Bad Times at the El Royale (2018)

Ik vond het persoonlijk een erg goede film. Ik heb veel reviews gelezen, en vooral de Nederlandse personen vonden de film de moeite niet waard. Ik wel. Hun kritiek was dat ze het te saai vonden, of te lang duren. Maar hetgene wat ik daarvan wegneem is dat de filmmakers het zo hadden gemaakt zodat de film zichzelf tijd gaf. Niemand wilt een film met alleen maar actie scene, andere setting , actie scene. Ik vond dat Drew goed de tijd nam om elk personage goed te introduceren en hun backstory te vertellen. Een ander kritiek wat ik op een website was, is waarom is deze film überhaupt gemaakt, wat wil Drew hiermee bereiken, nou 1 ik denk entertainment en 2 om mensen te introduceren die voelen alsof god zijn rug zich naar hun had gedraaid. Ik vond het een erg leuk en origineel verhaal. Tuurlijk heeft de regisseur veel inspiratie gehad van Tarantino, maar hij heeft daar ook zijn eigen stijl gemaakt door de wendingen, muziek en personages. Al met al vind ik het zelf een erg geslaagde film, ik kan niet wachten om te zien wat Goddard hierna maakt!

Een mislukte Tarantino-kopie, meer kan ik er echt niet van maken. "Cabin in the Woods" was een aantal jaren geleden een geweldige film omdat hij speelde met de cliches van het genre en echt goede twists bevatte. Hier wordt eigenlijk heel erg braaf binnen de lijntjes van de "coole gangsterfilm" gekleurd.

De film put overduidelijk uit Reservoir Dogs en The Hateful Eight maar waar die films nog een boel humor, leuke dialogen en gave personages wisten te bieden is het hier allemaal veel te serieus. Nou ja, vooruit, de personages kunnen er nog wel mee door.

Helaas is de film veel te lang en veel te traag en wordt er continu de indruk gewekt dat er geweldige dingen gaan gebeuren, die vervolgens nooit gebeuren. En zijn een boel twists en onthullingen maar die zie je bijna allemaal van ver aankomen, of ze zijn gewoon niet zo spannend. Uiteindelijk is het verhaal gewoon niet interessant genoeg, hoe veel flashbacks en stijlvolle shots je er ook tegenaan gooit.

Mooi gemaakt op zich, maar uiteindelijk erg saai en leeg.

Goeie film waarin een aantal vreemdelingen arriveren in een hotel en om een kamer vragen. Een mooie setting en ook sfeervol aangekleed (een hotel dat zich op de staatsgrens bevindt aan het eind van de jaren '60). Een mysterieus verhaal waarbij de uitstekende montage hier zeker aan bij draagt. Genoeg goeie scenes, maar de finale gaat helaas wat te lang door en het verhaal hangt wel van toevalligheden aan elkaar.

Eens met NRC.

De setting is best tof en de in eerste instantie soort Agatha Christie 10 kleine negertjes set-up kon mij wel bekoren. Maar het scenario rammelt aan alle kanten en mond uiteindelijk uit in een voorspelbare voorstelling. Bepaalde acteurs kwamen ook niet echt over. De donkere vrouw heeft wel een strot maar ze nam de regieaanwijzing kijk altijd wantrouwend uit je ogen wel erg letterlijk. Of zo een gek meisje weer cliché gespeeld maar vooral geschreven. Ergste was Chris Hemsworth. Ik vind hem niet zo een slechte acteur, maar hij is een goedzak. Dit soort wannabee bad guys kan hij niet spelen. Maar ergste blijft dat de film eigenlijk nooit verrast. De film neemt erg veel tijd maar weet dat nergens mee te verantwoorden.

Nee de vernieuwing in Hollywood moet niet van deze God(d)ard komen.

2 sterren.

De vergelijking met Tarantino is al vaak genoeg, en natuurlijk ook terecht, gemaakt. En ondanks dat het nergens zo broeierig wordt als in de beste flicks van de maestro, vond ik dit toch een heel aangename film. Hij zat erg lekker in elkaar op hier en daar wat onlogische dingetjes na. Het trage tempo sleepte soms net iets te veel maar was over het algemeen van prima. En de sfeer en de soundtrack vond ronduit goed. Naar het einde toe kakt de boel even een beetje in, maar als geheel vind ik het een dikke voldoende.

Boneka schreef :

Een film die ietwat moeizaam op gang komt, vooral ook omdat ik telkens de gelijkenissen op zat te merken met andere films en regisseurs (uiteraard Tarantino, Wes Anderson en een beetje Coen Brothers, heel origineel voelt het allemaal niet, maar vooruit), maar ook omdat die scène in de hal met de 'salesman' wat te hard geprobeerd is en eigenlijk niet zo heel leuk. Pas vanaf dat de geheime gang zijn intrede doet en alles south gaat wordt het toch wel een freaky en vermakelijk filmpje, eigenlijk wordt het hoe langer hoe beter/leuker.

Uiteindelijk heeft alles misschien niet heel veel om het lijf en is de enorme buildup en 'mysterie' misschien wat too much voor wat het uiteindelijk allemaal is, maar het zorgt voor best wat kijkplezier, heeft een fijne soundtrack, een verzorgde cinematografie en een goede prestatie van de meeste acteurs, waaronder natuurlijk Jeff Bridges, Cynthia Erivo, Lewis Pullman en vooral Chris Hemsworth viel me wel positief op. Ik kende hem alleen nog maar van Thor, gelukkig dat die jongen mag laten zien dat hij best iets kan met een goede rol.

kleine 4*

Een wat quirky film waarbij de regisseur sterk beïnvloed lijkt te zijn door bekendere regisseurs. Ik weet niet of het de intentie was, maar ik herkende er qua stijl wat Tarantino, Wes Anderson en The Coen Brothers in terug, en dan met name als het ging om de uitgesponnen dialogen, kadrering van shots, de montage en het gegoochel met tijdlijnen. Niet dat deze film zich mag meten met het werk van deze regisseurs, daarvoor probeerde de regisseur te hard.

De film kwam traag op gang, maar het wist me af en toe te verrassen en maakte me nieuwsgierig naar de achtergronden en intenties van de personages. Heel complex en mysterieus bleek het verhaal uiteindelijk ook niet als alles op zijn plek valt, veelal uitgewerkt via flashbacks.

Door deze (te lange) flashbacks was de pacing wat ongelijk en de speelduur is ook aan de lange kant. Ook vond ik sommige achtergrondverhalen niet interessant en voegden ze weinig toe aan het verhaal. Bovendien verklaarden deze scenes niet altijd waarom personages zich op een bepaalde manier gedroegen.

De performances zijn prima, met enkele bekende gezichten, maar als geheel mist de film toch iets. Het voelde een beetje alsof Goddard een paar goede mozaïekfilms heeft gezien en ook zoiets wilde namaken, maar in plaats van eerst een goed verhaal te schrijven en dat in de juiste vertelvorm te gieten, is hij eerst begonnen met de vertelvorm en heeft hij daar een verhaal omheen proberen te schrijven. Het resultaat is een bij vlagen slecht gepaced, gekunsteld plot met een aantal overbodige personages en geforceerde plotwendingen. Af en toe een mooi shot en een aardige soundtrack tillen de film naar de middenmoot, maar laten we wel wezen: dit soort films zijn al vaker en beter gedaan, door veel betere filmmakers.

3.25*

Bad Times at the El Royale is een verrassend sterke film van Drew Goddard.

Vrij bizar dat niemand lijkt te beseffen hoe intelligent deze film eigenlijk is. Iedereen heeft het over de mysterieuze sfeer of over raakvlakken met de gebroeders Coen of Quentin Tarantino, maar niemand bespreekt de inhoud van de film. Goddard is katholiek en met dat in gedachten zou je de film eens goed moeten analyseren. De hele film is namelijk één grote allegorie op de katholieke perceptie van het vagevuur. Het tussenportaal waar zondaars komen tot ze naar de hemel of naar de hel gaan. De hele boodschap van de film is het belang van het tonen van berouw en het sacrament van de biecht. Het feit dat dat helemaal niet besproken wordt toont mijns inziens hoe geseculariseerd de wereld vandaag de dag is.

Het is alweer een aantal jaren geleden dat de regisseur me verraste met Cabin in the Woods. Het zou toch niet zijn eerste en zijn laatste film blijven toch? Nee hoor... Hij grabbelt weer in de creatiemolen.

Echter vind ik BTatER niet zo'n gigantische vooruitgang in vergelijking met zijn debuut. We worden wel overspoeld door talloze inspiraties, de jaren 60/70 settings lagen er dik bovenop, de soundtracks waren daarbij toepasselijk, de dialogen, het acteerwerk, het decor.... en dan zeker de onvergetelijke scene waarbij die soulzangeres het geluid probeert te dempen wanneer Bridges die vloer openbreekt voor die tas met geld.

...dat waren de vele fantastische elementen die de regisseur bij elkaar wist te rijgen. Maarja... hoe nu verder?

Jeff Bridges, die soulzangeres en die gelovige jongeman weten hier zoals vermeld, uitstekende prestaties op te leggen. Die gang achter de hotelkamers deed een beetje denken aan dezelfde opzet van Vacancy en ook de flashbacks wisten de boel te bejubelen. Van een overval, tot de jungles in Vietnam, tot een typisch momentje op een strand. Maar dan komen we bij de samenloop, dat toch wel erg van de hak op de tak gaat en net iets teveel een ode is aan Tarantino en de Coen-brothers. En hier weet de film te struikelen.

Want wanneer Chris Hemsworth op komt wordt het soms allemaal net iets te geforceerd en te stereotyp. De actiescenes zijn daarentegen wel goed te doen, maar het is wel overduidelijk dat de regisseur zich iets te veel op de elementen had gericht en erg weinig op de rest. Wellicht was een speelduur van 90 minuten een betere optie geweest. Wat dan wel weer zo blijft is dat de hele verzameling elementen wel de film in stand houden... maar de subtiliteit mocht wel wat vaker gebruikt worden. Want dat geheim had veel beter uit de verf kunnen komen.

Al met al toch nog wel een ruim voldoende voor het plaatje zelf.

3,5*

Ondanks de cast met een aantal sterren, in ieder geval van naam, weet het geheel mij niet te boeien. Laat staan echt te overtuigen.

Scenes duren te lang en vooral die met Hemsworth de sekteleider zijn gewoon saai. Er wordt wat afgepraat in deze film, maar op de keper beschouwd gebeurt er eigenlijk weinig substantieels. In ieder geval minder dan wat je van twee uur en 21 minuten mag verlangen.

Vrij fascinerende film die meteen de toon zet, je voelt meteen vanalles borrelen en naarmate het verloop vd film wordt het steeds boeiender en zitten ze ergens op een punt tussen hier en daar (en neen ben geen believer in die zin vh woord). Sterke acteerprestaties trouwens, van de ganse cast. De kleine 2u30 was ook nooit een probleem, leek wel uur korter, gewoon nul verveling. Toppertje!

Vermakelijk.

ik hou wel van de opzet van deze film. Het is ook waar deze film het grotendeels van moet hebben. Zeker de eerste drie kwartier zijn gewoon goed gedaan. De spanning zit er best in, al blijft het natuurlijk een filmpje waarbij je ontspannen in de zetel ligt te kijken. De tot dan verzamelde cast heeft ook wel enkele leuke rolletjes te bieden.

De eerste geweldpleging komt ietsje sneller dan verwacht, maar dat zorgt anderzijds voor een ander soort evenwicht dan gedacht. De trein is dan vertrokken en het tempo ligt vrij hoog. Tot er met Chris Hemsworth nog een A-lister ten tonele verschijnt. Over hem kan ik helaas weinig goeds zeggen, hij zet een erg zwakke rol neer als Charles Manson-kloon.

Maar met die seventies-snor komt hij ook al een eind, net zoals heel de film wel uitermate sfeervol geschoten is. De setting is ook echt geweldig. Qua speelduur is het dan weer een tikje te lang, zeker de finale draaft toch wat te lang door, terwijl net dan het niveau niet meer dat van het eerste uur is.

3,5

Tonight we get to be our own gods

Ik snap niet hoe ik het gemist kan hebben maar blijkbaar is Drew Goddard in 2018 met nieuw werk gekomen. De regisseur die één van mijn favoriete horrorfilms heeft geregisseerd en ook een serieuze vinger in de pap had bij series als Buffy, the Vampire Slayer en Angel. Ik heb Bad Times at the El Royale dus compleet gemist indertijd en je kan je dan ook wel mijn vreugde voorstellen toen ik dit opeens ontdekte. De regie in handen van Goddard en dan nog eens met Jeff Bridges in de hoofdrol? Count me in!

En ja, dit is echt genieten van de eerste tot de laatste seconde. Ik ben altijd wel fan geweest van dit soort films waar maar mondjesmaat duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit en het fijne is dat het gewoon blijft boeien. Even lijkt de film te gaan inzakken bij de komst van Billy Lee maar nee, zelfs dat weet Goddard nog heerlijk te brengen. Opvallend ook in hoeverre dit wel wat wegheeft van Once upon a Time... in Hollywood van Tarantino maar dat ligt misschien eerder aan het feit dat beide films geïnspireerd zijn door de gebeurtenissen met Charles Manson in 1969. Verder weet Goddard ook nog een aantal keer leuk te verrassen eigenlijk. Het is wel zo het type film waarbij ik twijfel of hij nog overeind blijft staan eenmaal je de clou kent maar het idee van zo'n motel dat zich op de grens van Californië en Nevada bevindt is al een toffe setting en ook die scène waar Darlene aan het zingen is terwijl Flynn de vloer is aan het uitbreken is geweldig. Zo zijn er nog wel meer fijne momentjes te ontdekken maar het is toch ook vooral die soundtrack die hier heerlijk om te horen is.

Cynthia Erivo heeft in ieder geval een klok van een stem en het is genieten wanneer ze haar keelgat opentrekt. Ook flink wat originele songs van onder andere The Four Tops en natuurlijk die heerlijke versie van Hush door Deep Purple. Dat origineel van Billy Joe Royal mag er ook absoluut zijn maar die cover van Deep Purple is nog net iets beter. Jeff Bridges is ook goed op dreef als Father Flynn maar sowieso weinig op te merken aan de cast. Dakota Johnson is een fijne griet met ballen en dan natuurlijk de onverwachte (ik had totaal geen idee wie hier überhaupt in meespeelde) komst van Chris Hemsworth. Natuurlijk geen onbekende voor Goddard wegens zijn rol in Cabin in the Woods maar toch, aangenaam verrast en het is een rol die hem ook wonderwel afgaat. Jon Hamm is misschien wat te geforceerd in zijn rol van verkoper Sullivan - al blijkt dat uiteindelijk ook nog wel zijn reden te hebben - maar zo'n Lewis Pullman groeit echt perfect in zijn rol als Miles.

Tof! Erg tof zelfs. Hopelijk laat Goddard een volgende keer niet terug zoveel tijd tussen zijn films maar blijkbaar heeft hij ook gewoon erg lang liggen schaven aan het script. Ach, als dit het resultaat is.. Dan vind ik het eigenlijk nog niet zo erg. Een erg fijne soundtrack, een erg fijne cast en een verhaal dat de volledige speelduur blijft boeien. Wat meer moet een mens eigenlijk hebben?

Dikke 4*

Bad Times At The El Royale, een titel die ik kende, die me niet perse trok en waarvan het wachten was of er eens een kans kwam de film te kijken, en die kans bood Veronica gisteren. En ik moet zeggen hier toch iets meer verwacht had, mede door de synopsis die mij toch iets anders deed verwachten, een soort samenspel tegen één dader of vijand vergelijkbaar met Identity.

Toch zijn er wel een paar parallellen het eerste half uur. Een verlaten hotel, één personeelslid, een verscheidenheid aan karakters die niet zijn wie ze beweren of op de vlucht zijn, slecht weer, een ontsnapte moordenaar en iets dat als snel toeslaat, namelijk noodlot. Maar dat is het dan ook met de vergelijking, en wat de synopsis betreft, het is maar hoe je het bekijkt. 7 personen ja, maar er komen veel meer karakters in de film voor, niet te vergeten de handlangers die Billy Lee mee neemt wat het totaal op 11 brengt. Verlossing? Wat dan? Ze zijn allemaal met zichzelf bezig, laat staan de opmerking de hel losbarsten. Het zijn verschillende incidenten die vanuit verschillende oogpunten voor bij komen...maar de hel die losbarst? Nee, de synopsis wekt een heel ander beeld dan de paar die er zijn met reden, en de anderen die er bij toeval zijn. Dingen worden verkeerd begrepen, men zit elkaar in de weg, en her en der moet nog een rekening vereffend worden. De flashbacks laten zien waarom het karakter in kwestie op die plek is, tevens komt de sinistere geschiedenis van de plek naar voren.

Nadelen zijn ongetwijfeld de lange speelduur, het soms slepende tempo, dat het nooit erg spannend wordt en eerlijk gezegd moet ik heel diep nadenken hoe het ook alweee afliep. Zoveel indruk maakt het geheel dus. Aardige punten zijn de ruime cast en de rol van Hamm, beter is de situering, het fraaie tijdsbeeld en de zalige Motown muziek. Maar verder is dit een film om redelijk snel te vergeten die ik eigenlijk een voldoende zijn willen geven maar dat niet doe puur omdat het ook weer niet echt vervelend was naar te kijken. Desalniettemin, verre van een hoogvlieger, redelijk op zijn minst.

Bijzondere film. In het begin een beetje vaag en traag, maar op een gegeven moment wordt het spannender en leuker. Iedereen doet goed zijn best. De film duurt wel erg lang. Als ze hem wat meer hadden ingekort, dan had dat de film wel goed gedaan. Een lange film of een heel dik boek, mag alleen als het echt de moeite waard is. Maar goed, al om al krijg je een interessante thriller/actie film te zien. Dus zeker het kijken waard.

Best leuk.

Het duurde wat mij betreft te lang voordat ik deze film eindelijk kon zien, maar het was het wachten wel waard. Zo goed als ik had gehoopt dat het zou zijn, dat was het niet, maar niettemin een degelijke film die ten alle tijden vermaakt. Zelfs tijdens het ietwat trage begin, maar dat hoort er een beetje bij.

Het voornaamste voordeel van deze film is dat het er visueel erg mooi uitziet. Het hotel is geweldig ingericht en in beeld gebracht. De sfeer breekt er goed mee door. Het camerawerk is precies, het kleurgebruik sterk en het tempo net aan genoeg. De trage eerste helft boeit niet altijd, maar wel genoeg om de kijker in ieder geval niet op de klok te laten kijken.

De cast bestaat zowat enkel en alleen uit grote namen, waardoor het acteerwerk dan ook best goed is. Het fijne is dat de acteurs leuke rollen krijgen waarmee ze ook zichtbaar plezier hebben. Zeker Hemsworth lijkt zich helemaal in zijn element te voelen, en dat straalt hij dan ook uit. De enige rol waar ik geen fan van was, dat was Erivo, die wat mij betreft toch een veel te saaie rol speelt tussen de rest.

De film duurt lang, en daardoor is het jammer dat de finale niet echt weet te knallen. Het is net aan onvoorspelbaar en gewelddadig genoeg, maar het echte feest waar je als kijker op wacht, dat komt niet. Goddard wist zich de vorige keer tijdens The Cabin in the Woods daarin een stuk beter te redden, dit keer is het meer de sfeerschepping die de film maakt.

Bij elkaar is het genoeg voor een goede voldoende, het was zeker een goede film die er op het visueel vlak sterk uitziet. Het verhaal is redelijk, niet zo goed als ik had gehoopt, maar goed genoeg om de speelduur ietwat te rechtvaardigen. Ik mis een echt geweldige finale, maar verder een erg competente film met een lekker gestileerde look.

Bijna onmogelijk om hier iets over te zeggen zonder die ene naam te laten vallen: de schokkende geweldsuitbarstingen, de scènes herhaald vanuit andere perspectieven, het spelen met tijd, de tussentitels, de personages die soms verliefd op hun taalgebruik lijken te zijn, het belang van de liedjes op de soundtrack... Gelukkig biedt deze film daarnaast ook nog een paar aardige vertolkingen (vooral die openingsmonoloog van Jon Hamm), een fraai uiterlijk (kleren, kleuren, kadrering) en een mooie verrassing met de laatste "character reveal" (het vorige leven van de brave hotelklerk). Neemt allemaal niet weg dat ik me bij het kijken goed heb vermaakt, maar dat ik vrees dat deze film in mijn herinnering alleen maar minder gaat worden.

Stijlvolle en eveneens sfeervolle film die erg mooi de setting van de jaren 70 weergaf. Het hotel bvb zag er geweldig uit met zijn kamertjes, maar vooral piekfijne lounge in discolook en kamerbrede tapijten. Ook de muziek was best leuk en bracht wat extra vibes in de film.

Een aantal prima scènes die de film toch maken. Die ene scène die een aantal keer werd herhaald vanuit verschillend perspectief zat goed in elkaar. Regie en montage zeker geslaagd. Film wel wat aan de lange kant en sommige flashbacks waren niet altijd geslaagd. Het haalde je soms uit de film, maar over het algemeen krijg je zo toch een inkijk in de verschillende personages.

Best onderhoudend allemaal en erg genietbaar om eens gezien te hebben. Verre van memorabel, maar zeker goed voor een keertje.

Ik schrok nogal van de parents guide over geweld, maar dat bleek heel erg mee te vallen. Ja, geweld en moord, maar geen gruwelijke beelden. Verder hele goeie film waar ik echt niks op aan de merken heb! Heeft me vanaf de eerste tot laatste minuut vastgehouden en geboeid.

Ik vond het een geweldige film. Ging er blanco in (wist niets van cast of verhaal, had stukje van het voorstukje op tv gezien). Hotel op de grens van Californië en nevada vind ik al een gouden vondst. De rol van Lewis Pullman en de ontwikkeling hiervan vind ik subliem. Jeff is ongenaakbaar en ook Dakota kan mij bekoren in haar rol, evenals Cailee Spaeny, waar ik nog niet eerder van gehoord had, heeft diepe indruk op me gemaakt als zogenaamd zwak jong zusje.

De film heeft leuke en verrassende plotwendingen. De een brengt wat meer vaart en adrenaline, de ander veroorzaakt een moment van rust en zelfs een gevoel van "moet dat nou...?". Maar zeer zeker een aanrader

Een mooie cast, een mooie locatie, een behoorlijk verhaal. Maar toch gaat het mis - teveel stijl over substance, teveel soundtrack over karakter. En vooral veel te veel krampachtig proberen iets in de stijl van Tarantino te doen, maar zonder daar in de buurt te komen - overigens net als Tarantino zelf daar niet meer toe in staat lijkt te zijn. Jammer, van zo'n mooie cast had ik toch echt meer verwacht. Aan de andere kant, Dakota Johnson, hmm - films waaraan zij meedoet vallen toch wel vaak tegen.

Maar er zijn toch ook wel een paar scenes die echt perfect zijn. Het is alleen niet genoeg om de film tot iets behoorlijks te maken.

Er valt genoeg te zien in Bad Times at the El Royale. Niet alleen vanwege de lange speelduur van 142 minuten, maar vooral omdat de film echt een visueel feestje is. De eerste kennismaking met het uitgerangeerde hotel El Royale is alleen al adembenemend. Een sfeerbepalende introductie van een setting die duidelijk betere tijden heeft gekend. Kitscherig, bombastisch, vol nostalgie met een melancholische uitstraling vol verlangen naar een glorieuze tijd die er niet meer is. En er misschien ook nooit is geweest.

Groot is dan ook de verrassing als in het jaar 1969 zich opeens vier gasten van uiteenlopende aard bij de balie van concierge Miles Miller (een bijzonder vermakelijke Lewis Pullman) melden. Een priester (Jeff Bridges), een zangeres (Cynthia Erivo) een verkoper van stofzuigers (Jon Hamm) en een mysterieuze onbekende (Dakota Johnson). Vier aangename acteurs die met groot succes vier curieuze gasten met allen hun persoonlijke geheimpjes neerzetten.

Het verhaal grijpt vaak terug op het verleden. Het verleden van het hotel. Het verleden van de gasten. De film maakt veelvuldig gebruik van flashbacks. Steeds als er iets onverwachts gebeurt of een gast een merkwaardige ontdekking doet, volgt even later een scène die zich in het verleden afspeelt om licht in de duisternis te brengen. Regisseur en schrijver Drew Goddard gebruikt de flashbacks overigens niet alleen om de tegenwoordige tijd te duiden. Middels de flashbacks komt de kijker op een intrigerende en uitgekookte manier ook veel te weten over de personages en wordt de sluier van geheimen die allen omvat langzaam weggenomen.

De film is een thriller, maar is heel fijn doordrenkt met zwarte humor. Dat deed Goddard in zijn eersteling The Cabin in the Woods uit 2011 ook al, maar wat mij betreft is de humor in El Royale veel indringender aanwezig. De humor maakt veel meer deel uit van de inhoud en heeft veel meer effect op de sfeer. De sfeer is mysterieus, spannend en voegt daar met behulp van de humor een fijne lading lichtzinnigheid en absurdisme aan toe. Goddard vergeet daarbij niet om in zijn film het tijdsbeeld te vangen. De Vietnamoorlog en de hippiecultuur blijven niet onbenoemd en er is veel muziek uit de jaren 50 en 60 te horen. Altijd ok.

Bad Times in het louche hotel El Royale is komisch, tragisch, mysterieus, spannend en soms ook bloedig. Al die typeringen worden door de camera sfeervol gevangen in een schiterend decor van vergane glorie. Bad Time at the El Royale is een heerlijke film.

In mijn TV-gids werd deze film een mislukking genoemd, maar mijn mening staat daar lijnrecht tegenover. Grootste kritiek bij de beschrijving in die gids was dat de boodschap van de film niet duidelijk was. Mijn reactie: "Nou en?" Bij films van de o zo geprezen Quentin Tarantino lees je dat nooit. Bij zijn brouwsels loven de critici de structuur, de verwevingen naar ander filmwerk, de dialogen, etc.

In deze film kunnen al die bovengenoemde zaken minstens van dezelfde kwaliteit getuigen. Stiekem vind ik deze El Royal een meesterwerkje.

Deze was op tv en eens meegepikt. Ik kende deze film eigenlijk niet en had geen verwachtingen, maar ben aangenaam verrast. Een heel boeiend verhaal, mede door de vele zijverhalen. De cast was ook heel goed gekozen. Ook aangenaam verrast door Cynthia Erivo en ook de muziek was nog het vermelden waard.

De poster komt een beetje B-film achtig over, maar vond dit zeker het geval niet. Vond het een aanrader!

Herzien nu op een mooie 4K transfer. Blijft toch een hele bijzondere film met een mooie gevaarlijke Dakota Johnson en een heerlijke Chris Hemsworth. Vooral die laatste speelt hier een heerlijke lekkere rol. Af en toe is ie wel een tikkie saai met nietszeggende teksten maar overall blijf ik dit toch een heerlijke film vinden die vooral boeit door de vele invalshoeken die je later weer terugziet in een soort flashback, maar dan vanuit een andere hoek. Vooral dit vond ik heel erg sterk in Bad Times at the El Royale. Muziek maakt de film verder mooi af.

Film 3.5

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.5

Zeer Tarantino-geïnspireerd. Deed me al snel aan The Hateful Eight denken. Verschillende figuren duiken simultaan op in de El Royale, een verlaten hotel pal op de grens tussen Nevada en Californië. Ieder van hen heeft wel iets te zoeken of te verbergen. Een film waar je best niks van afweet voor je er aan begint. Dat verpest het anders alleen maar. Alleen vond ik het een half uur te lang en vielen die muzikale solo's van Darlene me tegen. Ook zo'n tempo-vertrager. De zwarte humor is verrukkelijk, en er zitten genoeg verrassingen en twists in de film, soms tot op het lachwekkende wel maar ach, het is dan ook zo'n film waar je dat verwacht ... Buitengewoon goed acteerwerk door Hemsworth hier. Ergens tussen 3 en 3,5*

Erg vermakelijke film in een soort Fargo setting. Met name het eerste uur is heerlijk. Constant wordt de kijker op het verkeerde been gezet en hangt er een een bijzonder sfeertje wat zowel luchtig als licht spannend tegelijk is. Ergens moest ik ook wat aan Identity denken al doen een motel en regen dat al gauw misschien. Anyway, met name Hamm en Bridges zijn de interessante karakters. De introductie van Hemsworth is ietwat misplaatst en vervelend en zijn rol verder eigenlijk het lange wachten niet waard. Nee, een minuut of 15 had dit best korter gekund al blijft het allemaal prima kijkvoer ook tot het einde.

3,5*

Ik heb ergens een review gelezen waar ik mij wel kan in vinden, erg vervelende langdradige film met waarschijnlijk een boodschap, maar ik zie ze niet, en de maker zelf ook niet denk ik. Geprobeerd maar mislukt, en een pluim voor mij om dit uit te kijken...wel heerlijke jaren 60 muziek

"Miles, I fell down. I'm old. Shit happens, get the whiskey."

Eindelijk eens gezien na al die jaren, en ik moet zeggen dat ik er wederom een klein beetje moeite mee had. Maar eindelijk dus wel eens gezien waardoor ik nu ook weet hoe de film is geëindigd. De film schiet echt alle kanten op, maar weet dankzij zijn excentrieke en vooral leuke personages toch positief uit de hoek te komen. De film opent erg leuk, maar kakt in mijn ogen toch wat in gaande weg. De film heeft inderdaad heel veel Tarantino gevoel, en komt op die manier ook echt over. Heerlijk sfeertje, die beetje bij beetje ook behoorlijk duister wist te worden. Het einde is tof, maar ook een beetje voorspelbaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik echt wel heb genoten van de film, ondanks dat ik hem toch wat te lang vond.