Green Book (2018)

Duidelijk een film van het grote gebaar; het is dan ook met een vergrootglas zoeken naar subtiele details. Maar wat verwacht je ook van de regisseur van Dumb And Dumber? Wanneer je er rekening mee houdt dat de film netjes binnen de lijntjes blijft kleuren valt er veel te genieten. Mortensen en Ali zijn beiden op dreef en de film is vaak erg grappig, met hier en daar wat ruimte om een traantje weg te pinken. Ik houd zelf meer van films die de kijker een beetje uitdagen, zowel visueel als inhoudelijk, maar Green Book is gewoon een leuke film. Niets meer en niets minder.

Mooi gefilmd, prachtige muziek en erg goede Viggo Mortensen die de hele film draagt. Gewoon een erg leuke roadmovie die erg lekker wegkijkt. En daarmee is ook gezegd dat de film niet al te lang blijft hangen. Net zoals bij de Franse tegenhanger Intouchables moet deze film het hebben van de tegenstelling in kleur en milieu en van het langzaam naar elkaar toegroeien van de twee hoofdrolspelers.

Oscar voor beste film van 2018? Gezien de andere genomineerden terecht.

Zeker een mooie en vermakelijke film, met voor mij één grote kanttekening, en dat is dat Dr. Shirleys personage nogal in nevelen gehuld blijft.

Er zit veel pijn achter zijn personage (die lach na zijn optredens vond ik bijna hartverscheurend) wat het interessant en gelaagd maakt en ik zat me eigenlijk heel de film lang te 'verheugen' op een of andere onthulling en verklaring. Uiteindelijk komen we er op zich wel achter waar de schoen wringt - hij voelt zich niet thuis bij de blanken en niet bij de zwarten en is ook nog eens homo - maar dat is iets dat we zelf ook wel kunnen zien. Blijkbaar is dat gegeven an sich belangrijker dan de vraag hoe en waar hij dan precies opgegroeid is en hoe het zit met zijn familie en zo. Zijn broer wordt wel twee keer kort aangestipt, maar kennelijk hoeven we het fijne daarvan niet te weten? Blijkbaar moeten we dat óf zelf maar verzinnen (ik had zelf al een hele theorie over hoe hij is 'geadopteerd' door rijke blanken die een zielig negerjongetje wel even een gedegen opvoeding zouden geven terwijl zijn familie slaven waren, etc etc.), óf ik heb heel die achtergrond in mijn eigen hoofd veel belangrijker gemaakt dan dat hij blijkbaar was. Maar dat maakt het voor mij dan wel een veel hollere film dan het had kunnen zijn. Don Shirley is niet alleen welbespraakt, beschaafd en een begenadigd rijk artiest, maar de film laat hem ook nog eens behoorlijk wereldvreemd overkomen, losgeraakt van zijn familie, alcoholverslaafd én zeer belerend tegenover Tony. Ik was gewoon een beetje verbaasd toen de aftiteling begon, dat zijn personage verder niet geduid werd (maar ik lees tot nu toe niemand die ook met dat bezwaar zit, dus dan zal het inderdaad wel aan mijn eigen kijk liggen).

Hoe dan ook, los daarvan is het gewoon leuk. Ik begon nogal sceptisch, dit leek immers wel erg veel op een soort omgekeerde Intouchables, de meest overgewaardeerde film van deze eeuw, maar deze film voelt een stuk oprechter aan, is regelmatig behoorlijk grappig en op momenten ook wel aangrijpend.

Tony is een heerlijk personage (hoewel die Italiaans-Amerikaanse sjacheraars met losse handjes altijd redelijk makkelijk scoren zijn) die echt goed vertolkt is. Als Rami Malek niet in de weg had gezeten had Viggo Mortensen die Oscar van mij best mogen winnen.

Of het de Oscar voor beste film verdient weet ik niet helemaal, op zich doet de film ook weer niet heel veel nieuws (er zat een handjevol momenten in die ik exact zo kon voorspellen), maar voor het kijkplezier een prima voldoende.

3,75*

Are you ready to feel good?

Green Book is een feelgood film tot de max die soms wel net het randje opzoekt, maar gelukkig ook veel dingen goed doet. Dit is hoofdzakelijk te danken aan Mortensen en Ali, die hier een geweldige chemie hebben. Met name de scene's in de auto zijn goed, en ook regelmatig grappig.

Sowieso zit de kracht hem hier in de personages waarbij ik Mortensen hier het sterkst vond. Je beleeft het verhaal vanuit Tony's belevingswereld en ziet ook dat zijn eigen beleving veranderd. Wel vond ik het jammer dat niet duidelijk werd waarom Tony zelf aanvankelijk ook racistische trekjes had, wat pijnlijk geïllustreerd werd door de glazen in de afvalbak bij het begin van de film.

Hoewel ik wel begrijp dat de familie van Don Shirley het de makers kwalijk neemt op de manier hoe Don in de film neergezet wordt, maakte het dit voor mij niet meteen een slechte film. Ja, er had dieper ingegaan kunnen worden op zijn verleden en ja, het is een gemiste kans dat de makers dit nu niet gedaan hebben, maar de groeiende band tussen de twee heren die uit twee totaal verschillende werelden komen, wordt nog steeds goed neergezet. Het meest kwalijk vind ik dan zelf nog wel dat de familie van Don aangeeft dat de twee nooit echt bevriend zijn geweest maar aan de andere kant...dit blijft Hollywood. Vooral het kerstdiner aan het einde, is een goed voorbeeld waarbij de film op het randje van goedkoop opgewekt sentiment gaat zitten.

Over de gehele linie is Green Book op zijn minst wel heel vermakelijk te noemen en was ik positief verrast. Dat is vaak wel anders bij veel Oscar winnende films.

3,5*

Green Book.

Over de film kan ik kort zijn: het is een leuke, gezellige feelgood film. Twee tegenpolen krijgen, hoe kan het ook anders, langzamerhand wat waardering voor elkaar. Uitgekauwder dan dat krijg je het niet. Maar dat is niet erg omdat het ook nooit verveelt. Zo ook hier niet: beide heren spelen goed, de film is mooi gemaakt en de set dressing is echt prachtig. Het is echt 60s ten top.

Maar dan de verwachtingen die je krijgt door die stomme Oscars. Beste film. Beste original screenplay. Beste mannelijke bijrol. Om bij dat laatste te beginnen: Mahershala Ali is een geweldige acteur, maar als je hem briljant wilt zien acteren dan moet je het derde seizoen van True Detective kijken. Daar speelt hij de sterren van de hemel. De rol van "Doctor Don Shirley" is zo makkelijk dat iedereen dit had gekund. Is dit dan een #WhyOscarsSoWhite sympathie-prijs? Je zou het bijna denken.

Dat geldt in elk geval zeker voor de beste film-Oscar. Want kom nou. Het is een bromance / dramady / roadmovie met racisme als achtergrond. Het is geen film over racisme. Het lijkt alsof men dit er heel erg graag in wil zien: oh het is politiek correct, stelt racisme aan de kaak, laten we dat vooral belonen.

De kritiek die de film krijgt is dan ook volkomen terecht: een "suikerspin versie van de werkelijkheid" (zie: Beste Film, maar ook een 'suikerspinversie van de racistische werkelijkheid' | NOS

De transitie van hoofdpersoon Tony Lip is weliswaar grappig maar eigenlijk natuurlijk volkomen ongeloofwaardig. Aan het begin van de film zie je hem nog twee glazen weggooien waar zojuist twee zwarte heren uit gedronken hebben, maar in een tijdsbestek van twee maanden is hij ineens dikke maatjes met een man van een ras dat hij tot voor kort blijkbaar nog te vies vond om aan te raken.

De makkelijke, oppervlakkige maar veelal grappige scènes maken dat je dit eigenlijk niet merkt, maar ga over deze film nou niet al te moeilijk doen en maak er niet meer van dan het is. Het is dus is alles behalve een geloofwaardig aanklacht tegen racisme.

De waardering die ik heb voor deze leuke feelgood film wordt dan ook compleet overschaduwd door de saus die de politiek correcte goegemeente er overheen giet.

3,5 sterren

P.S. Mortensen is hier 60 jaar oud maar speelt een kerel die op dat moment 32 was (met kleine kinderen en alles). Vreemde casting keuze eigenlijk.

Geweldige road movie, waarin de karakters goed worden neergezet. Persoonlijk hou ik daar van zo rol je ook lekker de film in. Een ander vind dat wellicht storend maar dan moet je geen drama / komedie kijken.

Er wordt goed geacteerd, ik vind het te makkelijk om het op het oude racisme verhaal te gooien.

Dat de film daarom zulke hoge ogen gooit bij de oscars!!

Zeer geslaagde en overtuigende film deze Green book terwijl ik door het onderwerp en de informatie vooraf (gelukkig was dat bij mij niet al te veel) aanvankelijk nogal sceptisch was.Dit soort verhaal hebben we,al dan niet in deze context natuurlijk al vaker gezien (waar twee tegenpolen naar elkaar toegroeien) dus origineel of verrassend is het niet echt.

Wat dat betreft was het al een voordeel dat ik nog nooit van Don Shirley gehoord had want zijn muzikale loopbaan was,zeker gezien zijn afkomst,opleiding en tijdsperiode natuurlijk wel vrij uniek en qua richting zelfs uitzonderlijk te noemen (klassiek piano wat hij later mixte met diverse jazzvormen).

Dat gaf voor mij Green book al een flinke kwaliteitsinjectie en het zeer sterke acteren van zowel Viggo Mortensen als Mahershala Ali deed voor het grootste gedeelte de rest.Vond de chemie tussen beiden de film naar een behoorlijk hoger plan tillen.

Daarnaast was het script ondanks de bekende,maar mij totaal niet storende clichés vrij inventief,iets wat nog doorgetrokken werd naar de nog betere uitwerking.

Dat kwam bijvoorbeeld ook tot uiting in het mooie camerawerk en kleurgebruik.

Ook een compliment voor regisseur Peter Farrelly,die vooral bekend is van,het nu niet echt subtiele komedie werk en nu met Green book met afstand de beste film uit zijn loopbaan heeft gemaakt.

Uitstekende combinatie van 'feel good' movie en drama derhalve,die zijn uitwerking bepaald niet mist.

“So if I'm not black enough and if I'm not white enough and if I'm not man enough,

then tell me, Tony, what am I?”

De film heeft een aanloopje nodig, maar eenmaal onderweg word je al snel ondergedompeld in de mensonterende, hypocriete toestanden in het zuiden van Amerika in de heftige jaren 60. Niettemin is de film ondanks de vele pijnlijke momenten zeker niet zwaar op de hand. Je moet ‘m volgens mij dan ook niet somberder maken dan ie is. In z’n kern is het naar mijn mening een goedgevoel film.

2018 was een uitstekend filmjaar met veel toppers. Hoewel niet mijn eerste keuze kan ik wel leven met het feit dat “Green Book” uiteindelijk de Oscar voor beste film in de wacht sleepte, want het is doodgewoon een erg goede film met een beklijvend verhaal —geïnspireerd door ware gebeurtenissen— en uitstekende vertolkingen van Viggo Mortensen en Mahershala Ali.

Allicht dringt zich de vergelijking op met de Oscar-winnaar van 1990: Driving Miss Daisy. Ik heb die film een maand geleden voor de zoveelste keer herzien en eerlijk gezegd vind ik die toch nog een tikkeltje beter dan “Green Book”.

Mijn eerste (cynische) ingeving was: "vast weer zo'n typische roadmovie met twee personages die qua karakter en achtergrond verschillen en gedurende de film naar elkaar toe groeien. Natúúrlijk valt de Academy voor zulke feelgood-films. Zeker met een achtergrond van racistisch Amerika in de 60's is ook nog eens heel actueel om een dergelijke thema extra in het zonnetje te zetten, zeker door een Academy die ervan beticht wordt #sowhite te zijn."

Qua verwachtingen zat ik er niet heel erg naast. Ja, het ís een roadmovie, er ontstaat inderdaad een amicale band tussen Tony Lip en Dr. Shirley en de racistische toon ligt er af en toe behoorlijk dik bovenop. De film heeft een duidelijke boodschap en steekt die niet onder stoelen of banken. Ook wordt er niet geschuwd om flink te spelen met de emoties en verwachtingen van de kijker.

De films probeert hier en daar opvallend op de emoties in te spelen en een duidelijke boodschap mee te geven. Het voelt een beetje als goedkoop scoren.

Toch deerde dat me niet. In al haar eenvoud wist de film me toch te ontroeren. Het is sympathiek gebracht (hoe Tony Lip opkomt voor Dr. Shirley en hoe ze elkaar tot inzicht laten komen) en bij vlagen zielig of juist grappig. Nou én dat sommige zaken wat rooskleuriger zijn weergegeven en emoties er zo dik bovenop liggen. Het is een feel-goodfilm pur sang en het wérkt, net zoals Forrest Gump of Shawshank Redemption destijds werkten (die beide ook zeer goed werden ontvangen door de Academy).

Of het daadwerkelijk Oscarwaardig was, daar valt over te discussiëren. Persoonlijk hou ik meer van ambivalente films met een diepere boodschap, maar een goed gemaakte feel-goodfilm kan ik op zijn tijd heus waarderen. Niet in de laatste plaats door het prima acteerwerk van Viggo Mortensen en Mahershala Ali.

“You never win with violence. You only win when you maintain your dignity.”

Peter Farrelly weet met Green Book een feel good film te maken over een serieus onderwerp. Mensen die een diepgaande en realistische film hadden verwacht over racisme in het Zuiden van Amerika in de jaren 60 komen van een koude kermis thuis, en wat dat betreft snap ik wel waar de kritieken vandaan komen.

Het karakter van Tony Vallelonga wordt ook een stuk beter uitgewerkt dan dr. Shirley, en dat is een discutabele keus als je een film wil maken over racisme. Voor een film met de naam Green Book wordt er ook weinig gedaan met de betekenis van de naam, en wat het betekende voor een zwart persoon in de jaren 60. Ik denk dat Farrelly ook geen realistische en serieuze film voor ogen had, en meer een feel good film wilde maken over de vriendschap tussen Vallelonga en Shirley. En wat dat betreft is de film geslaagd. Dat komt ook door het fantastische acteerwerk van Mortensen en Ali, en vooral de humor is sterk gedaan.

Te zwart voor de witten.
Te wit voor de zwarten.
Te homo voor een heteroseksuele meerderheid.
Dus blijft Don Shirley alleen achter, als koppige, eenzame, eerbare Don Quichot in gevecht met de grootste windmolens van zijn tijd: racisme, vooroordelen, bekrompenheid.

Peter Farrelly komt met zijn ‘Green book’ precies op het goede moment, nu raciale thema’s de Amerikaanse actualiteit wederom beheersen. De film toont dat het beste instrument tegen angst en haat eruit bestaat het grote onbekende gewoon te leren kennen. Ontvankelijkheid en onbevangenheid als sleutelwoorden voor een betere wereld. En geweldloosheid, als noodzakelijke voorwaarde om dialoog en begrip te faciliteren, en het eigen gelijk te onttronen als een gemakzuchtig construct dat morele luiheid legitimeert.

Nog gehoord, zegt u? Niets nieuws onder de kwakkelzon van deze halfbakken zondagmiddag? Dat kan best zijn, maar zoals het vaak gaat met waarheden: we kennen ze al, maar moeten ze nog kunnen internaliseren ook. Via ontroering lukt dat, en aan ontroerbaarheid in ‘Green book’ geen gebrek. Don Shirley's muziek mag dan halfslachtig uit de film naar voor komen, Farrelly had vooral een portret van een tijdperk op het oog, en van een man die groter was dan zijn muziek. Viggo Mortensen en Mahershala Ali spelen trouwens de pannen van het dak, kortom muzikaal hoeft de honger heus niet gestild. En ah, wat is die ‘Intouchables’-achtige insteek hartverwarmend.

Een lach, een traan, in een saus van Hollywoodiaans hoopgevend positivisme. Eerst breekt Farrelly harten, om de stukjes nadien keurig te lijmen. Dank u, dank u.
Aan de kwakkelzon, aan deze halfbakken zondagmiddag, aan u, aan allen: fijne witzwarte kerst!

3,75*

nogal belegen filmpje dat thema's keurig binnen de lijntjes aankaart en niet al te hard en net weinig genoeg tegen schenen aan schopt om echt te beklijven. Het voelt ook allemaal een beetje cru aan nu nog met zo'n film te komen terwijl de actualiteit genoeg aanleiding geeft rassenproblematiek aan te kaarten.

Ondertussen zijn de rollen best goed vertolkt en kijkt het aardig weg. Het ligt er maar een beetje aan in welke stemming en verwachtingspatroon je dit kijkt. Tijdens het kijken vond ik het nog best oke allemaal, maar ik merk dat daar alweer niet zoveel van over is.

Wat meteen opvalt in deze film is de verbluffende weergave van de sfeer uit de early sixties met het racisme in volle bloei in de States.

Het fenomeen om als zwarte artiest afstandelijk en om hypecriete redenen aanvaard en zelfs om de kunst bewonderd te worden door de blanke elite, maar daarnaast de harde vernederende wetten moet ondergaan, werd onlangs nog in de documentaire die ik zag over Sammey Davis Jr dik uitgesmeerd.

En wat ook daarbij kwam was dat rasgenoten het sukses absoluut niet op prijs stelden.

Dit alles wordt prachtig weergegeven in deze "Green Book" dat bovendien de verdienste heeft alles zeer aanschouwelijk en genietbaar voor te stellen, met spontane, gevatte en heel vaak zeer grappige dialogen en toestandjes.

Evolueert de film wel naar een feel-goodie, de term "hartverwarmend" is er wel aan verdiend en bovendien is het naar elkaar toegroeien van twee totaal verschillende mensen heel vlot en aanvaardbaar uitgewerkt.

Viggo Mortensen zet in deze topfilm een topprastatie neer.

Hou van een goede roadmovie en deze is er zo eentje.

Is een echte feelgoodmovie. Enige humor, enkele racistische vooroordelen (die niet al te zwaar doorwegen, maar wel typerend en realistisch voor de tijd waarin de film zich afspeelt) en vooral hoe een vriendschap tot stand komt tussen twee totaal verschillende karakters. Deze film vertelt echt een verhaal en dat zie je niet veel meer. Het feit dat het een waargebeurd verhaal is geeft het verhaal nog een extra meerwaarde. Kan me vinden in het feit dat deze de Oscar 2019 kreeg voor beste film...

Viggo Mortensen al lang niet meer gezien op het grote scherm, wat mij verbaasd gezien deze prestatie. Topprestatie.

Sinds lange tijd niet zo genoten van een film .

De Oscars zitten er soms behoorlijk naast , en dit geeft alle ingrediënten van vals en gemakkelijk sentiment .

Maar dit was werkelijk waar een heerlijke rit ,letterlijk en figuurlijk .

Bijna de hele tijd met een enorme smile zitten kijken .

Enige minpuntje was het makkelijke einde , maar goed dan waren we al ruim twee uur onderweg , je moet het toch afronden .

Maar zo kan het nooit gegaan zijn lijkt me .?

Prachtig , grappig , onderhoudend ,

Steekt met kop en schouders boven de rest uit .

Kleurloze kerst.

Dat Spike Lee zijn irritaties niet onder stoelen of banken stak toen Green Book de belangrijkste Oscar won, moge duidelijk zijn. De vraag is echter of hij geëmotioneerd raakte vanwege het passeren van zijn eigen inzending of vanwege het erbarmelijke niveau van de mierzoete film, die overigens door vrijwel iedereen - publiek én pers - omarmd werd. De regisseur was zichtbaar boos en probeerde zelfs het theater te verlaten, maar werd tegengehouden bij de deur. Nu zijn er slechtere films vandoor gegaan met het felbegeerde beeldje, maar Green Book doet aardig mee in die rij.

Het valt natuurlijk ook niet mee om zo’n beladen verhaal in een filmjasje te steken. En dat het brein achter Dumb and Dumber dat juist moet doen, want er moet kennelijk ook gelachen worden, maakt het welhaast nog lastiger. Het eindresultaat is bijna beschamend en vrijwel elke scène is dusdanig flauw en voorspelbaar dat het woord cliché een understatement is. Lachen? Je kunt je evengoed afvragen waarom het publiek dit wél lekker vindt smaken. Misschien vanwege het 'waargebeurd-gehalte' en zware thema in luchtige uitvoering.

De familie van hoofdpersoon Don Shirley was net als Lee minder te spreken over de film. Volgens hen stak het verhaal nogal anders in elkaar en was er bijvoorbeeld geen sprake van een tour door het racistische zuiden van de VS maar moest Villalonga de muzikant juist rijden langs zwarte universiteiten en dergelijke. Maar goed, zoiets levert natuurlijk een film van niets op moet men gedacht hebben. En wat men bedacht leverde goed geld op, want het succes was ongekend en ’t betrof niet eens een echte Walt Disney. Ook geen Hallmark of iets dergelijks. Oscargoud bleek geen grap.

Toch blijft het vreemd dat een film waarin een van de hoofdrolspelers zo verschrikkelijk schmiert dat het echt lastig is om hem te geloven, zoveel goede recensies krijgt. Het acteerspel van de doorgaans betere Viggo Mortensen is namelijk op z’n zachtst gezegd overdreven. En de softe en uiterst voorspelbare benadering van dit onderwerp verdient ook niet echt een hoofdprijs. Veiliger kun je een film bijna niet maken. Elke verrassing blijft uit. Tenenkrommend is het moment dat de witte hoofdrolspeler de zwarte man voor het eerst in zijn leven gefrituurde kip laat eten. Er mag gemorst...

Alle goede bedoelingen ten spijt – racisme is uiteraard verschrikkelijk – is Green Book nogal slappe hap. Niet zozeer omdat er vanuit het perspectief wordt verteld van ‘n stereotype racist, maar omdat het resultaat zó ontzettend kleurloos is. De Italiaanse uitsmijter leert de zwarte kunstenaar luisteren naar popmuziek (geen Nat King Cole vreemd genoeg) en deze leert de simpele arbeider niet te stelen. Ondertussen krijgen ze een band met elkaar. Voor het leven, zo benadrukken de eindtitels met echte foto’s voor het authenticiteitsgevoel. Uiteindelijk blijkt het dan tóch een kerstfilm te zijn. Gelukkig maar...

**

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Aangenaam!

Beter dan verwacht, de film wordt vooral gemaakt door het prachtige loslippige karakter van Tony Lip, die natuurlijk botst met zijn werkgever op stand. Film weet gemakkelijk te ontroeren en een paar pijnlijke zaken aan te stippen. De scene waar ze stoppen op het platteland en alle ''zwarte'' landwerkers aanschouwen had niet gehoeven natuurlijk. Rest zeker een fijne feelgoodfilm hoe vreemd dat ook mag klinken gezien de gewichtige materie die hij probeert te belichten gedurende de jaren `50/60 in het Zuiden van de VS. Lef zou je de film dus zeker kunnen ontzeggen, maar een luchtige film rondom een zwaar thema smaakt ook best goed zo af en toe. 4*

Green Book is een film die keurig binnen alle lijntjes kleurt, maar soms is dat helemaal niet erg. Dit is een feelgoodfilm die mij in ieder geval wel aansprak, ook al zou je op diverse punten wat kritiek kunnen hebben.

Grootste pluspunt aan deze film zijn de beide hoofdrolspelers, Viggo Mortensen en Mahershala Ali. Alhoewel ze allebei een nogal karikaturaal personage hebben ontsporen ze allebei net niet zodat het menselijk genoeg blijft. Beide mannen leveren een geweldige prestatie wat resulteert in een geloofwaardig verloop van de film, ook al begreep ik achteraf dat niet alles op waarheid is berust zoals wel wordt beweerd.

De film deed me denken aan 'Intouchables', maar dan precies omgedraaid. Meestal zien we een andere rolverdeling, maar dit heeft Farrelly prima weten weer te geven. Sowieso verwacht je van deze regisseur helemaal geen film als deze wanneer je bedenkt dat hij onder andere het gedrocht 'Movie 43' op z'n naam heeft staan.

Of deze film terecht de Oscar heeft gewonnen voor 'Beste Film' kan ik nu nog niet beantwoorden. Daarvoor heb ik nog niet alle genomineerde films gezien. Maar dat dit hoog scoort bij de Academy verbaast me niks.

4*

Uitstekende film waarin een uitsmijter tijdelijk zonder werk zit en een baantje als chauffeur aanneemt. Deze roadmovie die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal speelt zich af in 1962 in het zuiden van de VS en is onderhoudend van begin tot eind. De opzet van twee totaal verschillende personages die elkaar beter leren kennen is niet bepaald vernieuwend. Een afwijkende film binnen het oeuvre van Peter Farrelly. Vanwege de heerlijke rol van Viggo Mortensen nog net 4.0 sterren.

Mooie sfeervolle film uit de jaren '60 met een mooie boodschap.

Geweldige prestatie van Viggo Mortensen en Mahershala Ali die rol spelen zoals je ze nog nooit eerder hebt gezien.

Verwacht echter geen nieuw of diep verhaal die je helmaal omver blaast.

Goede film, goed gemaakt, maar niets bijzonders

Zonder verwachtingen deze eens bekeken en was aangenaam verrast door deze film. Viggo Mortensen en Mahershala Ali waren erg goed en een prima duo. Ook het verhaal was boeiend gebracht en verveelde zeker niet, ondanks de lange speelduur.

Verder zag de film er prima uit.

Ja, ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst een film de volle mep van 5 sterren had gegeven. Tot ik Green Book zag. Een wonderschone film die volledig aan mijn smaak voldoet. Het waargebeurde verhaal is mooi uitgewerkt, met soms wat zwaardere scenes, maar de humor overheerst duidelijk. En dat is het mooie aan deze film. Het is allemaal niet te diepzinnig, niet te dramatisch. En dat hoeft ook niet (altijd).

Wat heeft Farrely toch voor een prachtige sfeer gezorgd. Iets wat je niet echt zou verwachten. Deze man (samen met zijn broer) was in de jaren 90' goed voor een aantal top komedies, maar dit had ik niet van hem verwacht. Je wordt vrijwel direct meegezogen in de jaren 60' sferen. Prachtig gefilmde natuurshots, dat heel toepasselijk is bij een roadmovie. Zoals het eigenlijk hoort. Stad/dorp scenes zien er ook sfeervol uit. De sfeer is echt een grote pluspunt van deze film. Daarnaast uiteraard de mooie opbouwende vriendschap tussen Lip (Mortensen) en de muzikant (Ali). Beide heren acteren erg goed. Vooral Mortensen. Prachtig staaltje acteerwerk. Lekker fatsig ziet hij eruit, die hele film door alleen maar eet en anders in de brieven het over eten heeft. Hilarisch! De muziek is ook top. Tja eigenlijk alles wel, vind ik.

Dit is ook zo'n film die ik graag nog een keer zou willen zien en ik denk dat ik hem dan alleen nog meer kan gaan waarderen. Terechte Oscar gewonnen voor Beste film uit 2018 *****

Deze film heeft mij net als velen hier aangenaam verrast. Ik schrok wel van Lip (Mortensen). Heeft hij voor de film zijn buik volgevreten? Zag er ongelooflijk vadsig uit. Een van zijn beste films vind ik nog steeds Hidalgo, maar dat terzijde. De opbouw van Green Book zag er goed uit en details waren tot het laatst in de puntjes verzorgd. Niets werd aan het toeval overgelaten en zowat alles kwam ter sprake. De gesprekken in de auto waren vermakelijk. Grappig is dat Lip van Ali vooral een soort opvoedcursus kreeg, al vraag ik mij af of Lip er zijn voordeel mee deed. Okay zijn liefdesbrieven sprongen er nu uit, voor rest bleef hij vooral lomp. Het was moeilijk voor 'm om zich in te houden. De ferme klap was dan ook een spontane reactie Mooi is dat Ali vooral heel rustig bleef en er later nog eens fijntjes op terugkwam. De achtergrond van Lip zelf bleef wel een beetje onderbelicht, maar dat vond ik niet erg. En het eind was redelijk voorspelbaar. Zoals de tweede staande houding en eindstuk. De laatste performance act vond ik geniaal. Precies zoals ik ook had gehoopt. Het groene boekje is ook wel apart. Grappig dat ze daarom? ook voor een groene auto hadden gekozen.(?)Het boekje stond symbool voor welke vrijheden de donkere bevolking had. Welk hotel je beter wel en niet kon nemen in het zuiden van Amerika.

Opvallend is dat de echte hoofdrolspelers zijn overleden in 2013.

Beeld en geluid zijn subliem. Alleen is jammer dat de extra's geheel niet zijn ondertiteld.

Film 4.5
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Extra's 2.0

Mooie film met fijne muziek en sterk spel van de hoofdrolspelers waarvan de onderlinge chemie goed werkt. Het is een roadmovie die een tijdsbeeld schetst van het rurale Amerika begin jaren zestig.

Aanrader.

“You never win with violence. You only win when you maintain your dignity.”

Bijzondere maar zeker een erg leuke film. De film is veelvuldig winnaar van de ‘Oscars’ in 2019, ik dacht zelfs de beste film? Dit zet natuurlijk een ontzettend hoge druk op de film en tijdens het kijken verwacht je veel, deze zijn dus toren hoog. Toen mijn opa en oma rond de kerst deze film met uitgenodigden hadden gezien op een speciaal feest (geen idee verder hoe en wat) kwam de film eigenlijk steeds meer op mijn netvlies te staan. Op zoveel momenten word deze film genoemd, dan moet ik hem zien. Vandaag tijdens mijn zoektocht naar welke film ik wou zien viel deze weer gauw voor mijn ogen en heb ik hem gelijk maar aangezet. Ik heb genoten dat zeker weten, maar echt een winnaar van het jaar 2019 vond ik het zeker niet.

De film begint eigenlijk vrij leuk, met een kleine introductie naar de ruige en racistische uitsmijter ‘Tony Lip’. ‘Lip’ is haastig opzoek naar klusjes omdat zijn huidige baan tijdelijk stop gezet was, en komt hierna terecht bij de pianist en musician ‘Dr. Donald Shirley’. De twee gaan vervolgens in samenwerking met elkaar en trekken er op uit omdat ‘Dr. Donald Shirley’ een tournee gaat spelen. De twee worden bevriend onderweg en leren elkaar door en door kennen.

De acteerwerken in de film zijn prachtig. Hoe ‘Viggo Mortensen’ en ‘Mahershala Ali’ op elkaar zijn ingespeeld was werkelijk waanzinnig en ook erg leuk om te zien. ‘Viggo Mortensen’ vervuld de rol van de racistische Italiaan ‘Tony Lip’, heerlijke rol die ook vrij ‘stoer’ overkwam. ‘Mahershala Ali’ speelde de rol van de nette negroïde ‘Dr. Donald Shirley’. Ook ‘Linda Cardellini’ deed het leuk, ik ben stiekem altijd al een beetje verliefd op haar geweest, kan er niks aan doen. Leuke rol, niks bijzonders maar wel nog steeds een aantrekkelijke vrouw.

De film kent leuke soundtracks, erg funkie en zeker leuk. Ook vond ik het pianospel nog lange niet verkeerd om te horen, en dat als ‘metalhead’ zeggende ben ik wel wat ruigere geluiden gewend en geliefd om mijn oren heen. Toch vond ik de muziek leuk, kwam er makkelijk door heen en het had een goede sfeer die de film goed vulde.

De jaren zestig look van de film knalde er leuk uit. De auto’s de kleding maar ik denk ook één van de grootste statements in de film: racisme. De hatende Amerikanen lopen nog voorop en dat is in veel opzichten goed te merken: racistische restaurants, politieagenten en publiek is het gene waar ‘Dr. Donald Shirley’ mee te maken krijgt maar ook mee moet leren leven. Het zijn harde scenes maar wel een kern van waarheid, eentje wat we in de hedendaagse maatschappij niet meer veel merken maar nog steeds heel erg veel aanwezig is.

Ik heb dus best genoten van de film. Niet alleen van het leuke verhaal maar ook van de vriendenbond wat ontstond en de achterliggende gedachten op veel punten. Toch wel een leuke zit maar zeker niet oscarwaardig als beste film in mijn ogen, dat was voor 2019 wel iets anders. Afijn, prima film en kijkt snel en makkelijk weg.

4.0*

Prachtige film, prachtige muziek en uitstekend acteerwerk. Interessant thema en een mooie schets hoe de relatie tussen beide hoofdpersonen zich ontwikkeld. Van beide kanten.

Interessante feel good die niet voor niets in de prijzen viel. De film heeft even nodig op gang te komen en tot zijn ware essentie te komen, maar dan heb je ook heel wat.

Wat Tony nu eigenlijk in het begin met de hoed uitspookt, met het gevolg dat hij zonder werk zit, ontgaat me een beetje. Desondanks zet Mortensen een grappig beeld neer van de platvloerse maar innemende vraat Tony. Een beeld die overigens niet een grotere tegenstelling kan vormen met het heerschap dat hij rond moet rijden, toch lijkt Tony, naar mate de film vervolgt, absoluut de juist man op de juiste plaats. Een 'troubleshooter' die heel wat oplost, maar toch vanuit de optiek van Shirley de schijn tegen heeft, iets dat soms voor hilarische maar ook voor tenenkrommende wrijving zorgt.

Nu zal het volgende wat ik ga zeggen persoonlijk zijn, voor iedereen een eigen of andere ervaring, en vooral te maken hebben met je eigen achtergrond. Maar ik voel bijzonder veel sympathie voor 'het boefje' Tony, die weliswaar zo zijn maniertjes heeft en leeft naar de regels van de straat, maar in mijn beleving wel eerlijk is en voor zijn woord staat. Daar staat Shirley tegenover die ik, naar mate de film vordert, steeds arroganter vind en uit te de hoogte. Een man die dringend een realitycheck nodig heeft over 'de echte' wereld en tot de helft van de film zich alleen maar belerend uitlaat over wat wel en niet hoort. Een man die tot mijn verbazing een graad in psychologie heeft, maar er in faalt zijn eigen slimheid en geleerdheid om te zetten in een normale toon. Onuitstaanbaar vind ik het moment waar alle blaam Tony treft eenmaal in de cel na het slaan van de agent, dat Shirley zelf de meest domme dingen doet zoals de kroeg, of nog erger, de seksuele uitspatting in een staat waar zijn aanwezigheid al niet eens gepruimpt wordt, vergeet hij daarmee. Dingen die ik een slimme man als hem vele malen zwaarder aanreken, dingen waar Tony hem meer dan behoorlijk uit red. Nee, Shirley kan aan mij niet hard genoeg van zijn troon afdonderen met zijn hoog verheven toon, iets dat uiteindelijk gebeurt.

Green Book schetst uiteraard een nijpend situatie rond de ongelijke behandeling van gekleurden, en een feel good verhaal waar beide mannen iets leren van elkaars situatie, en nader tot elkaar komen. Maar vooral vind ik dat Green Book laat zien dat niemand zonder vooroordelen is. Tevens wordt subtiel het verschil gebracht tussen het hebben van een principiële mening en een uiteindelijk situatie die je raakt. Iets dat vooral op racisme zou kunnen slaan, maar in dit geval eerder betrekking heeft op de veiligheid van Shirleys troon die alles aangereikt krijgt, toch niet beseft hoe het leven is voor lagere delen van de bevolking, zich er wellicht zelfs te goed voor voelt. Neem het niet uit de hand willen eten of het afslaan van het spelletje bij zijn hotel. Maar onder het moto; alleen is ook maar alleen, met of zonder idealen, komt daar toch een knieval.

Green Book is een film waar veel van te leren valt en voor veel mensen een spiegel zal bevatten, of ze het door hebben is een andere vraag. Mortensen is geweldig, maar Ali boert ook een aardig potje mee. Verder valt de sfeer en authentieke aankleding op. Green Book mag daarom met recht een meer dan prima film genoemd worden. Kanttekening is echter wel dat critici aanhalen dat het verhaal teveel gezien wordt vanuit het blanke personage, en dat de familie van Shirley niet gevraagd is voor advies betreffende het script, sterker de familie vind het afgeschilderde portret van Shirley leugenachtig.

Meer komedie dan drama, het is allemaal zeer luchtig aangepakt. En dat met een onderliggend thema rond racisme, dat helaas nooit durft bovendrijven. In tegendeel, het voelt nogal ongemakkelijk. De witte redder van de zwarte man in problemen. Meer nog, hij moet de zwarte man leren hoe zwarte muziek klinkt en wat zwarte gewoonlijk eten. Het zal denkelijk niet zo kwaad bedoeld zijn door de makers, maar een film als dit anno 2020 moet toch beter weten. En als je een biografie over een pianist brengt, zet dan die man centraal en niet de chauffeur. Het script is meegeschreven door de zoon van Vallelonga, wat de vrij witte insteek verklaart. Normaal maakt me dat niet veel uit, maar als je een film maakt waar racisme toch een belangrijk thema wil aankaarten, komt dat niet goed over. Dat zo'n film dan wint boven Black Panther en zeker BlacKkKlansman, kan ik me goed voorstellen dat Spike Lee hier niet mee gediend is.

Wel positief zijn de twee hoofdrolspelers die voor heerlijke scènes zorgen en op elkaar ingespeeld zijn. En los van het onderwerp rond racisme is de humor niet zo slecht. De film zorgt voor een gezapige roadmovie, al is het zeer voorspelbaar. Een zoete kerstfilm, maar meer wordt het nooit.

Nadat "Green Book" van regisseur Peter Farrelly (o.a. "Dumb & Dumber (1994)" en "There's Something about Mary (1998)") onverwachts in 2010 drie Oscars binnen sleepte voor "Beste film", "Beste mannelijke bijrol" en "Beste originele scenario", was mijn interesse gewekt maar tot heden had ik deze film nog niet gezien. Omdat ik aankondigingen zag op "Film1", heb ik hem dan eindelijk gisteravond bekeken. Wat lijkt op een simpele Roadtrip film, is daadwerkelijk een fijne komedie/drama film, die begint als een puur functionele en financiële deal en die uitmondt in een prachtige vriendschap.

Wanneer de zwarte pianist Dr. Don Shirley (Mahershala Ali) in 1962 op zoek is naar een lijfwacht voor zijn tournee door het zuiden van Amerika, waar nog strenge segregatiewetten gelden, komt hij in contact met de witte Tony Lip (Viggo Mortensen), een Italiaans-Amerikaanse uitsmijter die graag wat wil bijverdienen als chauffeur en lijfwacht. De twee tegenpolen reizen samen door verschillende "blanke" staten aan de hand van een speciale groene reisgids die hen informeert over plekken in het zuiden van de Verenigde Staten waar Afro-Amerikanen welkom en veilig zijn. Tijdens hun reis worden zij geconfronteerd met hun tegengestelde persoonlijkheden, gevaar en racisme maar ook met onverwachte vormen van menselijkheid en een volle dosis humor.

Green Book wordt gedragen door humor. De basis hiervoor ligt in de twee compleet tegenovergestelde werelden, namelijk zwart vs blank, rijk vs arm, elitair vs streetwise en ga zo maar door. Dankzij het geweldige acteerspel van Viggo Mortensen en Mahershala Ali is Green Book een fijne feelgood film geworden, die wel wat aan lange kant is met circa 120 minuten. Ook had ik wat meer van het racisme verwacht (waarschijnlijk onterecht gezien het soort film), want op de zware thema's en confronterende gebeurtenissen wordt zelden doorgepakt. Ze doen tijdens hun reis (die na circa 30 minuten begint) elf plaatsen in het Zuiden aan waar bijna overal wel wat is, maar het is wel maar steeds kort in beeld en het is ook nooit echt heftig of schokkend.

Zo is er o.a. gedoe met een Steinway piano in de plaats Hanover (Indiana) waar Tony iemand slaat, ruzie in een bar in de plaats Louisville (Kentucky), gedoe om een toilet in een huis in de plaats Raleigh (North Carolina), gedoe om een pak in een winkel in de plaats Macon (Georgia), gedoe met racistische politie in de plaats Jackson (Wyoming) die hun ook arresteert (ze komen uiteindelijk vrije via een telefoontje van Robert Francis (Bobby) Kennedy, die destijds minister van Justitie was) als Tony één van de agenten slaat en er is gedoe in een restaurant in de plaats Birmingham (Alabama) waar Don Shirley moet optreden.

De humor is vooral subtiel en luchtig en met name het gedoe om eten (zo eet Tony graag fastfood) levert leuke scènes op. Zo gaat Tony Lip in het begin van de film een hotdog wedstrijd aan met iemand die hij wint met 26:24, stoppen ze onderweg in Kentucky bij een "Kentucky Fried Chicken" restaurant waar Tony een hele emmer vol gebakken kip koopt (onderweg leert Tony Don om KFC te eten) en in een hotelkamer eet hij een hele pizza die hij eerst dubbelvouwt. Tony geeft ook altijd heerlijk commentaar op zijn eten, welke hij soms te zout vindt. Ook is hij blij dat ze naar de plaats Pittsburgh (hun eerste stop op de reis) gaan, want een vriend van hem uit het leger noemde het altijd "Titsburgh", omdat volgens hem alle vrouwen daar enorme tieten hebben

Nadat ze de laatste plaats hebben aangedaan (waar Don Shirley volledig terecht weigert om te spelen, omdat hij namelijk geweigerd wordt in een restaurant), rijden ze weer naar huis (o.a. door sneeuw) zodat Tony weer op tijd bij zijn familie is om daar kerstavond te vieren volgens Italiaanse traditie. Dat gedeelte was behoorlijk zoetsappig (ze worden dan ook weer aangehouden door politie, maar dit keer helpt de politie ze juist) maar wel mooi. Na het einde kom je ook te weten, dat dit een op feiten beruste film is (het op feiten beruste "Green Book" werd geschreven door Tony Lips zoon Nick Vallelonga, die in deze film ook te zien is en gespeeld werd door Hudson Galloway) en krijg je nog wat weetjes over Tony Lip en Don Shirley te lezen zoals:

"Tony Lip en Don Shirley bleven vrienden tot ze een paar maanden na elkaar overleden in 2013."

De film wordt gedragen door Viggo Mortensen (kwam ook de nodige kilo’s aan voor de rol) als uitsmijter Tony Lip die niet vies van een knokpartijtje en Mahershala Ali als pianovirtuoos Don Shirley en hun acteerspel overtuigt en maakt best indruk. Mahershala Ali imponeert met zijn lange armen, statige houding, verfijnde bewegingen en natuurlijk zijn betoverende glimlach. Viggo Mortensen is vooral hilarisch met zijn combinatie van Italiaans en Amerikaans accent en hoe hij doet voordat hij denkt en zo heerlijk zichzelf is zonder schaamte. Het is hartverwarmend om te zien hoe beiden leren van elkaar (de auto is het klaslokaal en de vaak komische gesprekken het lesmateriaal) en hierin groeien.

Hoewel Linda Cardellini geen grote rol heeft als Dolores die de vrouw is van Tony Lip, vond ik haar wel een opvallende verschijning. Don Shirley speelt overigens niet helemaal alleen piano, want hij maakt deel uit van het "Don Shirley Trio", die verder nog bestaat uit de Rus Oleg (Dimiter D. Marinov) op de Cello en George (Mike Hatton) op de contrabas en m.b.t. dat laatste instrument, spelen ze ook in de plaats Amsterdam (New York) het liedje "Drie Chinezen met een contrabas", waarbij ze verkleedt zijn als Chinezen

De vergelijking met de filmhit "Intouchables (2011)" is natuurlijk snel gemaakt en dat is ook logisch. Want net zoals in die film, draait het in deze film ook om twee mannen, hun vooroordelen, aangewezen op elkaar en uiteindelijk om vriendschap en respect. Een verrassend verhaal is "Green Book" zeker niet, alle ups en downs zitten er wel in, maar daar gaat het niet om, wel om de humor en het hoge feelgood gehalte en daar slaagt deze Biografie / Komedie (Roadmovie) prima in.

Leuke film.

Maar Oscarwaardig? Nee, daar ben ik het niet mee eens. Green Book is namelijk gewoon een kleurrijke komedie die lekker wegkijkt en soms de komische snaar goed raakt, maar ook niet veel meer dan dat is. Misschien dat de rassenachtergrond van de film het extra goed in de prijzen doet.

Mortensen en Ali doen het allebei erg goed en weten beiden ook een eigen smoel te hanteren. Ik schrok behoorlijk van Mortensen, want heel goed vond ik hem eigenlijk nooit als acteur. Ali heeft wel vaker bewezen te kunnen acteren, maar deze rol is wel een treetje hoger qua prestatie dan dat hij normaal aflevert. Klasse daarvoor.

Green Book is een film die lang lijkt te duren, maar eigenlijk heel snel aan je voorbij raast. Farrelly slaagt erin een leuke film af te leveren die fris en vlot genoeg aanvoelt. Niet vaak wordt dit bereikt tijdens een komedie, maar Green Book is dan ook net wat beter dan een gemiddelde komedie. Niet dat het verder absoluut hilarisch is, maar het weet soms wel een glimlachje te winnen.

Visueel ziet het er goed uit, al is het allemaal wel wat klassiek. Camerawerk, editing en montage hadden allemaal wel iets indrukwekkender mogen zijn. Cinematografie ziet dan wel weer goed uit, en Farrelly heeft daarnaast ook zeker oog voor detail. Er heerst verder ook een goed sfeertje, al deed deze film me niet echt denken aan de tijd van toen.

Ik heb me zeker vermaakt. De serieuzere boodschap krijgt soms net iets te veel focus waardoor de komedie nooit optimaal tot zijn recht komt, maar drammerig voelt het nergens aan. Hierdoor blijft deze film altijd wel makkelijk uit te kijken en sloot ik de film af met een positief gevoel. Briljant vond ik het niet, maar wel een leuke film.