Rambo: Last Blood (2019)

11 jaar geleden is het alweer sinds de laatste Rambo. Volgens velen was het de perfecte afsluiting, maar Sylvester Stallone wou uiteindelijk toch meer, met Rambo: Last Blood als resultaat. Zet de man zichzelf voor schut met zijn 73 jaar? Wordt het tijd om het iconische personage voorgoed vaarwel te zeggen? Het antwoord is op beide vragen een dikke NEE! Last Blood is gewoon nog bruter dan zijn voorganger en deed ondergetekende met een dikke grijns de bioscoopzaal verlaten.

Natuurlijk is John Rambo inmiddels een oude knar. De poster laat duidelijk zien dat het leven niet genadig is geweest met Sly’s gezicht. Maar fysiek blijft de man een indrukwekkende verschijning en de schrijvers weten precies waar de zwaktes van het personage liggen. Rambo springt niet meer van hot naar her en rennen zie je hem ook niet meer, maar meer dan ooit worden de krachten van Rambo optimaal benut. Rambo is een beestachtige verschijning met zijn meer dan ooit lage bromstem, boze blik, ‘fuck the world’ attitude en belachelijk grote mes. De stelling dat dit deel overbodig zou zijn kunnen we overboord gooien. Rambo kan er nog makkelijk mee door. Maar hoe zit het met de rest van de film, zoals het verhaal en uiteraard de actie zelf?

Rambo is het soort actiefilm waar we tegenwoordig te weinig van hebben. Actiefilms met een plotje van niks als excuus voor geweld zijn er nog genoeg (The Equalizer, John Wick), maar Rambo gaat een stuk verder. Qua gore kan dit deel zich meten met een op zich al bloederige horrorfilm. Wanneer je dacht dat Rambo (2008) grenzen overschreed, dan staat je nog heel veel moois te wachten in Last Blood. John Rambo heeft totaal geen genade met de mensen die aan zijn familie durven te zitten en slacht er vrolijk op los. Rambo is bozer dan ooit en dat betaalt zich uit in een paar werkelijk schitterende scènes, met het slot toch wel als hoogtepunt. Alsof alle woede van elke Rambo-film ineens samenkomt en op je los wordt gevuurd. Heerlijk!

Zo zien wij gorehounds graag een actiefilm. Een excuus verzinnen om Rambo nog bozer te maken dan hij al was, een paar eersteklas eendimensionale klootzakken creëren om zijn frustratie op los te laten en een episch duel met een knallend slot als afsluiter. Geen vreemde subplotjes of politiebemoeienis, nee, het is Rambo tegen een heel leger aan rotzakken en killen maar. Dan willen we de best rare en underwhelming openingsscène wel voor lief nemen. Pak je popcorn, zet je schrap en geniet van deze gorefest en beste actiefilm in jaren.

Recensie: Rambo: Last Blood (Adrian Grunberg) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Ik ben groot fan van Rambo. Met name omdat deel 2 en 4 uit de reeks perfecte actiefilms zijn, waarbij de actie het verhaal voortstuwt en wat er aan exposé nodig is, als sideline wordt meegegeven. Dat leidt ertoe dat Rambo in deel twee vanuit de gevangenis na 10 minuten al aan het zijkant van een vliegtuig hangt en in deel vier is hij na een brute introductie van de situatie in Birma dan al bijna op weg een stelletje gelovigen het vijandelijke gebied in te varen. In deze versie zitten we dan nog gemoedelijk met de huishoudster aan de keukentafel te keuvelen.De doorgaans zwijgzame Rambo (een heerlijke karaktertrek, geen woorden, maar daden) praat honderd uit over zijn verleden en zijn surrogaat dochter. We zien de dochter ook nog een feestje geven en leren dat Rambo het liefst in tunnels onder zijn boerderij vertoeft. We hebben dan al een korte openingsscone gehad waarin Rambo in een orkaan een paar mensen redt (en niet redt), die verder nergens in het verhaal terugkomen. Ook lijkt de enorme regenval zijn boerderij te hebben gemist, want die is lekker stoffig als hij thuiskomt. Uiteindelijk trekt de surrogaat dochter Mexico in op zoek naar haar (slechte) vader.

Anyway, we zijn dan al dik 20 minuten onder weg en ik dacht, "dat had best 10 minuten korter gekund. Maar goed, het zal nu toch wel snel gaan losbarsten". Maar ook in het vervolg neemt de film z'n tijd. Na een dik kwartier is dochter inmiddels weggestuurd door haar (sl)echte vader en wordt ze gedrogeerd in een disco waar haar corrupte ex-vriendin haar naar toe heeft geleid.

We zijn inmiddels 35 minuten onder weg en het enige wat de film nu effectief bereikt heeft is dat Rambo's geliefde 'dochter' in handen van de bad guys is gevallen. En dus eindelijk een reden heeft om in actie te komen. Actie, dat is waar ik een Rambo film voor kijk....

Het had allemaal zo eenvoudiger gekund. Als openingsscene had ze met wat vrienden naar de disco in Mexico kunnen gaan en daar gedrogeerd kunnen worden door een foute Mexicaan. Als we als kijker er dan iets later achter waren gekomen dat het hier Rambo's surrogaat dochter betrof (vrij logisch in een film die Rambo heet), dan had elke kijker wel begrepen dat het feest kon beginnen....

Maar het feest? Dat viel in het begin ook behoorlijk tegen. De eerste bad guy wordt meteen goed aangepakt, maar vervolgens loopt Rambo als een oude opa in de val en laat zich gewillig afranselen door een clubje nobodies. Dat was de oude 'Warrior Rambo' nooit overkomen. Het is enkel aan de 'niet zo kwade' bad guy dat hij het overleeft. Vroeger dopte hij in zo'n situatie zijn eigen boontjes, maar nu zijn het de scriptschrijvers die 'm het leven redden. Lekker gemakkelijk schrijfwerk ook...

Anyway, zo gaat het nog een tijdje door. Pas als de klok op 1 uur en 15 minuten staat begint eindelijk het geweld waar we als liefhebber voor zijn aangeschoven. Maar als de actie dan vooral bestaat uit het neerschieten van bad guys die in de eerder klaargezette boobytraps zijn gelopen (en je ziet hem ze echt allemaal klaarzetten, waardoor elke verrassing ontbreekt), wordt het behoorlijk repetitief.
Als is het wel bruut!

Kortom ik ben echt allerminst onder de indruk van dit laatste deel. Kan niet anders vaststellen dat Hollywood ernstig ziek is en gewoon geen vaart meer weet aan te brengen in actiefilms. Veel te veel geleuter en overbodig exposé.

Nu klaag ik al langer dat de meeste moderne actiefilms veel te lang duren, de schrijvers ontslagen moeten worden en de schaar veelvuldiger gehanteerd moet worden. Maar dat ik nu diezelfde kritiek op mijn favoriete franchise moet hebben, stelt mij echt enorm teleur. Rambo weet zelfs binnen 100 minuten vooral te vervelen.

Heb helaas al een kaartje om 'm nog een keer te gaan zien. Denk dat ik gewoon een uurtje later aanschuif. Want de laatste 20 minuten, zijn best vermakelijk.

2*

Deeltje 5.

Ik moet deel 2 en 3 nog zien en deel 4 nodig herzien. Alhoewel ik hiermee misschien een risico nam aangezien ik mogelijk de film kon kijken zonder er iets van te begrijpen, maar dan vergeet je vervolgens dat het slechts Rambo-films zijn, die het begrip "plot" compleet vreemd zijn.

Stallone is weer terug en doet het eigenlijk nog best aardig qua acteerkracht. Het echte rambo-gevoel is er wel wat af, dit had net zo goed een andere titel kunnen hebben en geen hond die had gedacht dat Rambo ergens aan bod zou komen of zou herkennen.

Deze film begint wat braafjes. Het is vooral een drama met een redelijk traag tempo maar nog steeds vrijwel compleet plotloos. Stallone houd de boel nog wel een beetje hoog, heeft een goede, verdrietige uitstraling en doet het verrassend goed.

De film krijgt wat vaart erbij rondom de helft en dan begint er ook wat actie bij te komen, maar nooit echt adrenaline-achtige actie zoals de slotfase van deeltje 4. Het is wel tamelijk harde en kille actie, maar nooit echt goed in beeld gebrachte actie.

De film kijkt toch wel lekker weg. De toon ligt wat ruwer en rauwer, en de actie wordt compleet anders in beeld gebracht, wat ook wel logisch is aangezien er weer iemand anders in de regiestoel zit. Maar Grunberg krijgt de actie nooit echt lekker in beeld.

Wat er dan overblijft is een tamelijk sfeervolle film voor de rest, met een harde slotfase. Alhoewel het te onoverzichtelijk is en donker. Je verwacht echt een keihard spektakel als je deel 4 hebt gezien, maar dan kom je ergens wel een beetje met een koude kermis thuis.

De actie is niet perse tammer, maar de manier van de actie brengen is vooral het grootste pijnpunt. Voor de rest een boeiende film. Kent enkele sfeervolle locaties en momenten, en krijgt daarom nog wel een voldoende.

Ik heb van tevoren even alle politieke ontwikkelingen van de afgelopen jaren aan de kant geschoven, want voor een Rambo-film wil ik de werkelijkheid even ver achter me laten. Dat het van tevoren een onbehouwen slachtfestijn zou worden zonder al teveel (echte) diepgang had ik immers al verwacht. Ja, de boeven zijn wat karikaturaal en zo spectaculair als zijn voorganger uit 2008 wordt het nergens, maar verder heb ik er wederom van genoten zoals het hoort bij een domme actiefilm.

Grootste probleem: John Rambo is ineens erg spraakzaam geworden. Stallone speelt dit personage beduidend op zijn best als hij niet teveel zegt. Hier was scripttechnisch gezien veel teveel 'ik ga je nu uitleggen hoe ik mij voelde toen dit specifieke ding gebeurde, wat een tijd was me dat zeg, het heeft echt veel met me gedaan!' en dat is gewoon slecht schrijfwerk voor een film als deze. Ook vergeet men om nog memorabele karakters buiten Rambo neer te zetten. Zo'n 'nichtje' is zinloos naaldenvoer en een makkelijke methode om sympathie op te roepen. Zelfs voor deze films. Dan was Paz Vega als journalist in potentie interessanter, maar zij kreeg niets te doen.

Maar goed, als de actie begint (eindelijk) is het weer genieten geblazen. Enkele malen applaus zelfs in de bioscoopzaal, wat zijn we eigenlijk toch ook een vreemd volk. Mag van mij overigens nu ook wel klaar zijn met deze reeks.

Niet goed maar ook niet heel slecht. En volgens mij moet je een actiefilm nooit op logica beoordelen. Vroeg mij bij het slotstuk af hoe die bende wist waar Rambo woonde, dan waren ze toch wel eerder naar toe gegaan??

Matig.

Rambo IV vond ik heerlijk foute fun en na de geluiden over ultra violence had ik er helemaal zin in.

Maar dit is allemaal net teveel van het slechte.

Grootste probleem is de veel te lange aanloop. Het verhaaltje is vreselijk basic maar de makers hebben de vreemdste manoeuvres nodig om aan te komen bij de gewelddadige climax. We volgen een nog oudere John Rambo die het eigenlijk wel op orde heeft met zijn tunnels en huisoma. Helaas heeft hij een aantrekkelijk nichtje die zo nodig naar het vreselijke Mexico wil. Wie hoopt dat dan de actie begint moet nog even zijn adem inhouden. Het duurt ruim driekwart van de film voordat de Home Alone Rambo versie begint. Daartussen is het doorbijten bij de tenenkrommende dialogen en lachen om het belachelijke scenario en personages. Duidelijk dat die muur nodig is bij de grens want je kan potverdikkie gewoon door het hek heen rijden!

Eindelijk bij de actie aanbeland, is daar dan ook eindelijk die gore en ultraviolence. Het is niet indrukwekkend genoeg om de film naar die voldoende te doen kruipen. Het is allemaal net wat te random en de bad guys zijn wat algemeen dom. Je kon best even uit de tunnel lopen en hergroeperen. Door dat te doen had je nog wat verder kunnen gaan met het geweld. Nu bleef het grootste deel steken in de tunnels. Einde is wel geestig maar het is nooit echt een gevecht tussen de grote held en de ultieme bad-guy.

Onder de noemer cheesy b-film fun nog wel te doen maar het had met iets kundigere makers veel leuker kunnen zijn.

2.5 sterren.

"You started this. I'll end it."

Met Rambo heeft deze film eigenlijk vrij weinig te maken. Als je hier een andere titel aan had geplakt zou denk ik niemand het verschil merken, maar het geld moet immers binnengehaald worden en bijna iedereen heeft wel van Rambo gehoord.

In deze opzet leidt John Rambo een teruggetrokken bestaan op een ranch. Zijn nichtje en diens oma houden hem hier gezelschap, terwijl hij bezig is met het trainen van paarden en ondertussen een heel tunnelnetwerk onder zijn ranch heeft aangelegd. De echte problemen beginnen pas wanneer zijn nichtje haar vader gaat zoeken in Mexico, om vervolgens te eindigen als seksslavin voor een kartel.

Je zou denken dat de actie dan niet meer lang op zich laat wachten. Helaas kom je als kijker wat dat betreft wel van een koude kermis thuis. De langdradige aanloop - die zowat de hele speelduur in beslag neemt - is namelijk gevuld met een hoop geleuter, opdat alles maar nipt aan elkaar verbonden kan worden. De nietszeggende personages en lege dialogen maken het helemaal af...

De actie zelf is dan weer erg lekker; de Rated R kwalificatie wordt optimaal benut. Ik heb Rambo denk ik nog nooit zo bruut bad guys om het leven zien brengen. De laatste akte is simpelweg heerlijke, bloederige actie waar de ledematen in de rondte vliegen. Sylvester Stallone is hier duidelijk meer op zijn plek, hoewel de daadwerkelijke spanning uitblijft en de bad guys zich te gewillig laten doden. Het hele gebeuren doet alleen wel veel denken aan een extreme variant op 'Home Alone'.

Al met al is 'Last Blood' een matig vervolg. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Hopelijk blijft het hierbij.

Kleine 2,5 sterren.

Ik vind deze film toch weer een flinke stap vooruit ten opzichte van deel 4. Dat alles zit het hem in de bad guys. Dit keer geen anoniem slachtvee zoals de Junta in deel 4. Daar was geen echte bad guy. Hier heb je 2 broers die aan het hoofd staan van een internationale vrouwenhandel. Tel daarbij een veel beter plot device (surrogaat dochter vs onbekende missionarissen) dan het voorgaande deel en je hebt een film die in de basis gewoon meer bestaansrecht heeft.

Dit soort over de top actiefilms hebben bad guys nodig die echt puur evil zijn en uiteindelijk ook oog in oog met Rambo komen te staan.
Rambo zelf wordt wat menselijker gemaakt. Aan het einde van deel 4 loopt hij naar de ranch toe en daar heeft hij in dit vervolg een soort van familie aan overgehouden.
De film heeft een ietwat trage aanloop, waardoor dit ook de langste film in de reeks is. Maar gelukkig werd het nergens storend.
Dit omdat alles erop wijst dat de film naar een lekkere brute climax toewerkt. In dat opzicht stelt Last Blood niet teleur. Lekker veel expliciete kills die voor sadistische glimlachen op mijn gezicht hebben gezorgd.
Dat mag ook wel, want de aanleiding is er eentje die je eigenlijk niet verwacht, dat zijn "nichtje" uiteindelijk komt te overlijden.

Net zoals alle Rambo films zit er op een gegeven moment een enorm tempo in en vliegen de laatste 20 minuten echt voorbij. Misschien net iets te, want de spanningsboog ontbreekt net op het eind:
Het zit Rambo ergens in het midden van de film tegen en de laatste 20 minuten knalt Rambo iedereen overhoop zonder enige vorm van tegenstand en we leven nog lang en gelukkig. Een bekende formule in deze filmreeks, maar door de goede actie kan ik het nog accepteren.

Toch zeer vermakelijk. Meer verwacht ik ook niet van een film uit de Rambo reeks.

3,0*

Rambo: Last Blood is lastig te beoordelen.

Ik zeg er alvast bij: ik zal een Rambo-film nooit lager dan 3 sterren geven, straks duikt hij achter mij op en rukt hij mijn adamsappel eruit als wraak. En behalve angst voel ik vooral een enorm jeugdsentiment.

Het is natuurlijk fantastisch dat inmiddels drie generaties hebben kunnen genieten van Rocky en dat Rambo nu ook al bijna 40 jaar meegaat. Hulde aan Stallone dat hij dit doet met een vrij hoge, constante kwaliteit, dus niet het Police Academy-effect zeg maar. In de laatste twee 'Rocky' films (Creed I en II) speelde hij een oude, broze Rocky, maar voor dit ogenschijnlijk laatste Rambo-deel heeft hij zich weer helemaal opgepompt tot kwieke, kwaaie zeventiger.

De reeks begon met het nog enigszins realistisch te noemen First Blood uit 1982. Rambo is een soldaat met PTSS die worstelt met zijn verleden en acceptatie in de maatschappij. Ondertussen schopt hij keihard kont, maar houdt hij zich wel in: Rambo doodt uiteindelijk niemand (rechtstreeks). Die dualiteit maakt hem fascinerend.

Bij Rambo II (en met name III) beleefde de serie zijn apotheose. Het realisme ging overboord en Rambo veranderde in het bekende éénmansleger stripfiguur. Zijn naam werd synoniem voor iedereen die met verbeten trek en gebalde vuisten maar vooral: helemaal in zijn eentje ten strijde trekt tegen een schijnbaar onoverwinnelijke overmacht.

Deel vier was zeer vermakelijk, opvallend bloederig maar in essentie een herhalingsoefening.

Bij dit vijfde deel mogen we wel spreken van de grootste metamorfose in bijna vier decennia. Rambo is een stuk gezelliger, praat in de eerste vijf minuten al meer dan in de voorgaande films bij elkaar en heeft zijn matje afgeschoren. Zijn oude, maar deels ook weer gebotoxte gelaat lijkt op een leeggelopen, platgedrukte voetbal.

Daarnaast kent het verhaal dit keer een opvallend lange opbouw. Gek genoeg verveelt het geen moment want... Rambo. Een iconisch personage. Hij woont op de ranch van zijn inmiddels overleden vader. Behalve de ranch, heeft hij ook de huishoudster Maria geërfd. Ze wonen samen, maar hebben geen relatie. Toch ziet hij de kleindochter van Maria als zijn eigen nichtje. Ja, Rambo heeft een soort familie gevonden.

Je bent als kijker blij dat Rambo de rust gevonden heeft waar hij zo naar op zoek was en je bent - net als hij - boos als die verstoord wordt.

Hoe de film verloopt, kun je al wel uitstippelen als je de trailer kijkt, in die zin kent de film vrijwel geen enkele verrassende wending. Is dat heel erg? Waren de scripts van de eerste vier films dan zo ingenieus? Nee.

Waar kom je voor? Rambo. En die krijg je. In het kwadraat.

"Rambo was the best", zo zei Trautman in First Blood. "His job was to expose of enemy personnel. To kill, period!" Rambo doet wederom waar hij goed in is, maar is bovendien dit keer heel erg boos omdat de boeven hem persoonlijk proberen te raken. Dat resulteert in extreem geweld waarbij Rambo nog steeds ijskoud en effectief is, maar bij vlagen ook bijna sadistisch.

Het gaat zelfs zo ver, dat het onbedoeld weer komisch wordt. Als hordes anonieme boeven in Rambo's hinderlaag lopen, klinkt een plaat van The Doors. Niet als soundtrack, maar op een cassettebandje, door Rambo zelf op een grote speaker aangesloten. Niet dat hij daar zelf veel van mee krijgt, hij heeft het te druk met het leegschieten van magazijnen op boeven die allang als kipsaté gespiest morsdood op de grond liggen.

De grote finale brengt dan ook een bizarre mix van spanning, afgrijzen, onbedoelde humor en spektakel. Elke minuut die je hebt geïnvesteerd in de lange opbouw, wordt uitbetaald met een royaal rendement.

Toch is het jammer dat er niet een tweede grote actiespektakel in zit, halverwege de film. De verhouding voelt niet goed.

Maar er is wel meer aan te merken op de film.

De scène dat Maria en Rambo er achter komen dat Gabrielle naar Mexico is gegaan, is onbedoeld hilarisch. Maria raakt in to-ta-le paniek en Rambo vertrekt halsoverkop om haar te gaan zoeken.

De schijn wordt gewekt, dat het zetten van een voetstap in Mexico al onmiddellijk je dood betekent - alsof het land bevolkt wordt door louter vleesetende zombies. Alsof er enkele meters voorbij de grens aan Mexicaanse zijde bergen lijken liggen van Amerikanen die het stupide plan hadden opgevat om dat verderfelijke land binnen te gaan. Het mag geen verrassing zijn dat het meisje in de problemen raakt, maar Rambo en Maria konden dat op dat moment helemaal niet weten.

Onbedoeld is de film een commercial voor de grensmuur van Donald Trump, als je ziet hoe makkelijk het is om de grens illegaal over te steken. Recensenten buitelen over elkaar heen met kritiek, hoewel Stallone niet eens op Trump gestemd heeft.

Ook de Mexicaanse boeven zouden tweedimensionale karikaturen zijn. Prima, maar waarom kreeg Narcos, een topserie met inmiddels vier seizoenen en exact dezelfde archetypes deze kritiek dan niet? Heetgebakerde besnorde boeven met gouden AK47's - ik stond er niet van te kijken.

Het is duidelijk dat men probeerde de film iets 'kleiner' te houden en trachtte de mens Rambo te verkennen, in plaats van een zoveelste deel met actie en avontuur. Het is daarom jammer dat de meeste dialogen (en monologen) niet bijzonder memorabel zijn.

Toch was het genieten geblazen. Einde van een tijdperk.

3,5 sterren

Ik hoopte er jaren op, maar ging er eigenlijk niet meer vanuit: een nieuwe Rambo. Waar ondertussen Stallone druk bezig was met zijn Expendables en Creed films, bleef het rond Rambo jammer genoeg stil. Tot er een tijd terug plots duidelijk werd dat deze er gelukkig wel kwam. Volgens mij doet Stallone er nog steeds twee groepen kijkers een groot plezier mee. De Rambo fans en de mensen die graag weer eens een klassieke actiefilm willen zien waarin goed goed is en slecht heel erg kwaadaardig slecht. Dit soort films hebben geen diepere laag nodig. Soms is nodeloos bruut geweld gewoon genoeg. En dat krijgen we in deze nieuwe Rambo, al is de film bepaald geen topfilm geworden.

Rambo 5 begint eigenlijk waar de vorige film eindigde, toen Rambo de ranch van zijn ouders binnen liep. Nu jaren later heeft hij geen ouders meer en woont hij daar met de oude huishoudster van zijn vader, die ook een kleindochter heeft die er woont en die Rambo als een soort van eigen dochter beschouwd. En dan weet je natuurlijk al wat er gaat gebeuren. Na een, overigens veel te lange, aanloop trekt zij naar Mexico om haar echte vader te bezoeken die haar in haar jeugd heeft laten barsten. Via een kleine omweg wordt ze gevangen genomen door een bende die haar als seksslavin gevangen weet te houden. En daar neemt onze vriend Rambo natuurlijk geen genoegen mee. Op zich is dit een heerlijk scenario. Rambo versus de Mexicaanse kartels. Toch doet de film er veel te weinig mee. Die mensen zijn enorm kwaadaardig, maar een grote confrontatie ontbreekt. Daarbij vond ik de plottwist dat hij het meisje snel vond en kon bevrijden wat jammer, omdat het van mij wel op de klassieke manier had gemogen dat hij haar op het einde moest bevrijden na een gevecht met de grote baas. Maar vermoedelijk is Stallone als dikke zeventiger niet meer zó fysiek fit dat dat er nog in zat. En dus is ze al snel vrij, maar sterft ze toch, waarna Rambo op wraak zint. Hij lokt het kartel naar zijn eigen ranch die vol zit met verborgen tunnels en een lading boobytraps waar je u tegen zegt.

In die laatste 20 minuten gaan gelukkig wel alle registers open en vermorzelt Rambo tientallen bad guys op afschuwelijke manieren, precies waarvoor ik naar de film ging. Al voelt het niet helemaal bevredigend aan, omdat het ook weer snel voorbij is. En de sadist in mij vind het wel jammer dat diverse bad guys in zijn vallen liepen en het uit kermden van de pijn, maar in plaats van ze zo om te laten komen, maakte Rambo er daarna vaak al na een seconde een einde aan door ze met een pistool of shotgun meteen om te leggen. En ook voelde die grote clash niet helemaal als Rambo. Normaal jaagt hij op, nu jaagden ze op hem en was het vooral kijken hoe ze in zijn boobytraps stapten en zonder een gevecht eraan gingen. Al was de laatste scène waarin hij bij de grote baas het hart eruit trekt wel heerlijk smerig en leuk.

Ik ben het overigens niet eens met de mensen die klagen dat Rambo niet meer zichzelf is. Klopt, hij praat hier wat meer. Maar is dat nou gek? Hij heeft eindelijk weer mensen gevonden waar hij van hield en heeft zich dus wat meer open durven te stellen met gesprekken. Maar nog altijd is hij die getraumatiseerde veteraan die helemaal niet normaal kan functioneren in de maatschappij. Dat benadrukt Stallone diverse malen nog in de film. Ik vind het juist knap dat Stallone zijn personages Rambo en Rocky door de jaren heen een beetje laat veranderen, maar nooit teveel. Ze zijn nog steeds zichzelf en ik heb er nog altijd een zwak voor. Had hem hier ook wel zijn geluk gegund. Rambo 5 deed me trouwens wel heel erg aan twee films denken. Taken (1) vanwege het plot en Skyfall vanwege het slot, waar James Bond ook zichzelf in zijn familiewoning moest redden met huis, tuin en keukenmateriaal. En met een knipoog kan je zelfs stellen dat Home Alone een beetje een inspiratiebron was, haha.

Een cijfer geven is best lastig. Inhoudelijk rammelt het allemaal geregeld (Bijzonder dat Rambo direct het meisje wist te vinden. Hoe vond het kartel later zijn ranch? Waarom bleven die domme bad guys maar in zijn valstrikken trappen als je merk dat er een half leger kansloos aan gaat?), het klassieke Rambo-gevoel was er niet altijd, maar tegelijkertijd spreekt het personage Rambo me nog meer dan genoeg aan, raakte de film bij vlagen de juiste snaar bij me en was het geweld te kort, maar wel bijzonder aangenaam smerig en goor. Op dat vlak was het echt wel genieten. Sowieso was dit gewoon een meer dan prettig bioscoopbezoekje en dat telt boven alles bij me. En dus heb ik er nog wel een goede voldoende voor over, al haalt de film het absoluut niet bij de vorige film die ik beschouw als de allerbeste van de reeks.

3,5*

PS: En nu geen 10 jaar over nog een vervolg doen, maar er gewoon eens rap mee starten

Indrukwekkend. Veel geweld en vergelding. Maak Rambo boos en krijgt al zijn lood, messen, pijlen en granaten in je nek. Mager verhaal zoals we gewend zijn Rambo films. Overleefd nauwelijks een mishandeling van foute mexicanen en gaat dan volledig los. Lokt de boze mexicanen naar zijn boerderij en prepareert zijn vluchtwegen a la "home alone" wat resulteert in een ware slachtpartij met op het eind een open hart operatie. (Maar dan andersom). Leuk materiaal voor chirurgen en operatie assitentes. Veel snijwerk met een Rambomesje. Voordeel, er wordt geacteerd in deze film ipv laptop effecten. 3,5 points ?

Rated R for Rambo?

Na het geweldige vorige deel is dit een flink bummer. De aanloop is gewoon te lang en boring. Daar waar het vorige deel brute actiescenes bevatte, zoals de local minesweeper en de collectieve kleuterverbranding, maakt deze aanzet met een semi mexicaanse puber die niet luisteren wilt en waarbij ome Rambo to the rescue moet komen, nergens indruk en duurt het een uur voordat er actie verschijnt. En als de actie uiteindelijk verschijnt, dan is deze vrij slap in beeld gebracht en te snel voorbij om memorabel te zijn, zoals de massacre in deel IV bovenal wel was. Gemiste kans op een welverdiende epische afsluiter.

Hoe zijn die Mexicanen met hun 10 volgeladen G50’s in godsnaam langs de douane gekomen trouwens?

Krappe 2.5*, want blijft ome Rambo.

Toch even wennen om John Rambo als een soort Barney Ross (The Expendables) te zien. Ik kreeg namelijk niet echt het John Rambo gevoel. Op het einde kwam dat gelukkig wel een beetje terug.

Het eerste uur van de film past meer in het genre Drama/Thriller dan een Actie/Thriller. Niets mis mee overigens. Maar jammer dat de finale eigenlijk gewoon niet spannend is en het gaat veel te snel.

De vorige Rambo had als verrassing dat het zo ontzettend bloederig en gewelddadig is. Rambo: Last Blood verrast helemaal nergens. Het verhaal is een variant op Taken (2008).

Genoeg kritiek op de film, maar ik heb genoten van deze laatste(?) Rambo film. En het acteerwerk is goed, dus dat helpt ook mee! En verder vaak keihard wat geweld betreft.

Net terug van de bios. en wat een rukfilm!! het heeft totaal niks met Rambo van doen. de film begint ook alsof je al midden in een eind scene zit. totaal overbodig begin. verder is de film heel ongeloofwaardig met een verhaal van kus m'n kloten. veel gepraat in de film wat totaal niet boeiend is met een pedagogische praatgrage Rambo die in de voorgaande delen toch een meer introvert en terug getrokken krijger was.. de charme is er totaal vanaf gehaald en ze hebben hiermee Rambo ernstig vermoord.

het heeft niks meer en doet volledig afbreuk aan Rambo zoals wij hem voor ogen hebben uit de eerste delen. ik snap niet dat ze er nog mee door zijn gegaan en al helemaal niet dat er nog mensen zijn die deze film zo goed vinden en 4 of 5 sterren geven .waarschijnlijk de voorgaande eerste delen niet gezien en alleen eens van de naam Rambo gehoord en van horen zeggen dat dit wel goed was.,of een hele slechte smaak wat films betreft. de makers van deze film hebben enkel de naam Rambo genomen om van jullie te kunnen cashen.

ik heb gelijk ook een voorstukje gezien van de nieuwe terminator. zag al zo dat dat ook niks was. daar ga ik dus niet naartoe en gelukkig moest ik voor deze nep Rambo film niks betalen. maar dit zijn films waarbij je je geld terug zou moeten krijgen als je ervoor betaald hebt. veel goede jonge acteurs zijn er tegenwoordig ook niet meer en bij gebrek daaraan gaan ze telkens maar door met die ouwe knarren waarbij hun glorie allang vergaan is.. erger nog is dat veel regisseurs ook helemaal geen nieuwe goede originele films meer kunnen maken/bedenken dan alleen maar bagger of remakes en daarmee alles wat goed was om zeep helpen.

Hoe dom het einde ook is (waarom blijft men aanvallen als je door allerlei valstrikken wordt afgeslacht) was dat wel erg vermakelijk en lekker hard en lomp en samen met enkele korte scènes eerder in de film maakt dit bijna een voldoende. Qua sfeer is het ook wel oké, maar er zit een hoop overbodige ballast in van een mompelende oude man. Ik ken ook alleen Rambo II dus ik heb niet veel met het personage en een groot deel van de film leunt toch daarop. Maar buiten dat is het ook gewoonweg niet interessant genoeg uitgewerkt, beetje clichématig ook wel. Het is dus steeds wachten op weer wat actie, om vervolgens weer in nietszeggendheid terug te vallen. 2,5*.

Een iets te saaie en langdradige aanloop, wat gelukkig grotendeels wordt goed gemaakt wanneer de film wel los barst. De actie is namelijk waanzinnig bruut. De traps op het land van Rambo zorgen stuk voor stuk voor heel wat gore, maar ergens is het jammer dat Stallone niet een heel kartel uit moord op hun grond gebied, de achterstandswijken van Mexico. Het echte Rambo gevoel blijft echter een beetje uit. Wat dat betreft had je Mel Gibson ook in deze film kunnen zetten als main character en had niemand gedacht 'hey, dit lijkt wel een Rambo film'. Uiteraard bestaat de Mel Gibson variant al op deze film: namelijk Blood Father (2016)

In interviews hint Stallone al naar (mochten er vervolgen komen) een verhaallijn waar Rambo zijn skillsets overbrengt aan een jongere variant (type buitenechtelijke verloren zoon). Mag toch hopen dat dat niet het geval gaat zijn. Dan nog liever een 78-jarige Stallone met wandelstok. Een ISIS achtig iets had ik overigens nog wel een gedroomde tegenstander gevonden.

Geen slechte film, deed mij inderdaad ook denken aan Taken. En de Rambo vibe ontbrak inderdaad een beetje. Stallone wordt gewoon te oud voor dit soort actiefilms, net als die andere icoon uit de jaren '80 schwarzenegger. Beide heren zijn intussen meer dan 70 jaar oud. Stallone past op zijn leeftijd beter in een karakterrol zoals in de film Cop Land (1997), daar vond ik hem erg sterk acteren. Dat soort films gaat hem beter af dan actiefilms waarin hij als bejaarde een heel leger in de pan weet te hakken. Voor mij mag deze Last Blood ook echt de laatste Rambo worden. Maar goed, de film was wel genietbaar hoor. De actie laat lang op zich wachten, maar wordt de laatste 20 minuten van de film lekker hard in beeld gebracht. Mijn favoriete Rambo-films blijven toch Rambo First Blood en Rambo IV.

Het is een beetje een combinatie van Taken en Home Alone.

Best een geslaagd slot, hoewel als deze film een succes wordt de kans aanwezig is dat Stallone er nog eentje gaat doen. Het is een extreem harde actiefilm geworden die echter wel een beetje het Rambo-sfeertje mist. De setting is dit keer Mexico en Arizona wat zorgt voor wat sfeervolle straatjes vol gespuis die elk moment vol kunnen worden gepompt met lood. De aanloop naar de actie is helaas nogal lang met best wat dramatische momenten die niet aanslaan.

Zo'n Monreal acteerde nog best wel oke, maar Stallone was weer niet sterk. Vooral het moment waar Gabriëlle het leven liet en Rambo zijn verdriet liet zien was nogal koel. De twee badguy broers waren van redelijk niveau, vooral de doorgeslagen Vito, maar zijn geen uitblinkers. Dat is bij momenten nog steeds Rambo zelf, die zich een grotere sadist waant dan ooit tevoren.

Want als de actie eenmaal ontpopt zit er geen rem meer op. Mensen worden letterlijk afgeslacht waarbij menig slasher verbleekt. Extreem gewelddadig, heerlijk vermaak. De setting echter staat me niet helemaal aan. Sly is inmiddels zo oud dat je zou verwachten dat ze alleen al voor de ren-scenes een stuntman hebben ingezet, maar zo'n tunnel met vallen is niet echt de actie waar je op hoopt van een icoon met een rode bandana en mitrailleur die in vorige delen honderden mensen omver heeft geknald. In plaats daarvan lijkt er inspiratie te zijn op gedaan bij Home Alone. De uitwerking is echter wel top, zoals gezegd.

Prof voetballers stoppen rond hun 32e, burgemeesters en ministers houden de eer aan zichzelf en nemen ontslag maar opa Stallone gaat rustig door op een allang uitgerangeerd concept blijkbaar niet beseffende dat het gewoon zielig word.

Wat een slechte film ! Het verhaal is vanaf het begin al zo voorspelbaar, het acteren lijkt helemaal nergens op en het afgeraffelde einde is werkelijk tenenkrommend en dat nog met een Doors nummer op de achtergrond, beschamend. En daar zit de oude Rambo dan in zijn schommelstoel op zijn varanda schorrend mompelend zijn bitterheid te verkondigen, het is een triest gezicht. Beste meneer Stallone hou er nou toch eens mee op voort te borduren op iets wat allang geweest is en dan bedoel ik de eerste Rambo film, First Blood, die natuurlijk de beste is in deze Rambo reeks. Deze zoveelste Rambo film getuigd niet van enige creatieviteit en is een dertien in een dozijn film met futloos acteerwerk en een voorspelbaar verhaaltje want Rambo gaat natuurlijk niet dood stel je voor. Ik verwacht ook niet dat deze film lang in bioscoop zal draaien ik denk zelfs dat de nulletjes en ééntjes van de digitale projectoren en servers ook wel genoeg hebben van dit soort slaapverwekkende wraak films, alleen de kassa zal nog wel blijven rinkelen.

Matig vervolg op het erg vermakelijke vierde deel, waarin Stallone met de lompe actie min of meer Rambo opnieuw uitvond. Met het origineel heeft het al heel lang niets meer van doen, maar old school actiefilm was de film zeer geslaagd.
In deze film gaat het echter mis. Na de goedkoop ogende beginscène krijgen we een voorzichtig opgebouwd verhaal waarin Rambo een praatgrage suikeroom is van een jonge meid en d'r moeder (?). Dit stelt natuurlijk niets voor waarbij we alleen maar aan het wachten zijn op de actie. Als het dan eindelijk zover is blijkt Grunberg zich geen raad hiermee, gezien de warrige actiescènes waar eigenlijk geen touw aan vast te knopen is. Plots blijkt er 1 over, de grote slechterik natuurlijk, waarbij de laatste kill zo knullig is opgebouwd dat de verrassing weg is en Stallone zelf ook niet lijkt te weten wat ermee aan te moeten..

Juanito Rambo!

De Rambo reeks blijft een reeks die tot de verbeelding spreekt. Begonnen met First Blood als een intelligent verhaal rond een Vietnam veteraan die terug komt en zijn draai in de maatschappij niet meer vind om met Rambo IV compleet door te draaien qua geweld waarbij de rondvliegende lichaamsdelen niet geschuwd worden. Het is een reeks met hoogtepunten en dieptepunten, maar ik blijf wel een zwak hebben voor de eerste 3 delen. Met Rocky bewees Stallone dat hij een personage waardig ouder kan laten worden.

En dan is het maar de vraag of hij dat ook met de Rambo reeks kan. Ik krijg er in ieder geval een gemengd gevoel bij omdat de Rambo vibe gewoon weg is. Nu is dat iets dat ik ook al wel met het vierde deel had (ik wijt het voor een groot stuk aan het gemis van Colonel Trautman) maar dit is gewoon een dertien-in-een-dozijn actiefilm die perfect in het rijtje past van bijvoorbeeld The Last Stand. Geef Rambo een andere naam en je behoudt gewoon exact dezelfde film en dat is toch erg jammer. Langs de andere kant, het blijft wel een vermakelijk deel. Een soort van Home Alone voor Vietnamveteranen en hoewel de opbouw misschien iets te traag is - toch zeker voor een film die uiteindelijk maar afklokt op nog geen 90 minuten - is het wel genieten wanneer Rambo compleet losgaat op een stel drugsdealers. Het plot hangt dan ook met haken en ogen aan elkaar maar juist die climax maakt het uiteindelijk allemaal nog wel waard.

Plus, je hebt nog altijd Sylvester Stallone natuurlijk. Ondertussen is die al vooraan in de zeventig en hij stond hier voor een grotere uitdaging dan met Rocky omdat het personage nog effectief ass moet kicken. De climax bewijst dat hij dat nog steeds kan en wat is het dan ook zo enorm zonde dat hij zich in de eindmontage nog laat verleiden tot een knieval voor nog een sequel.. Het had veel mooier geweest als hij Rambo gewoon waardig had laten sterven in zijn schommelstoel. Wel tof om Paz Vega nog eens in iets terug te zien, altijd een zwak voor gehad sinds Lucía y el Sexo, al is het hier maar een kleine bijrol. Het is verder vooral de grote Stallone show en de bad-guys in de vorm van Sergio Peris-Mencheta (Hugo) en Óscar Jaenada (Victor) stellen een beetje teleur maar weinigen zullen er zich aan storen vermoed ik.

Het niveau van het eerste deel wordt nergens bereikt, maar als ik eerlijk ben was dat met de andere delen ook al niet het geval. Het is in ieder geval wel een mooiere afsluiter van de reeks dan Rambo 4 en van mij mag het hier dan ook gaan stoppen. Stallone blijft indrukwekkend maar qua plot rammelt dit wel langs alle kanten. Stoort dat? Goh, niet zo hard maar het knaagt wel.

Kleine 3.5*

"You started this. I’ll end it. I’m going to tear you apart, and this is what it feels like."

Ook al is de film zo standaard als de pest! Genoten tot en met! Totaal andere setting, ja waarom ook niet. Gewoon lekker verstand op nul en checken die handel. Zaten veel scenes tussen waarbij ik tegen mezelf zei: hatsikidee! Dat kan niet anders dan pijn doen! Het gegil en geschreeuw gaf mij voldoende bevestiging! Prima afscheid van Rambo. Stallone je bent een baas!

*** ½ van mijn kant voor 'Rambo: Last Blood'.

Met de verwachting een ouderwetse Rambo te zien, is dit een beetje een lichte teleurstelling. Het laatste kwartier begint het er pas een beetje op te lijken echter maar voor hele korte duur. Verwacht dus niet dat het 80 minuten van de 90 knallen geblazen is. Wanneer je die gedachte wegstopt, blijft er een wat donkere sobere maar wel spannende hetzij hersenloze wraakfilm over met een knallende finale. Sly weet ondanks zijn leeftijd goed te overtuigen als Rambo en sluit de reeks, niet als film, maar als acteur waardig af. 3.0

Rambo: Last Blood is een uiterst zorgvuldig einde van een heerlijke reeks. Deze film heeft emotioneel alles wat je ervan verwacht. John Rambo heeft hierin het platvorm wat je kunt verwachten. Het past bij zijn fase in het leven. Prima film. Dit genre heeft Sylvester Stallone eigen gemaakt. Je moet wat in je mars hebben wil je dit als acteur/regisseur willen kunnen evenaren.

Rambo......damn.....ben uit 1976 en in de jaren 80 was ik echt fan van Rambo. Echte jeugdsentiment !!!

Helaas is ook Rambo niet onverslaanbaar, want vadertje tijd heeft zich toch goed op de man ingeleefd.

De onverslaanbare Rambo is een oud mannetje geworden. Zelfs de botox kon hem niet meer redden. Stallone komt daardoor ook niet meer echt over.

Maar goed...Het verhaal is aktievol, dus ik heb me wel vermaakt met de nodige aktie.

Stallone blijft altijd de Rocky en de Rambo.

Heb wel respect, dat hij ons nog probeert te vermaken met zijn films, op zijn leeftijd....

4 sterren op de film, die eigenlijk niet in de schaduw van Rambo mag staan!!

Omdat ik uit de beginjaren 70 kom, ben ik al mijn hele leven opgegroeid met Rambo (Rambo Pantserbeits heb ik daarentegen nog nooit gebruikt ) en de eerste film (met slechts één dode) uit de reeks heb ik destijds (1982 of 1983) op de lagere school gekeken bij een vriendje die hem gehuurd had op VHS (in het tijdperk dat de meeste videorecorders nog een bovenlader hadden) en de tweede uit de reeks heb ik op de middelbare school gezien in de bioscoop (daar verheugde ik me destijds op). De derde uit de reeks weet ik niet meer precies hoe ik die gekeken heb (vermoedelijk heb ik die zelf gehuurd) en de vierde uit de reeks heb ik destijds gekocht bij Albert Heijn (bij de pindakaas afdeling) en hetzelfde geldt voor deze afsluiter. Toch blijft het in de tijd van remakes, reboots en prequels altijd de vraag of "Last Blood" ook echt John Rambo's zwanenzang zal zijn.

De bloederige en harde actiefilms over commando en Vietnamveteraan John Rambo (Sylvester Stallone) blonken nooit uit in subtiliteit, maar gingen meestal wel altijd ergens over. Zo behandelde "First Blood (1982)" de moeizame thuiskomst van Vietnamveteranen en PTSS (oftewel posttraumatische stressstoornis), speelde "Rambo: First Blood Part II (1985)" zich af in Vietnam, speelde "Rambo III (1988)" zich af in Afghanistan (waar de Russen destijds nog zaten, van 1979-1989) en ging "Rambo (2008)" over mensenrechtenschendingen in Myanmar en leek hij eindelijk een happy end tegemoet te gaan, maar niets is minder waar.

Want In "Last Blood" krijgt de inmiddels op leeftijd zijnde John Rambo (die teruggetrokken op een ranch in Texas leeft met een goede Mexicaanse vriendin en diens dochter, die hem "Uncle John" noemt, en daar o.a. paarden traint) het aan de stok met een Mexicaanse bende mensenhandelaren (die de dochter van zijn goede vriendin hebben ontvoerd en welke ze willen gaan inzetten voor de prostitutie), maar helaas durft de film niets over de wereld van vandaag de dag te zeggen. En dan zijn de extreem gewelddadige actiescènes (met name in de laatste 15 minuten met een aantal creatieve vallen, wat wel wat wegheeft van een Skyfall-achtige finale) ook nog eens vrij zouteloos en voorspelbaar. Het uit het lichaam trekken van een bot bij de Mexicaanse mensenhandelaar El Flaco (Pascacio López), mocht er overigens best wezen.

In dit vervolg ligt namelijk de nadruk op Rambo's emotionele staat en dat element liet men in de vorige sequels maar al te graag wijselijk links liggen ten faveure van keiharde actie. Verder is het plot (o.a. vergelijkbaar met de goede Actie / Thriller film "Taken (2008)") simpel, zit het verhaal vol met clichés, zijn de eerste 35 minuten tenenkrommend slecht en heeft het verhaal van de eerste tot de laatste minuut (het verhaal opent met een reddingsactie) een zeer voorspelbaar verloop. Oftewel het weet allemaal niet te boeien en te vermaken (ik heb me eerlijk gezegd best vaak geërgerd aan bepaalde situaties), laat staan dat het ergens spannend wordt.

Het leukste is misschien nog wel de melodramatische afscheidsmontage na het einde, waarin Stallone's beste Rambo momenten uit alle films in slow-motion de revue passeren en daarna zie je hem nog even zwaar gehavend wegrijden op een paard. Dus John Rambo gaat in ieder geval niet dood in deze laatste Rambo film en of dit dan ook echt de laatste Rambo film is, is dan ook de vraag, maar gezien de leeftijd van Sylvester Stallone (inmiddels 73 jaar) en zijn uiterlijk (en dan doel ik vooral op zijn hoofd) is het wel verstandig.

Dan kom ik ook gelijk uit op de cast, want buiten Sylvester Stallone zien we verder de toch niet onbekende Paz Vega (die vroeger een Spaanse schoonheid was, zie o.a. de Drama / Romantiek film "Lucía y el Sexo (2001)"), maar haar rol als verslaggeefster / onderzoekster Carmen Delgado stelt echter bitter weinig voor. Degene om wie dit verhaal draait, te weten Yvette Monreal (in de rol van Gabrielle, die in Mexico opzoek gaat naar haar vader en daar van een koude kermis thuiskomt), vond ik zeer irritant en dat ze op een gegeven moment doodgaat (vanwege de vele drugs die men haar heeft toegediend), vond ik ook niet erg. Dat was natuurlijk wel jammer voor John Rambo (die dan uit is op wraak) en haar moeder Maria, gespeeld door Adriana Barraza.

De slechteriken waar Rambo mee moet afrekenen in dit verhaal zijn overigens de broers Victor Martínez en Hugo Martinez (die de baas is), gespeeld door Óscar Jaenada en Sergio Peris-Mencheta, en daar rekent hij zeer hardhandig mee af Zo wordt Victor Martinez o.a. onthoofd (de onthoofding zelf is helaas wel niet te zien) en bij Hugo Martínez (die ook wraak wilt nemen) wordt op het einde zijn hart eruit gesneden met een mes (daarvoor is hij ook al geraakt door vier pijlen, die hem vastzetten tegen de houten muur van de schuur).

Al met al een teleurstellend afscheid van een iconische filmheld, die een veel betere afscheidsfilm verdient dan deze dertien in een dozijn Actie / Drama film.

P.S. wel leuk om te weten is dat John Rambo fan is van de Amerikaanse rockband (met psychedelische melodieën en poëtische teksten) "The Doors", want tijdens de laatste 15 minuten durende keiharde actie, zet hij het nummer "Five to One" van hun op via een grote luidspreker.

Rambo is afgesloten, helaas niet waarmee in in stijl waar ik mee ben opgegroeid.

Dit viel behoorlijk tegen.

Dit had meer een verhaal voor Bruce willis geweest. Ik had toch gehoopt dat hij in een geruillia oorlog terrecht zou komen, met alle icoonische Rambo dingen, en dat die in styl zou worden afgesloten.

De film zelf... vo d het tegenvallen.

Mooie afsluiter van deze reeks. Heb genoten van het begin tot eind. 73 jaar en er dan nog zo uitzien. Doe dat maar eens na. Alle ingrediënten waren voor mij aanwezig in deze film. Wraakfilm zoals ik het graag zie. Rambo heeft de tand des tijds ook niet goed doorstaan. We worden allemaal ouder. Zo ook mijn jeugdheld.

5 sterren

Laatste rit, als we het moeten geloven, wat mij betreft vooral uit eerbied goed voor een kleine voldoende, maar samen met het mislukte derde deel wel één van de minste uit de serie. Eerste deel van Last Blood is het enorm wennen dat John Rambo John Rambo niet meer is. De zwijgzame iconische actieheld van 35 jaar geleden heeft nu de haartjes keurig geknipt, de haarband ingewisseld, laat zijn blote bast niet meer zien en blijkt ook nog behoorlijk babbelziek te zijn. Een gezicht met rimpels en botox, een man die zich gewillig uncle John laat noemen en een heus bezoek aan de disco helpen ook niet mee voor de nieuwe beeldvorming. Het verhaal lijkt meer op een niet gebruikt script voor een Taken 4, begint tam met meer emotie en incidentele spanning dan actie, wat in het laatste half uur op een onevenwichtige manier weer gecompenseerd wordt met de een na de ander vet aangezette en behoorlijk gruwelijke actiescène. Met de beste wil van de wereld niet goed te noemen dus deze film, maar echt vervelend wordt het niet. Gewoon een ongecompliceerde, bijna hersenloze actioner die dankzij de X factor van de bejaarde Stallone wat meer lijkt dan de B film die het eigenlijk is.