Jojo Rabbit (2019)

Iedereen ziet wel eens een komedie die hem of haar letterlijk geen moment laat lachen. Dat gebeurde mij bij Jojo Rabbit, maar dan niet puur omdat het mijn type humor niet was. Kijk, ik kan moeilijk zeggen dat ik nooit gelachen heb om grappen die een stukje serieuze historie op de hak nemen. Het zou me hypocriet maken - ik beschouw mezelf als een moreel wezen dat pijnlijke geschiedenis enorm serieus neemt, maar het waart me niet vrij van iedere actie die dat tegenspreekt. En toch had ik zelden zo sterk het gevoel dat ik een film zonder bestaansrecht zag, en dat bedoel ik wel degelijk in de meest strenge zin. In zo'n situatie beschouw ik mijn persoonlijke relativeringsvermogen als een te verwerpen eigenschap.

Kennelijk zijn we op een punt beland dat een complete generatie vervreemd is geraakt van het vermogen te herinneren (dat dacht ik al eerder, maar dat even terzijde) en scherpe satire te onderscheiden van schaamteloze exploitatie. Met Jojo Rabbit trekt Waititi letterlijk alle stokpaardjes en open deuren uit de kast die zich direct tot nazisme en antisemitisme verhouden. Mag Waititi dat doen? Zeker, want dat is hoe Fox/Disney artistieke vrijheid ziet. Zou hij daar vervolgens voor moeten kiezen? Je zou smeken van niet, maar daarvoor is het dus al te laat. Nog problematischer dan de film zelf vind ik de perceptie van een publiek dat het verleden alleen nog in persiflages en parodieën tot zich kan nemen. Wie meent dat hij historisch besef heeft, maar deze film hilarisch vindt, mag zelf de spiegel erbij pakken om zijn gespleten persoonlijkheid aan een nadere studie te onderwerpen, dat is mijn pakkie an niet. Ik zie de film in ieder geval als een groot failliet.

Een leuke satire, die vaak doet lachen en vaak ook weet te ontroeren. Mooie acteerprestaties van alle acteurs en actrices. Taika Waititi is van Joodse afkomst en heeft dus alle recht om Hitler te kakken te zetten en de nazi's op de hak te nemen. Kinderen kunnen het niveau van een film soms naar beneden halen en me eerlijk gezegd behoorlijk irriteren, maar Roman Griffin Davis doet het hier erg goed als de zonderlinge Jojo die door het naziregime tot racistische Hitlerjugend werd omgevormd maar later een goede levensles in menselijkheid en gelijkwaardigheid leert als hij een Joods meisje leert kennen. Thomasin McKenzie is erg geschikt als Joods meisje dat ondergedoken moet leven, met haar magere uiterlijk. Sam Rockwell is erg leuk als gefrustreerde Duitse officier die liever aan het front zou vechten dan met kinderen te werken, en Scarlett Johansson laat zien dat ze niet alleen maar een schoonheid is, maar ook eigenzinnige rollen kan neerzetten. Een film met een boodschap.

"Go home and kiss your mothers!"

Er zit in mijn beleving één geslaagde grap in deze film, die met de “German shepherds”. Verder valt er weinig te lachen wanneer een jong meisje noodgedwongen grote delen van de dag moet doorbrengen in een donkere ruimte; valt er weinig te lachen wanneer een jongen van tien jaar in een fascistische doolhof het noorden kwijt is; valt er weinig te lachen wanneer zijn moeder de strop krijgt. Dat zou allemaal nog wel te pruimen zijn, ware het niet dat Taika Waititi met zijn over de top Hitler-persiflage naar mijn mening op gênante wijze de plank volkomen misslaat.

Ik heb eerder satires gezien over Nazi-Duitsland, zoals o.a. Chaplin’s The Great Dictator (1940) en Lubitsch’ To Be or Not to Be (1942). Die films zijn mij stukken beter bevallen dan deze waaraan ik –om het mild te zeggen– enkel gemengde gevoelens heb overgehouden.

Misschien geen meesterwerk en zeker niet voor iedereen weggelegd, maar ik heb echt genoten van de film. Zowel de humor als het hart van de film. Want uiteindelijk is het meer dan lolligheid. Maar er is wel heel veel lolligheid gelukkig. Mede dankzij een uitstekende cast. Rebel Wilson had alleen niet gehoeven van mij, die doet weer hetzelfde als altijd. Geniale gast die Waititi.

4*

Gezien met mijn vrouw en zoontje 13.

Erg goede film, begint met hoop flauwekul (mijn humor) maar wordt serieuzer naar het einde.

Voor mij een van de beste films die ik gezien heb dit jaar, en reden om account te maken hier en punten te geven.

Goeie film met een diepere betekenis, aardig wat humor (soms een beetje te flauw) maar kon er wel van genieten. Omgeving zag er tof uit en ook de acteurs spelen hun rol goed. Deze keer geen speciale rol als dikke dame voor Rebel Wilson maar 1 als hulpje van iemand. Erg leuk om haar een keer wat anders te zien spelen.

Uitstekende film die je net zoals die andere film over Hitler “Er Ist Wieder Da” aan het denken zet. Aan het begin had ik enige moeite met deze film omdat ik niet wist of ik naar een komedie zat te kijken of toch naar een enigszins dramatische film. Genoeg scènes die mij aan het lachen brachten maar ook scènes die bij mij toch hard overkwamen zoals de scène op het marktplein waarbij een 5-tal personen opgehangen waren en zo aan het publiek tentoongesteld werden. Hier viel dus helemaal niets om te lachen. Mijn stemming veranderde toen het ondergedoken joodse meisje Elsa in beeld kwam, geweldig gespeeld door Thomasin McKenzie die ook een acteerprestatie van formaat leverde in de zeer mooie film Leave No Trace. Het einde van de film toen zij haar onderduikadres verliet en naar buiten kwam de omgeving verkennend was om in te lijsten zo mooi. Ik kreeg hier een ontzettend heerlijk gevoel bij.
Zeker als tragikomedie vind ik deze film uitermate geslaagd maar – dat mag niet vergeten worden - toch ook over de manier hoe de regisseur de spot drijft met Adolf Hitler en vooral ook met zijn volgelingen en dat is niet de kleine Jojo maar vooral het Duitse volk. Hitler was een idioot, een fantast die blindelings gevolgd werd door de Duitsers, ja Duitsers die behoorden tot dat volk waar ook grote denkers en schrijvers uit voortkwamen. Rilke werd al genoemd. Bij dat rijtje kun je ook voegen o.a. Goethe, Kant en Nietzsche waarvan de laatste in zijn filosofische boeken zich zeer negatief uitliet over de Duitsers. Als iemand mij de vraag zou stellen wie verantwoordelijk was voor de gruwelen in de 2e Wereldoorlog dan ben ik geneigd om te zeggen; niet in de eerste plaats die idioot en vooral populist Adolf Hitler maar het Duitse volk die blindelings zonder na te denken zijn bevelen opvolgden. De les die je hieruit kan trekken is en dan heb ik het over de huidige tijd: loop niet blind achter populisten aan maar denk na en neem je verantwoordelijkheid. Je moet dat soort schreeuwers net zoals Jojo deed met die denkbeeldige Hitler - hilarische scène trouwens - in jouw fantasie zo'n trap geven dat ze door het raam naar beneden sodemieteren.

5,0*

Film begint hilarisch. Je denkt te zijn beland in een Police Academy humor. Dat komt mede door de overtrokken manier waarop de acteurs grappig proberen te doen. Maar ik kon er wel om lachen. Taika Whaititi als Hitler vond ik soms goed, dan weer tenenkrommend over de rand. Uiteindelijk ontwikkelt de film zich ook van een meer serieuzere kant als het Joodse meisje ontdekt wordt. Ook de harde kanten van de Duitsers in de nadagen van WO II zien we.

Roman Griffin Davis en Thomasin McKenzie acteren prima. De sensuele Scarlett Johansson is prettig om te zien. Archi Yates die Yorki irriteerde mij. Tekst opdreunende domheid "spelen".

Het dorp als locatie zag er aardig uit. Het leek wel Duits. Maar op het eind van de film was het eigenaardig om te zien dat de ene helft onveranderd was en de andere helft er als een soort platgebombardeerd Dresden uitzag.

Prima film met drama en humor.

Nu zal het voor vele lastig blijven een Komedie te zien die zich afspeelt tijdens de WWII. Ik ben van mening dat Satire altijd kan. De film begint met wat flauwe grappen waarvan er sommige (stiekem) best wel leuk zijn. Maar als je denkt dat het zo'n film gaat worden komen er meer lagen in het verhaal. Vooral als het Joodse meisje wat onderduikt in het huis ten tonelen verschijnt. Het verhaal speelt zich af aan het eind van de WWII. Taika Waititi die normaal achter de camera te vinden is en nu als de denkbeeldige vriend Adolf Hitler voor de camera staat is briljant. Scarlett Johansson als de alleenstaande moeder staat ook als een huis. De vriendschap die ontstaat tussen het meisje en de jonge word leuk opgebouwd, en is af toe grappig en aandoenlijk. Er zitten vele komische momenten in die goed in evenwicht worden gehouden door de wat serieuze kanten van het verhaal. De film is dan ook meer een Drama/Komedie dan alleen maar een Komedie geworden. En laten we de soundtrack ook niet vergeten die echt een fantastische aanvulling is. Aanrader? Absoluut!!

Bedenkelijke, geforceerde film die maar niet grappig wil worden en de nagedachtenis van miljoenen doden beschaamd. Het is nogal niet een uitspraak maar hoe ik de film ook beschouw, dit is wat er overblijft. Laten we beginnen met de humor. Humor kan een uitstekend middel zijn om te kunnen ontsnappen aan vreselijke zaken. Humor is ook een legitiem middel om te ontsnappen aan vreselijke zaken. Toch zijn er vreselijke zaken waar je geen grappen over hoeft te maken. Het zou bijvoorbeeld volstrekt onnodig zijn om grappen te bedenken over hoe mensen in de gaskamers sterven. De makers van Jojo Rabbit presenteren het niet alleen om grappen te maken over bijvoorbeeld kinderen die zichzelf opblazen: het zijn ook nog eens slechte grappen en dat is onvergeeflijk. Zo wordt Jojo Rabbit op 2 manieren pijnlijk: pijnlijk omdat er pijnlijke feiten worden opgerakeld en pijnlijke omdat er ook nog eens slechte grappen over worden gemaakt. Het drama in de film werkt hierdoor evenmin. Als ik in de ene scène grappige nazi's krijg voorgeschoteld, hoe kan ik een scène later dan nog geloven dat ze mensen ophangen? De aanwezigheid van Scarlett Johansson is me een volkomen raadsel. Als ik haar was zou ik een andere agent nemen. Waarschijnlijk had de productie teveel budget. Überhaupt ongelooflijk hoe hier budget voor is gevonden.

Waititi.

Op de valreep nog even een heerlijk filmpje meegepakt. Aanvankelijk was ik nogal bang dat het misschien te flauw zou worden maar Waititi doet waar hij sterk in is. De lach verbinden met heel veel hart. De film begint heerlijk vlot met geestige grapjes. De kindercast is zoals je bij Waititi gewend bent weet top notch. Maar ook met een Rockwell en Johansson heb je een geweldig team, ook Wilson is met een bijrol als deze goed op haar plek.

Vond in tegenstelling tot de vorige mening het juist heel erg sterk werken de lach met een traan. Het is het kind zijn wereld waarin hij het foute niet ervaart als fout. Maar hij wordt wel volwassen naar mate de film vordert. Vind de kritiek bij zo een humane film ook zo vreemd dat het miljoenen doden hun nagedachtenis beschaamd. Kan ik met mijn pet niet bij.

Anywho genoeg daarover. Waititi heeft mij weer overtuigd als hele leuke filmmaker en deze film is er weer eentje. Overigens ben ik niet iemand die zegt dat thuis kijken niet mag, maar toch verdient een film als deze wel meer dan een screener en een minimaal 1 metgezel op de bank. Alleen kijken kan cynisme de overhand geven. Dat verdient deze liefdevolle film niet.

4 sterren.

De meningen lopen nogal uiteen. Persoonlijk heb ik echt genoten van deze film. In het begin heerlijke humoristische momentjes en op een gegeven moment dringt de ernst van de situatie niet alleen tot Jojo door, maar ook tot mij als kijker. Het is satire mensen, als je daar niet meer naar kunt kijken zonder dat het hele verzuringsmechanisme weer begint te werken dan is dat best triest. Een beetje luchtigheid en kleur maakt het leven wel een stuk draaglijker. Op momenten greep de film mij ook echt aan, ik heb niet alleen gelachen. Ik had een Moonrise Kingdom meets La vita e bella gevoel bij deze film, en dat is voor mij voldoende om ervan te kunnen genieten. Na Hunt for the Wilderpeople weer een juweeltje van Taika Waititi. En de soundtrack vind ik ook geweldig.

Een zeer zwakke film zoals ik had verwacht. Er is niemand zo pijnlijk ongrappig als Taika Waititi. Dat dit zelfs gehyped wordt, tart alle verbeelding. Ofwel breng je dit soort verhalen serieus (voorbeelden genoeg) ofwel ga je er los over (Kung Fury bijvoorbeeld). Dit is zo van alles niets. Op een gegeven moment wil hij er zelfs een horrorfilm van maken wanneer hij het Joodse meisje ontdekt. Het helpt ook niet dat de acteurs allemaal proberen om het slechtste Duitse accent na te bootsen. Thor: Ragnarok is by far zijn beste film omdat Waititi daar waarschijnlijk weinig artistieke vrijheid in heeft gekregen. Ik vrees dat dit mijn laatste Waititi word, het is mijn humor (ik heb geen humor ontdekt, maar soit) helemaal niet.

"Fuck off, Hitler!"

Op voorhand dacht ik dat het nog wel goed zou komen met het beladen onderwerp en de humor van Taika Waititi, maar dat viel nog eens vies tegen zeg.

Vanuit de belevingswereld van de tienjarige Jojo zie je het einde van de Tweede Wereldoorlog gebeuren. Hij doet vrolijk mee met de Hitlerjugend en heeft zelfs Hitler als denkbeeldige vriend. Al gauw wordt zijn hele wereld ondersteboven gezet als hij geconfronteerd wordt met een Joods meisje.

Waititi tracht om comedy en drama met elkaar te mengen, maar geen van beide komt echt uit de verf. Voor mijn gevoel wordt er iets te veel op hetzelfde trucje geleund, met als excuus om Waititi weer als Hitler uit te dossen en zich als een complete idioot te gedragen. In het begin is dit op zich nog wel vermakelijk, met name in het trainingskamp. Maar het gaat al snel vervelen.

De relatie tussen Jojo en Elsa is dan weer wel aandoenlijk om te zien. Er wordt een leuke draai gegeven aan de vooroordelen die ze over elkaar hebben. Jammer genoeg worden deze momenten verstoord door acteurs met een slecht Duits accent die de boel geforceerd moeten opschudden. Dit slaat eigenlijk nauwelijks aan.

Al met al is 'Jojo Rabbit' een aardige poging tot satire, maar het komt allemaal zo krampachtig over.

Kleine 2,5 sterren.

Erg knap gedaan. En gedurfd. Als historicus volop genoten van deze wrange satire.

De humor van de film is flauw en de serieuze elementen zijn vaak clichés zonder diepgang; bovendien lijkt de film niet te weten of het een komedie of een drama wil zijn en zitten ze elkaar in de weg zodat de combinatie niet goed is gelukt. Toch wordt de film beter als het dramatische element vanaf de tweede helft gaat overheersen: het verhaaltje zit goed in elkaar, al is zowel het plot als de thematiek van haat/oorlog/vooroordeel vs. liefde/dansen/contact nogal cliché, maar bovenal blijkt de film een goed hart te hebben hetgeen de film nog net redt (en het een beetje tot een verlate kerstfilm maakt; omdat films bijna altijd verlaat uitkomen in Nederland worden ook kerstfilms meestal pas na kerstmis in Nederland uitgebracht…).

Laat voorop staat dat ik vind dat bijna elk onderwerp satirisch benadert moet kunnen worden, hoe gevoelig ook. Bij de Tweede Wereldoorlog is dit al tijden geen probleem meer, gezien de vele films, series en online meme's die dit doen. Als je om iets gruwelijks kunt lachen wil dit niet zeggen dat je de ernst van het verleden niet snapt of gevoelloos bent. Sterker, door over zware onderwerpen te lachen kun je dingen in mijn ogen ook beter relativeren. Dus ik heb niet zo heel veel begrip voor de mensen die hier klagen dat dit een schandalige film is. In tegendeel.

Het is ook niet de eerste oorlogsfilm die de zaken bekijkt vanuit de ogen van een kind. La vita è bella, The boy in the striped pyjamas, etc. Het is volgens mij wel de eerste oorlogsfilm die dit combineert satire en humor. Ik vind de mix ieder geval sterk. Het eerste deel van de film is vooral komedie, als de kleine Jojo veel tegenslag kent en zijn gezelschap zoekt bij zijn denkbeeldige vriend Adolf Hitler. Hoe verzin je het. Het levert een hoop grappen op, soms plat, soms best leuk uitgewerkt. Hitler is ook nog eens een jaloerse stoker, een standpunt dat best weer leuke momenten oplevert. De Duitsers zijn in de film vrij dom en lomp, ook daar komen nog wel een aantal leuke grappen uit. Wie dit serieus neemt of hier echt over valt is wel erg kleinzerig. Als ik wel kritisch moet zijn waren een aantal grappen wat makkelijk en had er vaak meer uitgehaald kunnen worden.

Maar de film vergeet zeker ook niet de ernst van het verhaal, waardoor de boodschappen die de film jou als kijker wil geven best aankomen. En de gruwel van de oorlog wordt zeker richting het einde ook steeds meer duidelijk, met de gesprekken tussen Jojo en zijn Joodse onderduikster en zeker ook als de kinderen door de Nazi's ingezet worden. Dat stuk van Jojo op het einde rennend vlucht vond ik indrukwekkend. Net als hoe hij wordt gezet door Jood genoemd te worden, waarna je buiten beeld een schot hoort. Zo eindigt de film sterk.

Jojo Rabbit is niet perfect, maar wel goed. Sowieso kan ik altijd wel genieten van Waititi zijn films. Onder andere Thor: Ragnarok en Hunt for the wilderpeople hadden ook net als deze Jojo Rabbit zijn typische sfeer en absurde humor. Ga zo door.

3,5*

Ontzettend matige film, die niet eens zozeer vol slechte grappen zat (zoals de trailer deed vermoeden) maar vooral saai en langdradig was. Ik had het idee dat vrijwel niemand in de grote zaal van Kriterion het leuk vond - er werd nauwelijks gelachen. Ik heb zelf denk ik twee of drie keer geglimlacht.

Los van de humor - of het gebrek eraan - zat er ook vrij weinig in. Adolf Hitler was bijvoorbeeld gewoon een man met een snor en een soort van Duits accent, maar verder had hij niets met de echte Hitler te maken. Daar had veel meer in gezeten.

Dat het jochie er in de loop van de film achterkomt dat Joden ook maar gewoon mensen zijn en het nazisme een zieke ideologie, is niet echt verrassend. Het is vanaf het begin duidelijk dat hij geen fanaticus is, maar gewoon een kind dat van uniformen houdt. Irritant ventje, overigens. Dat meisje vond ik wel sympathiek.

Ik denk trouwens dat het best een geinige film is voor 12- tot 15-jarigen, als je in die periode zit dat je Home Alone ontgroeid bent maar nog te jong voor het serieuze werk. Had ik dat toen maar geweten!

Wat een gezeur over deze film zeg.

Slechte grappen, hier mag je niet mee sporten, sommige users gaan zelfs zo ver om te bepalen wat wel of niet humor is.

Sjezus, dat deze film iets zou losmaken had ik wel verwacht, maar van sommige meningen hier ga ik denken https://i.kym-cdn.com/photos/images/original/000/131/351/eb6.jpg

Anyway, ik vond het een zeer geslaagde satire/drama/komedie.

Het is ook een soort van coming of age van Jojo. En laat me dat nu ook juist bevallen aan deze nieuwe van Waititi.

Hij onderstreept ook met deze film dat hij een filmmaker is met zijn geheel eigen stijl en wijze van verhalen vertellen.

Ik vind deze film zelfs beter dan ik van te voren had gedacht op basis van de trailers.

Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! etc etc

Het grappige is: roept Marco van Basten zoiets dan wordt hij kapotgemaakt, maar maakt Waititi er een hele film om dan is het ineens satire. Al doet Waititi ook wel briljante dingen daarnaast, door echte beelden van gillende en Nazi-aanmoedigende Duitse meisjes te tonen en er een liedje van The Beatles - een Duitse versie van I want to hold your hand- eronder te zetten. Het is net de Beatlemania, maar dan met hakenkruizen. En hij zegt hiermee al: dit is van alle tijden en mensen zijn makkelijker te beïnvloeden en meegaand volk. Hoewel de film prima is, was dit met afstand het beste moment. Vooral omdat de rest van de film vrij genuanceerd is over enkele personages die niet allemaal door en door slecht zijn.

Vermakelijke film ook met niet constant een lach, maar als die valt dan ook goed hard. Soms heerlijke silly humor. En dan weer een thriller, dan weer oorlog en dan weer drama. De film is komedie in de basis, maar verder niet echt in een hokje te stoppen. Wel valt, zeker in het begin, de film af en toe wat stil en gaat slepen. En het gekke is, hoewel het drama en de komedie vrij vloeiend bij elkaar passen had ik misschien liever een volbloed drama gezien met lichte toon, want juist op die momenten is Waititi het best want dan raakt de film me het meest. Misschien dat daardoor de tweede helft ook beter is, Maar dat zijn helaas wel de kortste stukken. 3,5*.

Taika Waititi is goed in het combineren van enorm droogkloterige humor met gevoel, drama en/of spanning. Het begin van Jojo Rabbit komt echter nauwelijks van de grond omdat het vooral een reeks flauwe grappen zijn. Het helpt overigens niet dat zo’n beetje alle grappen in de film in de trailer te zien was. Alle personages die we in het sketch-achtige begin leren kennen, zijn allemaal later - als de film wat is gekalmeerd - een stuk leuker. Vooral opvallend en verrassend vond ik dat Taika Waititi zelf, toch een erg geestige man, het minst grappig is van zijn hele film. De promotie van de film leunt veel op Waititi die Hitler speelt, maar zijn scènes zijn zelden grappig. Waititi is het beste in zijn rustige droogheid, maar alle scènes rondom zijn Hitler zijn veel te schreeuwerig. Alsof hij naar de kijker roept ‘kijk dan, lach dan!’ In mijn reeds volle bioscoopzaal bleef het tijdens die scènes soms terecht pijnlijk stil.

Een stuk leuker zijn de bijrollen van bijvoorbeeld Sam Rockwel of Stephen Merchant. En daaruit blijkt dat Waititi meer kan dan alleen maar pure ongein. De grote scène met Merchant bevat één van de beste grappen uit de film, maar is tegelijkertijd hier en daar oprecht spannend en erg goed geacteerd. Dat werkt toch duidelijk beter dan Hitler die wat gekke dansjes doet in het bos en een rare bek trekt. De lijn van sterk drama en goede komedie wordt ook doorgezet in de onderonsjes met Jojo en zijn moeder - erg sympathieke rol van Johannson - of Jojo en het Joodse meisje Elsa. De onderonsjes met Jojo en mini-Nick Frost zijn overigens vooral geestig, maar dramatisch niet echt bijzonder. Ook al heb ik van bepaalde scènes erg genoten, ik weet toch dat Waititi beter kan, als hij minder schreeuwerig is. Jojo Rabbit is wat dat betreft verre van Waititi’s beste film. En dat is de schuld van Hitler.

3,5 sterren.

Jojo Rabbit was me volledig ontgaan tot dat ik er door vrienden op werd gewezen. Na de trailer gezien te hebben, hadden we meteen een bioscoopbezoekje gepland. Dit kon wel eens heel leuk worden. Ikzelf vind dat je om zo'n beetje alles moet kunnen lachen. Natuurlijk is de WOII bittere ernst, dat hoeft niemand te benadrukken. Maar niets mis met nazi's belachelijk maken lijkt me, en dat is wat Waititi doet, vaak met succes.

De film begint druk, snel en slapstick-achtig met de introductie van Jojo die net zijn denkbeeldige vriend Hitler heeft geheild en vol adrenaline de straten doorrent. Ik kon er erg om lachen en het zet de toon voor de eerste helft van de film. De grappen zijn soms hard, soms plat, soms mis, maar vaak ook raak. Waititi als Hitler is daarin niet eens het leukst, eigenlijk vind ik alle personages wel te genieten.

Zo is dit debuut van Davis als de fanatieke Duitsland-aanhanger Jojo grandioos. Zo'n knulletje die naar mijn mening erg goed acteert en een film gewoon al draagt. Dan heb je een arsenaal aan lollige nevenpersonages zoals Sam Rockwell, de Gestapo-officier en de 'fat kid in a fat kid's body'-Yorki. Elsa wordt goed vertolkt door Thomasin McKenzie en ook Johansson is een geinige verschijning. Hierdoor was elke scene eigenlijk wel te pruimen.

Naast de grappenmakerij is er ook voldoende plaats voor serieuze dingen. Naast dat de relatie tussen Jojo en Elsa soms pijnlijk of grappig is, zitten er ook vormen van waarheden in en is hun ontwikkeling mooi om te zien. Er ging een rilling door de zaal toen de schoentjes van de mama van Jojo te zien waren, kippenvel. Vanaf dat moment wordt het iets serieuzer en besef je maar weer al te goed wat voor een ratten de nazi's waren. Sterke mix tussen komedie, drama en oorlog.

Wat is Jojo Rabbit toch een ontzettend leuke film.

Relativeringsvermogen is een gave die niet voor iedereen is weggelegd en je moet soms ook kunnen lachen wanneer er moeilijke onderwerpen besproken kunnen worden. Dat betekent alleen maar dat je op verschillende manieren naar historische gebeurtenissen kan kijken. Daarom kan ik Waititi ook ontzettend waarderen. Want dit is gewoon een coming of age film, verpakt in een film met politiek incorrecte humor die de grenzen opzoekt. Maar tegelijkertijd is dit wel de exacte belevingswereld van een tienjarig jongetje. Naïef, onwetend, goedgelovig en vooral ook heel erg zwart/wit. Wanneer je door alle schunnigheid heen prikt, krijg je eigenlijk een behoorlijk zwaarmoedige film met een prachtige boodschap en een hart van goud. Jojo wordt steeds meer met de realiteit geconfronteerd en wordt gaandeweg de film beetje voor beetje uit zijn fantasie/bubbel gerukt. De mix tussen humor en drama werkt daarom ook perfect in de film. Er zit één moment in waarin de zaal de adem inhield, iedereen weet wel welke. Om maar aan te geven dat de oorlog iedereen bereikt, zelfs de jeugdige onschuld van onze hoofdrolspeler. Het is onmogelijk om deze te bewaren, uiteindelijk zorgt een totale oorlog ervoor dat alle jeugdigheid van een jongetje weggenomen wordt.

De humor is wat dat betreft alleen maar een muur die in eerste instantie de wereld van Jojo representeert, langzamerhand wordt deze muur afgebrokkeld. Met enige relativeringsvermogen en zonder je gelijk boos te maken of aangevallen te worden wanneer er wat schunnige grappen worden gemaakt, kan je echt een hele ontroerende ontwikkeling van Jojo meemaken.

Diep onder de indruk!

4,5*

En oh ja, ik heb me ook scheel gelachen (net zoals alle anderen in de zaal) ! Politiek incorrect zijn is niet verboden. Die German Shepherds Bril-jant

Interessante film. Ik vind met name de tweede helft van de film goed werken zodra de drama zijn intrede doet en de komedie wat meer op de achtergrond komt te staan. Een klassieker ga ik het niet noemen, maar wel het kijken waard.

Alleen het goede spel van Scarlett Johansson en Thomasin McKenzie voorkomt dat deze jammerlijke puinhoop van een film, dat bestaat uit een wirwar van slecht uitgewerkte en veelal gejatte ideeën, de allerlaagst mogelijke score krijgt. Hoewel het erop lijkt dat regisseur/scenarist Taika Waititi in ieder geval gekeken heeft naar onder anderen The Great Dictator, All Quiet On The Western Front en Die Blechtrommel, heeft dit meer weg van een naar de verkeerde kant doorgeslagen lange aflevering van 'Allo 'Allo met Sam Rockwell als Captain Gruber, Rebel Wilson als Helga, Stephen Merchant als Herr Flick en Thomasin McKenzie als één van de 'Brottish Earmen'. Waititi speelt zelf de rol van Adolf Hitler als een inferieure komische variant zoals Roger DeBris in het roemruchte toneelstuk 'Springtime For Hitler'. Hoewel het duidelijk is dat we Nazi-Duitsland te zien krijgen door de ogen van een kind, is dat geen verklaring voor alle inconsistenties in het scenario. Maar het ergste is dat er niets te lachen valt, tenzij je rollend over grond van het lachen gaat wanneer Jojo vrolijk 'Heil Hitler' zingt terwijl hij over straat drentelt Controversieel is dit zeker niet, eerder puberaal en het enige aanstootgevende moment is de smakeloze verwijzing naar het legendarische slot van 'All Quiet On The Western Front' (de vlinder). En het is tevens een raadsel waarom Waititi in het laatste kwart een serieuze draai probeert te geven aan alle onzin waarop hij ons heeft getrakteerd.

Wie zich niet laat misleiden door de trailer ziet een prima film waarin opgroeien in Nazi-Duitsland prima wordt weergegeven.

Een klungelig naïef 10 jarig jongetje die niks liever wilt dan een toegewijde nazi zijn,heeft een eigen versie van Hitler als denkbeeldige vriend.

Zonder te veel van het verhaal te willen prijsgeven kan ik wel zeggen dat ik deze film zeer geslaagd vond.

door de trailer had ik wel een andere idee van het verloop van deze film en het comedy gehalte.

eigenlijk is dit een hele serieuze film waarin de wreedheden van de nazi's maar ook de menselijkheid van andere personen getoond worden.

Dat de wereld niet zo zwart-wit is als veel mensen denken weten de meeste volwassenen er wel maar kinderen zijn wat dat betreft makkelijker beïnvloedbaar en makkelijk te manipuleren.De moeder in het verhaal geeft gelukkig de jonge fanatieke nazi hoofdrolspeler() de ruimte om te ontdekken dat er meer is dan blindelings een regime volgen en zijn eigen weg te vinden.

de kritiek op dat Hitler totaal over de top is kan ik ook niet begrijpen het is natuurlijk niet een echte vertolking van deze nazi leider maar slechts een karikatuur gezien door de ogen van een 10-jarige jongen.

zoals gezegd film is anders dan de trailer doet vermoeden en is een stuk serieuzer dan je verwacht maar ik heb genoten van deze film.

Aparte film. Het verhaal zit best aardig in elkaar. Echter de uitwerking voelt niet als een geheel en mist daarom het echte drama gevoel. Het begin is vrij slecht en heb je als kijker bijna de neiging om de film uit te zetten. Even doorbijten dus. Na een half uurtje begint de film beter te worden en dat bouwt ook op richting het eind. Net als je idee hebt dat de film best ok is, zit de speelduur er al bijna op. Wat betreft het satirische gedeelte, dus erg matig met een irritante Waititi. Wat drama betreft een stuk beter. Als geheel dus een krappe voldoende. 3.0

“You're not a Nazi, Jojo. You're a ten-year-old kid who likes dressing up in a funny uniform and wants to be part of a club.”

Schitterende film van Taika Waititi. Jojo Rabbit heeft weer de bekende Waititi humor, maar dit is toch vooral een tragisch, ontroerend en uiteindelijk hoopvol verhaal over een 10-jarige jongen (Griffin Davis) die helemaal wordt geïndoctrineerd door het gedachtegoed van Hitler en het Nazisme. Zijn moeder probeert hem zelf te laten ontdekken dat er meer is dan haat, oorlog en de Jodenvervolging, en wanneer Jojo ontdekt dat zijn moeder een Joods tienermeisje in hun huis verbergt voor de Duitsers moet hij zijn eigen vooroordelen onder ogen komen en snel volwassen worden.

Ik was bang dat de kolderieke scenes met Waititi (als denkbeeldige Hitler) de hele film zouden overschaduwen, maar dit was (gelukkig) verreweg het minst interessante gedeelte van de film. De sterkste en interessantste scenes zijn die tussen Jojo en zijn moeder Rosie (Johansson), en die tussen Jojo en Elsa (McKenzie). Deze drie acteurs vormen het hart van de film, en het zegt wat over Waititi dat hij zich hier ondergeschikt aan heeft gemaakt. Er zit een scene in de film waarin Johansson tegelijkertijd de moeder als de vader van Jojo moet (na)spelen, en na Endgame en Marriage Story dacht ik dat ik Scarlett dit jaar niet meer beter zou zien acteren. Maar ze weet zich hier (in een kleinere rol) toch nog te overtreffen. Ook Rockwell heeft weer een geweldige bijrol als Duitse officier die de vreselijkste dingen doet, maar uiteindelijk wel Jojo en Elsa redt van de dood. De scene met de vlinder, en wat er daarna gebeurd, zal me nog wel een tijd bijblijven. De gehele film door zie je de moeder van Jojo zijn veters strikken, en je weet gewoon dat Waititi hier iets mee gaat doen. De laatste scenes met Jojo en Elsa zijn dan ook hartverwarmend, en beide dansen letterlijk hun toekomst tegemoet.

Leuk.

Schande natuurlijk dat het zo lang geduurd heeft vooraleer de film hier eindelijk te zien was. Had er best wel wat van verwacht, maar 4 maanden extra wachttijd doet een film als deze niet veel goeds, al denk ik niet dat het veel in mijn eindwaardering had uitgemaakt.

Enerzijds verbaast het mij een beetje dat de film nog zoveel mensen op hun paard krijgt, anderzijds is verbouweerdheid hét kenmerk van deze tijd, dus dat was eigenlijk wel te verwachten. Maakt niet eens zoveel uit of het nu om een actueel onderwerp gaat of iets van 80 jaar geleden.

Beetje raar dat Waititi met een Anderson-achtige film komt, vind ik niet meteen 100% bij hem passen. Toch gaat het hem wel goed af. Waititi zelf is leuk, de rollen worden erg tof ingevuld, er zitten voldoende geslaagde grappen in en ook het drama krijgt mooi vorm. Maar op de één of andere manier is de som van het geheel niet meteen groter dan dat van de aparte delen.

Af en toe misschien net iets te gezapig, net iets te braaf, misschien omdat het ook allemaal al een keertje eerder gedaan is. Maar da's mijn enige kritiek, verder een erg leuke film die op geen enkel moment verveelt. Alweer uitkijken naar Waititi's nieuwe film. Hopelijk ditmaal zonder extra wachttijd.

3.5*

Jojo Rabbit is een film met scherpzinnige humor die voortkomt uit de denkbeelden van een kind. Met als thema de tweede wereldoorlog en Adolf Hitler als zijn protegé prima uiteengezet. Het ombuigen van doctrines werkte bij mij zeker op de lachspieren. Acteerwerk verbluffend met een mooie cast. Echt genoten van deze film.