Bad Times at the El Royale (2018)

"Miles, I fell down. I'm old. Shit happens, get the whiskey."

Eindelijk eens gezien na al die jaren, en ik moet zeggen dat ik er wederom een klein beetje moeite mee had. Maar eindelijk dus wel eens gezien waardoor ik nu ook weet hoe de film is geëindigd. De film schiet echt alle kanten op, maar weet dankzij zijn excentrieke en vooral leuke personages toch positief uit de hoek te komen. De film opent erg leuk, maar kakt in mijn ogen toch wat in gaande weg. De film heeft inderdaad heel veel Tarantino gevoel, en komt op die manier ook echt over. Heerlijk sfeertje, die beetje bij beetje ook behoorlijk duister wist te worden. Het einde is tof, maar ook een beetje voorspelbaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik echt wel heb genoten van de film, ondanks dat ik hem toch wat te lang vond.

Heel aparte thriller die ik maar moeilijk kan beoordelen. De ene keer denk ik het is vrij aardig terwijl de andere keer het oersaai is. Cast is oké hoewel Bridges er wel boven uit steekt maar Hemsworth echt matig is. Pluspunt is de jaren 60 en 70 muziek en tegelijk een minpunt het vele zingen van Erivo. Uiteindelijk voor mij 2** waard.

Gisteren herzien, en me er helemaal in ondergedompeld. Heerlijk. Waar ik eerder schreef "stiekem een meesterwerkje" durf ik nu te stellen dat dit echt een prachtig meesterwerk is. De boodschap, jawel, luidt: wie in de hel komt, is of reddeloos verloren of ontvangt op de valreep toch nog vergiffenis, wie er onterecht in belandt een beloning.

Geen doorsnee film, daarom wordt hij door de één de hemel ingegrepen en de ander sabelt hem neer. Het acteerwerk is prima in orde, het verhaal is oké. Mooi gefilmd, heerlijke spanning, humor, met andere woorden een prima film.

Een prima filmpje!

Deze film stond al langere tijd op mijn lijstje, maar door de wat langere speelduur bleef ik hem steeds uitstellen. Uiteindelijk toch maar eens opgezet en ik moet zeggen dat het best een aardig filmpje was!

Visueel ziet de film er prachtig uit en de Tarantino-achtige stijl, die me soms deed denken aan The Hateful Eight, stoorde me eigenlijk niet. De film kwam naar mijn smaak wat traag op gang, maar wist me naarmate het verhaal vorderde steeds meer te boeien.

Het sterkste punt is wat mij betreft het acteerwerk, met name van Jeff Bridges en Chris Hemsworth. Vooral die laatste speelt een interessant personage dat me qua uitstraling en karaktertrekken enigszins aan Charles Manson deed denken. Ik had stiekem graag nog wat meer van hem gezien.

Het einde is prima, maar zorgde bij mij niet voor een enorm wow-effect. Wel verbaast het me dat sommigen het verhaal verwarrend vinden, want zelf had ik daar totaal geen moeite mee. De verschillende perspectieven van de personages zijn van begin tot eind goed te volgen en vormen samen een duidelijk geheel. Een vertelstructuur die vaker is gebruikt, maar hier gewoon degelijk wordt uitgevoerd.

Al met al blij dat ik deze film eindelijk heb gezien. Ik denk met een wat kortere speelduur dat de film het wel wat beter zou doen.

Geen absolute topper, maar zeker een vermakelijke film die het kijken waard is!

3,0*