Bad Times at the El Royale (2018)

Heerlijke film met een leuke cast die gewoon goed speelt, zelfs Hemsworth doet het niet onaardig. Leuke wendingen, leuke dialogen en in zijn geheel erg vermakelijk. Ik heb me geen seconde verveeld.

Prachtig. Een peer die verliefd word op een appel. Om verdere discussies uit te sluiten. 4*

Ik hou normaal gesproken van dit soort films maar de dialogen in deze film waren gewoon een beetje saai

Denk als Quentin Tarantino deze film had geregisseerd ik hier wel 4/5 sterren had gegeven

3*

Het wachten loont bij deze harde maar stijlvolle thriller. In het eerste uur van deze wat te lange film worden de pionnen uitgezet, en als in het tweede gedeelte de puzzelstukjes simpel maar eindelijk effectief in elkaar vallen is het genieten geblazen. Regisseur Goddard heeft als producer/schrijver(Lost, The Cabin in the Woods) de reputatie opgebouwd een goed en fantasierijk verhaal in elkaar te kunnen zetten, en stelt ook nu niet teleur. Bad Times doet qua opzet enigszins herinneren aan Tarantino's The Hateful Eight: diverse personages met een onduidelijke agenda die zich verzamelen op één locatie wat uiteindelijk resulteert in een gewelddadige confrontatie. Ook de aanwezigheid van Channing Tatum( sterke bijrol), die hier eigenlijk zijn type rol uit die Tarantino western nog eens overdoet, werkt die vergelijking in de hand. Veel bekende acteurs zoals Johnson, Bridges en Hamm waarvan enkele nogal verrassend het loodje leggen, maar de meeste emotie en best geschreven rol zit bij de wat onooglijke Pullman(inderdaad, zoon van Bill). Een film die zich laat aanzien als een duister(maar niet te duister) stripverhaal, visueel ook erg mooi om te zien, maar niet ieders smaak.

Meteen die heerlijke sfeer, de golden oldies tijdperk prachtig neergezet op elk vlak. Een casting waar je u tegen zegt die de rollen werkelijk zo goed aanvoelt, het lijkt erop dat de personages hun eigen echte leven oplepelen. De personages komen tot leven door regie en script, chapeau!

Het mag dan een uur duren voordat de duisternis toeslaat, het wachten is het zeker waard.

Hierboven wordt weer eens de naam Tarantino meerdere malen genoemd, alsof hij de man is voor dit soort verhalen. Nou nee.... hij is de uitvinder niet van dit soort verhalen en zeker niet de enige die dit kan. Goddard laat me deze prent zien dat meer regisseurs dit kunnen. Hiermee hoop ik voor de zoveelste keer dat die Tarantino-fans de ogen geopend worden. Die gast is niet god in filmmekka.

Je krijgt eigenlijk vanaf het begin een puzzelstuk opgediend met Bad Times at the El Royale, je nieuwsgierigheid wordt prima geprikkeld. Daardoor voel je al heel snel dat je de prent ingezogen wordt. Alle personages zijn met verschillende redenen aanwezig in het hotel, het is voor de kijker om uit te vogelen wat die redenen zijn. Eén ding is echter al heel snel duidelijk, het zijn duistere redenen. Ondertussen wordt je getrakteerd op een geweldige soundtrack, als afwisseling subtiele aanwijzingen.

Op momenten moest ik denken aan Identity (2003), ook een heerlijk donker verhaal dat zich afspeelt in een hotel op een regenachtige dag c.q. nacht. Net als in die prent wordt je hier ook met vraagtekens bekogeld. Goddard laat zien een vloeiend geheel op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen, geen momenten van verveling of verzwakking kunnen ontdekken.

Beeldtechnisch een plaatje met prima kleuren (technicolor-achtig voor de tijdsspanne) en werking met licht en donker. De soundmix helaas te overdreven tussen zachte en luide passages, een redelijke ergernis. De soundtrack is heerlijk, prachtige muziek en momenten dat de spanning goed geëntameerd wordt. Maar het acteerwerk staat echt wel zijn mannetje, het toneelspel samen met het script is gewoon heerlijk goed.

Eigenlijk is de film een plaatje op elk niveau te noemen op de sound editing na, teveel volumeverschil tussen de passage was een echte terugslag. Maar dat is dan ook mijn enige kritiekpunt. Maar wat een sfeer deze prent uitstraalt, zo zie je ze niet vaak, zeker niet meer in de magere filmjaren waarin we terecht gekomen zijn de afgelopen jaren. Ook momenten met een gevoelige noot worden serieus neergezet, zonde te klef te worden gelukkig.

Een aanrader wat mij betreft, een ruime 7,5. Hier 3,5**.

Lekker filmpje is dit zeg.

In alle opzichten.

Er hangt een plezierig jaren 60/70 sfeertje wat betreft de setting.

Soundtrack is eveneens lekker.

Aparte cast met als uitschieter een prima Jeff Bridges als "pastoor".

De naam van Tarantino is al vaker genoemd en inderdaad ademt deze "Bad Times at El Royale" zeker het zelfde genre uit. En dat is inclusief de gewelddadige finale scenes.

Film duurt dikke 2 uur en 20 minuten maar verveelt nooit.

3.5*/4*

Erg vermakelijk + goede cast . Dakota Johnson ziet er schitterend uit ! Zelfs Xavier Dolan brengt het er goed vanaf , haha . Deze film staat voorlopig in mijn top 10 2018 .

Kon mij maar matig boeien, duurde ook veel te lang allemaal

Deze film vanavond maar eens bekeken zonder ook maar een recensie hierover te hebben gelezen. Noch op MovieMeter, noch in de dagbladen waaronder het door mij toch zeer geprezen N.R.C. Wel, ik kan je zeggen; ik heb mij prima vermaakt en de film duurde voor mijn gevoel zeker niet te lang. Ik moest wel voortdurend aan Tarantino denken. Veel geweld, veel bloed, mooie vrouwen en dan ook nog eens een uitstekende soundtrack. Niet te vergeten uiteraard het geweldige acteerwerk van Jeff Bridges als de priest en verder het schitterende camerawerk. De regisseur kende ik van het zeer mooie "The Cabin in the Woods" dat wel een totaal andere film is als deze "Bad Times....", hoewel beide films gemeen hebben dat je geloofwaardigheid er niet in moet zoeken. Maar so what, hoe ik een film beleef is voor mij steeds meer een zaak van het gevoel geworden. Ga ik een film alleen beoordelen om de geloofwaardigheid van het verhaal, dan betekent dat eigenlijk dat ik er sowieso al niets aan vind en dat ik om het waarom daarvoor naar een excuus ga zoeken. Niet bij deze bijzonder sfeervolle film dus die ik ervoer als zeer vermakelijke pulp en die voor mij een plaatsje ktijgt in de top 10 van 2018. Mooie opening trouwens en een mooi einde. Én om niet te vergeten de scène waarin Rose (Boots) de bad girl zich hangend aan de kroonluchter heen en weer liet slingeren.

4,5*

Best wel een langdradige en ietwat saaie Thriller film, die eigenlijk ook nooit echt op gang weet te komen en ook niet echt weet te boeien en die enkel vanwege de cast nog het aankijken waard is en dan met name vanwege Jeff Bridges, Cynthia Erivo (voor mij een onbekende actrice) en de mooie Dakota Johnson. Het einde bevat wel nog een leuke en onverwachte dodelijke verrassing en dat is eigenlijk ook het enige goede in dit verhaal, welke verder weinig bijzonder is.

Het vergelijken met films van Quentin Tarantino kan ik opzicht best goed begrijpen, maar als hij deze film had geregisseerd, dan had hij er ongetwijfeld iets beters van gemaakt en zouden de dialogen zeker leuker en interessanter zijn geweest en hadden we ongetwijfeld ook nog wat voeten (fetisjisme van Quentin Tarantino) in beeld gezien

Vermakelijke maar onnodig lange misdaadfilm, qua structuur en getoond geweld duidelijk gemodelleerd naar het werk van Quentin Tarantino. Het doet allemaal eerder oubollig dan cool aan, ondanks redelijk boeiende plotlijntjes en een prima cast. Het script komt helaas nergens echt tot leven, met personages en dialogen die net niet memorabel genoeg zijn. Best oké zolang de film duurt, maar het geheel blijft niet hangen.

Goed verhaal met een sterke cast en sterke en interessante verhaallijnen. Totdat Chris Hemsworth "Billie lee" (denk ik) het kwam verzieken met zijn cult. Ook de speeltijd was misschien iets te lang.

naar mijn mening overrated.

Ik vond de film saai en langdurig, zelfs na een uur waarin mensen zeggen dat het goed word was ik al een anderhalf uur verder en vond ik het nog steeds vermoeiend. Het enige stukje wat nog vrij boeiend was, was wanneer die agent doodgeschoten werd en de jongen achter de spiegel geraakt werd en je het stukje vanuit meerdere personages zag daarna kakte de film gewoon weer in. Het einde vond ik jammer net toen ik het leuk vond dat de jongen in het leger had gezeten en iedereen raakte, van mij had daar de hele film over mogen zijn gegaan De andere personages vond ik allemaal oninteressant. Voor mij toch maar een simpelere verhaal met meer actie en spanning. Onvoldoende

Grof geweld, bloed en een "toevallige samenkomst" van diverse pluimage.

Het is al een paar keer genoemd, Tarantino, wordt bijna schaamteloos gekopieerd, maar het haalt niet de kwaliteit en spanning daar van.

Maar wel een leuke wegkijker, daar blijft het wel bij.

je bedoelt zijn afwezigheid? Ik heb nog even de cast list nagekeken maar Channing Tatum speelt niet in deze film. Vermoedelijk doel je op Chris Hemsworth....

Ik ben het wel met bovenstaande quote eens, de film had hier en daar net wat te lange dialogen om het geheel soepel te laten lopen. De speelduur van 142 minuten was ook eigenlijk net te lang. De film had een interessant verhaal en was verder goed uit te zitten.

Een Tarantino film die gelukkig niet door Tarantino gemaakt is. Een boeiend verhaal met kleurrijke figuren en de nodige twists. Het is zeker bij een eerste kijkbeurt constant verrassend al is het geheel net iets te speels om er boven uit te stijgen. En zonder Tarantino helemaal afbreuk te doen, komt hij als regisseur na deze film wat oud over. Drew Goddard zal niet snel een grote naam worden, maar hij levert wel al twee films af die beter uitdraaien dan je ze eerst zou aangeven.

Aardige thriller. Het verhaal is best redelijk en wordt langzaam uitgewerkt tot een gewelddadige climax. Naar de climax toe maken we kennis met een aantal bonte figuren met elk hun eigen verhaal. Of dit allemaal toegevoegde waarde heeft....niet helemaal. De film is daardoor onnodig lang en hangt soms op het randje van verveling. De acteurs houden gelukkig het niveau op peil. Verder ontwikkeld zich een leuk plot en het einde is behoorlijk spannend. Net niet top. 3.5

Lekker filmpje was het. Het bleef mij boeien van begin tot eind. Goede acteurs en actrices en een geweldige stem van Erivo. Interessant gegeven is de verwijzing naar een president die daar zou zijn gefilmd. Verder viel het wel mee met het bloed en geweld. Prima gedoseerd en geen belachelijke afgehakte armen en hoofden a la Tarantino.

Lekker filmpje met een goede opening en een wat slap einde.

Hemsworth doet het niet echt lekker in deze rol en kan wat mij betreft niet overtuigen.

Drew Goddard... Dat zei me eerlijk gezegd niets toen ik las wie de regisseur was van deze film. Toen ik zag dat hij The Cabin in the Woods geregisseerd had, was ik meteen overtuigd. Echt een geweldig horrorfilmpje dat gore niet schuwt. Met Bad Times at the El Royale lijkt hij Tarantino te willen "coveren". Het is een beetje een mix tussen Reservoir Dogs en The Hateful Eight. Die heerlijke muziek bij deze film is ontzettend genieten geblazen. Helaas weet de film niet genoeg sfeer te creëren doordat een aantal scènes dodelijk lang duren.

Bridges is zijn grumpy, mompelende zelf zoals we dat ondertussen van hem kennen. Hij kan zeker doorgaan voor een heilige priester haha. Hemsworth lijkt hier een parodie van zichzelf en doet nogal verwijft in het nummer Hush dat je hier kan herbekijken: Chris Hemsworth noodle dance - YouTube. Dakota Johnson ken ik niet zo goed omdat ik onder meer 50 Shades nog niet gezien heb. De rest van de cast kende ik al helemaal niet, maar elk personage had wel zijn eigenheid. Moeilijk te zeggen of dit echt een must-see is door de lengte.

Een 3.5* vooral door de muziek.

Enorm gespleten bij deze film.

Enerzijds vind ik de aankleding en muziek bijtijds geweldig, anderzijds is het plot stuurloos, met enkele ingrepen die niet alleen het tempo uit de film halen, maar daar bovenop ook nog eens de onkunde van de schrijver blootleggen door hun gekunsteldheid. Ook de acteerprestaties benadrukken de gespleten kwaliteit: Bridges en met name Pullman zijn respectievelijk bovengemiddeld en uitmuntend; de rest is erbarmelijk te noemen, Hemsworth voorop.

De setting met name is fantastisch. Fuck originaliteit als je het done-to-death desolate motel zó stijlvol weet aan te aan te kleden; van de meubels en inrichting tot de verlichting en vending machines. Ook het gegeven van de grens tussen California en Nevada is leuk gevonden en intrigerend, zij het dat Goddard er - zoals met veel spannende uitgangspunten - eigenlijk weinig tot niks mee doet.

Veel scenes verliezen focus door hun langgerektheid, vaak in combinatie met zang/muziek of al even ongerichte dialogen. Kwalijk op z'n minst, maar funest voor een film met deze speelduur. Tuurlijk, Hemsworth mag een dansje doen, Hamm krijgt alle ruimte om te ratelen en Johnson geniet wel érg lang van Erivo's zang vanachter de spiegel; maar dienen deze scenes nu daadwerkelijk een doel? Sfeertekening? Karakteruitdieping? Ik voelde het niet.
(Je zou kunnen zeggen dat Goddard ons moet overtuigen van respectievelijk de hypnotiserende sex-appeal van Hemsworth, de beduvelende kwaliteit van Hamm als zogenaamde vertegenwoordiger en de betovering van Erivo's zang, omdat elk een belangrijke rol in het verhaal speelt maar gezien de ruimte die hij ervoor uittrekt, onderschat hij niet alleen zijn publiek, hij ondermijnt de flow van zijn prent als geheel.)

Dan de episodische vertelling. Zolang de flashbacks de karakters een beetje uitdiepen of kleur geven (Bridges en Erivo) kan het er nog mee door, maar de backstory's van Hemsworth en Miller gaan dan ook nog een wending als gevolg hebben. Hemsworth was nog nauwelijks geïntroduceerd en Miller wordt warempel ineens de held van de dag. Het is net niet Jerommeke die op pagina 57 wakker wordt en alle boeven een stomp verkoopt. Zoals El ralpho ook al zei: dieptepunt van de film.

Doodzonde, veel middelen voor een klein meesterwerk zijn aanwezig maar het ontbreekt Goddard aan iedere kwaliteit als verteller om het ook maar een beetje waar te maken. 2,5*

P.S. Nog één klein zeikpuntje: zelfs al speelt het geen kritieke rol in het plot, kunnen ze in Hollywood een keer fatsoenlijk hun gijzelingen vastbinden. Niet echt bevorderend voor de suspension of disbelief als een touw zichtbaar met één armbeweging van een bureaustoel af te glijden valt.

Zolang je niet teveel let op de gaten en losse eindjes in het verhaal best een onderhoudende actiethriller, die na een rustig begin gaandeweg de nodige spanning opbouwt. Niet helemaal mijn ding, maar dat ligt meer aan mij dan aan de film. Ik heb het niet zo op al dat zinloze geweld.

Wat was dit vreselijk ruk zeg.

Echt een hele, hele sneue poging een soort van Tarantino coolness in een verder volstrekt lege en nutteloze film te pompen.

-edit- kennelijk heeft NRC de film al terecht afgebrand lees ik hier. Zal die recensie er eens bij pakken.

-edi2 - recensie slaat gewoon spijker op de kop. Gaapsessies bij de ‘El Royale’ - NRC

Bad Times at the El Royale neemt heerlijk de tijd om een geweldige sfeer neer te zetten. De personages zijn divers en kleurrijk en alles klopt: sets, kleding, muziek, dialogen. Prachtig.
Toch weet de film dit hoge niveau niet vast te houden en zakt het halverwege wat in. Dat komt omdat dan de kaarten op tafel liggen en er daarna eigenlijk weinig verrassingen meer komen.

De comeback met een twist binnen een twist (Miles die meldt 123 mensen te hebben vermoord, waardoor je denkt dat hij een seriemoordenaar is, wat direct daarna toch weer heel anders in elkaar blijkt te zitten) is aardig maar redt de film niet.

Ook graaft de film wat mij betreft niet diep genoeg naar wat er verder allemaal aan de hand is in dat hotel.

Toch is het een boeiende film die zeker het bekijken waard is. Alle acteurs doen het geweldig.

3,5 sterren

Yo wat rook jij?? Gaat dit wel over deze film?

Een film waar je vanaf het begin meteen in wordt meegetrokken. Heerlijk jaren '60 sfeer. Aardig wat verrassingen, maar hier en daar ook tikkeltje voorspelbaar, maar toch weet de film (die wellicht 20 minuutjes te lang duurt) te boeien.

Einde ietwat slapjes. Zeker een aanrader.

Aardig geschoten, prima setting (had meer uitgehaald kunnen worden) en goede cast, maar de regisseur weet het verhaal niet echt goed over te brengen. Een soort hip komische actiefilm die doet denken aan Identity, maar dan grappig bedoeld. Het wordt allemaal nog minder zodra Hemsworth zijn intrede doet, hij speelt een irritant en matig uitgewerkt karakter en het enige wat er dan nog gebeurt is een lange en voorspelbare shoot-out.

The El Royale is a bi-state establishment.

You have the option to stay in either the great state of California...

or the great state of Nevada.

Warmth and sunshine to the west...

or hope and opportunity to the east.

Which would you prefer?

Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Ja, deze film van Drew Goddard refereert naar ettelijke meesterwerken uit het verleden. En ja, het heeft de sfeer, verhaalstructuur en beeldvorming van een Quentin Tarantino film. Dat zal je waarschijnlijk op elke filmsite te lezen krijgen. Is dit noodzakelijkerwijze een slecht iets? Wil dit zeggen dat Goddard geen eigen stijl heeft? Is het nodig om een schitterende film zoals “Bad times at El Royale” te vergelijken met QT’s oeuvre? Persoonlijk vind ik van niet. Als ik bij het bekijken van deze film net zo in het verhaal gezogen wordt als bij “The Hateful Eight” dan is dit een verdienste van Goddard zelf. Als een film erin slaagt om mijn blik gefixeerd te houden op het scherm voor meer dan 2 uren, dan is dat een compliment waard. En als men het vergelijkt met een andere grootmeester dan is dit een compliment voor beiden. Ik ben er zeker van dat deze film Tarantino ook zal bekoren.

Sowieso is de locatie waar het verhaal zich afspeelt op zich al origineel te noemen. Een tot de verbeelding sprekend motel/hotel dat opgericht werd op de grens van Nevada en Californië. Je steekt dus als het ware de grens over als je van het onthaal naar de jukebox loopt. En er gelden andere wetten in elk gedeelte van dit uniek hotel. Het ligt er wel verlaten bij, ver weg van andere metropolen en bijgevolg ook goedkoper, maar was in vroegere tijden een uitwijkmogelijkheid voor publieke figuren waar ze zich schuldig maakte aan nogal ongure praktijken. Dit is waar het gehele verhaal zich afspeelt. Een verhaal met verschillende verhaallijnen met telkens een personage in de hoofdrol die bij de eerste kennismaking nogal gewoontjes overkomt. Naarmate de film vordert blijken ze elk een eigen verborgen agenda te hebben. En al deze verhaallijnen worden in elkaar verstrengeld om tenslotte te eindigen in een spetterende apotheose.

’t Is dus geen afgelegen blokhut die onbereikbaar is geworden dankzij overdadige sneeuwval (Ik weet het. Alweer dat vergelijken.). En de pionnen die uitgezet worden aan het begin (zoals in een spelletje Cluedo) zijn een priester, soulzangeres, stofzuigerverkoper, rebelse jonge dame en een verlegen overkomende jonge receptionist. Een bont gezelschap dat schijnbaar toevallig éénzelfde nacht in El Royale wil doorbrengen. Maar na een introductie van de personages wordt de film opgesplitst in episodes en ontspint zich een fragmentarisch web van verhaallijnen waarin het duister geheim van elk personage naar boven komt. En voordat je het weet is de stofzuigerverkoper iemand die geheimagent-trekjes heeft, is de priester op zoek naar iets waardevoller dan Gods boodschap, is de rebelse dame op de vlucht voor iemand duivels en beschikt de receptionist een verleden vol slachtoffers. Alleen de soulzangeres lijkt authentiek en heeft een verdomd goede zangstem.

Misschien klinkt het een beetje vaag. Maar geloof me: hoe minder je weet, hoe beter. Ik werd keer op keer verrast door de verschillende wendingen. En die wendingen komen soms vanuit een onverwachte hoek. Het was niet alleen de manier van filmen die me beviel maar ook de subtiliteit waarmee het allemaal in elkaar verweven zat. Sommige verhaalelementen werden vanuit drie standpunten getoond. Telkens weer in een nieuwe verhaallijn. Normaalgezien zou dit tot verwarring kunnen leiden. Maar hier paste het perfect. En dit alles in een typische jaren 60 setting met bijhorende rekwisieten, gepaste kledij en een Wurlitzer die die kenmerkende Motown sound voortbracht. Neem “Pulp Fiction”, “Twin Peaks” en “The hateful Eight” en je krijgt, na het eens goed door elkaar te shaken, een film als “Bad times at El Royale”. Gewoonweg schitterend dus.

Laat ik het dan ook nog eens hebben over de vertolkingen. Eigenlijk is er geen enkel personage dat tegenviel. Elk heeft zo zijn redenen om op de plek aanwezig te zijn en heeft zo zijn eigen karaktertrekken. Het was wel duidelijk vanaf het begin dat ze allen plezier beleefden aan hun vertolking. Zo kon ik toch nog eens genieten van Jeff Bridges als priester. Ook al is zijn gepraat soms niet meer dan gewauwel (net alsof hij constant op pruimtabak of een hete aardappel knabbelt) zoals in “R.I.P.D.” en “Seventh Son”, vond ik hem gewoonweg subliem als priester met Alzheimer. En zeker de interacties tussen hem en Cynthia Erivo zijn genietbaar. Cynthia Erivo beschikt dus ook over een prachtstem die in een welbepaalde prachtscène goed van pas kwam.

Persoonlijk vond ik Lewis Pullman als de instabiele receptionist de meest tot de verbeelding sprekende personage. En had Dakota Johnson niet alleen de meest zinnenprikkelende lichaamscontouren maar nam ze ook het meest krankzinnige gedeelte voor haar rekening. En tenslotte toch een vermelding voor het bewonderenswaardige optreden van Chris Hemsworth (zijn rol als Kevin in “Ghostbusters” is hiermee vergeven). De cultleider die als een doodkalme Jim Morrison-achtige creep komt opdagen om het totaal uit de hand lopende einde in te luiden.

“Bad times at the El Royale” is zeker een aanrader en verveelt geen seconde. Ik vond het een origineel in elkaar geknutseld verhaal dat op een gewiekste manier een eindpunt bereikt. Tel daarbij nog een topcast en een sfeerrijk decor dat met behulp van meesterlijke opnames in beeld wordt gebracht, dan kan je er zeker van zijn dat je de volle twee en een half uur ligt te genieten. En dat de film perfect in het straatje van Tarantino past is zeker waar. Maar om nu te beweren dat het een schaamteloze nabootsing is, vind ik een klein beetje overdreven en een typische zure opmerking van azijnpissers.

4*

Bijzonder stijlvol en goed gefilmd, maar ook wel te verwarrend (zoveel verhaallijnen hoef ik niet) en vooral te langdradig om echt te overtuigen. Toch blijft na afloop vooral de sfeer hangen die ik gaaf vond. Maar daar tegenover zijn diverse personages niet al te interessant en zijn de dialogen een beetje geforceerd interessant gemaakt. Ik kwam niet lekker in de film, maar ik kan me best voorstellen dat mensen hier echt wel van hebben genoten. De actiemomenten waren wel weer lekker rauw. Voor mij een voldoende, maar niet eentje die ik in de toekomst nog eens hoef te zien.

3*