Bad Times at the El Royale (2018)

"The El Royale, no place for a priest."

Drew Goddard heeft met 'The Cabin in the Woods' een verrassende film afgeleverd, dus ik dacht dat hij met deze titel ook iets leuks in petto had.

Op de grens van Nevada en Californië bevindt zich de El Royale, een vervlogen hotel dat betere tijden heeft gekend. Des te opmerkelijker dat er op één dag zeven vreemden tegelijkertijd hun intrede maken; elk heeft een geheim dat hen achtervolgt. Je zou kunnen zeggen dat het uitgangspunt doet denken aan een 'Identity', maar dat lijkt maar zo.

Het narratief wordt vanuit verscheidene perspectieven verteld dat in hoofdstukken wordt verdeeld. Hierbij heeft het de schijn dat Goddard nauwlettend naar Quentin Tarantino heeft gekeken, maar het gaat hem minder goed af. Op deze wijze kom je meer te weten over de mysterieuze gasten. De cast is hier op zijn best, met name Cynthia Erivo is sterk, maar Jeff Bridges als priester heeft ook iets aimabel.

Mede door de aanhoudende regen en de setting van de jaren '60 wordt er een heerlijk film noir sfeertje gecreëerd. Let vooral ook op de soundtrack die op momenten a capella ten gehore wordt gebracht door Erivo. Geruime tijd is het als kijker prima vertoeven en word je getrakteerd op een hoop intrige, maar op den duur begint het geheel te slepen. De wendingen buitelen over elkaar zonder een eenduidige richting te kennen, waardoor de spanning in de laatste akte hopeloos verloren gaat.

Al met al is 'Bad Times at the El Royale' een aardige thriller, maar de overkill aan ideeën doet meer kwaad dan goed.

3,0 Sterren.

Lang naar uitgekeken want de trailer zag er al top uit. Schrok even van de dramatische recensie in het NRC (1*) en van de lange speelduur. Gelukkig toch heel erg genoten. Zowel inhoudelijk als visueel een heerlijke film. Leuke twists, interessante karakters en ook de nodige humor. Het niveau Tarantino haalt hij niet, maar snap dat iedereen het erbij haalt. Vooral door de edit natuurlijk. En de film verveeld geen moment ondanks de 142 minuten.

4*

Ik zou El Royale niet op Tripadvisor aanbevelen.

Maar wel op MovieMeter. Een beetje Tarantino en Agatha Christie in de mix. Het ziet er visueel mooi uit, gepast geweld en het mysterie rond de 7 vreemdelingen wordt langzaamaan uit de doeken gedaan.

Een sterk en boeiend begin met de introductie van de personages en flashbacks over hun voorgeschiedenis. Het is genieten met de prachtige kleurrijke decors en op de achtergrond thema's uit eind jaren 60, zo ook de muziek.

Wel een beetje aan de lange kant, maar niet heel hinderlijk.

Gisteren in de middag als groepsactiviteit bekeken. De setting, sfeer, shots waren fenomenaal en een paar goeie onverwachte momenten ook. Ik moest idd even aan Tarantino denken tijdens de film. Ik ben onverwachts naar deze film geweest en wist ook niet zozeer van de slechte NRC review. Maar goed dat ik die ook niet heb gelezen, want de film heeft mij verrast. Verder mooie karakterontwikkeling van ieder personage.

De film is heel leuk en best spannend maar heeft ook zwakke momenten en weet de spanning niet goed vast te houden (dat het verhaal ook ongeloofwaardig is lijkt me niet zo relevant voor dit misdaadpulpgenre): de eerste helft als veel nog een mysterie is is het sterkst maar naarmate alles duidelijker wordt loopt de film een beetje – om even de woorden van de Volkskrant te lenen – leeg als een ballon. De film blijkt uiteindelijk meer stijl dan inhoud te bieden waarbij die stijl ook in hoge mate geleend lijkt van de meesters in het genre zoals Tarantino en de Coen Brothers (en de sekteleider haalt het niet bij de sekteleider in Mandy (2018) - MovieMeter.nl). De één ster van de NRC is echter wel heel straf, alsof er niets te genieten valt in deze film en dat is zeker niet waar: de film weet zelfs het grootste deel van de (lange speel)tijd te vermaken. Ik geef de film daarom een ruime 7 c.q. magere 7,5.

Lang niet altijd ben ik een voorstander van films die langer dan 2 uur duren, of zelfs films van 2 uur die dat zelfde verhaal met gemak in 90 minuten hadden kunnen vertellen. Maar Bad Times at the El Royale blijft mede door de vele kleine verhalen die 1 geheel vormen boeiend van begin tot eind.

Jeff Bridges, de prachtige Dakota Johnson en zelfs Chris Hemsworth zetten hun rollen toch wel erg sterk neer, maar tegelijkertijd kon ik geen slecht acteerwerk ontdekken in deze film.
De jaren 60 setting vond ik heerlijk! En ook voor de soul liefhebbers onder ons heeft de film een heerlijke soundtrack. Zelfs nog wat Hush van Deep Purple, waar ik toevallig dan weer een enorme fan van ben doet de film goed.

Het einde ging voor mij persoonlijk iets te lang door, dat Miles Miller werd neergestoken zag je natuurlijk al van verre aankomen en zijn dood scène werd wel heel erg cheesy en onnodig langdradig in beeld gebracht.
Grappig vond ik trouwens wel dat de fuck you die Dakota Johnson op het papiertje schreef duidelijk in een ander handschrift was dan dat we op het papier zien wat werd verbrand.

De film heeft in mijn optiek wat kleine schoonheidsfoutjes, maar het blijft zeker een aanrader en ik heb mij hier meer dan prima mee vermaakt.

4*

De film deed mij in eerste instantie denken aan Identity, zo'n film met een hoop vreemden in een motel in de stromende regen. Maar uiteraard is het totaal niet vreemd dat men Tarantino steeds aanhaalt als ze over deze film spreken. Ik bedoel, de titelkaarten, de oude popmuziek, de vertelling door middel van flashbacks, de bekende acteurs in één ruimte; het doet allemaal wel érg Tarantino aan. Daarnaast heeft Tarantino, zeker de laatste tijd, er ook een handje van om zijn films veel te lang te maken.

Het valt al vrij snel op dat Bad Times at the El Royale wil ogen als een vlotte film met veel muziek, typetjes en dialogen, maar dat scènes inhoudelijk juist heel erg lang duren. Dat is op zich niet erg als de dialogen scherp zijn of de personages heerlijke types, maar dat valt hier wel tegen. De acteurs doen prima werk, maar zo'n vroege scène met drie hoofdfiguren in de lobby lijkt bijvoorbeeld maar niet op te houden. Gek, want je verwacht juist een pakkend begin, niet zo'n zoutloze opening. Gaandeweg komen gelukkig wat sterkere sequenties kijken, met één van de hoogtepunten het onderonsje tussen Jeff Bridges en Cynthia Erivo. Drew Goddard weet in ieder geval veel uit zijn acteurs te krijgen. Bridges en Erivo spelen sterke rollen en de relatief onbekende Louis Pullman (zoon van Bill) springt eruit met erg goed spel.

Dit spel, samen met wat aardige montage en camerawerk, zorgen voor een paar amusante sequenties in deze actie/thriller/komedie. Maar als geheel is Bad Times at the El Royale jammer genoeg maar karig; de film is veel te lang en veel scènes voelen enorm gerekt. Ja, we weten dat Erivo goed kan zingen, maar daarom hoeft ze toch niet vijf volle nummers te krijgen? En waarom een heel gedoe over dat het hotel op de grens van twee staten ligt? Dat kwam verder nergens terug. Als Chris Hemsworth op den duur op het toneel verschijnt verwacht je een stroomversnelling, maar opvallend genoeg neemt de film dan juist gas terug en kabbelt het nog langzamer dan voorheen naar het einde.

3 sterren.

De beste film die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive. Hoewel de opzet en het veelvuldige gebruik van Motown-muziek aanvankelijk doen vermoeden dat we hier te maken hebben met (alweer) een poging om 'cool' te zijn op een Tarantino-achtige wijze, levert schrijver/regisseur Drew Goddard een unieke film af die in alle opzichten ronduit perfect is.

Tien jaar nadat iemand een tas met een waardevolle inhoud onder de vloer van een motelkamer heeft verstopt en daarna is doodgeschoten, bezoekt een aantal mensen vrijwel tegelijkertijd de El Royale, een motel dat letterlijk op de grens van Nevada en Californië is gebouwd en daarom lange tijd populair was bij hoogwaardigheidsbekleders. Nu is het eind jaren '60 en wordt het gerund door Miles Miller [Lewis Pullman]. Op een dag ontvangt hij achtereenvolgens een verkoper van stofzuigers [John Hamm], een verstrooide priester [Jeff Bridges], een sessiezangeres [Cynthia Erivo] en een hippie [Dakota Johnson].

Langzaam maar zeker ontdekken we de persoonlijke geheimen (en demonen) waar de afzonderlijke personages mee worstelen in een film waarin Drew Goddard je als kijker niet alleen de ene na de andere verrassing voorschotelt, maar waarin hij de spanning constant weet vast te houden en vaak tot ongekende hoogten weet te brengen. De karakteriseringen zijn bijzonder sterk en Goddard wisselt probleemloos van perspectief om ieder verhaallijn te voorzien van een nieuwe dimensie. Zelfs de regelmatige flashbacks zijn effectief en bijzonder stijlvol in beeld gebracht. Chris Hemsworth geniet zichtbaar in een fantastische schurkenrol die het midden houdt tussen Jim Morrison en Charles Manson, zonder ooit de andere karakters te overschaduwen. De hele cast, inclusief de even verrassend als briljant gecaste Dakota Johnson, is perfect maar het is Jeff Bridges die hier een klein stukje boven de rest uitsteekt in een monumentale vertolking die de kwaliteit van dit absolute meesterwerk verdient.

Misdaadmysterie/thriller met een knipoog naar de Coen Brothers en ook enigszins Quentin Tarantino, dat vermakelijk is maar niet overtuigt. In Bad times at the El Royale ontmoet een viertal mensen elkaar in The El Royale, een in verval geraakt hotel op de grens van Californië en Nevada. Ze hebben allemaal zo hun bedoelingen en geheimen, net als de wat vreemde jonge 'manager' van het hotel, waarbij de film ruim twee uur de tijd neemt om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Dat doet soms wat geforceerd aan, waardoor het mij niet altijd lukte de aandacht er goed bij te houden. Visueel en muzikaal valt er wel een en ander te genieten bij deze film en ook de acteerprestaties zijn voldoende, al begint Jeff Bridges mij steeds meer tegen te staan. Als Chris Hemsworth naar het einde van de film toe zijn intrede doet als een maniakale sekteleider (voortreffelijke rol, ben ik de enige die Arie Boomsma associaties had bij hem?) leeft de film weer op en eindigt die in een grand finale.

Kom net uit de bioscoop en heb deze film op goed geluk gekozen. Wist er niets van ook geen trailer gezien. Maar deze heeft mij posities verrast zeg. Zoals vaker gezegd moest ik aan Tarantino denken. Lange speelduur ( wat mij trouwens niet heeft verveeld ) goeie muziek en onbeantwoorde vragen zoals wie stond er op het bandje ?

Billy deed mij een beetje aan manson denken

Tijd om uit te checken

Bad times at the El Royale is een goed geacteerde puinhoop en die puinhoop bedoel ik niet positief. Na een ogenschijnlijk sterke opbouw die mij zeer nieuwsgierig maakte is de tweede helft zo enorm teleurstellend dat ik het hoge gemiddelde echt niet kan begrijpen.

Smaken verschillen, maar meerdere verhaallijnen die samenkomen heb ik in andere films zoals 11:14 vele malen beter uitgewerkt zien worden. Het leek erop of Drew Goddard wel een aantal goede ideeën had maar vervolgens geen enkel idee had wat hij aan moest met een verdere uitwerking. Gevolg? personages die veel te weinig diepgang krijgen om ze echt te kunnen begrijpen, op een enkele uitzondering na (Jeff Bridges), zwaar geforceerd geplaatste random events, en een finale die zo teleurstellend en onsamenhangend is dat ik niet begreep waar de regisseur zat met zijn hoofd. Daarnaast was het personage van Chris Hemsworth echt bloedirritant en irriteerde ik me hier dood aan hem. Zijn personage was zo random en gekunsteld in de film geplakt dat zijn rol heel geforceerd aanvoelde. Het paste gewoon niet.

Het meest frustrerende vond ik de illusie dat het bij het begin allemaal nog wel wat leek te worden, maar dat ik uiteindelijk zo teleurgesteld werd. Scene's zoals die waar het personage van Jon Hamm door de verborgen gang achter de kamers zwerft, en hij op een knop drukt waardoor de prachtige zang van Darlene Sweet door de gang galmt, prikkelen enorm en zijn sterk geschoten. Ik kan er met mijn hoofd dan ook niet bij hoe de tweede helft zo verkloot heeft kunnen raken. Een van de dieptepunten vond ik het verleden van
Miles Miller die in de finale onthuld werd. Ik snap dat dit de kijker van zijn stoel af moet blazen maar ook dit voelde weer zo random en geforceerd geplaatst aan dat het voor mij een van de druppels was die de emmer deed overlopen. Dat er dan ook nog zogenaamd spanning opgebouwd moet worden, op het moment dat Miles in eerste instantie de trekker niet over wil halen, omdat hij getraumatiseerd is door de oorlog was een van de dingen die mij mateloos irriteerde. Het voelde aan als goedkoop en voorspelbaar sentiment. En zo waren er nog vele andere momenten waarvan ik niet kon begrijpen dat ze de regiekamer verlaten hebben.

één van de grootste teleurstellingen van het jaar. Wat een slepend en saai rommeltje is dit.

1,5*

Ik moet toegeven: Ik ging naar deze film vanwege Chris Hemsworth. Voor de pauze zagen we Billy (zijn karakter) ook nog maar een paar seconden.

Dit is zo‘n film waar je heel erg in moet komen, tenminste dat gold voor mij. De scenes met de zang waren mooi en sterk, maar wel wat langdradig. De film begon vaag en traag, (dat laatste geld wel een beetje voor de helft van de film) maar gaandeweg werd ik wel nieuwsgierig naar wat de personages te verbergen hadden.

En Chris, hij heeft toch wel bewezen dat hij ook meer dan goed een gestoorde psychopaat kan spelen. Zijn scènes, vooral die in de regen (dat lijf!) waren het kijken helemaal waard! Ook een heel erg personage vond ik Rose (Boots).

Over het algemeen vond ik het toch wel een goede thriller.

Bad Times at El Royale is een sicko film van een sicko regisseur. De explicateur van kwam met lyrische superlatieven. 'Een mix van regisseurs van beroemde namen blabla'. Het bleek toch heel anders.
Veel gevoel voor de mise-en-scene, met decors in het begin. Rustige stilstaande shots. Het beloofde wel wat. Sinister zoals Psycho van Hitchcock. Een afgelegen hotelletje. Met één floormanager die nog aanwezig is. En een zenuwpezende jonge bellboy.
Een aantal gasten en ze hebben allemaal een geheim is het concept. Na een half uur komt er geen tempo in. Vage scenes met een koffertje verborgen onder vloerplanken. Veelal worden stiltes gevangen en de nadruk gelegd op de 'ping' van de receptiebel.
Saai. Gelukkig komt Dakota Johnson als een rebel binnen. We kunnen ons verheugen op pit. Alleen ze krijgt weinig screentijd. Het kabbelt voort, Jeff Bridges is een miscast als pater en is volkomen ongeloofwaardig (vooruit, wel een switchback terug in de tijd met een slapstick bankoverval die zijn 'verleden' tracht te duiden) en de regisseur is blijkbaar een weirdo die rare scenes aan elkaar breidt.
Een thriller is het niet, want bij thrillers groeit gaandeweg de spanning. Hier zijn het ongepaste schrikmomenten. Een serieus gesprek en plots een knal met fles op het achterhoofd. Of een rustige slapstick kamerscene en 'BAM' er vloeit een kogel met bloed dwars door iemand's voorhoofd.
Welke idioot vindt dat leuk? Het is sinister, maar het is een brei van onbegrijpelijke scenes verwarrend door elkaar. Laat staan dat we op het eind een goeroe a la Arie Boomsma krijgen die een gevecht tussen jongeren organiseert.
Sick, sick, totaal sicko. Te vermijden ten alle koste.

Precies waar ik bang voor was. Begint mysterieus en mooi, maar stort als een pudding in elkaar zodra de kaarten op tafel moeten komen. Wordt daarom tegen het einde steeds vervelender. Met irritante personages, vergezochte wendingen en nodeloos geweld. Helaas alleen stijl en geen inhoud.

Heerlijke film met een leuke cast die gewoon goed speelt, zelfs Hemsworth doet het niet onaardig. Leuke wendingen, leuke dialogen en in zijn geheel erg vermakelijk. Ik heb me geen seconde verveeld.

Het wachten loont bij deze harde maar stijlvolle thriller. In het eerste uur van deze wat te lange film worden de pionnen uitgezet, en als in het tweede gedeelte de puzzelstukjes simpel maar eindelijk effectief in elkaar vallen is het genieten geblazen. Regisseur Goddard heeft als producer/schrijver(Lost, The Cabin in the Woods) de reputatie opgebouwd een goed en fantasierijk verhaal in elkaar te kunnen zetten, en stelt ook nu niet teleur. Bad Times doet qua opzet enigszins herinneren aan Tarantino's The Hateful Eight: diverse personages met een onduidelijke agenda die zich verzamelen op één locatie wat uiteindelijk resulteert in een gewelddadige confrontatie. Ook de aanwezigheid van Channing Tatum( sterke bijrol), die hier eigenlijk zijn type rol uit die Tarantino western nog eens overdoet, werkt die vergelijking in de hand. Veel bekende acteurs zoals Johnson, Bridges en Hamm waarvan enkele nogal verrassend het loodje leggen, maar de meeste emotie en best geschreven rol zit bij de wat onooglijke Pullman(inderdaad, zoon van Bill). Een film die zich laat aanzien als een duister(maar niet te duister) stripverhaal, visueel ook erg mooi om te zien, maar niet ieders smaak.

Deze film vanavond maar eens bekeken zonder ook maar een recensie hierover te hebben gelezen. Noch op MovieMeter, noch in de dagbladen waaronder het door mij toch zeer geprezen N.R.C. Wel, ik kan je zeggen; ik heb mij prima vermaakt en de film duurde voor mijn gevoel zeker niet te lang. Ik moest wel voortdurend aan Tarantino denken. Veel geweld, veel bloed, mooie vrouwen en dan ook nog eens een uitstekende soundtrack. Niet te vergeten uiteraard het geweldige acteerwerk van Jeff Bridges als de priest en verder het schitterende camerawerk. De regisseur kende ik van het zeer mooie "The Cabin in the Woods" dat wel een totaal andere film is als deze "Bad Times....", hoewel beide films gemeen hebben dat je geloofwaardigheid er niet in moet zoeken. Maar so what, hoe ik een film beleef is voor mij steeds meer een zaak van het gevoel geworden. Ga ik een film alleen beoordelen om de geloofwaardigheid van het verhaal, dan betekent dat eigenlijk dat ik er sowieso al niets aan vind en dat ik om het waarom daarvoor naar een excuus ga zoeken. Niet bij deze bijzonder sfeervolle film dus die ik ervoer als zeer vermakelijke pulp en die voor mij een plaatsje ktijgt in de top 10 van 2018. Mooie opening trouwens en een mooi einde. Én om niet te vergeten de scène waarin Rose (Boots) de bad girl zich hangend aan de kroonluchter heen en weer liet slingeren.

4,5*

Best wel een langdradige en ietwat saaie Thriller film, die eigenlijk ook nooit echt op gang weet te komen en ook niet echt weet te boeien en die enkel vanwege de cast nog het aankijken waard is en dan met name vanwege Jeff Bridges, Cynthia Erivo (voor mij een onbekende actrice) en de mooie Dakota Johnson. Het einde bevat wel nog een leuke en onverwachte dodelijke verrassing en dat is eigenlijk ook het enige goede in dit verhaal, welke verder weinig bijzonder is.

Het vergelijken met films van Quentin Tarantino kan ik opzicht best goed begrijpen, maar als hij deze film had geregisseerd, dan had hij er ongetwijfeld iets beters van gemaakt en zouden de dialogen zeker leuker en interessanter zijn geweest en hadden we ongetwijfeld ook nog wat voeten (fetisjisme van Quentin Tarantino) in beeld gezien

Vermakelijke maar onnodig lange misdaadfilm, qua structuur en getoond geweld duidelijk gemodelleerd naar het werk van Quentin Tarantino. Het doet allemaal eerder oubollig dan cool aan, ondanks redelijk boeiende plotlijntjes en een prima cast. Het script komt helaas nergens echt tot leven, met personages en dialogen die net niet memorabel genoeg zijn. Best oké zolang de film duurt, maar het geheel blijft niet hangen.

Ik ben het wel met bovenstaande quote eens, de film had hier en daar net wat te lange dialogen om het geheel soepel te laten lopen. De speelduur van 142 minuten was ook eigenlijk net te lang. De film had een interessant verhaal en was verder goed uit te zitten.

Een Tarantino film die gelukkig niet door Tarantino gemaakt is. Een boeiend verhaal met kleurrijke figuren en de nodige twists. Het is zeker bij een eerste kijkbeurt constant verrassend al is het geheel net iets te speels om er boven uit te stijgen. En zonder Tarantino helemaal afbreuk te doen, komt hij als regisseur na deze film wat oud over. Drew Goddard zal niet snel een grote naam worden, maar hij levert wel al twee films af die beter uitdraaien dan je ze eerst zou aangeven.

Aardige thriller. Het verhaal is best redelijk en wordt langzaam uitgewerkt tot een gewelddadige climax. Naar de climax toe maken we kennis met een aantal bonte figuren met elk hun eigen verhaal. Of dit allemaal toegevoegde waarde heeft....niet helemaal. De film is daardoor onnodig lang en hangt soms op het randje van verveling. De acteurs houden gelukkig het niveau op peil. Verder ontwikkeld zich een leuk plot en het einde is behoorlijk spannend. Net niet top. 3.5

Drew Goddard... Dat zei me eerlijk gezegd niets toen ik las wie de regisseur was van deze film. Toen ik zag dat hij The Cabin in the Woods geregisseerd had, was ik meteen overtuigd. Echt een geweldig horrorfilmpje dat gore niet schuwt. Met Bad Times at the El Royale lijkt hij Tarantino te willen "coveren". Het is een beetje een mix tussen Reservoir Dogs en The Hateful Eight. Die heerlijke muziek bij deze film is ontzettend genieten geblazen. Helaas weet de film niet genoeg sfeer te creëren doordat een aantal scènes dodelijk lang duren.

Bridges is zijn grumpy, mompelende zelf zoals we dat ondertussen van hem kennen. Hij kan zeker doorgaan voor een heilige priester haha. Hemsworth lijkt hier een parodie van zichzelf en doet nogal verwijft in het nummer Hush dat je hier kan herbekijken: Chris Hemsworth noodle dance - YouTube. Dakota Johnson ken ik niet zo goed omdat ik onder meer 50 Shades nog niet gezien heb. De rest van de cast kende ik al helemaal niet, maar elk personage had wel zijn eigenheid. Moeilijk te zeggen of dit echt een must-see is door de lengte.

Een 3.5* vooral door de muziek.

Enorm gespleten bij deze film.

Enerzijds vind ik de aankleding en muziek bijtijds geweldig, anderzijds is het plot stuurloos, met enkele ingrepen die niet alleen het tempo uit de film halen, maar daar bovenop ook nog eens de onkunde van de schrijver blootleggen door hun gekunsteldheid. Ook de acteerprestaties benadrukken de gespleten kwaliteit: Bridges en met name Pullman zijn respectievelijk bovengemiddeld en uitmuntend; de rest is erbarmelijk te noemen, Hemsworth voorop.

De setting met name is fantastisch. Fuck originaliteit als je het done-to-death desolate motel zó stijlvol weet aan te aan te kleden; van de meubels en inrichting tot de verlichting en vending machines. Ook het gegeven van de grens tussen California en Nevada is leuk gevonden en intrigerend, zij het dat Goddard er - zoals met veel spannende uitgangspunten - eigenlijk weinig tot niks mee doet.

Veel scenes verliezen focus door hun langgerektheid, vaak in combinatie met zang/muziek of al even ongerichte dialogen. Kwalijk op z'n minst, maar funest voor een film met deze speelduur. Tuurlijk, Hemsworth mag een dansje doen, Hamm krijgt alle ruimte om te ratelen en Johnson geniet wel érg lang van Erivo's zang vanachter de spiegel; maar dienen deze scenes nu daadwerkelijk een doel? Sfeertekening? Karakteruitdieping? Ik voelde het niet.
(Je zou kunnen zeggen dat Goddard ons moet overtuigen van respectievelijk de hypnotiserende sex-appeal van Hemsworth, de beduvelende kwaliteit van Hamm als zogenaamde vertegenwoordiger en de betovering van Erivo's zang, omdat elk een belangrijke rol in het verhaal speelt maar gezien de ruimte die hij ervoor uittrekt, onderschat hij niet alleen zijn publiek, hij ondermijnt de flow van zijn prent als geheel.)

Dan de episodische vertelling. Zolang de flashbacks de karakters een beetje uitdiepen of kleur geven (Bridges en Erivo) kan het er nog mee door, maar de backstory's van Hemsworth en Miller gaan dan ook nog een wending als gevolg hebben. Hemsworth was nog nauwelijks geïntroduceerd en Miller wordt warempel ineens de held van de dag. Het is net niet Jerommeke die op pagina 57 wakker wordt en alle boeven een stomp verkoopt. Zoals El ralpho ook al zei: dieptepunt van de film.

Doodzonde, veel middelen voor een klein meesterwerk zijn aanwezig maar het ontbreekt Goddard aan iedere kwaliteit als verteller om het ook maar een beetje waar te maken. 2,5*

P.S. Nog één klein zeikpuntje: zelfs al speelt het geen kritieke rol in het plot, kunnen ze in Hollywood een keer fatsoenlijk hun gijzelingen vastbinden. Niet echt bevorderend voor de suspension of disbelief als een touw zichtbaar met één armbeweging van een bureaustoel af te glijden valt.

Zolang je niet teveel let op de gaten en losse eindjes in het verhaal best een onderhoudende actiethriller, die na een rustig begin gaandeweg de nodige spanning opbouwt. Niet helemaal mijn ding, maar dat ligt meer aan mij dan aan de film. Ik heb het niet zo op al dat zinloze geweld.

Bad Times at the El Royale neemt heerlijk de tijd om een geweldige sfeer neer te zetten. De personages zijn divers en kleurrijk en alles klopt: sets, kleding, muziek, dialogen. Prachtig.
Toch weet de film dit hoge niveau niet vast te houden en zakt het halverwege wat in. Dat komt omdat dan de kaarten op tafel liggen en er daarna eigenlijk weinig verrassingen meer komen.

De comeback met een twist binnen een twist (Miles die meldt 123 mensen te hebben vermoord, waardoor je denkt dat hij een seriemoordenaar is, wat direct daarna toch weer heel anders in elkaar blijkt te zitten) is aardig maar redt de film niet.

Ook graaft de film wat mij betreft niet diep genoeg naar wat er verder allemaal aan de hand is in dat hotel.

Toch is het een boeiende film die zeker het bekijken waard is. Alle acteurs doen het geweldig.

3,5 sterren

Aardig geschoten, prima setting (had meer uitgehaald kunnen worden) en goede cast, maar de regisseur weet het verhaal niet echt goed over te brengen. Een soort hip komische actiefilm die doet denken aan Identity, maar dan grappig bedoeld. Het wordt allemaal nog minder zodra Hemsworth zijn intrede doet, hij speelt een irritant en matig uitgewerkt karakter en het enige wat er dan nog gebeurt is een lange en voorspelbare shoot-out.

The El Royale is a bi-state establishment.

You have the option to stay in either the great state of California...

or the great state of Nevada.

Warmth and sunshine to the west...

or hope and opportunity to the east.

Which would you prefer?

Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Ja, deze film van Drew Goddard refereert naar ettelijke meesterwerken uit het verleden. En ja, het heeft de sfeer, verhaalstructuur en beeldvorming van een Quentin Tarantino film. Dat zal je waarschijnlijk op elke filmsite te lezen krijgen. Is dit noodzakelijkerwijze een slecht iets? Wil dit zeggen dat Goddard geen eigen stijl heeft? Is het nodig om een schitterende film zoals “Bad times at El Royale” te vergelijken met QT’s oeuvre? Persoonlijk vind ik van niet. Als ik bij het bekijken van deze film net zo in het verhaal gezogen wordt als bij “The Hateful Eight” dan is dit een verdienste van Goddard zelf. Als een film erin slaagt om mijn blik gefixeerd te houden op het scherm voor meer dan 2 uren, dan is dat een compliment waard. En als men het vergelijkt met een andere grootmeester dan is dit een compliment voor beiden. Ik ben er zeker van dat deze film Tarantino ook zal bekoren.

Sowieso is de locatie waar het verhaal zich afspeelt op zich al origineel te noemen. Een tot de verbeelding sprekend motel/hotel dat opgericht werd op de grens van Nevada en Californië. Je steekt dus als het ware de grens over als je van het onthaal naar de jukebox loopt. En er gelden andere wetten in elk gedeelte van dit uniek hotel. Het ligt er wel verlaten bij, ver weg van andere metropolen en bijgevolg ook goedkoper, maar was in vroegere tijden een uitwijkmogelijkheid voor publieke figuren waar ze zich schuldig maakte aan nogal ongure praktijken. Dit is waar het gehele verhaal zich afspeelt. Een verhaal met verschillende verhaallijnen met telkens een personage in de hoofdrol die bij de eerste kennismaking nogal gewoontjes overkomt. Naarmate de film vordert blijken ze elk een eigen verborgen agenda te hebben. En al deze verhaallijnen worden in elkaar verstrengeld om tenslotte te eindigen in een spetterende apotheose.

’t Is dus geen afgelegen blokhut die onbereikbaar is geworden dankzij overdadige sneeuwval (Ik weet het. Alweer dat vergelijken.). En de pionnen die uitgezet worden aan het begin (zoals in een spelletje Cluedo) zijn een priester, soulzangeres, stofzuigerverkoper, rebelse jonge dame en een verlegen overkomende jonge receptionist. Een bont gezelschap dat schijnbaar toevallig éénzelfde nacht in El Royale wil doorbrengen. Maar na een introductie van de personages wordt de film opgesplitst in episodes en ontspint zich een fragmentarisch web van verhaallijnen waarin het duister geheim van elk personage naar boven komt. En voordat je het weet is de stofzuigerverkoper iemand die geheimagent-trekjes heeft, is de priester op zoek naar iets waardevoller dan Gods boodschap, is de rebelse dame op de vlucht voor iemand duivels en beschikt de receptionist een verleden vol slachtoffers. Alleen de soulzangeres lijkt authentiek en heeft een verdomd goede zangstem.

Misschien klinkt het een beetje vaag. Maar geloof me: hoe minder je weet, hoe beter. Ik werd keer op keer verrast door de verschillende wendingen. En die wendingen komen soms vanuit een onverwachte hoek. Het was niet alleen de manier van filmen die me beviel maar ook de subtiliteit waarmee het allemaal in elkaar verweven zat. Sommige verhaalelementen werden vanuit drie standpunten getoond. Telkens weer in een nieuwe verhaallijn. Normaalgezien zou dit tot verwarring kunnen leiden. Maar hier paste het perfect. En dit alles in een typische jaren 60 setting met bijhorende rekwisieten, gepaste kledij en een Wurlitzer die die kenmerkende Motown sound voortbracht. Neem “Pulp Fiction”, “Twin Peaks” en “The hateful Eight” en je krijgt, na het eens goed door elkaar te shaken, een film als “Bad times at El Royale”. Gewoonweg schitterend dus.

Laat ik het dan ook nog eens hebben over de vertolkingen. Eigenlijk is er geen enkel personage dat tegenviel. Elk heeft zo zijn redenen om op de plek aanwezig te zijn en heeft zo zijn eigen karaktertrekken. Het was wel duidelijk vanaf het begin dat ze allen plezier beleefden aan hun vertolking. Zo kon ik toch nog eens genieten van Jeff Bridges als priester. Ook al is zijn gepraat soms niet meer dan gewauwel (net alsof hij constant op pruimtabak of een hete aardappel knabbelt) zoals in “R.I.P.D.” en “Seventh Son”, vond ik hem gewoonweg subliem als priester met Alzheimer. En zeker de interacties tussen hem en Cynthia Erivo zijn genietbaar. Cynthia Erivo beschikt dus ook over een prachtstem die in een welbepaalde prachtscène goed van pas kwam.

Persoonlijk vond ik Lewis Pullman als de instabiele receptionist de meest tot de verbeelding sprekende personage. En had Dakota Johnson niet alleen de meest zinnenprikkelende lichaamscontouren maar nam ze ook het meest krankzinnige gedeelte voor haar rekening. En tenslotte toch een vermelding voor het bewonderenswaardige optreden van Chris Hemsworth (zijn rol als Kevin in “Ghostbusters” is hiermee vergeven). De cultleider die als een doodkalme Jim Morrison-achtige creep komt opdagen om het totaal uit de hand lopende einde in te luiden.

“Bad times at the El Royale” is zeker een aanrader en verveelt geen seconde. Ik vond het een origineel in elkaar geknutseld verhaal dat op een gewiekste manier een eindpunt bereikt. Tel daarbij nog een topcast en een sfeerrijk decor dat met behulp van meesterlijke opnames in beeld wordt gebracht, dan kan je er zeker van zijn dat je de volle twee en een half uur ligt te genieten. En dat de film perfect in het straatje van Tarantino past is zeker waar. Maar om nu te beweren dat het een schaamteloze nabootsing is, vind ik een klein beetje overdreven en een typische zure opmerking van azijnpissers.

4*

Bijzonder stijlvol en goed gefilmd, maar ook wel te verwarrend (zoveel verhaallijnen hoef ik niet) en vooral te langdradig om echt te overtuigen. Toch blijft na afloop vooral de sfeer hangen die ik gaaf vond. Maar daar tegenover zijn diverse personages niet al te interessant en zijn de dialogen een beetje geforceerd interessant gemaakt. Ik kwam niet lekker in de film, maar ik kan me best voorstellen dat mensen hier echt wel van hebben genoten. De actiemomenten waren wel weer lekker rauw. Voor mij een voldoende, maar niet eentje die ik in de toekomst nog eens hoef te zien.

3*

“Tonight we get to be our own gods.”

Heerlijke film. Regisseur Drew Goddard heeft goed gekeken naar Tarantino, en Bad Times at the El Royale is een kleurrijke, eigenzinnige en waanzinnige cocktail van verschillende genres en stijlvormen. Misdaad, drama, thriller, musical etc. Alle genres komen langs.

De niet-chronologische vertelwijze voelt nergens aan als een trucje van Goddard, en het voegt ook echt iets toe aan het verhaal en de sfeer. Het acteerwerk is ook uitstekend, en alle acteurs hebben duidelijk de grootste lol met de soms lange dialogen, scenes waarin gezongen wordt en de soms expliciete en gewelddadige scenes. De scene met Bridges en Cynthia Erivo, waarbij Erivo 'You Can’t Hurry Love' zingt terwijl Bridges onder de vloer naar een tas met geld zoekt, is briljant. Zo zitten er nog wel meer scenes in, en ik heb de gehele speelduur met een grote glimlach naar alle waanzin zitten kijken.