusiness te maken, en is naast de aziatische Brianne Tju het enige meisje dat er een beetje aantrekkelijk uitziet. De CGI haaien zien er niet dramatisch slecht uit, maar ook niet goed. De onderwater scènes zien er heel onnatuurlijk uit, alsof de dames in een watertank rondzwemmen. De slow motion beelden bij dramatische momenten komen erg geforceerd over. Zwakke acteerprestaties en tegen elkaar praten onder water zonder een helm die de oren bedekt is al erg genoeg. Maarde muziek onder water is er echt teveel aan! En dan het einde van de film, wat is dat nu weer? Het ware veel beter geweest als beide zusjes ware opgegeten door de haaien voor het oog van de andere jongelui op die boot, in plaats van dat ze weten te ontsnappen uit de bek van de haai.

"Guys, the air tastes bad!"

Vreselijke hysterische film. De meiden gillen constant. Het is een verademing als er weer eentje dood gaat. De muziek is ook ontzettend irritant. De haaien zijn zo nep als het maar zijn kan. Het verhaal slaat werkelijk nergens op. Echt zonde van onze tijd. Weg ermee.

Vond de film echt geweldig! Heb genoten van de film. En van de eerste deel ook!!! Hopelijk komt er een deep 3!

Als een film succesvol is, is de kans op een vervolg groot. Dat geldt met name voor films uit het horrorgenre. Vaak heeft zo’n vervolg niet veel meer met het fijnere origineel te maken. Voor de maker doet dat origineel er helaas niet erg toe. Het gaat hem slechts om een succesvol vervolg. Eenzelfde titel en wat thematische overeenkomsten vindt hij vaak al voldoende. Logisch dat veel vervolgfilms uitblinken in het gemakzuchtig kopiëren en uitmelken van sensationele scènes. Als "47 Meters Down" de nieuwe haaienfranchise wordt, vrees ik voor die trend. In Uncaged tekent de neergang zich al af. Een beetje gemakzuchtig is dit vervolg al wel. Heel verassend en heel spannend is het niet. Erg goed is het evenmin.

Aan het originele concept werd niet veel gewijzigd. Opnieuw duikt een stel jonge aantrekkelijke meiden de diepte in en treft onder water opnieuw haaien aan. Het verschil met de eerste film is voornamelijk dat het aantal duiksters groter is. Het aantal is verdubbeld naar vier. De reden zal gelegen zijn in de verhoging van de hoeveelheid eye candy in combinatie met toegenomen mogelijkheden om iemand te offeren. Men kiest voor sensatie. Het verhaal wordt er in ieder geval niet complexer door.

En ook niet spannender. In het origineel is sprake van twee bedreigde duiksters. Omdat je die niet klakkeloos kunt laten verscheuren door haaien (zou een korte film worden), wordt er noodgedwongen veel meer onderhuidse en beklemmende spanning gecreëerd om de situatie te rekken. Het kat- en muisspel met de haaien is veel boeiender. In deze film zwemmen meer personages rond en is het gemakkelijk om iemand te laten opeten. De film kweekt voornamelijk spanning door bodycounts in plaats van door beklemming, hopeloze vooruitzichten en interne psychologische strijd. Tamelijk gemakzuchtig en het leidt er bovendien toe dat het zoveelste slachtoffer dat zonder enig voorspel wordt verorberd, op den duur ook niet meer veel beroering opwekt.

De setting is trouwens best ok. Een oud tempelcomplex van de Maya’s. Een onderwaterlabyrint van donkere onoverzichtelijke gangen afgewisseld met grote ruimtes waarin rijen beelden onaangedaan toekijken op de strijd tussen mens en haai. Een prachtsetting die amper gebruik maakt van claustrofobische en benauwende mogelijkheden. Pogingen daartoe worden afgekapt door veel gegil en weinig spannende aanvallen van haaien. Bij mij kwam een intense beklemmende sensatie in ieder geval niet binnen.

Van empathie met de personages is ook al geen sprake. De personages zien er dan wel leuk uit maar zijn erg simpel en slordig geconstrueerd. De bedreiging door de eveneens slordig geconstrueerde CGI-haaien, brengt ook al weinig emotie teweeg. Gelukkig is er tussen de hoop ongeïnspireerde actiescènes ook een aantal gelukte scènes te vinden die wel enige spanning genereren. Op die momenten steekt goed dynamisch (onderwater) camerawerk de kop op. Die momenten zijn echter schaars.

Nee, niet best. Eigenlijk zag het er allemaal nogal onnozel uit.

Veel woorden ga ik hier niet aan vuil maken. Het eerste 47 meters down deel vond ik een erg fijne haaienfilm, maar dit was huilen met de pet op. Van acteerwerk, plot of dergelijke verwacht ik in een film als deze sowieso weinig, dus dat dat beneden peil is, is geen struikelpunt. Maar daarbuitenom zit er ook geen greintje spanning in de prent, ziet de haai er spectaculair lelijk en fake uit, en zie je elk inwisselbaar personage het liefst opgegeten worden. Ik heb zelf wel een haaienangst, en het gaat me te boven hoe je zo'n eng concept zo ontzettend niet-eng in beeld kunt brengen.

1* voor de soms wel mooie beelden (en vrouwen).

Mensen kinderen wat een drol was dit, enige reden om deze films te kijken is de setting + dat de haai enigzins eng is. Beide niks van te maken helaas, veel te donker ( haast pikkedonker ) in iedere scene dat de haai in beeld komt gaan ze 50 x knippen en lijkt ieder shot wel uit een andere film te komen. Het acteerwerk ga ik het niet over hebben maar daar kijk je dit soort films niet voor. Wellicht leuk na een krat bier deze..

Lelijke weinig-overtuigende haaien vallen enkele meisjes aan. Af en toe wordt het nog spannend (net als in het eerste deel wordt goed gebruik gemaakt van de donkere wateren waar je niet ver vooruit kan kijken) maar des te vaker wisten film en personages mij totaal niet te boeien. 1,5*.

“We should just go in, go once around the first cave, and then come back.”

Het eerste deel van ’47 meters down’ vond ik nou niet bepaald spetterend, misschien komt dat ook wel een beetje omdat haaien films en ik nooit echt goed samen gaan, vind het nooit echt heel erg boeiend. Ook deze film is achteraf wel het gene waar ik bang voor was: niet boeiend en totaal niet eng te noemen. Ik was er al wat argwanend voor en had het al verwacht, toch heb ik de film maar opgezet aangezien ik films met meerderedelen graag helemaal uit wil zien, zo ook op mijn account mooier maar dan ken ik ook het hele verhaal vaak. Nu is dit gene direct vervolg op het eerste deel, het is wel net zo slecht.

Het begint allemaal al erg cliché en dit niveau gaan ze zeker ook niet aanpassen. Meiden die één van de hoofdrolspeelsters pesten en we er achter komen dat de familie daar is pas komen te wonen met ouders waarvan dochters uit verschillende families komen die het ook niet goed met elkaar kunnen vinden in het begin. We kennen het langzamerhand wel, en dat is niets nieuws. Maar het erge is dan nog dat we van een meisje die eigenlijk compleet als buitenstaander word gezien opeens (wel na twijfelen) bij haar stiefzus en diens vriendinnen terecht komt en ze doen alsof ze elkaar al jaren kennen terwijl we daarvoor nog hebben gekeken naar het feit dat ze eigenlijk niet veel van haar moesten hebben, heel erg tegenstrijdig.

Dit is echter niet het enigste wat gewoon ronduit slecht in deze film is. Want qua acteerwerk is het ook wel om te janken, of nou beter gezegd: ontzettend veel gekrijs! Wat word ik daar moet van zeg, regisseurs die denken dat het nog enigszins spannend of boeiend word als er van die vrouwen maar blijven krijsen, mij echt niet bellen daar voor wat een gezeur. Enfin, qua acteerwerk moesten we het ook niet hebben en dan blijft het alleen de looks die nog interessant zijn.

En dan spoken de hele film door constant vragen door je hoofd, überhaupt wat er allemaal gebeurd maar ook bepaalde keuzes van de cast waar ik maar niet met mijn hoofd bij kon waarom ze dit deden. Maar ook bepaalde situaties, zoals het domme gedrag wanneer ze gaan duiken, waarom ze het sowieso doen is nog maar de vraag maar goed, het gebeurd. En ook wel heel mooi dat er zoveel duik gear klaar ligt voor hun en ook van de beste kwaliteit, ergens uit de bosjes gevist. En dan zit er ook nog voldoende lucht in om een haaien aanval te doorstaan, het is allemaal wel erg cliché.

Maar dan kijk je ook nog naar het feit waar de film op gebaseerd is, het aanvallen van de haaien. Naja, dat was ook niks. Ik vond de haaien wel angstaanjagend, ook wel gaaf dat detail dat deze haaien volgens mij ook blind waren zoals de vissen wat ze hadden uitgelegd, omdat ze zo lang in de cave al zitten maar, het had van mij wel heftiger gemogen of tenminste spannender met wat meer bloed, het was allemaal wel erg lief gedaan.

Dus nee, eigenlijk is deze film voor mij een flinke flop geworden. En hoewel ik deel één al heel laag had staan word het hier ook niet veel beter in mijn ogen. Zonde, er kan zoveel leuks mee gebeuren en mee worden gedaan, alleen laat ‘Johannes Roberts’ deze kansen liggen.

1.0*

Gisteren nacht verraste Johannes Roberts mij compleet met het fantastische The Strangers: Prey at Night. Aangezien ik benieuwd was naar meer van deze man, en ik deze 47 Meters Down: Uncaged nog ongezien in de dvd kast had besloot ik deze vanavond maar eens aan te zetten.

Laat ik beginnen dat het haaien subgenre niet direct mijn favoriete subgenre is. Vooral het moderne werk is vaak wat cliché en zit vaak vol met te slechte CGI. Bij deze 47 Meters Down is de CGI ook niet altijd geweldig maar vaak wel overtuigend genoeg. Daarnaast wordt er leuk gespeeld met de donkerte in de ondergelopen stad waaruit dan ineens een haai verschijnt. Qua schrikeffecten hier en daar dus wel wat te beleven (Zoals Roberts dat ook deed in The Strangers).

Een ander herkenbaar punt van Roberts zijn de 80's tracks die hij combineert met horror scenes. Erg fijne details. Overigens is de scene met het rood knipperende veiligheidslicht echt top!

Hier en daar echt wel genoeg kwaliteit te ontdekken, wat in mijn ogen bewijst dat Roberts met The Strangers geen eendagsvlieg is. Helaas vond ik het niet altijd even boeiend en ontstijgt het in zn totaal niet perse het andere standaard genrewerk.

Wat is erger dan een haai in het water? Twee haaien in het water! Dat moet Johannes Roberts gedacht hebben toen hij op het idee kwam voor deze sequel op een uitgangspunt dat al niet bijster origineel was.

Het begint nog vrij goed, met wat mooie natuurbeelden en rebelse tienermeiden. Dan krijg je een uur lang gegil in het donker en bloed in het water. Tip: blijf uit de buurt van mensenhaaien.

Eigenlijk is alles aan de film slecht. Maar als je niet nadenkt dan biedt de film wel enig vermaak in de zin dat het effectief de spanning opbouwt en vasthoudt. En dat is uiteindelijk toch waar het bij zo’n film als deze om gaat.

Deze sequel markeert het filmdebuut van Sistine Rose Stallone en Corinne Foxx. Stallone maakte in de film een slow motion-scène. Dit als een eerbetoon aan haar vader, die een eigen klassieke slow motion-sprong in Cliffhanger maakte. In tegenstelling tot de meeste haaienfilms, wordt er in deze film geen enkele haai gedood. Wanneer het misvormde gezicht uit de grotmuur springt, kan dit mogelijk een eerbetoon aan Jaws zijn. Dit zodra het hoofd van Ben Gardner uit de romp van de boot springt. De middelbare school heet "Modine High School", en werd genoemd naar Matthew Modine. De acteur was eerder in het eerste deel van 47 Meters Down te zien. Het personage Ben kan een verwijzing naar Ben McDaniel zijn. Deze amateur-grotduiker verdween tijdens een duik in de Vortex Spring-grot in Florida in 2010. Zijn verhaal wordt onderzocht in de documentaire "Ben's Vortex" uit 2012. Corinne Foxx en Brianne Tju logen tijdens hun audities, en beweerden tegen de producenten dat ze geweldige zwemvaardigheden hadden. Dit terwijl ze in werkelijkheid weinig ervaring hadden. Beiden kregen kort voor de productie les. Brianne Tju verscheen in het eerste seizoen van Scream: The TV Series. Santiago Segura verscheen in het tweede seizoen. Daarnaast speelde Segura in het eerste deel van 47 Meters Down, en was Brianne in deze sequel te zien. De belangrijkste fotografie voor de film vond plaats in de Dominicaanse Republiek, Pinewood Indomina Studios, Dominicaanse Republiek, The Underwater Studio in Basildon en Pinewood Studios, VK. Dit van december 2018 tot februari 2019. Entertainment Studios zorgde voor de distributie van de film, en stelde de release aanvankelijk vast op 28 juni 2019. In februari 2019 werd aangekondigd dat de releasedatum was verschoven naar 16 augustus 2019 om concurrentie met Annabelle Comes Home te voorkomen. Deze sequel kreeg eerst de titels "48 Meters Down" en "47 Meters Down: The Next Chapter" mee. In september 2017 werd bekend dat productiestudio The Fyzz Facility aan een vervolg werkte. Dit onder de titel "48 Meters Down." In augustus 2018 werd er een teaser-trailer voor de film uitgebracht onder een nieuwe officiële titel "47 Meters Down: The Next Chapter." Dit alvorens het filmen was begonnen. In december dat jaar kreeg de film de nieuwe titel "47 Meters Down: Uncaged."

Het eerste deel was niet goed, en zodoende had ik geen hoge verwachtingen bij deze sequel. Desondanks zijn er ook recensies die beweren dat deze sequel beter is. Dat zijn kijkers met een open geest, en liefhebbers van dit soort films. Als criticus kan ik niet veel positiefs hierover zeggen. Het verhaal is niet sterk, de acteerprestaties zijn matig en dit is alles behalve een voldoende waard. Desondanks heb ik slechtere haaienfilms gezien.

2,0 *

47 Meters Down: Uncaged is er na het eerste deel zwaar goed op vooruit gegaan, chapeau!! Verhaaltechnisch leuk en spannend en meeslepend. Ook de haaien zijn echt zeer angstaanjagend mooi neergezet. Heb me zeer vermaakt met dit vervolg. Dit smaakt nog naar een derde deel....

Met een halfje verhoogd na herziening, al is het redelijk nipt. Regisseur Johannes Roberts weet goed hoe hij kwaliteit met beperkte middelen moet neerzetten en ruilt ambitie dan ook in voor de uitwerking. Het levert een aantal spannende momenten op met verzorgde cinematografie om die scenes extra sterk naar voren te communiceren. Hier compenseert Roberts de behoorlijk onlogische inhoud en de weinig overtuigende acteerprestaties tot op zekere hoogte mee, want 47 Meters Down: Uncaged is zeker geen perfecte film. Toch duurt het allemaal niet lang en brengt genoeg suspense om nergens te vervelen. Afgelopen maand mei werd overigens het derde deel van de reeks aangekondigd.

Deze zojuist zitten kijken na eerst het origineel te hebben gezien.

Een soort van vervolg, feitelijk slechts in de titel, want dit maal gaat het over een groepje tienermeiden die vast komt te zitten in een grottenstelsel onder water en uiteraard worden ze ook nu aangevallen door een stel haaien.

Hoewel van een nog een groter popcorngehalte is deze toch over het geheel gezien vermakelijker, spannender en spectaculairder dan de eerste film.
Het meisje wat in het begin gepest wordt is uiteraard uiteindelijk degene, die zich het beste weet te verweren en te overleven, maar dat had de geoefende kijker natuurlijk al meteen door.

Aardige tijdpassering met een aantal keren effectieve schrikmomenten, behoorlijk wat spanning en zo mogelijk nog claustrofobischer als het origineel.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.