Jojo Rabbit (2019)

Prima mee vermaakt, wat begint als een erg luchtige (Soms bijna Allo Allo style achtige) comedy film ontplooit zich als een film met het hart op de juiste plek.

En daarbij komt een cast die het meer dan uitstekend doet.

Fijn dat er nog steeds films zoals dit in de bioscopen draaien.

4*

Helaas niet zo goed en leuk als ik had gehoopt.

Vanaf het begin ergerde ik me al een beetje aan de bijzonder slechte Duitse accenten. Alleen die van Johansson kon er mee door. En met name die van Waititi was tenenkrommend. Besteed daar dan wat meer aandacht aan, of laat het hele accent gewoon achterwegen.

Verder was de balans in deze prent volledig zoek, en waren lang niet alle grappen even raak.

Maar daar staat tegenover dat de absurdistische humor ook met regelmaat wel erg lekker uitpakte. Op het laatste deel van de film na, heb ik toch aardig wat kunnen lachen.

En omdat Jojo Rabbit er verder ook gewoon goed uitziet, een degelijke voldoende.

Leuk om te zien trouwens, hoe Johansson zich als alleskunner aan het ontpoppen is.

Super leuke film. Taika Waititi zorgt als de ingebeelde Hitler voor een paar geniale grappen. ''Vat are you burning!!?'' Geweldig. Wist niet wat ik hiervan moest verwachten, maar ik heb me goed vermaakt. Lekker domme - tegelijkertijd scherpe humor en een verhaal met het hart op de juiste plek. Yorki en Jojo zijn twee heerlijke personages en ome Adolf maakt het af. ''Heil me man.. just a little heil?''

Het blijft apart en gevoelig, Komedie films met Hitler (en dus Hitler-grappen) in een rol en wat dat betreft is deze Komedie / Oorlog film zeker niet uniek met voorgaande films zoals "The Great Dictator (1940)", "Up! (1976)", "Mein Führer (2007)" en natuurlijk nog recent "Er Ist Wieder Da (2015)". Wat dat betreft hoort "Jojo Rabbit" zeker thuis in dat rijtje en het is ook een film die groeit in het verhaal, namelijk van Komedie naar Drama en waarbij het lachen geleidelijk overgaat naar huilen.

In deze film (welke zich afspeelt in Duitsland tussen 1944 - 1945) draait het om het eenzame tien en een half jaar oud Duitse jongetje Jojo Betzler (Roman Griffin Davis), die lid is van de nationaalsocialistische jeugdbeweging in Duitsland (genaamd Hitlerjugend) en welke ontdekt dat zijn moeder, te weten Rosie (Scarlett Johansson), een Joods tienermeisje (in de beleving van JoJo zijn Joden mythische wezens, met hoorntjes en telepathische krachten), te weten Elsa (Thomasin McKenzie), op hun zolder heeft verstopt. Zijn denkbeeldige vriend, Adolf Hitler (Taika Waititi), vindt dat hij haar moet verraden.

De Nieuw-Zeelandse regisseur Taika Waititi kreeg een hoop naamsbekendheid dankzij zijn werk aan Marvel’s "Thor: Ragnarok (2017)". Ditmaal brengt hij een Tweede Wereldoorlog Komedie uit met zichzelf in de rol als een denkbeeldige Adolf Hitler (hij zet de dictator neer als een jolige oom, even vriendelijk en benaderbaar als eigenaardig, met een voorkeur voor gebraden eenhoorn op tafel) en dat pakt niet altijd even sterk uit. Het idee is leuk, maar de uitwerking laat hier en daar wat te wensen over.

"Jojo Rabbit" gaat over JoJo Betzler (de jongen is nogal dol op swastika’s, de uiterlijkheden van het Nazisme spreken hem aan en hij slikt de nazi-propaganda als zoete koek) en een geïndoctrineerde Hitlerjugend, waarbij de kinderen bestookt worden met verzonnen verhalen en dat o.a. door Kapitein Klenzendorf (Sam Rockwell) en juffrouw Rahm (Rebel Wilson). De manier waarop dit gebeurt is best lachwekkend en de grap schuilt vooral in het uitvergroten van een bizar stukje historie. Het onderwerp is niet licht (dus hoe ver kun je gaan met grappen binnen het thema ?) en soms wordt je ook geconfronteerd met schokkende beelden, zoals o.a. opgehangen Duitsers, die in de ogen van de nazi's verraders waren. En m.b.t. het verraden (in dit geval Joden) zit er in deze film ook een aardige dialoog, die zowel komisch is als typerend was voor die zwarte periode in de geschiedenis van Duitsland.

Namelijk de scène in het zwembad (waar JoJo o.a. behandelt wordt na zijn verwonding door het gooien van een handgranaat), waarbij JoJo aan Kapitein Klenzendorf (die jongens training geeft in water-oorlogsvoering, voor het geval ze ooit ten strijde moeten trekken in het zwembad ) vraagt:

"Mag ik je een vraag stellen over Joden ? Wat moet ik doen als ik er een zie ?"

En waarop hij dan antwoord:

"Okée, als je een Jood ziet, zeg je het ons, en wij zeggen het aan de Gestapo en zij zeggen het de SS en dan gaan die de Jood doden. En iedereen die de Jood hielp. En, omdat dit zeer paranoïde tijden zijn, wellicht nog wat mensen voor het geval dat. Het is een vrij geïntegreerd proces."

Het acteerwerk is top met Roman Griffin Davis (een talent en hij heeft een natuurlijke manier van acteren), Thomasin McKenzie (eveneens een talent, die JoJo leert dat er meer in het leven is dan blinde vaderlandsliefde, zoals kunst, literatuur en de kracht van de liefde), Scarlett Johansson (als de strenge, liefdevolle, zorgzame, vrolijke, en bijna wulpse moeder, te zien tijdens een aantal indringende scènes, die in het geheim strijd voert tegen de nazi’s), Sam Rockwell (zijn personage komt aanvankelijk nogal stereotype over, maar later blijkt dat er toch meer in hem zit dan je op het eerste gezicht zou vermoeden) en Stephen Merchant (in een kleine rol als als een op Herr Flick, 'Allo 'Allo!, gebaseerde Gestapo-officier) en het acteerwerk is ook heel stijlvol gedaan (o.a. het spel tussen de Duitse jongen JoJo en het Joodse onderduikmeisje Elsa) en de komische timing schiet in de meeste gevallen ook raak (zoals bij de scène met het herhaaldelijk begroeten met "Heil Hitler").

De kern van het verhaal is hartverwarmend, oprecht en kan soms een onverwachtse tranentrekker opleveren (o.a. het moment dat Jojo ziet dat zijn moeder is opgehangen). De momenten tussen JoJo en zijn vriendje Yorki (Archie Yates), de aandoenlijke jonge vriend van Jojo met het hart op de juiste plaatst en die helaas wordt gebruikt (beter gezegd misbruikt) voor de oorlogsinspanning, mochten er overigens ook zijn en ik moest wel lachen toen hij over de Russen het volgende zei:

"Er zijn grotere dingen aan ons hoofd dan Joden, Jojo. Er zijn daar ergens Russen. Ze zijn erger dan wie dan ook. Ik hoorde dat ze baby's eten en seks hebben met honden."

Overigens maakte Sam Rockwell ook een geweldige opmerking over de Russen tijdens een defensief strategisch overleg, waarbij hij dan over hun zegt:

"Ik heb de Amerikanen in het Westen. Heb Russen in het Oosten. Mijn vriend ontmoette eens wat
Russen en ze aten hem op."

De muziek in de film is overigens ook best leuk, want dan zijn bekende liedjes van bands / artiesten te horen op zijn Duits, zoals o.a. nummer "I Want To Hold Your Hand" (te horen tijdens de opening) van "The Beatles", welke op zijn Duits heet "Komm Gib Mir Deine Hand", "Mama" van Roy Orbison, en het nummer "Heroes" van David Bowie, welke op zijn Duits "Helden" heet en welke zeer fraai werd ingezet op het einde, waarbij Jojo en Elsa beginnen te dansen op het nummer.

Al al met is "Jojo Rabbit" (een jongen van de Hitlerjugend noemt Jojo zo, omdat hij geen konijn wilt doden) uniek en soms wat apart (lachen mag, lachen moet zelfs, maar er gaan ook mensen dood), maar het hart van deze film zit op de goede plaats.

Alweer een week geleden in de bios gezien, en flink van genoten! Een hoop leuke grappen die ook als commentaar op de nazi's dienen (satire, logisch) gecombineerd met een meeslepend verhaal over 10-jarige knul die opgroeit in nazi-Duitsland. Roman Griffin Davis speelt zijn rol als titelkarakter verassend goed, en Thomasin McKenzie en Sam Rockwell doet het ook heel goed. Daarnaast is er nog ook nog mooi gebruik van de camera gemaakt (vooral met dat die schoenen telkens in beeld gebracht worden, waardoor je uiteindelijk Jojo's moeder herkent aan de galg) en zit er ook nog een dikke soundtrack achter met duitse versies van o.a. The Beatles en David Bowie. Zeker waardig voor een oscarnominatie, ben gelijk benieuwd naar eerdere films van Waititi!

Hele mooie film die je ook nog eens hard aan het lachen brengt, en met een thema als dit weet Taika Waititi nog netjes binnen de grenzen te blijven, 4,0!

Jojo Rabbit is een vermakelijke film over nazi-Duitsland en Hitler, een fijne parodie die wellicht niet bij iedereen in de smaak zal vallen omwille van de schijnbaar onmogelijke combinatie van Hitler en humor binnen hetzelfde onderwerp. Sowieso een aantal geslaagde grappen en grollen met daarnaast een aantal moeilijkere momenten wat logisch is binnen een oorlogssetting.

Hoewel bij momenten kolderiek gebracht zijn de verspreide propaganda en leugens over Joden en Russen best interessant. Ook de bijna ludieke opleiding van jongeren bij de Hitlerjugend toont aan welk machtig apparaat dienst deed om de bevolking te sturen, te leiden en te manipuleren.

De kleine jongen deed het uitstekend en met ScarJo of Rockwell kun je steeds naar een oorlog. Jojo Rabbit is een film die verschillende kanten opspringt, gelukkig werd het Allo Allo-gehalte in het begin snel verlaten. Geen slechte film, alleen waren de verwachtingen misschien net iets te hoog gespannen.

Leuke, zij het onevenwichtige mengeling van komedie en drama, tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog. Bepaalde personages en grappen zijn treffend, andere dan weer overdreven en flauw. De positieve elementen overheersen gelukkig en de film wint gaandeweg aan kracht, mede door de mooie hoofdrol van nieuwkomer Roman Griffin Davis en enkele sterke bijrollen. Regisseur Taika Waititi als Hitler, de denkbeeldige vriend van de hoofdpersoon, is echter duidelijk een geval van hit and miss. Dat had hij beter aan een ander kunnen overlaten.

“Let them say whatever they want. People used to say a lot of nasty things about me. "Oh, this guy's a lunatic!" "Oh, look at that psycho! He's gonna get us all killed!"”

Toen ik destijds de trailer zag was ik eigenlijk al wel een beetje verkocht, de film leek mij echt geweldig en ik kon persoonlijk niet wachten deze te zien. Satire over het nazi rijk, ik als liefhebber van dit thema ben daar wel voor in en ik heb mij kosteloos vermaakt, soms uitbundig gelachen en zeker nergens echt verveeld. Hoewel de film een inkak momentje kende voornamelijk in het midden waar de grappen steeds minder aansloegen en de vaart er een beetje uit was, waren het begin en einde wel degelijk erg vermakelijk.

Het begint eigenlijk al bij de introductie, waar Waiti als Hitler verkleed het jongetje ‘JoJo’ gek maakt die vervolgens constant “Heil Hitler!” roept en daarna ook zo over straat aan het rennen is, saluerend natuurlijk. En het mooie was de achtergrond muziek, dit waren nummers (best bekende goeie nummers en muziek) en de tekst is verdraaid naar het Duits, het zijn orginele nummers. Het begint met ‘The Beatles’ en het in hun Duits vertaalde ‘I Want to Hold Your Hand’, deze heet vervolgens ‘Komm gib mir deine Hand’ en ik vond het best geniaal om te horen. Op het einde krijgen we ook nog David Bowie te horen met zijn nummer ‘Heroes’, hier ook wel ‘Helden’ genoemd. Ik vond dit wel een erg leuke toevoeging aan de film.

Daarna verspringt de film al gauw naar de trainingslocatie van de ‘hitlerjugend’ waar de jochies opgeleid zullen worden. Jojo word echt gepest waarna hij een actie onderneemt wat hem bijna fataal word, hij word namelijk door zijn denkbeeldige Hitler vriend er toe gewezen om zich terug te vechten waarna hij een granaat pakt, deze tegen een boom aan pleurt en die naast hem ontploft. Hierdoor komt hij thuis te zitten en ontdekt een Joods meisje in de kast verborgen. De twee bouwen langzaam een relatie op en worden bevriend. Samen gaan ze ter strijden om te overleven en eenmaal aangekomen op het einde blijven de twee bij elkaar. Zo was het eigenlijk makkelijk verteld hoe het verhaal verliep. Het verhaal was wel geinig om te volgen maar nergens té bijzonder.

We moeten de film natuurlijk nergens serieus nemen en dat ik deed ik vooral niet. Komische uitspraken vliegen je om de oren, en er word weer eens duidelijk gewerkt aan een project om ‘Adolf Hitler’ en zijn nazi rijk als gekken weg te zetten (dat waren ze uiteindelijk ook wel). De uitleg van ‘Die Jewe’ vond ik geniaal, hoe ‘Rebel Wilson’ hier een duivel tekent vond ik echt lachwekkend. Ze deed het overigens wel vaker echt leuk in de film, vooral op het einde wanneer de einde van de oorlog nadert en ze de jochies ‘promoveert’ om zo met een wapen te schieten en vervolgens zelf weg loopt met een machinegeweer (type weet ik zo even niet meer uit mijn hoofd) en de onderste quote roept:

“We must kill everything that we see. For Hitler. Die, devil scum! Die!”

En eenmaal in de slachtveld gelopen ontploft er een bom bij haar, ik heb me kapot gelachen om dit stukje. Pure leedvermaak, ik vind het wel leuk. Maar ook tijdens dit gevecht wanneer we een outfit zien alsof hij deze heeft ‘unlocked’ in een online video game. Zo kent de film constant wel flauwe maar erg leuke komische dingen.

‘Taika Waititi’ deed het in mijn ogen erg leuk als ‘Adolf’, hoewel dit het denk beeldige personage vaak was van ‘Jojo’, in de zin van gehersenspoeld deed hij het wel leuk. Ook op het einde als de oorlog voorbij is en hij weer in de kamer komt om ‘Jojo’ toch te overtuigen hem nog te aanbidden en het volgende vraagt:

“You're not gonna heil me? Come on? For old time's sake? Heil me, little man. Heil me.”

Alsof hem dat toch een bepaald genot gaf. Ik moest er erg om lachen. Maar ook de rest van de cast was tof. Zo wist ik niet dat ‘Scarlett Johansson’ mee deed in deze film. Onverwachts maar wel erg leuk om te zien, blijft een knappe dame. En ook ‘Roman Griffin Davis’ als ‘Jojo’ en ‘Thomasin McKenzie’ als ‘Elsa’ deden het beiden gewoon leuk.

Deze komische satire gebaseerd in de tweede wereld oorlog heeft mij vermaakt. Ik heb genoten van de acteerwerken, de komische delen en het einde was ook geinig. Hoewel ik de inkakker van het midden toch wel wat minder vond is het in het algemeen gewoon een leuke film die makkelijk uitzit, duurt niet onnodig lang om toch nog een paar geforceerde grappen toe te voegen en met de leuke soundtrack heb ik hem goed afgesloten.

4.0*

De Tweede wereldoorlog, gezien door de ogen van een naïef, fantasierijk, 10 jarig Duits jongentje, aanvankelijk gebrainwasht door de Duitse propagandamachine. Gaandeweg ontdekt Jojo echter dat de Joden toch geen monsters zijn maar gewone mensen, dat zijn idool toch geen gewone mens is maar een monster en dat zijn ouders eigenlijk helden waren. Het verhaal wordt op een luchtige manier verteld, maar is tegelijkertijd ook bij wijlen dramatisch en ontroerend. Mede door de geweldige acteerprestaties van de ganse cast is deze film voor mij een hoogtepunt, waar ik intens van heb genoten.

Ik heb lang getwijfeld of ik zou gaan beginnen aan deze zwartgallige oorlogs komedie.

Achteraf blij dat ik dit toch gedaan heb.

"Jojo Rabbit" is een nogal vreemde eend in de bijt.

Bij het zien van de trailer moest ik ook wel mijn wenkbrauwen fronsen.

Hitler als komische rode draad is wel bedenkelijk.

Al heeft Monty Python dit al eerder succesvol uitgevoerd.

Maar "Jojo Rabbit" zet je als kijker als nel op het verkeerde been.

Na een melige opening met een klein half uur wat sullige scenes weet de film een serieuze twist te geven aan het verhaal. Vanaf dat moment wordt "Jojo Rabbit" een oorlogs komedie die schuurt, soms beetje pijn doet en zelfs ontroert. Om vervolgens toch ook weer met een feel good moment af te sluiten.

Aparte film, dat is het zeker. Bijzonder is het eveneens.

4*

Poeh, het is of vóór of tégen als je bij de beoordelingen langs gaat en naar de waarderingen kijkt!
Zes nominaties voor een Oscar en daarvan eentje verzilverd, "het beste scenario", in een Oscar.
En wat vonden wij van de film? Eerlijkheidshalve vonden wij hem in de eerste helft en het midden mooier lopen wat het verhaal betreft maar in zijn geheel ook goed!
Het is niet zo dat je de hele film schaterlachend voor het beeld zit maar nu en dan is het wel grappig. Voorbeeld is als de burgertroepen van Hitler binnentreden nadat ze daarvoor de moeder van Jojo hebben opgehangen.
Jojo weet dat op dat moment nog niet en is als de dood dat Elza zal worden opgepakt maar het loopt anders dan hij heeft verwacht. Een film die je moet zien en waarvoor je onbevangen moet gaan ontvangen.
Een 7,5.

Tja....de cast doet het wel goed, maar heel de film is gewoon not my cup of tea.

De humor spreekt mij totaal niet aan en het verhaal wist mij niet te boeien. Vaak flauw en helaas het merendeel van de film is gewoon saai. 4/10

De film lijkt ergens een beetje in hetzelfde vaatje te willen tappen als La Vita e Bella, een luchtige film over een zwaar onderwerp en waarbij het drama niet uit de weg gegaan wordt, maar de uitvoering slaat in tegenstelling tot La Vita e Bella niet bij me aan. De Nazi's hier komen te stompzinnig over, de humor is te flauw en het drama gaat niet diep genoeg om ook indruk te maken. En dan wordt de film al snel te lang voor me.

Hoe waarschijnlijk was het eigenlijk dat iemand die mensen laat onderduiken ook ander verzetswerk doet? Als ze gevangen wordt genomen, is er niemand die voor de onderduikers kan zorgen. Ik zou niet dat extra risico genomen hebben.

De beelden zien er wel aardig uit soms, wat nog enigszins de film het kijken waard maakt, maar voldoende is het zeker niet. 1,5*.

Bij vlagen crimineel grappig. Elders hartverwarmend, en overwegend gewoonweg onweerstaanbaar sympathiek. Wat wil je meer?

Ben ik overigens de enige die bepaalde passages controversieel vind, in de wetenschap dat kinderen deze film zouden kunnen zien? Tegelijk stelt zich de vraag: hoe moeten de jongste generaties zich tot dit stuk geschiedenis verhouden? Kunnen en mogen we verbloemen, of moeten we de harde realiteit creatief verpakken zodanig dat de harde lessen met de nodige humor en menselijkheid door te slikken zijn? Precies dat heeft Taika Waititi gedaan.

‘Jojo Rabbit’ demoniseert geen enkele partij, maar doet de Gestapo wel slim af als een gevaarlijke bende nitwits, Hit(e)ler als een miezerige sukkel en de joden als mensen van vlees en bloed. Qua moraal zit het kortom wel goed, toch?

Oh ja, zeker vermakelijk!

3,25*

Goeie film over een jongetje die Hitler als denkbeeldige vriend heeft en fanatiek lid is van de Hitlerjugend. Prima aangekleed en grappige dialogen. De humor is redelijk dik aangezet, maar het werkt wel. Behalve als de toon tegen het einde wat serieuzer wordt. Echter wordt dit deels opgevangen door de uitstekende (jonge) cast. Naast de regie neemt Taika Watiti ook de rol van Hitler op zich.

De humor in deze film is niet mijn soort humor. Weinig subtiel ook. Gaandeweg de film wordt het niveau wel iets beter, maar de serieuzere aspecten van het verhaal komen niet echt uit de verf door de toonzetting van de rest van de film. Daardoor slaagt de film eigenlijk op geen enkel vlak. De twee jonge hoofdrolspelers acteren overigens niet verkeerd.

De meeste mensen deugen

Eerder dit jaar heb ik een tentoonstelling over het derde rijk in het Design Museum in Den Bosch bezocht. De tentoonstelling toonde de grote bijdrage van vormgeving aan de verspreiding en ontwikkeling van de kwaadaardige-nazi ideologie. De nazi’s waren meesters in het inzetten van vormgeving om hun doel te bereiken; massa’s mensen wisten ze ermee aan hun kant te krijgen. Ook voor de jonge Jojo is dit het geval. Zijn patriottisme gaat zelfs zo ver dat zijn denkbeeldige vriendje een geïdealiseerde versie van Adolf Hitler is.

Maar wat gebeurt er wanneer zijn geloof in het nazisme op de proef wordt gesteld? Kan deze in twijfel worden getrokken? Wellicht zelfs omslaan? Een origineel uitgangspunt, en met gemak een van de meest originele concepten van de afgelopen jaren. Toch liet Jojo Rabbit in mijn ogen wel een aantal steken vallen. Zo hadden de rollen van de moeder van Jojo (Scarlet Johansson) en Captain Klenzendorf (Sam Rockwell) meer aandacht mogen krijgen. Met name Klenzendorf voelt als een onderbelicht personage. Ik begrijp dat het hart van het verhaal de opbloeiende vriendschap/liefde tussen Jojo en Elsa is, maar doordat de rol van Johansson vrij minimaal was, maakte haar dood ook een minder diepe indruk. Ook vond ik het contrast tussen de eerste en de tweede helft qua hoeveelheid humor erg abrupt, en had deze meer geleidelijk aan mogen gaan. Ik heb het idee dat de film dan meer in balans zou zijn geweest. Al is het combineren van drama en humor en hier de juiste balans in proberen te vinden zonder meer een lastige uitdaging. Zeker met een gevoelig onderwerp als Jodenhaat tijdens de tweede wereldoorlog.

3,5*

Bizarre puntenzetting hier, mensen die niks dan lovend zijn over de film geven een 3.5*.
Mensen die het maar zo-zo vonden geven een 2.5*...

Bon, ik vond het alvast met voorsprong een van de betere films die ik de afgelopen tijd gezien heb. Het drama van de nazi ideologie wordt mooi te kijk gesteld op een subtiele, humoristische wijze. Het zit hem hier best vaak in de kleine dingetjes.

De acteurs spelen allen de pannen van het dak, en sommige rollen zijn zo heerlijk waardoor ik er graag nog meer van had gezien. Langs de andere kant is dat nu ook niet zo erg want de film heeft een ideale speelduur en ik heb eigenlijk niks gemist qua verhaal.
Ook fijn is dat het hier om een onluikende liefde gaat, en ik nergens het gevoel had dat het klef begon te worden. Pluspunten voor het afwisselen van de zoete scènes met harde/pijnlijke momenten.

De beelden zijn ook echt om van te smullen, en de muziek wordt eerder beperkt maar steeds zeer functioneel en toepasselijk gebruikt. Ik was al verkocht met de intro waar een perfecte mix van Beatlemania en nazi opkomsten gemaakt wordt. Ronduit subliem!

Nu ik mijn mening hierboven nog eens naleest vind ik de film alleen maar beter worden. +0.5* nog eens.

Een film die al een tijdje lag te wachten om aanschouwd te worden maar die steeds weer aan de kant werd gelegd ten koste van steeds weer een andere productie die me interessanter toescheen. De notering van de film in de MM top 10 van 2020, trok me uiteindelijk over de streep. De film viel me helaas toch wat tegen. Na afloop was ik niet onverdeeld positief.

Het verhaal greep me niet echt. De film is extravagante onzin met een aantal goede scènes en zelfs een aantal echt komische. Maar toch. Hoe verder in de film hoe minder goed en hoe minder komisch. Het satirische gif dat vooral in het eerste deel van de film aangenaam humoristisch wordt gebruikt, vervaagt in de loop van de film. Daarvoor in de plaats komen de humoristische accenten meer op flauwiteiten en op idiote personages te liggen. Denk Mel Brooks, maar dan minder leuk.

Als satirisch statement tegen haat en geweld zoals dat in het derde rijk werd gepredikt, volstaat de film slechts ten dele. Als satire is de film als geheel te weinig provocatief en baseert zich teveel op lichte ironie. Dat is soms best leuk, maar geeft tevens niet heel krachtig een boodschap af.

De film is een bont geheel aan belevenissen van een 10-jarig jongetje dat lid is van de Hitlerjugend en gesprekken voert met zijn denkbeeldige vriend en stand-in vader Adolf Hitler. Hitler wordt gespeeld door regisseur Taika Waititi, die hem als een idiote karikatuur portretteert. Erg grappig vond ik hem niet. Wel verleent hij met zijn scènes aan de film een aangenaam surrealistisch tintje. Het maakt zijn scènes draaglijk. Dat is tenminste iets.

Eigenlijk is Jojo Rabbitt een rommelig uitgevoerd coming of age-sprookje met karikaturale domme Duitsers, naïeve kindertjes en natuurlijk de Amerikaanse reddende engelen. Aan het eind wordt al geen woord meer gerept over de verschrikkelijke genocide die zich in deze oorlog heeft afgespeeld en baadt men zich in het decor van een kapot geschoten stad gelukzalig in het warme zonlicht van het beloftevolle heden. Eind goed, al goed. "Dann sind wir Helden. Für diesen Tag". Brr.

Ach. Aardige film. Ik had alleen graag wat meer satirisch gif geïnhaleerd.

Briljante film. Toen ik heb voor het eerst zag was ik oprecht onder de indruk ervan, zelfs zo erger dat ik hem de dag erna nog eens heb gekeken. Hij heeft alles: humor, emotionele momenten, momenten van vreugde. De cast is daarnaast ook echt ijzersterk. De meningen over deze film zijn heel erg verdeeld maar wat mij betreft is dit echt een meesterwerk van Taika Waititi.

Een oorlogsfilm dat met humor een hoop absurde dingen wil tonen. Op de achtergrond sluipt telkens de gruwel van de oorlog. Die komt soms wat meer naar voor, maar het blijft vooral een komedie. De humor is soms wisselend, het mocht gerust nog iets droger of absurder zijn. De film houdt dat niveau niet altijd goed vast, maar de humor werkt met momenten echt wel. Geen slechte film.

Wie had gedacht dat een film met dit uitgangspunt, verteld op deze manier, toch iets los weet te maken bij de kijker.

De balans die hier tussen komedie en drama ligt, is in het begin even wennen. Als je er eenmaal in zit, ben je in voor een erg fijne filmervaring. De komedie soms op het belachelijke af, weet je echt aan het lachen te brengen. En laat je ook vooral nadenken of je er om mag lachen. Het is satire, dus mag er om gelachen worden. De karakters zijn allemaal even leuk en aandoenlijk. Het keerpunt in de film komt precies op het juiste moment en weet je dan ook echt te raken. Het enige probleem wat de film dan weer heeft, is dat het net even te lang duurt allemaal. De film lijkt op een aantal momenten wat stil te vallen, waardoor je het gevoel krijgt dat de film ook te lang is. Maar buiten dat is dit een vermakelijke en ontroerende film.

Op een vreemde manier aandoenlijk, deze kleurrijke satire op de Hitlerjugend en het nazisme. Soms ronduit absurdistisch, met leuke scenes, soms weer wat donkerder met aangrijpende momenten. Door de kindacteurs krijgt het ook een Moonrise Kingdom-achtig tintje, maar dan minder artsy en met meer humor.

De dialogen zijn scherp geschreven (al is iedereen soms een beetje een te wijsneuzerig en adrem), met de bijdehante maar innemende Jojo als het middelpunt. Leuk neergezet door Davis trouwens. Ook Waititi als denkbeeldige Hitler is een leuke vondst.

Toch is het niet allemaal even sterk. Sommige grappen zijn gewoon te flauw of belegen en slaan de plank mis. Ook konden sommige personages (ik noem een Rebel Wilson) beter geschrapt worden.

Dus ja, het is even inkomen maar als je de toon en aard van de film even op je in laat werken, ga je het toch wel waarderen voor wat het is.

3,75*

Briljante film. In het begin vraag je je af waar je aan begonnen bent maar al snel zit je er helemaal in. De eerste oorlogsfilm waarvan het een pluspunt is dat de 'Duitsers' Engels spreken met een raar accent. De humor varieert van heel flauw (de Duitse herders) tot flauw met een metalaagje erover heen ('This shouldn't be weird, none of this should be weird'). Erg knap hoe het verhaal aan de hand van een 10-jarige het effect van de propaganda laat zien. Grootste minpunt was misschien wel het wegvallen van Rosie, niet zozeer omdat het niet goed was voor het verhaal maar omdat het een erg leuk personage was waar ik graag nog wat meer van had willen zien. Een ander minder positief ding is wellicht dat de nadruk op het einde wat te veel op de vlinders in de buik komt te liggen. Dit doet eerder afbreuk aan het plot dan dat het het sterker maakt. Daar staat echter zoveel originaliteit en humor tegenover dat ik alleen maar op een heel hoge waardering uit kan komen. Sam Rockwell is overigens ook weer als vanouds genieten .

Best geslaagd, deze Jojo Rabbit, en in opzet/uitwerking zowel charmant als gewaagd. Het is in ieder geval een originele vertelling met een interessante insteek. Van Taika Waititi heb ik nog niet al te veel gezien, maar je herkent direct zijn distinctieve stijl en gebruik van humor. Een vorm van humor die hier, ondanks het onderwerp, wérkt. Je zit hier namelijk met een geïndoctrineerd jong hoofdpersonage die in feite van heel weinig dingen rondom zich op de hoogte is, dus dat satirische aspect (en de uiteindelijke boodschappen van de film) hangen daar goed mee samen. Het is eigenlijk zo dat het satirische gedeelte zelfs veruit het beste aspect van de film is (vooral de personages van Alfie Allen en Sam Rockwell vond ik hier een hoogtepunt in, alsook de imaginaire Adolf; je moet er maar op komen). Ik vind Waititi echter niet zo'n goede drama-regisseur; de harde of serieuze momenten in deze film durven soms wel eens onderuit gehaald te worden door Waititi die zich niet tien seconden kan inhouden om de harde sfeer te doorbreken met wat luchtigheid. Sommige dramatische momenten landden daardoor voor mij niet altijd op de juiste plek.

Maar bon, uiteindelijk worden de juiste boodschappen wel overgebracht, en bestaat Jojo Rabbit uit best veel hart en ziel. Hoofdpersonage Jojo vind ik nog het minst leuke (al acteert dat jongetje goed), maar de bijfiguren zijn allemaal goed gerealiseerd en tof. Eerdergenoemden Sam Rockwell en Alfie Allen, maar natuurlijk ook de personages van Scarlett en Rebel Wilson, en niet te vergeten Waititi zelf, of het mollige vriendje van Jojo etc. De cast is zeker (meer dan) half de reden waarom de humoristische/satirische laag zo goed werkt. 3.5*.

Waititi op dreef.

Niet echt een regisseur die me met al zijn films aan kan spreken, maar zijn werk is zonder meer consistent. Niet dat ik zijn humor geweldig hilarisch of slim vind, maar hij weet wel altijd de juiste omgevingen te kiezen. Dat maakt deze film meteen al leuker, want hoe vaak zie je het dat zijn soort humor op een WWII-achtergrond wordt geplakt?

Misschien een wat vreemde keuze om zelf in de rol van een denkbeeldige AH te stappen, maar uiteindelijk is alles wel gedaan om een middelvinger naar het tijdperk op te steken. Echt serieus grappige beelden zaten er niet tussen, maar ik vond het opvallend slim bedacht. Genoeg snaren te vinden hier, alleen wellicht iets te braaf, waarschijnlijk om het jongere publiek onder ons ook even onder vier ogen te spreken.

De regiestijl in het specifiek is interessant. De film teert op een goed oog voor detail en meerdere sterke stilistische keuzes. Knap camerawerk, goede focus ook. De chemie komt er knap mee naar voren in een film die personages kent die 7/10 keer juist niet werken in andere films. De scenes tussen Davis en McKenzie zijn om op te vreten en ook Rockwell kruipt in een rol die voor hem gemaakt is. Wel jammer dat er ook weer een Rebel Wilson voorbij moet komen, maar die wordt gelukkig ook ver op de achtergrond geplaatst.

Veel sterke beelden en een goed geplaatste finale. In Jojo Rabbit heeft Waititi zichzelf sterk onder de controle en maakt daardoor een mooie balans mogelijk. Jojo Rabbit kenmerkt zich in genoeg schattige scenes, een hele mooie chemie en opvallend sterk acteerwerk. Leuk geregisseerd dus. Wel wat braaf hier en daar, maar verder weinig te klagen over deze vermakelijke oorlogskomedie.

3, 2, 1, swastika!

Film waar ik al langere tijd naar uitkeek met de verwachting dat deze mij wel zou liggen, en zowaar wist JoJo Rabbit die verwachting te overtreffen als ontzettend leuke en humoristische film. De reacties waren wat wisselend sinds de film uit was dus dan is het toch altijd even afwachten of het aanslaat, maar ik heb me prima vermaakt met deze film.

Het onderwerp lijkt desondanks niet echt voor een comedy geschikt, uitermate kundig is daar natuurlijk een verhaal met ontzettend veel spot om heen bedacht door niemand minder dan Waititi die ik kende sinds begin dit jaar van What We Do In The Shadows. En in Jojo neemt Waititi niet minder dan script, regie en een rol voor zijn rekening, en ook niet de minste wat dat betreft. Kostelijk wordt het verhaal opgebouwd rond de fanatieke Jojo die zich samen met zijn denkbeeldige vriendje Adolf tot grote hoogte en fanatisme opzweept. Een ontzettend dubbel beeld in die zin waar schertsend de spot mee gedreven wordt, tegelijk is er de realiteit van de geschiedenis en dat het in werkelijkheid helaas niet veel anders ging. Kostelijk is uiteraard het Hitlerjugend kamp met een dolgedraaide Fraulein Rahm en Kapitein Klenzendorf en momenten als 3,2,1 swastika en children let's burn some books zijn ronduit hilarisch en spot on.

Maar alles is niet wel in Jojo's nationaal socialistische droomwereld met tegenvallende prestaties op het kamp en een weinig vleiende bijnaam tot gevolg. Samen met het ongeluk en de ontdekking van een bijzondere huisgenoot komt er toch een andere richting in de film met een Jojo die zich gevoelsmatig en geestelijk ontwikkelt om de nazi indoctrinarie te ontstijgen. Iets dat met horten en stoten gaat en verschillende bijzondere en zelfs gevaarlijke situaties tot gevolg heeft zoals bijvoorbeeld de Gestapo aan de deur. Kostelijk wordt er vervolgens in de slotgevechten de draak gestoken met de kindsoldaten en kadaverdiscipline. Hugo Boss krijgt nog even een sneer, en tenslotte steekt kapitein Klenzendorf in zijn bespottelijke uniform nog even de draak met alle pracht, praal en ijdelheid van de Nazi's.

It isn't a good time to be a Nazi verzucht Yorki op een gegeven moment waarvan akte. Jojo Rabbit neemt het gehele nazisme met al zijn manieren en details geweldig op de hak zonder zichzelf belachelijk te maken. Terwijl het absurde van het hele gebeuren getoond wordt is het nooit ver van de waarheid, iets dat de film toch een extra prikkel geeft. De cast moet uiteraard benoemd worden met de altijd geweldige Sam Rockwell, maar ook Wilson, McKenzie, Davis, Waititi en Merchant doe allen interessant zijn. Ja, Jojo Rabbit overtuigd en niet zo'n beetje ook, en eigenlijk is de film te veel omvattend qua humor, zelfkritiek, de waanzin en het dunne lijntje qua absurdisme waar de film constant op balanceert, om dit in één keer helemaal op waarde te schatten en te becommentariëren. Ik zie nu al bijna uit naar een tweede kijkbeurt.

.

Tof.

Leuke satire. Niet bijzonder origineel - kinderen die een oorlog door een bepaalde bril zien, da's al vaker gedaan. Maar het is wel gewoon leuk gedaan. De film is vlot verteld en opvallend gestileerd vormgegeven. De jonge acteurs doen het minstens even goed als de oudere garde. Enkel Taika Waititi valt uit de toon met z'n typische infantiele humor. Ook die Rebel Wilson is niet best.

Maar al bij al dus gewoon goed. Thomasin McKenzie en Roman Griffin Davis zijn een genot om naar te kijken. De film raakt, mede door hen, de juiste snaren. De speelduur vliegt voorbij. En dat is niet eens spijtig, want het is het bewijs dat dit een goeie film is.

3,5

Deze was nog een speciaal filmpje. Een mix van komedie en drama. Toch af en toe moeten lachen. De cast deed het ook goed. Vond het toch de moeite om gezien te hebben.

Viel me zwaar tegen. Precies een film voor wie nog zou twijfelen dat de Joden écht geen inferieur ras zijn en de Nazi ideologie verfoeilijk is. Kortom, ik vond de film niks nieuws vertellen. De originele insteek moet komen van de verwrongen visie van een kind op dit alles, en op zijn bizarre dialogen met het Dolfje in zijn kop, maar ik vond het niet zo grappig als ik verwachtte en waar de film naartoe ging was voor de hand liggend. Ik vond het een filmpje van niks.