Godzilla: King of the Monsters (2019)

Gojira on steroids. Goed camerawerk. Kort samengevat; je krijgt wat je verwacht!

Inderdaad Hollywood meuk , maar wel entertainment van de bovenste plank. En dat werkt soms ook wel leuk. Wat zou je anders verwachten bij dit avontuurlijk spektakelstuk? De titel zegt het al zelf. De vele actiebeelden zien er overzichtelijk en duidelijk uit. De monsters worden knap in beeld gebracht. Top vermaak om in de bioscoop te zien. Veel beter dan die van 2014. Deze krijgt een 7/10 en onze tiener geeft een 10 ?. Soms moet het niet meer zijn. ?

Als langlopend Godzilla fan keek ik wel uit naar deze film.

Het positieve deel:

Inzake Godzilla en King Ghidorah waren ze mooi geanimeerd en bevatten ze ook voldoende sfeer (niet zoveel als de Aziaten ze mee kunnen geven, maar voor Hollywood doen prima).

Mothra en Rodan was een stuk minder helaas.

De gevechten duurden (zal wel budget technisch zijn) iets te kort elke keer. Wat we wel voorgeschoteld kregen zag er degelijk uit.

Mogelijk heb ik hier meer plezier uit gehaald als de neutrale bezoeker die minder met de oudere Godzilla films heeft.

Had iets meer (bekende) monsters gehoopt / verwacht.

3D zag er goed uit deze film en had wel een meerwaarde.

Bonuspunten voor Tywin Lannister uit G.O.T. en Eleven uit Stranger Things die beiden een grote rol hadden.

Dan het mindere deel:

Het geneuzel van dat gezin Russel kwam me al snel de keel uit. Diverse cliches werden uit de Hollywood kast getrokken.

Begin van de film ging nog wel, maar in de 2e helft stapelden zich de ongeloofwaardigheden en irritaties zich snel op.

* Er moet wel gezegd worden dat de verhaallijn nooit om over naar huis te schrijven is geweest in Godzilla films, zij het nieuw of oud.

Als conclusie zeker de moeite waard als Godzilla fan / actie spectakel fan.

Minder de moeite waard voor mensen die nog maar moeilijk tegen de uitgekauwde Hollywood actie verhaallijnen kunnen.

4*

"Oh, yeah, sure. Let’s bring him for a beer."

Godzilla: King of the Monsters, is het werkelijk een King of Monsters te noemen? In ieder geval wederom krijgt ie competitie en daar is ie nou niet bepaald blij mee. Het blijkt dat volgens deze film reeks er maar liefs 17 titans verspreid zijn over de hele wereld. Het monster gehalte loopt dus hoog op in deze film en het breekt pas echt los nadat de in ijs zittende driekoppige Monster Zero wordt ontwaakt. Dit monster, in de Japanse mythes (aan dit deel hadden ze misschien wat meer aandacht mogen besteden in de film) King Ghidorah genoemd, heeft een beetje het uiterlijk van een Game of Thrones achtige draak. Over Game of Thrones gesproken, leuk om Charles Dance een rol die we in de serie kennen als Tywin Lannister, in deze film te zien. Naast deze twee zien we onder andere Mothra en Rodan. Mothra ziet er uit als een soort grote vlinder met een lager monster gehalte wanneer ze in beeld wordt gebracht met engelachtige lichtgevende vleugels. Hoewel Godzilla & co eigenlijk de hoofdrollen in deze film spelen, deden de acteurs en dan vooral Milly Bobby Brown (Stranger Things) het goed.

In een rap tempo wordt de kijker geconfronteerd met vechtende monsters die een hoop trillingen en verwoestingen veroorzaken. (Het was lastig om mijn plaspauze uit te zoeken, de afwezigheid van pauzes is echt een nadeel voor mensen met een zwakke blaas..) Het gevecht uit deel 1 wordt in Godzilla: King of the Monsters dus niet dunnetjes overgedaan. Het wordt echt naar het volgende level geheven! Veel tijd om tussendoor even bij te komen heb je dus niet. (Dat heeft de filmliefhebber de laatste tijd sowieso al niet, want de knallers blijven uitkomen week na week..) Ondanks dat het dreigniveau op maximaal staat, is er ook nog wel wat plaats voor sarcastische humor in de film. Hier en daar is de film een beetje over the top, maar zoals ik in de recensie van Jurassic World: Fallen Kingdom al een beetje vermeldde: Welke film over prehistorische/mythe- en fantasie wezens is dat tegenwoordig niet? Naast voor Godzilla liefhebbers is deze film echt voor mensen die graag een spektakel zien waarin reusachtige monsters de lucht tot leven brengen (Oke + wat familiegeneuzel, maar dat zijn we inmiddels wel gewend). Ondanks dat ik volgens de informatie op internet in het volgende deel wederom mijn favoriet Tom Hiddleston (Captain James Conrad in Kong: Skull Island) moet missen, kijk ik wel uit naar Godzilla vs. Kong.

Deel 1 was wel geinig en ook dit deel ziet er visueel best spectaculair uit. Maar het verhaal is ongelooflijk matig, vooral de familiedrama eromheen. Viel zelf bijna in slaap tijdens het eerste uur en dat gebeurd mij nooit in de bioscoop. Cast is wel oké, al speelt iedereen op auto-piloot. Had graag wat meer ruimte voor Middleditch gezien.

2*

"How many of these things are there?"

Meer is niet altijd beter bewijst deze film.

In dit vervolg keert Godzilla weer terug om het op te nemen tegen King Ghidorah, terwijl er nog een blik aan reusachtige monsters wordt opengetrokken. Het is te merken dat men hier gelijk voortvarend van start wil gaan. Het ecologische geneuzel had wat mij betreft alleen wel achterwege gelaten mogen worden.

Waar het eerste deel het gebeuren nog rustig opbouwde, lijkt het alsof je hier te maken hebt met een olifant in een porseleinkast; er wordt simpelweg nergens bij stilgestaan. Het nietszeggende familiedrama slaat ook veelal nergens op. Het is verbazingwekkend dat daar nog zoveel tijd voor uitgetrokken wordt. Hierdoor is de film onnodig lang van stof.

Het is duidelijk dat 'King of the Monsters' leunt op de bombastische actie. Deze scènes zijn audiovisueel erg spectaculair te noemen. Jammer genoeg ben je als kijker al zowat murw gebeukt om er optimaal van te kunnen genieten, waardoor de finale enigszins in het water valt. Een stukje dosering over het geheel had zeker niet misstaan.

Al met al een redelijk vervolg, maar met een kortere speelduur en slim gekozen rustmomenten had hier meer uitgehaald kunnen worden. Hopelijk wordt de clash tegen Kong beter. Overigens wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,5 Sterren.

Zoals verwacht.

Ik kan me wel in de meeste meningen vinden. Visueel is dit behoorlijk overweldigend en overdonderend. Budget is volop benut en dat is overduidelijk. Vond dit visueel ook veel aantrekkelijker dan films zoals Avengers: Endgame en dat is dan ook alles wat de film te bieden heeft.

Het is inderdaad het verhaal en de karakters waar de film zich ongelooflijk in verslikt. Ze beginnen het ook niet echt door te krijgen, maar het verhaal is echt altijd weer hetzelfde. Mega saaie, cliché personages die weer in een gezin zitten met problemen en dan toch zo ver schoppen.

Daarbij bijgestaan door best slechte acteerprestaties. Brown, Farmiga en Ziyi mogen zich best schamen voor hun prestatie. Worden al niet geholpen door het waardeloze script en de manier van in beeld brengen. Daarbij nog een aantal andere figuren die wat meer charme hebben (Chandler, Dance en Watanabe) maar zijn allen best onzichtbaar in het visuele geweld.

Verhaal zelf is ook pijnlijk standaard. Het is wel heel opvallend hoe het gaat lopen, en ik schrik dan toch wel dat het gebracht is door Dougherty, de man die juist iets creatiefs kon brengen in zijn voorgaande films. In het verhaal heeft hij in ieder geval weinig gedaan.

Maar visueel is het het dan ook wel weer waard. Prachtige designs en machtige monsters. Overweldigend in beeld gebracht en soms krijg je er zelfs kippenvel van hoe machteloos de mens er dan bijstaat. The rise of Rodan was erg griezelig, en de scene in het onderwatergebouw als Godzilla langzaam op het gebouw afkomt. Spanning ten top.

Daarbij zijn de monstergevechten erg knap. De sets zijn machtig, de gevechten spectaculair en de ervaring echt maximaal geweldig. Veel spektakel, vooral in het tweede deel, met lekker veel monsters die op indrukwekkende wijze tot leven zijn gebracht op het grote doek.

Je zal beloond worden met de gevechten, die erg knap zijn. Maar het verhaal en de karakters daaromheen zijn zo pijnlijk standaard dat er een deel van de ervaring wel wegvalt. Wel jammer, want met Dougherty aan het stuur kan je er best wat van maken, maar het lijkt erop dat hij niet zo veel vrijheid meer heeft gekregen.

Normaal doe ik nooit reviews maar ga voor de verandering toch eens wat neerzetten. Aangezien dit mijn type film is. Veel actie, (gigantische) monsters, vette CGI en einde van de wereld toestanden. Dit is waar ik van hou.

Godzilla KOTM heeft dan uiteraard mijn verwachtingen ingelost. Ik was hem woensdag avond in 3D gaan kijken en het is voor mij 1 van de beste films die ik ooit gezien heb. Het laatste stuk was gewoon f*cking awesome. De soundtracks waren vet en die laatste scene Bow down to the king!

Ja, de menselijke verhaallijn is misschien niet al te goed maar dat is bijzaak in dit soort films. Het zijn de monsters waar het om gaat.

Over monsters gesproken, met al die nieuwe kaijus erbij zie ik in de toekomst nog wel een soort Monsterverse spin-off over 1 of meerdere van die nieuwe kaijus komen.

De eindscene geeft ook al aan waar het met Godzilla vs Kong naar toe kan gaan. Mischien zien we King Ghidora nog wel terug.

Ik verlang echt niet veel van een Godzilla-film. Het verhaal mag voor mijn part flinterdun en onnozel zijn en de personages onderontwikkeld, zolang het allemaal niet storend werkt. Voor mij dienen die dingen enkel als kapstok voor de monstergevechten. Die gevechten waren in de film die we zojuist gaan zien zijn veruit de spectaculairsten ooit in een G-film. De besten, dat weer niet.

Het verhaal was zoals te verwachten flinterdun en de personages waren maar weinig ontwikkeld, daar verwachtte ik me wel aan, maar niet dat me dat zo zou storen en storen deed me het echt wel. Het was dat sommige gebeurtenissen en karakters echt ergerlijk waren en dat werd ook al niet geholpen door soms erg verwarrend gemonteerde passages.

De monsterscenes en speciale effecten, net als de muziek waren dik in orde, maar dat was niet genoeg om te kunnen spreken van een geslaagde film. Nee, ook niet voor een Godzilla-film.

Een volstrekt belachelijke film waarin Boston in puin wordt gelegd door Godzilla en Godira. Andere klassieke wezens uit het Godzilla-universum herrijzen om de aarde te redden van de mensheid, waaronder Mothra, het boze nichtje van Maja de Bij en een verre achterneef van Terry Ruxpin. Er is een extreem melodramatisch en volkomen banaal menselijk verhaaltje omheen gebouwd, maar ik denk dat ik niet al teveel verraad als ik zeg dat de lange aanloop naar de finale vooral bestaat uit eindeloos wetenschappelijk gelul, stoeremensenpraat en tot mislukken gedoemde pogingen om de giga-monsters met allerlei bommen, granaten en ander explosief materiaal het zwijgen op te leggen. Een missie die net zo kansloos is als deze hopeloze bak herrie.

Afgelopen middag gaan zien in Antwerpen.

Grootste probleem en fout van de vorige film uit 2014 was dat Godzilla er nauwelijks zelf in voor kwam en de gevechten constant werden onderbroken door scene's met onbeduidende, niets ter zake doende acteurs, dus dat kon nu alleen maar beter gaan... toch?

Helaas is het toch weer van het zelfde laken een pak. Even in het begin lijkt het wel mee te gaan vallen, maar dan duurt het weer een eeuwigheid voor dat onze grote vriend er in voor komt.

Ook dan is het gevecht veel te kort om werkelijk indruk te maken en worden we tussendoor constant getrakteerd op scene's van acteurs, waar ik nauwelijks interesse in had.

Vervolgens moeten we tot de finale wachten tot Godzilla weer opduikt en wordt het dan gaaf en fantastisch? Ja en nee!

Ja, de gevechten zijn spectaculair, maar "nee", want ook nu gaat het weer op dezelfde manier zoals hier boven beschreven en dat werkt erg frustrerend en is irritatie opwekkend.

Iedere keer wanneer het net spectaculair dreigt te gaan worden, kappen ze het af en krijgen we één of andere huil- of zeur scene, met een paar oninteressante figuren te zien, terwijl Godzilla ondertussen -voornamelijk buiten beeld- met één van zijn tegenstanders aan het vechten is, waardoor zijn gevechten heel fragmentarisch overkomen en -net als zijn persoon zelf- naar de achtergrond worden gedrukt.

Zo wordt Godzilla figurant in zijn eigen film. Dat lijkt me niet de bedoeling te zijn, maar is feitelijk wel wat er aan deze (en ook de vorige) film schort en ik absoluut heel erg fout en zwak vind.

Verder waren de FXS goed en blijft het maf om acteurs als Dance en Watanabe in een film als dit rond te zien lopen.

Een vier, ofwel twee sterren.

Tegenvaller. De eerste film vond ik heel behoorlijk, vooral vanwege de visuele stijl en sterke opbouw. Dat is in deze film niet meer aanwezig. De film racet aardig snel van a naar z zonder enige opbouw van suspense. Visueel is het vooral heel donker en grauw. Soms zitten er mooie plaatjes in, maar veelal is er te weinig te zien. En in zo'n film wil ik juist de monsters in volle glorie zien. Verder is dat gedoe met dat gezin nauwelijks interessant en zitten er wel net iets te veel toevalligheden in dat het op een gegeven moment begint te irriteren.

Dat is een enorme bak kritiek, maar ik heb me niet eens verveeld. Opvallend, maar toch. Dat mag best punten opleveren. Ten slotte is de cgi ook zeer overtuigend, maar jammer dat het zo donker is. 2,5*.

Heb de film inmiddels twee keer gezien, maar waar ik de eerste keer lyrisch naar buiten kwam over de special effects en pracht en praal, bracht een tweede kijkbeurt toch wat extra kritiek naar boven. Want damn, wat zit er weer een portie menselijke dramatiek in die niet nodig was. Nu ik in de tussentijd een flink gedeelte van de Japanse films ook gezien heb, weet ik in ieder geval dat ik dit niet aan de Amerikanen hoef te wijten, aangezien oninteressant menselijk drama nu eenmaal onderhevig is aan deze serie, maar het is hier extra jammer omdat de film als het spectaculair is, ook echt spectaculair is.

Ghidorah is altijd wel mijn favoriete Godzilla-vijand geweest en in dat opzicht stelt hij ook totaal niet teleur. Reusachtig, kwaadaardig en leuk vormgegeven met het alfahoofd en de twee betahoofden aan de zijkant. Rodan was ook fijn en Mothra beduidend toffer dan ze was als model in de Japanse films. De manier hoe Gojira/Godzilla zelf is vormgegeven maakte me ook erg gelukkig. Veel van de grootsere shots van deze monsters gaven me ook oprecht kippenvel. Godzilla zelf die langzaam het onderwaterstation benadert, Ghidorah die een elektriciteitscentrale pakt en bliksem overal uitschiet, Mothra die uit de hemel daalt, Mothra die het lichaam van Godzilla beschermt, Godzilla's nucleaire status aan het einde van de film: allemaal gruwelijk gaaf.

Maar verdraaid, wat zijn de dialogen slecht. Het lijkt erop alsof men de film toch een beetje voor alle leeftijden probeerde te houden, omdat alles uitgelegd moet worden. Persoon A doet iets vrij logisch, persoon B vraagt waarom en persoon C reageert op een manier van 'duh, omdat dit dat veroorzaakt!'. Een klein beetje vertrouwen in de intelligentie van het publiek zou schelen en wat cringe vermijden. Om nog maar te zwijgen over het familiedrama van de hoofdpersonen. Familie boeit niet als monsters de wereld kapot maken. Ik wil gewoon monsters zien die de wereld kapot maken.

Waar ik scripttechnisch dan weer wel blij mee ben, is de manier hoe het Monsterverse wordt uitgelegd. Na Aquaman de tweede film in korte tijd die me ontzag geeft voor een alternatieve wereld dan de onze. Helemaal de onderwaterstad met afgodsbeelden, muurschilderingen en architectuur (die de mensen weer lekker slopen) gaf verwondering en ik hoop ook echt dat dit in de volgende film uitgelegd wordt. Uiteindelijk vind ik de hele gedachte achter de titanen en waarom ze er zijn behoorlijk intrigerend. Volgende keer gewoon gaan voor een film waarbij de mensen op de achtergrond hier onderzoek naar doen, terwijl de monsters op de voorgrond vechten.

Uiteindelijk heb ik alsnog goed genoten. De film is iets lichtvoetiger dan zijn voorganger en maakt heel veel goed in de monsteractie die tussen de verschrikkelijke onderbrekingen plaats vindt. Kong: Skull Island liet echter toch beter zien menselijke personages en monsters elkaar niet in de weg hoeven te zitten.

Als je komt voor een hersenloze monsterfilm, kom je redelijk bedrogen uit.

Godzilla II: King of Monsters wil namelijk heel veel zijn, behalve een makkelijk te volgen disaster-movie. Sterker nog, als er in de climax voor de zoveelste keer twee monsters met laserstralen naar elkaar schieten boven onze menselijke personages voor geen enkele andere reden dan dat ze zo zelfdestructief zijn om daar expres te gaan staan, ben je er wel klaar mee.

Waar de film, samen met andere delen uit Legendary's Monsterverse, in uitblinkt zijn de menselijke personages. Ik was prettig geïnvesteerd in de morele dilemma's en emotionele motieven die deze mensen dreven. Zo erg, dat het eerder stoorde als er weer een monster tot leven gewekt werd dan dat het inhaakte op de anticipatie van meer spektakel. Want als er spektakel was, dan was het onmogelijk te volgen. Hoe zeer je ook om mensen gaf, geen enkel moment was je op de hoogte wie nog leefde en hoe. Als je iets kon zien dan waren het de koppen van de monster, de een nog onpersoonlijker dan de ander. Hele minuten werden gespendeerd aan deze monsters diepgang en mythologie geven en dat is wellicht leuk voor de die-hard fans, maar vrij onnodig voor de rest. De filosofie over massa-uitroeing was opvallend sterk en secuur uitgewerkt, maar het hielp niet met de emotionele investering in het titulaire personage. Zelfs al red hij de mensheid waar we het zelf verpesten, of misschien juist daarom.

Een nobele poging om het genre diepgang te geven maar vooral onnodig moeilijk.

Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, zegt men weleens. Deze ezel dus wel. Ik was al niet erg blij met Godzilla uit 2014, maar had alsnog de naïeve gedachte "er moet toch iets leuks te maken zijn met dit iconische grote monster". Ook het fijne Kong: Skull Island gaf me redelijk goede hoop, een film die in hetzelfde universum afspeelt. Dat wordt in deze film overigens tot vervelends toe benadrukt, volgens mij komen er wel twintig geforceerde verwijzingen naar Skull Island voorbij. Alleen al daardoor voelt deze Godzilla sequel aan als zo'n vervelende filler-aflevering van een televisieserie of zo'n matige Marvel film die enkel voelt als wachttijd voor een nieuwe Avengers. Schijnbaar wil men graag naar de film Kong vs Godzilla toewerken en moeten we het intussen doen met een enorm slecht uitgevoerd tussendoortje.

Een veelgehoord kritiekpunt betreft Godzilla uit 2014 was dat de menselijke personages totaal oninteressant waren. De reactie van Godzilla 2 is om dat gewoon zo te laten. Dus alle hoofdfiguren in King of the Monsters zijn net zo zoutloos, suf en saai als die plank uit die eerste film. Kyle Chandler (die ik nog altijd verwar met Ron Livingston) is een nietszeggend hoofdpersonage, op zoek naar zijn gezin. Ken Watanabe spuwt ondertussen voortdurend one-liners met dramatische pauzes, Bradley Whitford verzorgt wat voorspelbaar comic relief en Charles Dance is één van de meest nietszeggende en zinloze bad guys aller tijden. Het script lijkt in een ochtend in elkaar geflanst over monsters die wakker worden en onze hoofdpersoon, die op zoek gaat naar een oplossing en ondertussen zijn dochter wil redden. Je vraagt je af of er überhaupt wel een script was en men niet gewoon maar wat is gaan filmen. Met de regie-aanwijzing "ach joh, roep maar wat, we knallen er in post wel wat monsters in".

Want een ander veelgehoord kritiekpunt van Godzilla 2014 was dat het monster amper te zien was. Dat probeert men hier te corrigeren door de film vol te stoppen met monstergevechten. Het grootste probleem? Deze worden op bespottelijke wijze in beeld gebracht. Met enkel extreme close-ups en schuddende camera's zien we wat CGI monsters tegen elkaar botsen en gebouwen instorten. Bliksems, stralen, rook en rommel schiet nonstop langs het beeld terwijl de cameraman de camera heen en weer schudt als een malle. Oftewel; je ziet eigenlijk helemaal niets. Was de actie in Kong: Skull Island nog fantastisch in beeld gebracht, daar weet men hier echt niet hoe je actie met grote monsters in beeld moet brengen. Wat een foeilelijk, hysterisch en vermoeiend gedoe. Verbazingwekkend hoe men toch keer op keer iets als dit zo weet te verknallen. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn om een monsterfilm met een uit de kluiten gewassen hagedis die knokt met een driekoppige draak een klein beetje tof te maken?

1,5 sterren.

Een vermakelijk verhaal waar de aandacht zeker is gegaan naar het tonen van de 2 hoofd monsters.

De andere spelen duidelijk een bijrol.

Het verhaal is op zich best vermakelijk al wordt het op een gegeven moment wat langdradig.

Het einde is dan wel weer een stuk vermakelijker.

Nu opmaken voor de clash tegen die grote aap op Skull Island.

Long live the king

Het was me nog niet opgevallen, maar blijkbaar heeft de Godzilla film van Gareth Edwards niet zo'n al te beste reputatie. Toegegeven, het is al lang geleden dat ik de film überhaupt heb gezien maar de 2014 versie staat me bij als een indrukwekkende film die wat te lijden heeft onder een nodeloze opbouw. Degelijk genoeg dus om me benieuwd te maken naar een vervolg en al helemaal wanneer het allemaal binnenkort gaat samenkomen met dat andere indrukwekkende monster: King Kong.

Die confrontatie staat echter voor 2020 gepland dus eerst eens aan King of the Monsters beginnen en wat blijkt? Ook hier is weinig mis mee. Waar het in de voorgaande film nogal lang duurde vooraleer onze geliefde hagedis de boel kon komen vernietigen, is er hier weinig sprake van opbouw. Een mes dat aan beide kanten snijdt als je het mij vraagt. Ik vond het op zich wel tof dat Edwards het monster niet meteen in volle glorie brengt, maar op de manier van Michael Dougherty ben je op den duur wel compleet murw geslagen door al dat visueel geweld. Ach, voor een potje knokken tussen Godzilla, King Ghidorah, Mothra, Rodan, ... wil ik gerust wel eens murw geslagen worden als ik eerlijk ben. Hij probeert weliswaar ook wel om wat rustpunten in te lassen maar geraakt nooit verder dan standaard geneuzel over een gezin dat uit elkaar gerukt is door een of andere tragedie (meestal de dood van een kind, ook hier is dat het geval) en dat werkelijk alles overleeft.

En daar zit dan ook meteen het knelpuntje in deze sequel: de cast is tenenkrommend. Van de grappig bedoelde wetenschapper (Bradley Whitford is in Brooklyn 99 al op het randje, hier is er werkelijk maar 1 joke die een lach op men gezicht - de Oh my God zilla uitroep - wist te toveren) tot Ken Watanabe die terugkeert als Serizawa maar (opnieuw) nooit verder weet te geraken dan de cliché wetenschapper. Dat geldt eigenlijk voor de meesten, want bijvoorbeeld ook Kyle Chandler is als de all knowing scientist die niemand gelooft te stereotiep voor woorden. Het belangrijkste in deze film zijn echter de monsters en daar is eigenlijk weinig op aan te merken. Een feest van herkenning voor de liefhebber van de oudere Godzilla films en ook qua design genoeg up to date gebracht om anno 2019 goed over te komen. Ik ben benieuwd hoe dit Monsterverse zich nog verder gaat ontwikkelen en hoewel sommige elementen wat te idioot voor woorden zijn (die hollow earth theorie...), is het wel na Marvel de beste franchise qua shared universes.

Want Godzilla vs Kong lijkt er nu toch echt wel te gaan komen en waarschijnlijk nog wel wat mechanische varianten (zou het aftercredits stukje hinten naar een Mecha-Ghidorah?) waardoor er nog genoeg te beleven zal zijn. Ik krijg meteen zin om de overige Godzilla films die ik nog mis eens te gaan opsnorren en laat ik meteen dan maar wat Mothra en co erbij gooien.

Dikke 3.5*

Pfffffff, wat een draak van een film. Met hangen en wurgen deze film uitgekeken. Flinterdun verhaallijntje en je hebt de ene cliché nog niet gehad en de volgende dient zich alweer aan. Daarnaast zelfs zoveel irritante personages in dit gedrocht dat je constant geneigd bent om door te spoelen.

Gewoon tenenkrommend slecht!

Ik vind een grote monsterfilm op zijn tijd best ok.

En de vorige 2 Godzilla films uit Hollywood vond ik ook nog zeker te doen.

Ergens had ik gehoopt dat deze film beter was dan de recensies deden vermoeden, maar helaas is dat niet zo.

Begrijp me niet verkeerd het is zeker een grote monstermovie en een aantal shots van de monsters, de gevechten en vooral de wide shots van de monsters in de wolken zien er geweldig uit.

Maar dan wordt er zo'n flut verhaaltje omheen gewikkeld, krijg je het gezinsdrama door je strot geduwd en sorry maar die Millie Bobby Brown vond ik zwaar irritant in deze film.

Met pijn en moeite drie sterretjes.

Oef.

Het jammere aan een film als deze is dat je naar 130 minuten potentieel zit te kijken, maar het komt er op geen enkel moment uit. Dit is een groots opgezet actiespektakel waar een aantal reuzenmonsters het tegen elkaar opnemen ... maar je valt er bijna van in slaap.

Zo'n beetje alles is dan ook teleurstellend. De monsters missen gewicht, het voelt eigenlijk zelden alsof ze écht doorheen de steden razen en alles vernielen. Komt mede door de vervelende weerseffecten die het CG werk (dat ook niet geweldig is) wat moeten vergemakkelijken. Maar ook de regie laat dik te wensen over. Introductie van de monsters is weinig indrukwekkend, de actie is brak opgeknipt en het tempo is vis noch vlees. Te snel om echt van de set pieces te kunnen genieten, de traag en random om echt een ritme te ontwikkelen.

Begrijp ook echt niet hoe zo'n Michael Dougherty ineens aan het hoofd van een film als deze komt te staan. Heeft een paar leuke horror films op z'n naam staan, maar dit is toch iets compleet anders. Lijkt me nu echt een film voor Bay, waar hij compleet los in kan gaan. Jammer genoeg komt Dougherty nog niet in de buurt.

Tel daarbij het vreselijke acteerwerk, lachwekkende dialogen en een ongezonde drang voor Hollywoodiaans melodrama en je hebt een film die 130 minuten lang zwaar z'n best doet om serieus spectaculair te zijn, maar dat geen seconde is. Gelukkig dat er ondertussen de anime filmreeks is.

1.0*

Werkt niet.

Wel eens dat hier ergens wel een minimaal redelijke film in had gezetten. Farmiga is wel een leuke soort van bad-guy. Ook wat meer monsters kan best zorgen voor wat fun. Maar uiteindelijk blijft het toch Hollywood en zetten ze nergens echt mee door. Zo blijven de gevechten ondanks alle monsters weinig indrukwekkend. Ze slaan wat en vallen wat log, maar echt een mooi shot is nergens te herkennen en je voelt ook nooit die adrenaline die je in een vecht sequence kan voelen. Je wordt ook wel gek van die tenenkrommende one-liners die de cast dan tussendoor steeds mag opdreunen. Dat werkt al helemaal niet omdat vele acteurs helemaal niet in een film als deze thuis horen. Sally Hawkins en Ziyi Zhang wat deden ze in deze film? Maar ook Kyle Chandler is duidelijk verloren in deze film. Het is zo jammer dat blockbusters ook zo nadrukkelijk toewerken van set piece naar set piece. Maar toch willen ze dat je drama voelt bij scenes. Hopend dat een huilende Millie Bobby Brown dat bij je opwekt. Vergetend dat je ook met een bepaalde opbouw van emotie rekening moet houden. Nu is het weer zo een vlees noch vis film.

2.5 sterren.

Qua spektakel valt er wel het één en ander te genieten, maar personages en dialogen zijn helaas van bordkarton. Gelukkig heeft de film een constant hoog tempo, waardoor de tekortkomingen niet heel erg opvallen. De special effects zijn wisselend van kwaliteit en er worden zoveel monsters geïntroduceerd dat de meeste er nogal bekaaid afkomen, maar wat de film belooft wordt in ieder geval wel waargemaakt.

Redelijk vervolg, maar niet meer dan dat. Het verhaal slaat weer nergens op, maar dat weet je bij dit soort films. De uitwerking gaat nog wel. De opbouw is goed. Verder veel bombast en groots macht vertoon door diverse hoofdrolspelers. Soms best spannend maar veelal een herhaling van zetten waarbij overdaad schaadt. De special effects zijn verder prima en de hele sfeer van de film is goed. Het acteerwerk kan beter, maar niet slecht. 2.5/3.0

De Godzilla film uit 2014 vond ik tegenvallen, maar met dit vervolg heb ik me eigenlijk verrassenderwijs best goed mee vermaakt (ondanks het matige script wat hier en daar verwarrend is) en dit vervolg kan je in principe ook zonder voorkennis bekijken.

Dit verhaal speelt zich af na de ramp in 2014, waarin de geheime organisatie Monarch de zaken onder controle heeft. De reusachtige monsters worden bewust in slaap gehouden, terwijl Godzilla onvindbaar is. Dan krijgt wetenschapper Dr. Emma Russell (Vera Farmiga) een verontrustende oproep als één van de monsters op het punt staat om te ontwaken. Met een door haar ontwikkelde machine genaamd ORCA (die met verschillende "bio-acoustics" contact legt met de monsters), probeert ze het wezen onder controle te houden. Maar een team van huurlingen onder leiding van extremist Alan Jonah (Charles Dance) hebben andere plannen. Het duurt dan ook niet lang totdat de monsters overal ter wereld ontwaken en Godzilla weer ten tonele verschijnt om af te rekenen met de reusachtige monsters. Waaronder hun leider, de kwaadaardige driekoppige draak King Ghidorah.

Bombastisch. Veel beter kun je "Godzilla II: King of the Monsters" niet omschrijven en het is vrijwel één en al monsteractie met weinig verhaal (helaas zit er wel weer een kind in die min of meer de hoofdrol opeist en dat is helaas vaak het geval bij rampenfilms) en dat in een hoog tempo, waardoor er geen tijd wordt genomen om de "waarom" vragen te beantwoorden. Zo had ik meer willen weten en zien over de hiërogliefen die de geheime organisatie Monarch en Dr. Mark Russell (Kyle Chandler) ontdekken met een duikboot in een ondergrondse rijk waar Godzilla zich als het ware aan het opladen is. Maar meer kom je er helaas niet over te weten.

Daar waar Godzilla (2014) eigenlijk geen humor bevatte, zit er in dit vervolg gelukkig wel wat humor (worden wel soms op ongepaste momenten gemaakt) en ik moest vooral lachen toen Emma Russell en Mark Russell ruzie waren aan het maken over hun weggelopen dochter Madison Russell (Madison Russell) en waarop dan iemand zegt:

"Als ik twee zo'n ouders had, zou ik ook van huis weglopen"

Visueel gezien mocht deze film er zeker wezen (en ik heb hem slechts gezien op een 40 inch LED televisie uit 2010, die eigenlijk toe is aan vervanging ) en de CGI-animaties zien er zeer overtuigend uit (wat een vooruitgang vergeleken met de klassieke Godzilla sequels uit Japan van de jaren 50 en 60, waarbij de monsters gespeeld werden door mannen in rubberen pakken) en alle visuele effecten worden goed ondersteund met passende monster geluiden.

En monsters zijn er volop te zien in de vorm van Godzilla (In tegenstelling tot de film uit 2014 heeft Godzilla nu meer schermtijd), King Ghidorah, Titanus Mosura oftewel Mothra (die zie je zelfs geboren worden tijdens de opening van het verhaal) en Rodan de vuurdemon (komt ook fraai uit een vulkaan bij de plaats "Isla de Mara" in Mexico en verwoest deze plaats ook grotendeels). De film eindigt ook met een spectaculair gevecht tussen deze monsters, waarbij natuurlijk Godzilla wint (hij krijgt daarbij hulp van Mothra) en hij dan "King of the Monsters" (oftewel de filmtitel) wordt.

Omdat het in deze film vooral draait om de monsters, spelen de personages eigenlijk geen grote rol in deze film, maar desondanks vond ik het Kyle Chandler (die in eerste instantie Godzilla dood wilt hebben, omdat tijdens de gebeurtenissen in San Francisco in 2014 hun zoontje Andrew is omgekomen), Vera Farmiga (als Dr. Emma Russell die onverwachts samenwerkt met extremist Alan Jonah om hun visie op de wereld in werking te stellen), Ken Watanabe, Bradley Whitford, Thomas Middleditch en O'Shea Jackson Jr. het best verdienstelijk doen en de laatste drie personen zorgen vooral voor de humor.

Regisseur Michael Dougherty (maker van de horrorfilms "Trick 'r Treat (2007)"en "Krampus (2015)") maakt dit vervolg tot een spectaculair schouwspel in een hoog tempo. Ga je voor een sterk verhaal, een gestructureerd plot en boeiende menselijke personages ? Dan kun je dit vervolg maar beter overslaan.

P.S. na het einde wordt nog aangekondigd "Blijf kijken, er volgt nog meer...", waarna er nog een extra scène (met o.a. Alan Jonah en een hoofd van de driekoppige draak King Ghidorah) te zien is. Kortom er zal nog een vervolg komen en dat zou dan moeten zijn "Godzilla vs King Kong" en die zal ongetwijfeld nog spectaculairder en krankzinniger worden.

Erg zwak. Het verhaal wist me nergens te grijpen. Dan houdt het snel op. Het is nogal verwarrend gebracht. De personages hebben nul diepgang.

Het is een wezenlijk verschil met Godzilla uit 2014, die ik best entertainend vond. Hier zat ik nergens in de film. Ik heb na 50 minuten geen zin om nog verder te kijken en dat gevoel had ik al na 10 minuten. Qua acting is het nogal middelmatig en het ziet er visueel niet zo denderend uit. Van de regisseur had ik wel iets beter verwacht. Veruit zijn zwakste film tot nu toe.

Een film als dit is natuurlijk per definitie popcorn pulp. Maar een beetje de grootste clichés vermijden had geen kwaad gekund. Godzilla: King of the Monsters maakt er clichébingo van: voor je het weet heb je al vijf op een rij en kun je door voor de volle kaart.

Eerst eens kijken wie er allemaal meedoen in deze ongein? Hé, daar heb je Ken Watanabe weer. In tegenstelling tot zijn ondankbare rolletje in het vorige deel, wordt dit keer wèl naar hem geluisterd. Watanabe's voornaamste rol is zo vaak mogelijk Gojira te zeggen om de film enige legitimiteit en een link met het (bizar slechte en absurde) Japanse bronmateriaal te geven.

Het verbaast me nog altijd dat de franchise nog leeft, nadat Japanners zelf decennialang hebben geprobeerd het om zeep te helpen met stuntmannen in schuimrubber pakken die vechten tussen wolkenkrabbers gemaakt van koelkastdozen.

Misschien was dat zo slecht dat het weer goed werd? Wie zal het zeggen, het lijkt er soms op dat de makers van de moderne Godzilla films dit in elk geval bewust hebben nagestreefd.

Maar goed, terug naar de cast.

Kyle Chandler speelt doorgaans in wat intelligentere producties maar leek echt zin te hebben in een potje ongegeneerd... Ja wat eigenlijk? We zien hem eigenlijk de hele film vooral met zijn grote bruine ogen ontsteld kijken naar de zoveelste bizarre situatie.

Vera Farmiga is nog altijd charmant, al is dat vooral omdat ze (zeker richting het einde van de film) sprekend op Eva Jinek lijkt. Maar ondanks dat, lijken bij haar de jaren toch wat te gaan tellen.

Charles Dance mag eindelijk weer eens volgas gaan als slechterik, iets waar hij al zin in had toen hij Tywin Lannister speelde.

De cast wordt compleet gemaakt door een Chinees vrouwtje inclusief gebrekkig Engels. Sowieso is er een prominente rol voor de 'Asians' in deze film: uiteraard is Ken Watanabe de enige die de intenties van de monsters begrijpt en het Chinese dametje is de enige die alles in de context van oude legendes kan plaatsen.

Waar zouden wij westerlingen toch zijn, als we niet af en toe wat mochten snuffelen aan de hoogontwikkelde oosterse beschavingen.

Ook de 'black community' wordt niet vergeten, want te pas (kolonel, voorzitter Senaatscommissie) en te onpas (sniper) zien we zwarte vrouwen opduiken in sleutelposities.

Vandaag de dag zien we langzaam hoe het #metoo geweld zich als een politiek correct HIV virus verspreidt in de samenleving, maar Godzilla: King of the Monsters schetst een beeld van wat er gebeurt als het virus evolueert tot full blown metoo-AIDS. De cast lijkt perfect 50/50 uitgebalanceerd qua geslacht.

Zo is de dochter van Kyle Chandler en Vera Farmiga een genderneutrale tomboy in onbestemde kleding met evenveel vrouwelijkheid als een halveliterblik merkloos bier. Het enige wat nog aan de cast ontbreekt is een native-American met Down in een rolstoel.

Maar als je dacht dat de cast politiek correct en cliché was, dan moet het plot nog beginnen.

Alle platgetreden paden worden weer bewandeld. Wetenschappers die voor God willen spelen. Commandoteams die tegen beter weten in met een proppenschieter vuren op monsters van 800 meter hoog. Personages die naar schermpjes staren en volkomen overbodig commentaar geven bij wat er te zien valt: een raket die op weg is naar een doel met 10 seconds to impact.

Een personage dat zich dapper opoffert omdat alles in de film op afstand bestuurd kan worden behalve als het erop aankomt natuurlijk: dan moet iemand weer eens een bom met de hand laten ontploffen.

Naar goed monstermovie-gebruik vinden de belangrijkste confrontaties 's nachts plaats, zodat wij er als kijker weer eens weinig chocola van kunnen maken. Het moet wel gezegd dat dit deel wat dat betreft beter te volgen is dan zijn voorganger.

En tot slot: voor zover we al een ene moer geven om de personages is de film vrij plotseling afgelopen en zien we niet hoe het de personages verder vergaat. Het zou geen uitgebreid epiloog hoeven zijn, maar nadat de film eigen onafgebroken knalt, is het wenselijk om even uit te puffen bij een rustige eindscène. Die krijg je niet.

Ondanks alles is het natuurlijk een pure guilty pleasure, dit. Dat weet je, dat krijg je. Dan neem je voor lief dat personages binnen 5 tellen van een vliegtuig op de Zuidpool, ineens beland zijn in een onderzeeër bij Los Angeles, of dat Godzilla midden in de oceaan verschijnt en er slechts tot zijn knieën in staat. Het maakt allemaal niet uit.

Het vorige deel gaf ik 1,5 sterren, gek genoeg vind ik deze beter:

2 sterren

Matige film waarin een aantal gigantische monsters een bedreiging vormen voor de mensen op aarde. Een vervolg op de film uit 2014, maar wel met andere personages (overigens ingevuld door een cast met aardig wat bekende namen). Opnieuw weet het verhaal niet te boeien en ook de familie-perikelen werken gewoon niet. Uiteraard geen gebrek aan CGI-monsters en actie, maar dat had ik al wel snel gezien. Een nipte 2.5 sterren.

Hersenloos vermaak. De actie is de moeite waard om zien maar actie alleen is niks zonder ondersteunend acteerwerk en leuke dialogen... die zijn hier allebei waardeloos. Ze rammelen allen hun lijntjes gortdroog af. Je moet het toch maar kunnen, een spektakelfilm maken waar je bijna van in slaap sukkelt. Het was zeker in de tweede helft vooral aftellen naar de eindaftiteling.

Wat een 'draak' van een film. Het verhaal slaat nergens op. De special effects (de monsters) zijn bijna niet te zien, door de vele donkere scene's en de regen, mist, wolken, etc.

De personages zijn allemaal irritant en vervelend. Jammer dat er weinig van dood gaan. Vooral het irritante kind. Ik hoop toch echt dat het een keer stopt. Er zit niks origineels meer in. Ik lees dat er nu weer een Godzilla vs Kong gaat komen. Nou, wat zal weer spannend worden.

Jammer want het 'foute' deel 1 vond ik nog best wel leuk.