First Man (2018)

Het ruimte programma, de NASA, de ruimtewedloop, de technologie, het onbekende: allemaal interessant en voldoende stof voor (talloze) films. Minder interessant is het karakter Neil Armstrong. Een saaie eikel, slechte vader en vervelende collega. Helaas draait de film volledig om hem en zijn fixatie om naar de maan te gaan. Nu denk je tijdens deze film ook wel 'naar de maan met die vent', maar dan niet per se een retourtje. Voor Armstrong 100 anderen die de eerste stap had kunnen zetten op de maan. Helaas voor Hollywood/ de kijker moesten ze het met hem doen.

Uitstekende film die het verhaal verteld van de eerste man op de maan. De film gaat natuurlijk over het Amerikaanse ruimteprogramma van de jaren '60, maar nog meer wat het persoonlijk en emotioneel gezien allemaal betekende voor Neil Armstrong. De film oogt niet direct spectaculair, maar meer realistisch (desalniettemin blijft de finale met de maanlanding zelf indrukwekkend).

Degelijke film om eens naar te kijken, maar een tweede kijkbeurt zal er nooit meer in zitten. Daarvoor is deze biografie natuurlijk te bekend voor en wordt het zeker naar het einde toe logischer wijze ook allemaal voorspelbaar. Niet dat dit een obstakel is, maar qua uitvoering blijf je toch bij de belangrijkst scène van de film een beetje op je honger zitten. Mooie beelden , dat wel...maar niet pakkend. Wel interessant is om al die voorbereidingen , teleurstellingen , ongelukken en verschillende vlieg - en ruimteactiviteiten die achteraf nodig zijn om zo ver te komen voor de eerste mens op de maan, dat dit uitvoerig en stapsgewijs vanaf begin jaren 60 wordt weergegeven met als achtergrond ook een kijk op de mens Neil Armstrong en zijn gezin en hoe zij daar mee omgaan. Misschien wat droogjes gepresenteerd, maar dat kan ook positief werken. Het blijft ook een biografie. 6/10

In zekere zin het negatief van ‘La La Land’, deze ‘First Man’? Als Damien Chazelle met zijn alom gelauwerde musical de American dream illustreert en verheerlijkt, dan ontrafelt hij diezelfde droom met zijn jongste film. Tegen welke prijs wordt een mens een held? En hoe ziet heldendom eruit, bezien van binnenuit?

Geen astronauten die met doodsverachting de ruimte veroveren in ‘First Man’. Wel mannen die het bijna in hun broek doen van de schrik. Die moeten kotsen, die opbotsen tegen de grenzen van hun eigen lichaam. Die vrienden moeten opgeven. Die overgeleverd zijn aan de willekeur van de techniek, en dat verdomd goed beseffen. Toch drijft iets hen voorbij de grenzen van het menselijke. In geval van Neil Armstrong een dochter die hij aan het hiernamaals moest afgeven. Althans dat is het narratief dat Chazelle ontwikkelt. Een shortcut naar je reinste sentiment, misschien?

In zekere zin wel, doch in zekere zin ook niet. Ryan Gosling zet immers geen sympathiek personage neer. Integendeel verzaakt hij aan elke plicht jegens zijn vrouw en zijn kinderen. Dit is het offer dat hij brengt voor zijn gewichtloze ballet op de maan: een gebroken gezin, waarin aan het slot geen woorden meer over zijn om de scherven te lijmen. Of toch? Deemstert er hoop nu Armstrong zijn missie heeft volbracht, en zijn dochter een plaats heeft kunnen geven tussen de sterren? Wie weet.

Ah, we weten ondertussen dat Chazelle verhalen kan vertellen. Ook in ‘First Man’ blijkt dat nog een keer. Zijn portret van Armstrong is alleszins bijzonder menselijk, op het irritante af – je moet maar durven. En een bij momenten haast ondraaglijke spanning bereiken, terwijl de hele wereld toch al weet hoe de film zal aflopen? Faut le faire…

3,25*

Knappe film die je niet alleen meesleurt in een historisch wetenschappelijk en toch risicovol en avontuurlijk gebeuren, maar terzelfdertijd ook de mens op het voorplan brengt. Er wordt voldoende aandacht besteed aan de familiale impact van het project en de politieke en sociale reacties. Naast het visuele is het de goede dosering van die elementen die de film zo geslaagd en toegankelijk maakt.

Keurige opbouw dus en overtuigend acteerwerk.

Toch wel knappe regie.

Chazelle heeft toch wel weer degelijk bewezen om voor zo'n jonge leeftijd goed geregisseerde films te maken. Deze film is daar toch wel weer wederom een voorbeeld van. Soms duidelijk knappe regie in de film waar ik vooraf van dacht dat het niks ging worden.

Gosling zet een redelijk veilig karakter neer voor zijn doen. Hier en daar wat extra drama dat prima uitgevoerd wordt maar over zijn karakter zelf krijg je geen oscarwinnende prestaties te zijn. Daarbij zijn de andere karakters ook redelijk saai. Foy daarbij voorop.

Op acteerwerk is de film dan ook wel heel Amerikaans, te Amerikaans als je het mij vraagt. Ondanks dat het nooit helemaal doorbreekt dankzij de regie zelf. Gelukkig maar, want als er iets is wat de film totaal niet kan gebruiken, is het wel dat Amerikaanse gedoe.

Wat dan wel gelukt is is de regie zelf. De opbouw voor zo'n opstijging is wel optimaal sfeervol gebracht. De gedachtes zoals "zit alles wel goed vast?" of "Wat als er nu iets misgaat?" kwamen maximaal bij me naar voren. De cabines zijn sfeervol en spannend in beeld gebracht,

Het cameragebruik, ondanks het soms iets te nerveus is, heeft een optimale meerwaarde in de stijgingen. Het is spannend, en vooral de opening met Gosling zet gelijk een soort toon. Het weet allemaal sfeervol te zijn en daarom duren de 141 minuten uiteindelijk niet al te lang naar mijn gevoel.

Daarbij is de drama soms uitstekend gelukt. Begrafenis van het kind, maar ook dat Gosling dat bandje in dat donkere gat laat vallen zijn werkelijk uitstekend. Chazelle laat alle bombastische muziek voor een groot deel eruit dat echt helpt.

Wanneer de muziek echter terugkeert is het een stuk minder leuk om te volgen want dan begint de sfeer wat te vloeken. Echter lijkt Chazelle dit ook wel te weten en daarom is de regie een stuk beter. Dit is veel beter dan die standaard biofilms die tegenwoordig ook nog uit Amerika komen rollen.

Chazelle, een van de betere regisseurs. Weet vaak toch wel zijn eigen dingetje te doen. Ik wil dan ook nog La La Land zien.

Puike film van het leven van Neil Armstrong die heel aardig is verfilmd naar de werkelijkheid. Familie en de NASA zijn in nauw contact geweest. Uiteraard zijn er dingen verzonnen het is tenslotte een film. Dat kettinkje van zijn dochter heeft hij nooit in die krater gegooid. Vond ik al gelijk wat raar. Staren naar de maan was ook al niet wat de echte Neil Armstrong deed. Dat zijn van die kleine geromantiseerde dingetjes in dit verhaal. Zijn relatie met zijn vrouw weet ik niet. Die stond toch wel op enige spanning, Ik denk dat dat wel vaak zo is bij dit soort figuren die hun doelen willen nastreven. Ik vond het familiegebeuren interessant, maar wel geforceerd. Alsof het leekt of hij niet echt geïnteresseerd was in zijn kinderen die er maar bij hingen. De uitbrander van zijn vrouw vond ik daarin ook terecht en goed vertolkt. In de film leek het dat het verlies van zijn dochtertje hem meer pijn deed. De getoonde huilbui vond ik mooi in beeld gebracht.

De film duurt lang, maar is te doen. Misschien hadden kleine delen eruit geknipt kunnen worden, maar verder is First man wel goed in balans. Goede muziek, tempowisselingen, prachtige plaatjes en een goed "plot". Twee scenes zijn er helaas uitgeknipt, waarvan ik de (echte) brand wel interessant vond, maar had kennelijk geen meerwaarde voor de film. First man is wel gefocust op Neil Armstrong en niet zo zeer op de andere astronauten. Dat vond ik wel een beetje jammer, maar is de keuze geweest van de filmregisseur.

Beeld is goed en mooi in tijd gebracht. Geluid prima en de extra's zijn legio. Wat mij betreft is First Man een van de betere films van 2018

Film 4.0
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Extra's 4,5

Aardig, heel aardig, maar nu niet de 'of my feet swept' ervaring die ik gehoopt had.

De film kenmerkt zichzelf vooral als een drama dat zich richt op de weerslag, die een dergelijke onzekere en gevaarlijke baan, op het geestelijke gestel heeft, en voornamelijk het gezinsleven. En ondanks de lading die het overlijden van het dochtertje met zich meebrengt moet ik eerlijk zeggen dat ik na afloop van de film niet echt de indruk heb het karakter Armstrong te kennen. Sterker, ik vind het een afstandelijk persoon, met tunnelvisie, en een weinig sociale en open houding naar zijn gezin. Ik vind het maar een merkwaardige man die bijna labiel overkomt. Goed, als hij zo was en dit dicht bij de waarheid komt dan zal het...

Verder slaagt de film wel qua mooie beelden. De testvluchten en de lancering zelf zien er prachtig uit. Net als de beelden op de maan zelf. Dit allemaal vergezelt van een soundtrack die zich vooral tijdens de lancering en op de maan van zijn beste kant laat zien. De acteerprestaties zijn prima verder van Gosling, de ongelukkige afloop van Apollo 1 in beeld gebracht en Pablo Schreiber komt voorbij als Jim Lovell, de man die in Apollo 13 voor grote moeilijkheden kwam te staan en daar gestalte gegeven werd door Tom Hanks.

Wat mij toch het meest bezig houd is dat de film niet een bijzonder duidelijke koers heeft. Het zou een biopic/drama moeten zijn maar de echte innerlijke Armstrong krijgen we naar mijn mening niet te zien, wel het falende gezinsleven en natuurlijk de druk die alles met zich meebrengt. Als aviation/NASA vehicle komt het even min niet heel erg uit de verf, daar heeft de film teveel oog voor het gezinsleven en komt er te weinig lancering en techniek in voor. Dus echt een ruimtevaart film is het ook weer niet. Ik vind dat de regisseur veilig in het midden blijft zitten tussen alle genres in zonder duidelijk een koers te kiezen, iets wat mij betreft afbreuk doet aan de diepte en pakkendheid van de film. Desondanks een prima film om te zien met goede punten en mooie beelden maar hier had ik toch iéts meer van verwacht.

Knappe film die als het ware verder gaat waar The right stuff ophoudt. Ik zie dat de beslissing om dicht bij Armstrong en zijn persoonlijke leven te blijven niet bij iedereen hier in goede aarde valt, maar de film is nou eenmaal gebaseerd op een biografie, en het is Chazelle's keuze om hier meer een film over één specifieke (beroemde) astronaut van te maken dan een feitelijke ruimtevaartfilm, ook al komt dat laatste onderwerp dan ook ruimschoots ter sprake. Moeilijker vind ik de kwestie van Goslings vertolking: het traumatische verlies van zijn kleine dochtertje maakt de toch al vrij eenzelvige Armstrong nóg geslotener, en de tragedie van Ed White c.s. in de Apollo 1 zal het er niet beter op hebben gemaakt, maar Goslings toch al vrij onderkoelde stijl van acteren houdt Armstrong zódanig op afstand dat ik het moeilijk vond om echt "in" de film te komen. De technische perfectie, de fraaie visuals en de indrukwekkende maanlanding maakten dat wel gedeeltelijk goed, maar als geheel was de film niet de overdonderende ervaring waar ik eigenlijk op gerekend had. Geweldige rol van Claire Foy overigens – haar Janet laat Armstrong wel scherper uitkomen.

Dat Neil Amrstrong zo'n anti-held was in het eggie, behoorlijk gesloten, maakt het moeilijk een biopic van hem te maken. Wie meer wil weten over de persoon: The Truth About Neil Armstrong (Op-Ed) | Space Gosling met z'n minimal acting was een goeie keus. Gemini 8 gevalletje was inderdaad een close call. De opbouw zoals in het legendarische (wel langere speelduur) The Right Stuff zat, is hier zoek. Alsof de maandlanding nog een "oh ja, die moeten we natuurlijk ook nog coveren" afterthought is. Lees waarom de keus op Neil viel. Why Neil Armstrong Got to Take the First Step on the Moon - gizmodo.com.

Drie turven hoog waren mijn broer en ik (ik nog iets minder zelfs) toen mijn vader ons midden in de nacht uit bed haalde. We sliepen in een bungalowtent op luchtbedden in slaapzakken. Vakantie, ergens op de Veluwe. In de kantine van de camping was het een drukte van belang. Aan alles was te merken dat er iets bijzonders stond te gebeuren: mannen op de maan.

Maar wie was die (eerste) man, Neil Armstrong? Deze film, First Man, geeft een uitstekende inkijk op het leven van deze astronaut. We leren hem kennen als een zwijgzame, introverte vader, met ... een hart van goud. Zonder diep in de psychologie te duiken, durf ik wel te stellen dat hij hier en daar lichtelijk autistische trekjes vertoonde, wat voor het uitvoeren van complexe protocollen geenszins een nadeel is, maar daar waar het aankomt op gevoelens de buitenstaander op een muur stuit. Zelfs zijn eigen vrouw kon niet/amper tot hem doordringen. Het predikaat "eigenaardig" passeert mijn gedachten.

Wat ik vooral uitmuntend gedaan vind in deze film zijn de fragmenten waarin de stilten heel nadrukkelijk uit de doeken worden gedaan. Hoe Neil in zijn diepste eenzaamheid een gedenkteken achterlaat en vooral dat traag verlopende einde, waarin het/zijn isolement magnifiek wordt weergegeven.

Een einde dat boekdelen spreekt en ver voorbij de aftiteling na blijft galmen.

Interessante biopic over Neil Amstrong, geregisseerd door een geweldige regisseur, Damien Chazelle.

De absolute hoogtepunten van de film hebben met de ruimtevaart te maken. Ik verbaasde me er tijdens het kijken meerdere keren over hoe het toch mogelijk is geweest om met deze gammele bakken naar de maan te vliegen, ongelooflijk. Door de film verweven zit ook het privéleven van Armstrong, daarin blijkt al vrij snel dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn was. Niet alleen in z'n privéleven heeft hij te maken gehad met verlies, ook z'n collega's om hem heen vallen bij bosjes.

De protesten van de bevolking tegen de enorme uitgaven en menselijke verliezen komen niet goed uit de verf. Er valt natuurlijk wat voor te zeggen als er voor een prestige project als dit miljarden worden uitgegeven en een groot gedeelte van de bevolking met honger te kampen heeft. Een aantal seconden wordt hier aandacht aan geschonken, meer niet. Sowieso is het persoonlijke leven van Armstrong het minste deel van de film, het is nogal vlak allemaal, qua uitvoering dan.

Gosling doet het uitstekend, begenadigd acteur die een prima combi vormt met Chazelle. De verdere cast is goed verzorgd, veel bekende gezichten en allemaal een prima prestatie.

Prima en interessante film dit, ruim voldoende!

aardig verbeeld, vooral de scenes rond de trainingen en de missies zelf, maar ook wel net iets te geromantiseerd en klef bij momenten. Ik kan het alleen maar aanmoedigen een icoon ambigu neer te zetten in plaats van het feilloze Amerikaanse wat je toch ook vaak ziet, maar de keerzijde en het effect op je familie etc. ligt er ook allemaal wel iets te dik bovenop. Tussen de 3* en 3,5* in.

First man is een lekkere slowburner die op een mooie en op het oog authentieke wijze het leven van Armstrong weergeeft. Vooral de kleurenfilter over de film heen geeft een warme toon en brengt je gelijk in die jaren 60 sferen.

Verder weinig opsmuk en verheerlijking, maar geeft het uitstekend weer hoe dat leven was. Het was hard werken en om in deze business innoverend te zijn moet je risico's nemen met alle gevolgen van dien. Hoogtepunten en vooral dieptepunten komen regelmatig voorbij. De afsluiter van de film is ook interessant en van de daadwerkelijke maanlanding hebben ze een subtiele, stille en adembenemende ervaring gemaakt.

Het nadeel met dit soort slice of life biografieën is wel dat je geen volledig beeld krijgt van wat ervoor en erna is gebeurd en er worden daarnaast ook tijdsprongen gemaakt van soms wel een paar jaar. Daar heb ik soms wel moeite mee. Een persoon van een paar jaar later kan een heel ander persoon zijn dan degene die je in de eerste delen van de film hebt leren kennen. Daardoor kunnen een aantal aspecten in het verhaal soms wat lomp ogen en heeft persoonlijk drama niet het beoogde effect.

Desalniettemin een fraaie ervaring om mee te maken.

3,5*

Goed onderhouden biopic met enkele sterke claustrofobische en letterlijk misselijkmakende scènes die sterk in beeld zijn gebracht. Echter het figuur/personage was mij iets te bleek om mij te boeien. Het kan best zijn dat Neil in realiteit echt zo was en dan is dat sterk geacteerd, maar dat wil nog niet betekenen dat zich dat vertaalt naar een boeiende film over zijn leven. Het is dan ook veelzeggend dat het sterkste emotionele moment (daarboven aan die krater) fictief blijkt te zijn.

De film lijkt heel sterk trouw aan het bronmateriaal en dat is op zich respectabel, maar een film over de eerste man op de aarde mocht voor ene keer toch wat meer peper en zout toegevoegd krijgen.

Deze biopic over de eerste man op de maand is mij niet meegevallen. Ongetwijfeld komt dat deels omdat mijn belangstelling voor de ruimtevaart en alles wat daarmee samenhangt niet bijster groot is. Dat is terug te voeren tot juli 1969 toen ik samen met mijn vrouw midden in de nacht op onze zwartwit televisie zat te kijken naar de rechtstreekse uitzending van Henk Terlingen (“Apollo Henkie”) over de maandlanding. Dat was een heuse afknapper, vol spijt over de gemiste slaap. Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en de ruimtevaart. Vandaar dat deze film over die historische gebeurtenis mij vrij onberoerd laat.

Vond dit helaas behoorlijk matig. De keuzes die gemaakt zijn zorgen ervoor dat het eigenlijk vrij saai wordt, en dat voor een onderwerp als dit.

De film probeert krampachtig om dingen te benaderen vanuit het verlies van zijn dochtertje, maar het komt wat mij betreft gewoon niet over. Toen hij op de maan stond zei ik tegen mezelf; nu alsjeblieft geen verwijzingen naar zijn dochtertje, maar jawel hoor. Yikes. Daar zit je toch niet op te wachten in een film als dit, met een thema als dit?

Verder weet de film echt niet waar wel en niet op te focussen. Je ziet heel de tijd tot vervelens aan toe het gezin met alle spelende kinderen, maar als hij dan eenmaal echt op de maan staat zie je geen enkel shot of scène van zijn vrouw of kinderen die bezorgd zijn of blij (of de mensen op de grond überhaupt).

Alles vóór de Apollo 11 missie weet maar heel beperkt te boeien. De Gemini 8 missie met het incident is dan nog wel even spannend (hoewel ik zelf ook bijna schuimbekkend op de grond lag), de rest is eigenlijk een beetje verplicht uitzitten tot de echte missie dan eindelijk begint.

Omdat ik gisteren de documentaire van de echte Apollo 11 missie heb gekeken was dat nog wel leuk om te vergelijken en het is ook wel het leukste (en mooiste) stukje uit de film, maar op een of andere manier bleef ik toch totaal underwhelmed achter.

Hoe bijzonder zijn prestatie en positie als ‘first man’ ook was, het blijkt niet de juiste invalshoek te zijn voor een film over de maanlanding, in ieder geval niet in deze vorm.

3*

Gisteren pas gezien. Vond hem een tikkie langdradig, zelfs voor een bio-pic.

Op zich zag veel er best mooi uit, maar als je een film maakt die denk ik vooral voor nerd-doelgroep kent (met wat dingen er in om de partners ook tevreden te houden) dan is het niet gek dat er ook wat licht autistisch commentaar komt.

Bij dezen dan:

Wat mij erg stoorde was het feit dat zowel de pakken/helmen als de interieurs van de capsules er gewoon oud, vies en versleten uitzagen. Dat is in sommige films leuk om je te laten denken dat iets oud is, en misschien komt het hier zelfs wel omdat ze 'echte' spullen gebruikt hebben, (geen idee of dat zo is) maar in werkelijkheid was toen dit allemaal speelde alles splinternieuw, bijna science-fiction zelfs.

Knoppen, hendels en displays in een ruimte-vaartuig zijn niet oud, die zijn shiny-nieuw. En al helemaal niet vuil.

Net als de pakken dus.

Het zal mijn eigen beperking zijn, maar het stoorde me mateloos. Toen ik zag dat Steven Spielberg één van de producenten was was ik eigenlijk extra verbaasd.

Nou ja, ik geef hem nog 2,5 ster omdat ik toch best blij ben hem te hebben gezien.

"That's one small step for man, one giant leap for mankind.”

Ik ben altijd zwaar geïnteresseerd in films met inhoudt zoals deze; ruimtevaart. Iets wat me eigenlijk al in zijn greep heeft gehouden sinds ik jong was, en nog steeds ben ik erg onder de indruk van de ruimte en alles eromheen. Het heeft dus echt wel mijn interesse maar, wat minder mijn interesse heeft is Neil Armstrong. Een man waar ik en ik denk ook meerdere mensen veel over hoort, toch is die hele Apollo 11 missie wel eens bij mij voorbijgegaan en wekte het toen wel wat interesse.

Mijn eerste vraag was vooral of ik Ryan wel een gepast acteur vond voor een rol als dit. Ik vind dit namelijk niet direct echt in zijn straatje passen, dus het is wennen maar, hij doet het zoals gewoonlijk weer erg tof. Toch niet helemaal de film die ik bij hem had verwacht en/of gehoopt trouwens, het blijft een fenomenale acteur natuurlijk.

Het verhaal is prima overigens, het script is wat matigjes, het zit allemaal prima in elkaar maar soms gaat het misschien iets té snel? Ik ben wel van mening dat de film te lang duurt en de inhoudt toch wel vrij slap is, het verhaal schept de nodige interesse maar, ik vond het eerste uur niet bepaald boeiend om te kijken, wanneer ze richting Mars gaan wordt het dan wel niet interessanter, nog steeds weet de film mij nergens totaal omver te blazen.

En dan ben ik achteraf toch wat teleurgesteld, en ik had er ook wel echt veel meer van verwacht en gehoopt. Jammer, gemiste kans toch wel.

Dacht dat ik naar een gave science fiction filmging, maar was een hoop pretentieus familiegeneuzel.

Ben in slaap gevallen.