First Man (2018)

Belevingscinema. Deze komt echt goed tot zijn recht op het grote doek, want op momenten is de film ook wat zwak en ik vraag me af wat er overblijft als ik deze thuis had gezien.

De titel is First Man, want meer nog dan de eerste maanlanding gaat deze film over de man die als eerste die stap zette. Ik kan dat wel waarderen, want dat geeft een film wat meer focus door je vooral op Armstrong te richten. Echter, ik vind de film juist op die momenten wel het zwakst. Want uiteindelijk moet Chazelle ook gewoon de maanlanding tonen (en alles erbij), waardoor de psychologie en familiesores van Armstrong er wat bij hangt en vooral clichématig en verplicht aanvoelt. Chazelle maakt een keuze zonder die keuze echt volledig te gebruiken. Het ligt niet per se aan Gosling die geschikt is voor de wat stille en maniakaal werkende Armstrong. Maar die stille mystieke versie bracht Refn in Drive veel beter, en het maniakele blijft ook maar wat hangen in staren achter een desk terwijl de rest naar bed is. Ik verwachtte geen tweede Black Swan, maar als je ziet wat Chazelle soms wel weet te brengen aan beleving (deze film, maar ook Whiplash) is dit gewoon zonde. Maar erger is, deze stukken halen je uit de beleving van de rest.

Want op audiovisueel vlak slaat Chazelle wel hard raak. De film krijgt een zekere authenticiteit mee doordat een groot deel op 16mm is gefilmd of op momenten van 35mm er wat korrel is toegevoegd; het lijkt echt alsof het in de jaren 60 zelf is opgenomen. Chazelle kiest voor een camera dicht op de huid die meeschokt in de raketten en je zo als kijker meeneemt in het gevoel dat de vliegeniers en astronauten moeten hebben gehad. En dat is goed gegaan, want iedereen weet dat Armstrong dit overleeft, maar toch zijn die momenten door beeld, geluid (krakend metaal) en muziek enorm spannend en een geweldige bioscoopervaring. En de plaatjes op de maan in haarscherp 70mm zien er trouwens ook geweldig uit. 3,5*.

Gisteren via het filmfestival Gent First man gezien, de film over Neil Armstrong vanaf 1962 tot de maanlanding. De verwachtingen lagen hoog in die zin dat ik sowieso wel wat verwacht met Gosling en Chazelle. Aan de andere kant verwachtte ik een soort Apollo 13 (Ron Howard) waarbij de aanloop naar het eigenlijke gebeuren lang uitgesponnen zou worden.

Chazelle zou naar verluidt met deze film willen meedingen voor beste film op de volgende oscars. Dat lijkt me een beetje van het goede te veel, maar een slechte film is het zeker niet. Gosling is alvast een mooie invulling van de introverte Armstrong. Het leven van Armstrong wordt fijn neergezet en Gosling zet een sympathiek, maar gesloten personage weer van één van de grootste helden uit de Amerikaanse geschiedenis. Het trainingsprogramma daarentegen voelde wel op den duur wat langdradig aan, zeker omdat het maangedeelte in verhouding vrij beperkt was. Van de terugkeer bvb zijn er geen beelden. Fijn was ook de aandacht voor de protesten tegen dit geldverslindend project van Nasa en hun ruimtewedloop tegen de USSR. De regering mocht er niet aan denken indien dit maanproject een fiasco zou geweest zijn...

Audiovisueel is de film sterk. Vooral de scènes op de maan zijn prachtig alsook het beeld met Armstrong en de aarde op de achtergrond. Chazelle deed er overigens goed aan de inconische beelden niet te onderstrepen met melige muziek. Het is de stilte die het zo onwezenlijk maakt en extra kracht zet bij deze iconische momenten. Hier zit misschien wel een oscar in.

Wat ik onmiddellijk ging googlen toen ik thuiskwam was het armbandje van zijn overleden dochtertje dat hij in de maankrater gooide. Het leek me zo ongeloofwaardig en typisch Hollywoodiaans. Blijkbaar zou Armstrong wel degelijk eventjes van het protocol hebben afgeweken en naar deze krater zijn gewandeld. Feit is wel dat nooit duidelijk is geweest wat hij daar precies heeft gedaan. Dichterlijke vrijheid noemt men zoiets. Het deed me twijfelen voor de quotering, maar al bij al toch nog een degelijke 3,5*.

"First man to walk on the moon. That'd be something."

Met deze biopic slaat Damien Chazelle een andere weg in, omdat dit ver afstaat van de muzikale films die je van hem gewend bent.

De eerste maanlanding spreekt uiteraard tot de verbeelding. Het is dan ook een grootse onderneming om dit goed te vangen. Chazelle kiest ervoor om in vogelvlucht een periode van tien jaar te beslaan waarin de Amerikanen een wedloop met de Russen houden om hierin te slagen. Tegelijkertijd wordt het persoonlijke leven van Neil Armstrong getoond om achter zijn drijfveren te komen.

'First Man' hinkt daardoor op twee gedachten; het familieleven van Armstrong en de uitdagingen om op de maan te geraken. Op deze manier zou het persoonlijk drama een extra touch moeten geven. Het is alleen jammer dat Neil een vrij saai persoon is, waardoor er een bepaalde afstand ontstaat en je nooit echt met hem kan meeleven. Niets ten nadele van Ryan Gosling die de eerste man op de maan perfect stoïcijns portretteert.

Desondanks is de film technisch onovertroffen te noemen. Als kijker word je helemaal meegezogen in de ruimtereizen. Middels de dichte cameravoering - die mee trilt - en het bulderende geluid van de raketten wordt er een indrukwekkend claustrofobische beleving gecreëerd. Met name de scènes op de maan zijn oogstrelend, zoals het zou moeten zijn. Ik ben blij dat dit in beeld is gebracht met IMAX camera's.

Al met al een prima biopic, maar wel enigszins teleurstellend. Voor de meest optimale ervaring is IMAX duidelijk aan te raden, enkel al voor het moment suprême.

Dikke 3,0 sterren.

De zo bejubelde Whiplash (2014) - MovieMeter.nl en La La Land (2016) - MovieMeter.nl vond ik al erg tegenvallen en beslist geen hoogvliegers. De nieuwste film van Chazelle is echter een regelrechte ramp van een film: een volledig mislukte missie. Graaf Machine geeft hierboven al aan waarom: de film is oersaai want wie kan het gezinsleven van de saaie Neil Armstrong, waar de film nogal op is gericht, iets schelen? De film richt zich uiteraard ook op de maanmissie maar wat je daarvan meekrijgt is slechts een helehoop instructies in het technische jargon waar wij als leken toch niets van begrepen. De film lijkt spannend te willen zijn – bij alle testvluchten gaat er een en ander helemaal mis – maar die spanning valt in het water want iedereen kent al de uitkomst... Er zit ook geen filosofische of zelfs politieke diepgang c.q. nieuwe inzichten omtrent de maanmissie in de film, anders dan de beroemde woorden van Kennedy: “We choose to go to the Moon! We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard” (of het inzicht dat de maanmissie een nieuw perspectief op de Aarde als nietige planeet geeft dat Armstrong in de film vreemd genoeg al vóór maanmissie wist te vertellen). De film weet niets interessants toe te voegen aan wat we al weten en is dus totaal overbodig.

Wat me nog stoorde is hoe de film spanning probeert te maken door Armstrong telkens in een lastig parket te brengen waarbij Armstrong het vege lijf redt door creatief en in strijd met de protocollen te handelen in de laatste seconde. Dat is wel weer erg in lijn met de Hollywood-protocollen en al zo vaak gedaan dat het vervelend is. Ook wordt Armstrong wel heel erg als een held afgebeeld: geniaal als ingenieur, geniaal als piloot en bijkans een heilige als mens.

Al met al heeft de film dus wellicht iets te bieden voor degene die fan is van Armstrong of van de Hollywood-clichés. Maar de rest van de mensheid kan z’n 141 minuten veel beter besteden door deze film links te laten liggen.

Naschrift. Misschien beoogt de film het grootse (de maanmissie) als iets kleins (het blijft mensenwerk) en het kleine (het alledaagse gezinsleven) als iets groots te brengen en ze daarom samen te brengen (culminerend in de armband van z'n overleden dochtertje die Armstrong in de maankrater gooit). Maar net als z'n vorige films weet ook deze film mij niet te pakken. Het boeit gewoon niet.

Sterke, claustrofobische film die me een stuk minder raakte dan ik had gehoopt. Vond het daarvoor misschien net te veel gaan over het familieleven van Armstrong. En te weinig over de techniek en de importantie van de reis naar de maan.

Voor wie in 1969 gekluisterd zat aan de buis en de maanlanding live thuis echt gezien heeft, is First Men een schitterende film! Zo natuurlijk gespeeld door alle spelers. En de dramatiek en rust die deze film tentoonspreid is in mijn ogen van grote klasse! Eindelijk weer eens een film met acteurs die een karakter neer zetten om je vingers bij af te likken. Ik vindt de close ups van grote waarde in deze film, want dat geeft de dramatiek weer van deze historische gebeurtenis die bijzonder verfilmd is met af en toe ook nog echte beelden van toen er tussen. Mensen die ouder zijn dan 60 jaar en dit nogmaals vroeger gezien hebben op tv, zullen geen spijt hebben als ze deze film bezocht hebben. Hij was van grote klasse !!!

Ik zat als klein jongetje gekluisterd voor de buis toen de maanlanding plaats vond. De maan was "hot". Posters van de maan, plaatjes, stickers, maanlandermodel, raket en noem maar op verzamelde je.

De film brengt mij terug in die tijd.

Het drama dat zich met Karen voltrok in het gezin Armstrong is een rode draad door de film. Logisch, de impact die het overlijden van je kind heeft, grijpt iedereen aan. Het afscheid wat hij neemt van zijn kinderen vind ik een ontroerend moment. Toch is de film op geen enkel moment een emotionele vertoning.

Hij heeft een sterke vrouw, Janet, die hem de goede richting op stuurt en die het gezin bij elkaar houdt.. In 1994 scheidt hij overigens van Janet.

De film start direct al bloedstollend spannend. Intense beelden die vaker in de film zijn te zien. Je krijgt het gevoel bij Armstrong in de cockpit te zitten.

De muziek bij de film is prachtig. Maar ook de stilte in de film is treffend .

Het acteerwerk is uitstekend.

De beelden van de Saturnus raket, de maan, Houston, enz. kon je als jongetje die voor de beeldbuis zat alleen maar dromen. Nu werd het bijna werkelijkheid.

"That's one small step for man, one giant leap for mankind"

Deze beroemde quote wilde ik toch even erbij vermelden, omdat dit natuurlijk het belangrijkste is wat de film aan ons toont: dat de maanlanding een werkelijk gigantische prestatie was en nog steeds is. Helemaal vanuit Amerikaans perspectief natuurlijk, aangezien ze achter op de Russen lagen die verder met hun ruimtevaartprogramma waren. Wat dat betreft ben ik jaloers op de generatie van mijn ouders die dit moment live hebben mee kunnen maken.

First Man is een film met twee gezichten. Aan de ene kant volgen we de misschien wel belangrijkste ruimtereis aller tijden, aan de andere kant zien we hoe Neil Armstrong zijn leven heeft geleefd in de jaren voor deze reis. Dat eerste deel is echt bijzonder imponerend te noemen, werkelijk ongelofelijk hoe je als kijker mee wordt gezogen in alles waar de ruimtevaart voor staat. De selectieprocedures, de testvluchten, het leed met overleden collega's en uiteraard de grote trip zelf die echt heel fraai in beeld komt. De film is visueel en qua soundtrack heel erg mooi gemaakt en je voelt je gewoon ook nietig als mensheid tijdens het kijken. Ook krijg je wel erg het gevoel mee dat het fysiek en mentaal bijzonder zwaar was. Neem alleen al het claustrofobische kleine hokje waar de astronauten in zaten, pfoe. Overigens had het gedeelte rondom de reis zelf van mij wel iets langer nog mogen duren. In de film zijn ze plots wel erg snel op de bestemming. Het wordt overigens wel geweldig getoond met totale stilte waardoor de scène erg krachtig weet te worden. Jammer dat het na het vertrek van de maan ook snel voorbij is, terwijl ik ook meer van alles daarna wel had willen zien. Dat hadden ze dan kunnen compenseren door wat minder de privésituatie van Armstrong te tonen, want daar kent de film wel mindere momenten...

De privésituatie van Neil Armstrong toont namelijk dat hij een wat saaie, in zichzelf gekeerde en nauwelijks emotie tonende man is. En dat is natuurlijk helemaal niet erg, want zo was hij schijnbaar. Maar het levert niet heel erg boeiende film op als je daar tig scènes mee ziet. Dat hij slecht in rouwen is, zowel om overleden collega's als zijn jong gestorven dochtertje, dat weet je na een tijdje wel. Soms werd het ook wel best ongemakkelijk om hem in dialoog met zijn vrouw te zien. Het levert wel een keer een hele sterke situatie op, als zij hem verplicht om vlak voor zijn reis met zijn kinderen te praten om ze duidelijk te maken dat hij echt wel gevaar loopt en misschien nooit meer terug zal keren. Ook die scène leverde kromme tenen op, maar dat was natuurlijk wel de bedoeling. Maar alles bij elkaar is Armstrong buiten zijn ruimtevaart niet een man waar ik nog meer over zou willen zien of lezen, dus in dat kader had dit deel van mij iets meer richting de achtergrond gemogen. Anderzijds heb je deze stukken natuurlijk wel nodig om te tonen hoe Armstong in elkaar steekt en waarom hij bepaalde keuzes heeft gemaakt. De slotscène als hij met zijn vrouw kan praten in quarantaine is natuurlijk ook wel veelzeggend over hoe hij was. Ryan Gosling heeft zijn rol ieder geval prima ingevuld, dat zeker.

Alles bij elkaar is First Man geen absolute topfilm geworden. Daarvoor zitten er gewoon teveel niet al te boeiende momenten in de film en zijn er diverse andere films die de ruimtevaart ook fraai hebben getoond, maar wel met een wat interessanter achtergrondverhaal waar ik meer met de personages mee kon leven dat ik nu heb gedaan. Het maakt dat First Man een tikje afstandelijk voelt. Maar dit moet je gewoon wel in de bioscoop gaan bekijken, dit zal thuis op bluray minder aan gaan voelen vermoed ik.

3.5*

Erg genoten van de film. Misschien niet het niveau van La La Land, maar dat ligt natuurlijk ook deels aan de inhoud. First Man is gewoon een hele sterke vertelling van wat hoe het destijds is gegaan met Neil Armstrong. En gelukkig hebben ze het niet a la Clint Eastwood erg Amerikaans gemaakt. Wist 'gelukkig' ook niet zo heel veel over Armstrongs leven en de opbouw naar de Maan reis. Maakt het ook wel wat meer indrukwekkend allemaal. Acteerwerk is goed, cinematografie schitterend maar wat op mij het meeste indruk maakte was de muziek. Eén van de beste scores van de laatste jaren.

4*

Teleurstellende, oppervlakkige film biedt helaas niets nieuws voor diegenen die de archiefbeelden van de (ruimte)vluchten in deze rommelige mix van biografie en historisch drama. Ryan Gosling zet Neil Armstrong neer als een kleurloze, getormenteerde man, iets wat verband houdt met de vroegtijdige dood van zijn dochter. Vrouwlief [Claire Foy] heeft de ondankbare taak een beetje thuis rond te hangen en zich zorgen te maken terwijl het gros van Armstrong collega's in het Gemini/Apollo-programma is gereduceerd tot figurant. Voor het cruciale succes van de Apollo X-missie is geen enkele aandacht. Damian Chazelle beperkt zich te vaak tot een reconstructie van filmbeelden en denkt dat er niets zo enerverend is als een heftig schuddende camera aangevuld met oorverdovend geluid. Het begint echter al snel te vervelen, evenals Goslings ééntonige vertolking. The Right Stuff (1983) is in vrijwel alle opzichten veel beter.

Kippenvel in de bioscoop... Dat was alweer even geleden. First Man krijgt het voor elkaar.

Eerst het grote minpunt: de zwak uitgewerkte relatie van Armstrong met zijn vrouw en kinderen. Waar de ruimtevaart-ontwikkeling helder in beeld wordt gebracht, krijgt het persoonlijk drama nergens echt vorm en lijkt vaak niet helemaal in deze film te passen.
Hoeveel trage en emotionele scenes er ook in gemonteerd zijn, nergens worden emoties echt voelbaar. Al vanaf het begin dat Neil huilt om zijn overleden dochter, tot en met het afscheid van zijn zonen, nergens voelde ik zijn frustratie, of hun verdriet. Het is duidelijk dat het gezin offers brengt voor Neil's ambities, maar echt meeleven met ze lukte me niet. Hoeveel mensen er ook sterven in hun persoonlijke omgeving, het blijft vlak voelen.

Maar gelukkig is daar de ruimtevaart. Dat het een lastige klus was, wordt in deze film heel duidelijk gemaakt. Met een intense cameravoering (vaak zit je letterlijk op de huid van de astronauten) en sober gebruik van muziek, wordt een bijna documentaire-achtige film neergezet, waarin we telkens een stapje dichter bij de maan komen. Wanneer dan eindelijk de raket opstijgt is dit een betoverend moment, en in Imax een genot om mee te maken.

De film is vooral een soort anti-heroïsche film geworden. Geen gejuich bij terugkomst, maar een vertwijfeld weerzien in quarantaine. Geen heldenverhalen bij het Witte huis, in plaats daarvan krijgen we lastige vragen en ongemakkelijke momenten te zien. De film lijkt hiermee het typisch Amerikaanse heldendom dat geassocieerd wordt met Nasa op kop te zetten, en wil duidelijk laten zien hoeveel offers er gebracht zijn om deze taak te volbrengen: het gezinsleed, de slachtoffers van mislukte missies, de vele kosten, de protesten... alles wordt zijlings wel een keer aangeraakt.

Sommigen noemen de film saai, ik vond hem oprecht spannend. En dat is knap als je van te voren al weer hoe het gaat aflopen. De film is niet zozeer een biografie over Neil, maar meer een verhaal over het vermogen van de mens om verder te kijken dan de horizon, en vrijwel onmogelijke dromen te verwezenlijken. Ongeacht tegen welke prijs. En slaagt op dat gebied met vlag en wimpel.

4*

Na het zien van deze film ben ik er nog steeds niet van overtuigd dat er daadwerkelijk mensen op de maan zijn geweest. Het is zo mooi gefilmd.

Maar serieus, wat een hell of a trip was dat. Een kijkje in het privé maar vooral het astronautenleven van Armstrong.

Je weet hoe het afloopt maar het is werkelijk zo indrukwekkend en spannend. De film geeft je het gevoel alsof je zelf in de capsule zit. Ook de muziekscore past er werkelijk passend bij. Echt de moeite waard.

"First Man" is de biografische film over Neil Armstrong, de astronaut die als eerste mens voet op de maan zette.

Je moet wel met de juiste verwachtingen naar deze film gaan. Het is geen "Apollo 13" met Tom Hanks. Het is geen "Gravity" met George Clooney. 2 films waarin toevallig(?) Ed Harris een rol in het zogenaamde mission control heeft.

Het is gelukkig ook geen film vol patriottisme. Af en toe is er een realistische weergave van het tijdsbeeld.

"First Man" is een redelijk ingetogen film. Niet sober, maar gedoseerd en goed getimed. De focus ligt vooral op de aanloop naar het Apollo 11-project, de uiteindelijke missie naar de maan met als ankerpunt Neil Armstrong. Ryan Gosling speelt Neil Armstrong. En dat doet hij waarheidsgetrouw. Neil Armstrong was geen showman, had geen ster-allures, maar was gedreven in zijn werk en, zoals de film hem portretteert, een lieve/zachte, maar soms afwezige echtgenoot/vader, die amper raad weet met huwelijkse emoties. Het is duidelijk te zien dat Ryan Gosling zich verdiept heeft in de persoon Neil Armstrong.

"First Man" heeft een goed oog voor detail. Zo kan je gedurende de film de ontwikkeling in de techniek zien. De ruimtepakken veranderen mee, de ruimtecapsules veranderen van ijzeren blik naar 'ruimteschip'. De hoek van waaruit soms gefilmd wordt, is/was het werkelijke uitzicht van de astronauten.

Al met al is 'First Man' een film die in een mooie, gedoseerde opbouw naar de climax toewerkt. En die climax is erg indrukwekkend. Spectaculair en indringend zonder spektakel na te streven. Dichter bij de maan, dichter bij Neil Armstrong, kan je haast niet komen. En dat is een groot compliment naar de regisseur en de makers en zeker naar Ryan Gosling toe.

“I don't know what space exploration will uncover, but I don't think it'll be exploration just for the sake of exploration. I think it'll be more the fact that it allows us to see things. That maybe we should have seen a long time ago. But just haven't been able to until now.”

Damien Chazelle heeft zijn derde home run geslagen. Na Whiplash en La La Land is ook First Man weer een absolute voltreffer. Dit is wel een film waar een grote mate van persoonlijke smaak bij komt kijken, maar dit soort historische verhalen zijn wel mijn niche. Gosling speelt Neil Armstrong op een stoïcijnse, bedachtzame en soms ook wat onsympathieke wijze, en voor het grootste gedeelte werkt het goed. Vooral omdat de andere personages veel meer emotie laten zien, en dat zorgt in de gezamenlijke scènes voor een mooi contrast.

Claire Foy, Jason Clarke, Kyle Chandler en Corey Stoll als Buzz Aldrin, allemaal hebben ze een mooie, soms explosieve chemie met de stoïcijnse Gosling. Bij de scene rond de eettafel met Gosling, Foy en de kindacteurs krijg je spontaan plaatsvervangende schaamte, en je wilt Armstrong/Gosling het liefst door elkaar schudden. Chazelle laat weer eens zijn talent als regisseur zien, en de combinatie van de enerverende ruimtescènes en de persoonlijke gezinsscènes werkt goed. Door de verhaallijn rond het overleden dochtertje van Armstrong kom je toch veel te weten over de man. De scènes op de maan (en het hele gedeelte ervoor) is spannend en visueel overweldigend. Complimenten ook voor de schitterende score van Justin Hurwitz.

Na Whiplash dacht ik dat Chazelle nog mooie dingen zou laten zien. Met La La Land heeft hij wat mij betreft één van de grootste flops uit 2016 gemaakt. Daarom had ik ook al geen verwachtingen gekoesterd bij deze film. Ik was toevallig in de stad en dus kon ik het niet laten een om filmpje mee te pikken.

Vol goede moed begon ik eraan. Het camerawerk is vaak een beetje te chaotisch, ondanks de chaos die zich afspeelt in het ruimtetuig. First Man neigt dus op veel momenten naar ervaringscinema die maar niet echt van de grond wilt komen. Anderzijds schetst het op een weinige kleurrijke manier het leven van Neil Armstrong. Na 2u film heb ik niet het gevoel dat ik hem heb leren kennen. Dat vind ik jammer want het is ten slotte een karakterschets van de eerste mens op de maan. Ik vraag me af of Buzz Aldrin in de realiteit ook zo'n arrogante kwal kon zijn zoals in de film.

Een paar zeldzame pluspunten aan de film zijn bij momenten de muziek en het maanlandschap. Verder veel te veel aftellen en termen waar niemand wat mee is. Imo is dat bullshitten om te bullshitten. Op zich ging de film nog redelijk snel voorbij maar dat is vast doordat ik in de cinema zat.

Deze film meegepikt in de bios en vond het wel eens interessant om gezien te hebben. Als je de beelden van vroeger zag, denk je dat alles van een leien dakje verloopt, maar de film laat zien dat dit totaal het geval niet was.

De cast deed het ook prima en visueel kwam het wel authentiek over. Ook de langere speelduur verveelde niet.

Ik vond het wel eens interessant om gezien te hebben.

Enige tijd uitgesteld omdat ik dacht dat First Man (Dreamworks/Spielberg) een typisch zoetsappige Hollywood film zou zijn. Nou is dit inderdaad een Hollywood film, maar gelukkig een van de betere soort naar mijn smaak. Van de reis naar de maan en de eerste stap op de maan door Neil Armstrong in 1969 bestaat in het algemeen nog steeds een geromantiseerd beeld en de makers hadden ervoor kunnen kiezen om dat beeld vooral in stand te houden. Die keuze is (gelukkig) niet gemaakt: First Man is een rauwe, fysieke film die aanvoelt als een lange trip in een helse achtbaan. De film toont de lange opmaat naar de feitelijke maanreis en de strubbelingen en (emotionele) tegenslagen die eraan vooraf gingen. Dat daarbij de nodige mensenlevens verloren zijn gegaan, is niet bij heel veel mensen bekend. In First Man is een dimensie toegevoegd, door ook de persoonlijke levensomstandigheden van Neil Armstrong in die periode te tonen. Daarbij is een mooie rol weggelegd voor Claire Foy als de vrouw van Armstrong, die niet alleen, net als Armstrong, het verlies van een kind moet verwerken, maar ook de zorg voor de rest van het gezin draagt en tegelijk maar iedere keer weer moet hopen dat haar man levend thuiskomt en dat de kinderen hun vader niet verliezen. Een goede keuze van de regisseur om dit aspect nadrukkelijk ook in de film te verwerken: het levert niet alleen meer diepgang op, maar biedt ook de gewenste rustpunten. En bij vlagen weet de film hierdoor ook te ontroeren, zoals bijvoorbeeld het moment dat Armstrong zijn kinderen moet vertellen dat hij misschien niet meer thuiskomt.

First Man mag dan misschien wat (glad) gepolijst overkomen, de manier waarop Damien Chazelle hier zijn werk heeft gedaan mag wat mij betreft gerust vakwerk worden genoemd.

Het mocht voor mij iets spectaculairder zijn, mijn probleem is waarschijnlijk dat ik teveel gelijkenissen wou zien met Apollo 13 (1 van mijn favoriete films) en The Right Stuff.

Ik had meer Nasa-nerd stuff en meer aviation en mach/hoogterecord-geweld verwacht à la Right Stuff.

De claustrofobische capsule scènes zijn wel heel goed gedaan, maar van mij mocht er iets minder family-drama in, minder Neil Armstrong de echtgenoot/vader en meer Neil Armstrong de piloot/astronaut.

Ook was ik erg ongoocheld in het einde, geen parades, geen White House ontvangst bij JFK...

Misschien verwachtte ik teveel Hollywood pomp, hero gedoe, mocht toch wel voor mij voor 1 van de beroemste personen aller tijden.

Ondanks dat ik al wat negatieve berichten over deze film had gelezen is het toch op een enorme teleurstelling uitgekomen. Chazelle en Gosling zijn twee bekende en gerespecteerde namen uit de filmwereld waarbij ik nog steeds wacht op een film die dat verklaart. Gosling "acteert" ook hier weer met zijn uitdrukkingsloze gelaat wat van Armstrong net zo'n vlakke persoonlijkheid maakt. Chazelle gooit er een schepje bovenop door enige sentiment uit de film te verbannen, zelfs de dood van het dochtertje van Armstrong liet mij koud en dat is best knap. De (onrealistische en overdreven) openingsscene is het enige spannende van de film, daarna vervalt het in een warrige registratie van momenten van Armstrong als astronaut wat steeds afgewisseld wordt met momenten van zijn gezin, al dan niet in de vorm van flashbacks. Over de maanlanding en over Armstrong ben ik helaas niets wijzer geworden. Vermaakt heb ik me ook niet. Dit was niet best, net als het vervelende overdreven schokkende camerawerk. Indien je deze in 4D ziet kom je denk ik behoorlijk gaar uit je stoel.

Als je deze film naast The Right Stuff (1983) plaatst dan kun je keurig zien hoe het niet moet en hoe het wel had gekund, ondanks dat ik die film zeker niet perfect vind is het nog steeds vele malen beter dan dit. Hopelijk geldt dat ook voor Russische tegenhanger van First Man, First Time (2017), welke dus een jaar eerder uitkwam (toeval?).

Slecht, kleine 1,5*.

Mijn favoriete onderwerp voor een film - de race naar de ruimte, en dan in het bijzonder het Apollo-programma. De ongekend positivistische benadering ervan, en het bereiken van iets dat vandaag nog steeds een heel grote uitdaging zou zijn, en wellicht even makkelijk als 'onmogelijk' zou worden betiteld.

Jammer van deze dan. Want hoewel er best een hoop goed gaat - de muziek, zenuwslopend als die af en toe is, is wel erg mooi afgestemd - en sowieso fijn om naar te luisteren, al is de hele soundtrack achter elkaar misschien wat te veel van het goede.

De beelden zijn soms echt schitterend. Vooral als ze net op de maan aangekomen zijn komen er een paar verstilde plaatjes voorbij, te mooi om waar te zijn.

Maar dat is het dan ook wel, de rest is ergernis. En de ergste daarvan is toch wel voor de hoofdrolspeler. Wat ik niet begrijp, echt niet, is hoe regie en casting zo'n flater hebben kunnen begaan met Gosling. Precies hetzelfde moeizame karakter met rare trekjes als hij al in tientallen films gespeeld heeft. Zelfs als we al voor een moment zouden willen geloven dat Armstrong diezelfde onbeschikbare sociopathe trekjes had, dan nog zou dat nooit door Gosling gespeeld mogen hebben worden, zo cliche is het. En het overschaduwt alle andere acteurs, maar dan in het negatieve. Jammer, want er is toch een behoorlijke cast bij elkaar, en dan is het toch wat triest als je nauwelijks opvalt omdat de hoofdrol zo irriteert. Wat me nu alleen nog bijstaat is Foy, daar was ik ook niet heel erg onder de indruk, maar dat kwam wellicht meer door de in een aantal shots erg lelijke manier waarop ze in beeld gebracht werd. Eerder een misser van Chazelle dan iets anders.

Verder toch voor een film die pretendeert netjes bij de feiten te blijven behoorlijk veel foutjes. Het schudden van de ruimtevaartuigen bijvoorbeeld, absurd gewoon - en ook knap irritant in de beelden. De irritante herrie tijdens het koppelen van de Gemini. Leuk om het allemaal erg dramatisch over te laten komen, en zo dramatisch was het natuurlijk ook in het echt, maar dan wel zonder die herrie.

Kortom, ik ben er niet heel erg van onder de indruk allemaal - Chazelle vertilt zich nogal stevig aan dit project. Er zijn nogal wat films over dit onderwerp gemaakt, en ik herinner me zo direct eigenlijk alleen maar betere.

Aardige film. Voor een keer dan. Het is weer eens wat anders dan de bekende formule van "veilige" films als The Right Stuff of Apollo 13. Waarvan ik zelf met name The Right Stuff erg goed vond en de beste ruimtevaart film, ook al ging die niet in op de maanlanding. Die in deze film ook overkomt als een parkwandeling, zo weinig lijkt er fout te zijn gegaan. Vooral voorafgaand aan die missie is er drama geweest en maatschappelijke kritiek door de geldverslinding van de NASA toen.

Ik begrijp dus wel waarom de film door velen te saai gevonden wordt. Verder ook geen schietpartijen, schuddende tieten of explosies. En er wordt niet eens in geneukt. Maar even serieus, de film heeft sterke en mindere momenten. Het probleem is dat, voor een biopic, Armstrong teveel een onbekende voor ons blijft. Natuurlijk is hij stoicijns en uit hij zich amper. In bepaalde scenes wordt duidelijk dat hij een binnenvetter is die vooral met rust gelaten wil worden en bij teveel emoties een fysieke uitlaatklep zoekt (zijn glas kapotknijpen bijvoorbeeld). Het past ook wel bij een wetenschapper die ontzettend veel kennis van zaken moet hebben en het hoofd koel moet houden. Het soort grappenmakende, stoere waaghals zoals The Right Stuff met zoveel plezier liet zien, maakt hier plaats voor de beta-droogkloot. Ik heb evengoed bewondering voor dat soort man en kan het koele, logische wel waarderen. Ik moest ook wel een beetje lachen om de scene waarin vrouwlief eerst aan Neil vraagt wat de kans van overleven is en vervolgens woedend laat weten dat ze geen getal wil horen. Vraag het dan niet, doos!

Te weinig inzoomen op hemzelf komt natuurlijk door de fenomenale belevenissen van Armstrong. Maar ook die krijgen niet alle ruimte. Want de terugreis naar de aarde van de maan, het spannendste deel van die missie, wordt compleet overgeslagen! Want dan zit je al ruim over de 2 uur...

Misschien was een mini-serie beter geweest. Verder zit er totaal geen humor in een al met al toch vrij depri filmpje dat eigenlijk iets prachtigs moet vieren. Visueel mist het ook wat grandeur hoewel de landing van Armstrong zelf er prachtig uitziet.

Ik ben geen fan van Gosling en ook ik vind dat hij te vaak dezelfde man speelt. Maar toch zie je prima acteerwerk, af en toe waan je je echt in de jaren 60 alleen al door de manier waarop gepraat wordt, ook door hem. Foy moet het doen met heel weinig, ze is typisch de vrouw die enerzijds niet met een saaie boekhouder wilde trouwen maar anderzijds toch liever iemand heeft die geen gevaar voor eigen leven loopt en de helft van de tijd met waterlanders in de ogen boos zit te kijken omdat manlief het misschien niet overleeft. Can't have your cake and eat it, Claire. Foy valt niets te verwijten maar jammer dat ze zo'n eenzijdig geschreven, jammerende doos moet spelen (ik bedoel mens, ga dan niet trouwen met een astronaut).

Sterke speelfilm/drama. Het verhaal is bekend en wordt uitstekend uitgewerkt door Chazelle. De opbouw is erg sterk. Langzaam aan wordt er toegewerkt naar de maanlanding en dat zonder enig moment te vervelen. Verwacht bij deze film geen grootse scenes zoals in Gravity. Chazelle geeft juist de voorkeur aan het tonen van de claustrofobische situaties waarin de hoofdpersonen zich verkeren. En dat weet hij uitstekend op de kijker over te brengen. Je reist bijna letterlijk mee met de astronauten. Visueel ziet alles er ook goed uit. Gosling zet een prima Armstrong neer. Ook de rest van de cast acteert goed. Topper! 4.0/4.5

Heel behoorlijke, degelijke film, maar had wel gehoopt op iets beters. Gosling is, ondanks dat zijn karakterisering niet helemaal overtuigend is uitgewerkt, zoals altijd toch goed,maar ja..... een verhaal over de landing op de maan hebben we op diverse manieren al zo vaak gezien dat je al van goede huize moet komen om daar nog iets van meerwaarde aan toe te voegen, en dat lukt dan ook slechtst ten dele. Chazelle probeert ons te overtuigen dat de weg naar die historische gebeurtenis toe een bijna letterlijke strijd op leven en dood was voor de diverse betrokkenen, en dat lukt hem op redelijk boeiende wijze. De apotheose van de film is degelijk, maar kippenvel kreeg ik nergens. Inderdaad, een beetje saai, kan ook bijna niet anders als je al weet hoe het verhaal afloopt.

Hollywood weet hier weer lekker te scoren. De film is binnen dit plaatje zeer compleet. De echte redenen zijn zeker niet zichtbaar. Het is haast om te janken dat het hier allemaal op deze manier moet samen komen. Zeer onwerkelijk net als het feit dat de mens niets te zoeken heeft op mars. Althans waar zijn we anno 21e eeuw!

Vind het een prima film, mooi weggezet. Emoties hoofdpersoon prima vertolkt. Begrijp sommige negatieve reacties echt niet. En idd stukje extra informatie over het leven van Armstrong. Aparte man, wellicht tikkeltje autistisch maar mooi om te zien. Absolute aanrader !!!

Het is makkelijk om First Man een torenhoge beoordeling te geven omdat het thema mij zo aanspreekt. De reis naar de maan is één van de coolste en belangrijkste dingen die de mensheid ooit heeft gedaan. De film, gebaseerd op de biografie van Armstrong, heeft echter wel zijn fouten en dat vergeet je makkelijk door het grootse thema.

Allereerst een nuancering: het betreden van een ander hemellichaam is één van de grootste prestaties die we ooit geleverd hebben, maar de reden was natuurlijk stom. Het was de Koude Oorlog en men wilde (eindelijk eens) de Russen aftroeven die al drie mijlpalen hadden behaald (eerste satelliet, eerste man en eerste ruimtewandeling). De film windt hier ook geen doekjes om en maakt het niet groter dan het is. Het was pure prestige. Dit leidde, misschien wel terecht, tot protesten van mensen die het onnodige geldverspilling vonden. Maar na het succes van Collins, Aldrin en Armstrong verstomde dit al snel.

Ondanks dat het spelen met raketten, of zoals Janet Armstrong het in een vlaag van woede noemt "boys playing with balsa wood model rockets", geen ander doel had dan propaganda, is de reis van Armstrong, zowel zijn carrière alsook de daadwerkelijk trip naar de maan, ronduit episch.

Toen dan eindelijk de Saturn V vertrok, met geweldige CGI en een uitstekende soundtrack, werd het een beetje vochtig in mijn oogjes. Vanwege de grootsheid van de hele onderneming, maar ook vanwege het treurige begin van de film - gebeurtenissen die Armstrong blijkbaar maar moeilijk een plekje kon geven in zijn leven en die hem ertoe zetten zichzelf te begraven in zijn werk.

De film is ook een aangrijpende vertelling over de onveilige situaties waarin de astronauten destijds belandden. Dat is mij, als dertiger, eigenlijk amper bekend. Het succes van de maanlanding blijft hangen, maar de offers die daarvoor nodig waren zijn onderbelicht in de geschiedenis.

Maar behalve een verhaal over raketten, is dit ook het verhaal over een man.

Neil Armstrong.

En daar heeft de film het moeilijk. Want Armstrong was een moeilijke vent. Ongetwijfeld goed neergezet door Ryan Gosling die in sommige scènes, aldus de zoons van Armstrong, ontzettend veel leek op hun vader. Maar Armstrong is geen typische hoofdpersoon voor een film. Hij is stil, stug, emotieloos, koud en zakelijk. De ultieme doelgerichte man. Dit wordt perfect geïllustreerd tijdens de lancering van Apollo 11 - hoe hij continu strak omhoog kijkt naar zijn doel - de maan.

Zijn persoonlijkheid levert een hoop stroeve scènes op. We hebben na een tijdje wel door dat Armstrong een 'binnenvetter' is maar dat maakt hem nog altijd moeizaam inpasbaar in een film als dit. Je wilt een uitbundige Bruce Willis en niet een emotieloze testpiloot met een graad in luchtvaarttechniek.

Toch is aan het eind, als hij bij de krater staat en iets persoonlijks achterlaat op de maan, alles vergeten en vergeven. Of Armstrong dat echt deed is onduidelijk (familie en collega's menen dat dit goed zou kunnen), maar het zou prachtig zijn als het zo was, dus nemen we dit maar aan.

4,5 sterren

Het waargebeurde verhaal en de hoofdpersonen zijn natuurlijk bekend, maar toch is dit een fascinerende en bijzonder meeslepende film. Veel is te danken aan de indrukwekkende visuele aanpak, die veel zaken bewust klein en persoonlijk houdt. Het ziet er in ieder geval allemaal prachtig verzorgd uit. Even imposant is de overweldigende soundtrack, die rijk is aan detail. Erg mooi gedaan. De cast tenslotte is eersteklas. Gosling is weliswaar meer Gosling dan Armstrong, maar toch zet hij een fraaie ingetogen rol neer. De akteurs om hem heen zijn al even goed. Derde uitstekende film van regisseur Chazelle op rij.

Lastig..

Om heel eerlijk te zijn had ik hetzelfde als veel andere kijkers hier.

Het ruimtevaartgedeelte is echt heel sterk (en waarschijnlijk in de bios nog meer), maar het drama/familiegedeelte juist niet.

Het helpt allemaal niet dat Armstrong kennelijk een redelijk saaie knakker en binnevetter is die totaal niet communiceert. Weinig dankbaar voor een film.

Laatste kwartier maakt het toch wel net weer extra, met name de mooie maanlanding en dito muziek (The Landing)

Is een autobiografie. En echt wel letterlijk. Maw. geen Hollywood toestanden. Geen Sci-Fi. Rauwe en bij momenten zelfs saaie realiteit. Neil Armstrong moet echt wel een saaie en coole kikker geweest zijn. Zowel professioneel als in zijn relatie. Uiteraard is zijn prestatie, eerste man op de maan een verfilming waard, maar als zijn karakter zoals vertoond klopt, is hijzelf het vertellen niet waard. Als je het wil brengen zoals hij was en ik hoop dat dit in deze film het geval was, dan is het eigenlijk geen film waard. Te droog... Maar natuurlijk is zijn prestatie een der grootse uit de geschiedenis van de mensheid. Maw. is de geschiedenis het verfilmen waard, niet het karakter van Neil zelf. Tenzij het een verkeerde keuze van acteur was, maar gezien ik Neil Armstrong niet ken, kan ik hier geen mening over nemen...

Persoonlijk had ik liever iets meer Hollywood-toestanden gehad, denk maar aan Apollo 13 met Tom Hanks. Deze vind ik 100x beter...

Realistisch ruimtereizen.

Filmmaker Damien Chazelle weet wel hoe je door moet dringen bij de kijker. Dat bewijst hij wederom met deze film over Neil Armstrong en de maanlanding. Het is een interessante film geworden, met soms een weinig boeiende inhoud. Dat klinkt wat tegenstrijdig, maar het gezinsleven van de eerste man op de maan begint met een vreselijk drama en is daarna vooral een redelijk saai gebeuren. Dat kun je als filmmaker op allerlei manieren ondervangen en dat probeert Chazelle ook wel, maar hij hinkt kennelijk teveel op twee gedachten. Realisme moet het hebben gewonnen.

Afgezien van het biografische gedeelte moet gezegd worden dat het ruimtereizen wel beter uit de verf komt en een hoop goedmaakt. Uiteraard ook met de handycam - zodat het lijkt of we er echt bij zijn - totdat we (vrij snel) op de maan zijn geland. Daar krijgen we de Kubrick-achtige shots te verduren. Zo steady als maar kan. Vervolgens is het vooral wachten op de beroemde uitspraak 'One small step for man..'. De meer interessante Buzz Aldrin hangt er een beetje verloren bij verder. Af en toe krijgt hij wat ruimte, maar hij blijft net als de onderlinge relatie met Armstrong onderbelicht.

First Man is ten dele geslaagd, zou je kunnen stellen. Na een adembenemend begin en nog een andere claustrofobische ruimtereis wordt de vaart vooral weggenomen door een drama zonder hoogtepunt. Wat rest is het wachten op de volgende spannende ruimtegebeurtenis, maar als de maanreis uiteindelijk wordt ingezet weet iedereen wel hoe laat het is. Het slot waar de werkelijkheidsgetrouwe film eigenlijk naartoe werkt wordt dan ook als een nachtkaars uitgeblazen en voorzien van een vreemde scène waarin Armstrong iets doet wat vooral des Hollywood aandoet, maar misschien wel echt gebeurd is.

De 4K Ultra HD schijf is voorzien van HDR, waardoor het beeld gerust superieur valt te noemen en goed van pas komt in de vele donkere en schaduwrijke scènes die de film rijk is. De Dolby Atmos audiotrack draagt bij aan een redelijk gedoseerde multidimensionale geluidsbeleving, waardoor je af en toe schrikt van de geluiden boven je hoofd. Het maakt de ervaring van het 'meereizen' met Armstrong alleen maar meer levensecht. In de doos zit ook een blu-ray waar de film eveneens op staat + allerlei bonusmateriaal waaronder verwijderde scènes, audiocommentaar en mini-documentaires.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.