Bad Times at the El Royale (2018)

"Miles, I fell down. I'm old. Shit happens, get the whiskey."

Eindelijk eens gezien na al die jaren, en ik moet zeggen dat ik er wederom een klein beetje moeite mee had. Maar eindelijk dus wel eens gezien waardoor ik nu ook weet hoe de film is geëindigd. De film schiet echt alle kanten op, maar weet dankzij zijn excentrieke en vooral leuke personages toch positief uit de hoek te komen. De film opent erg leuk, maar kakt in mijn ogen toch wat in gaande weg. De film heeft inderdaad heel veel Tarantino gevoel, en komt op die manier ook echt over. Heerlijk sfeertje, die beetje bij beetje ook behoorlijk duister wist te worden. Het einde is tof, maar ook een beetje voorspelbaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik echt wel heb genoten van de film, ondanks dat ik hem toch wat te lang vond.

Heel aparte thriller die ik maar moeilijk kan beoordelen. De ene keer denk ik het is vrij aardig terwijl de andere keer het oersaai is. Cast is oké hoewel Bridges er wel boven uit steekt maar Hemsworth echt matig is. Pluspunt is de jaren 60 en 70 muziek en tegelijk een minpunt het vele zingen van Erivo. Uiteindelijk voor mij 2** waard.

Gisteren herzien, en me er helemaal in ondergedompeld. Heerlijk. Waar ik eerder schreef "stiekem een meesterwerkje" durf ik nu te stellen dat dit echt een prachtig meesterwerk is. De boodschap, jawel, luidt: wie in de hel komt, is of reddeloos verloren of ontvangt op de valreep toch nog vergiffenis, wie er onterecht in belandt een beloning.

Geen doorsnee film, daarom wordt hij door de één de hemel ingegrepen en de ander sabelt hem neer. Het acteerwerk is prima in orde, het verhaal is oké. Mooi gefilmd, heerlijke spanning, humor, met andere woorden een prima film.