Bad Times at the El Royale (2018)

Vanaf 11 oktober in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros)

Nice.

Dit soort films vind ik altijd wel tof.

Doet me wel enigszins denken aan Identity (2003)

Als deze van hetzelfde niveau is dan komt het wel goed

Hele andere film dan The Cabin In The Woods, die ik overigens best goed vond. Deze ziet er ook goed uit, ben ik benieuwd naar.

Word niet echt warm van de trailer, maar ik hou de recensies in de gaten.

Trailer doet mij ook nog niet veel, maar t zou best kunnen dat ze nog veel footage achterwege houden die t plot geheim houden. The Cabin in the Woods was heerlijk

Empire

Gaapsessies bij de ‘El Royale’ - NRC

Precies wat Spartaan1986 zegt. Zou zomaar eens een kopie van Identity uit 2003 kunnen zijn. Mede hierdoor zal hetzelfde niveau nooit gehaald gaan worden, aangezien het plot dan al bekend zou zijn.

"The El Royale, no place for a priest."

Drew Goddard heeft met 'The Cabin in the Woods' een verrassende film afgeleverd, dus ik dacht dat hij met deze titel ook iets leuks in petto had.

Op de grens van Nevada en Californië bevindt zich de El Royale, een vervlogen hotel dat betere tijden heeft gekend. Des te opmerkelijker dat er op één dag zeven vreemden tegelijkertijd hun intrede maken; elk heeft een geheim dat hen achtervolgt. Je zou kunnen zeggen dat het uitgangspunt doet denken aan een 'Identity', maar dat lijkt maar zo.

Het narratief wordt vanuit verscheidene perspectieven verteld dat in hoofdstukken wordt verdeeld. Hierbij heeft het de schijn dat Goddard nauwlettend naar Quentin Tarantino heeft gekeken, maar het gaat hem minder goed af. Op deze wijze kom je meer te weten over de mysterieuze gasten. De cast is hier op zijn best, met name Cynthia Erivo is sterk, maar Jeff Bridges als priester heeft ook iets aimabel.

Mede door de aanhoudende regen en de setting van de jaren '60 wordt er een heerlijk film noir sfeertje gecreëerd. Let vooral ook op de soundtrack die op momenten a capella ten gehore wordt gebracht door Erivo. Geruime tijd is het als kijker prima vertoeven en word je getrakteerd op een hoop intrige, maar op den duur begint het geheel te slepen. De wendingen buitelen over elkaar zonder een eenduidige richting te kennen, waardoor de spanning in de laatste akte hopeloos verloren gaat.

Al met al is 'Bad Times at the El Royale' een aardige thriller, maar de overkill aan ideeën doet meer kwaad dan goed.

3,0 Sterren.

Eindelijk na 2,5 maand pathé unlimited pas een film die er met kop en schouders bovenuit steekt. Zowel qua lengte als qua opzet doet ie aan Tarantino denken en ik ben een fan van QT dus dat kwam mooi uit.

Ik heb me geen tel verveeld, een coole film waarin je je bij elke persoon afvraagt wat ie in het hotel komt doen, bij de één wordt dat wat sneller opgehelderd dan bij de ander. Elk hoofdstuk wordt vooraf gegaan door een stap terug in de tijd waarin je meer te weten komt over het personage in betreffende kamer, al is bij sommige personages wel vlot te raden wat ze komen doen of waarom ze er zijn.

Net als in een Tarantino film vloeit er bloed en zit de film vol coole muziek. Er zijn zat films waarin ze de Tarantino style kopiëren die niet veel bijzonders zijn, Bad Times at the El Royale is een prettige uitzondering. Een film om enthousiast van te worden!

Lang naar uitgekeken want de trailer zag er al top uit. Schrok even van de dramatische recensie in het NRC (1*) en van de lange speelduur. Gelukkig toch heel erg genoten. Zowel inhoudelijk als visueel een heerlijke film. Leuke twists, interessante karakters en ook de nodige humor. Het niveau Tarantino haalt hij niet, maar snap dat iedereen het erbij haalt. Vooral door de edit natuurlijk. En de film verveeld geen moment ondanks de 142 minuten.

4*

Het NRC geeft deze film 1*? Dan moet ik El Royale zeker gaan zien .

Ik zou El Royale niet op Tripadvisor aanbevelen.

Maar wel op MovieMeter. Een beetje Tarantino en Agatha Christie in de mix. Het ziet er visueel mooi uit, gepast geweld en het mysterie rond de 7 vreemdelingen wordt langzaamaan uit de doeken gedaan.

Een sterk en boeiend begin met de introductie van de personages en flashbacks over hun voorgeschiedenis. Het is genieten met de prachtige kleurrijke decors en op de achtergrond thema's uit eind jaren 60, zo ook de muziek.

Wel een beetje aan de lange kant, maar niet heel hinderlijk.

Vergelijking met Tarantino ligt voor de hand. Een soort light versie. En dan ook niet de Tarantino van de jaren 90.

Gisteren in de middag als groepsactiviteit bekeken. De setting, sfeer, shots waren fenomenaal en een paar goeie onverwachte momenten ook. Ik moest idd even aan Tarantino denken tijdens de film. Ik ben onverwachts naar deze film geweest en wist ook niet zozeer van de slechte NRC review. Maar goed dat ik die ook niet heb gelezen, want de film heeft mij verrast. Verder mooie karakterontwikkeling van ieder personage.

Regisseur Drew Goddard wist in 2012 het publiek positief te verrassen met zijn debuutfilm The Cabin in the Woods. Daarna werd het een poos stil rond Goddard, al regisseerde hij nog wel twee afleveringen van de serie The Good Place. Bad Times at the El Royale is zijn langverwachte tweede speelfilm, welke hij wederom zelf schreef. Het succes van The Cabin in the Woods heeft er waarschijnlijk aan bijgedragen dat hij een beroep kon doen op een zeer behoorlijke cast. Zo worden de hoofdrollen gespeeld door Jeff Bridges, Dakota Johnson en Chris Hemsworth; op papier geen slecht affiche. Toch kwamen er na enkele screenings een flink aantal negatieve reacties naar voren. Zo zou de film veel te lang duren en zou het plot veel te doorzichtig in elkaar steken. Nu de film voor iedereen in de bioscoop te zien is kunnen we concluderen dat Bad Times at the El Royale een bizarre en vooral vreemde trip geworden, die alles aan boord heeft voor de geduldige kijker.

Geduld is dan ook zeker een vereiste, want het verhaal heeft een flinke aanloop nodig om op gang te komen. De film opent met een statisch gefilmde scène waarbij een persoon iets onder de vloer van het hotel verstopt om vervolgens te worden neergeschoten. Daarna verplaatst het verhaal zich naar eerwaarde Daniel Flynn en de Afro-Amerikaanse soulzangeres Darlene Sweet. Als kijker tast je wat in het duister betreft de richting die de film op wil, maar het is in ieder geval duidelijk dat eerwaarde Flynn niet is wie hij zegt dat hij is. Nadat de overige gasten zijn ingecheckt in het hotel wordt de film onderverdeeld in hoofdstukken, waarbij het plot zich langzaam ontvouwt door middel van flashbacks. Het is een verloop dat eigenlijk nog het meest doet denken aan een mix van Tarantino’s The Hateful Eight, een willekeurig verhaal van Agatha Christie en een vleugje Coen brothers. Niet dat de film bestaat uit ordinair jatwerk overigens, daarvoor is het verhaal te goed uitgewerkt en heeft de film teveel klasse. Toch zal de traagheid waarmee dit alles gebeurt niet ieder kunnen bekoren, maar wie dit geduld op kan brengen wordt uiteindelijk flink beloond.

Als de film uiteindelijk belandt op het moment dat alles compleet escaleert, laat dit zien hoe vakkundig Goddard te werk is gegaan. De gebeurtenis wordt op namelijk op briljante wijze meerdere keren getoond, steeds door de ogen van een andere hotelgast. Echter, net als je denkt door te hebben welke richting de film uitgaat wordt het roer volledig omgegooid en komt er een duister geheim aan het licht. Het maakt dat je de film van veel kan betichten, maar voorspelbaar wordt het nergens en dat wekt dan ook zeker de interesse van de kijker. Als uiteindelijk de hel losbreekt in EL Royale vloeit daarbij het bloed rijkelijk, maar wel op een slinkse verantwoorde manier. Wie een vlotte thriller verwacht met veel actie en geweld zal de film waarschijnlijk afserveren als saai en overbodig, maar wie de schoonheid van het camerawerk en de uiterst slimme verhaalstructuur ziet zal toe moeten geven dat Bad Times at the El Royale tot een van de beste films behoort die 2018 tot nu toe te bieden heeft gehad.

Bad Times at the El Royale is een slimme en vakkundig in elkaar gezette thriller, waarbij het geduld van de kijker flink op de proef wordt gesteld. De film komt dan ook traag op gang en het duurt even voordat duidelijk wordt welke kant de film op wil. Als je dit vervolgens door denkt te hebben slaat de film zomaar weer 180 graden om. Het motief van de hotelgasten wordt aan de hand van flashbacks duidelijk. Wat hierbij knap is gedaan, is dat de film heel onvoorspelbaar blijft waardoor je elke keer weer op het verkeerde been wordt gezet. Dit alles is op een hele mooie manier in beeld gebracht, waarbij het camerawerk en de heerlijke soundtrack het geheel afmaken tot een uiterst sterke film. Wat ook helpt, is dat de cast acteert op een zeer hoog niveau, waarbij Jeff Bridges er nog eens met kop en schouders bovenuit steekt als de mysterieuze eerwaarde Daniel Flynn. Het maakt van Bad Times at the El Royale een absolute aanrader, al raden wij wel aan de trailer over te slaan, want deze geeft toch net iets teveel weg.

De film is heel leuk en best spannend maar heeft ook zwakke momenten en weet de spanning niet goed vast te houden (dat het verhaal ook ongeloofwaardig is lijkt me niet zo relevant voor dit misdaadpulpgenre): de eerste helft als veel nog een mysterie is is het sterkst maar naarmate alles duidelijker wordt loopt de film een beetje – om even de woorden van de Volkskrant te lenen – leeg als een ballon. De film blijkt uiteindelijk meer stijl dan inhoud te bieden waarbij die stijl ook in hoge mate geleend lijkt van de meesters in het genre zoals Tarantino en de Coen Brothers (en de sekteleider haalt het niet bij de sekteleider in Mandy (2018) - MovieMeter.nl). De één ster van de NRC is echter wel heel straf, alsof er niets te genieten valt in deze film en dat is zeker niet waar: de film weet zelfs het grootste deel van de (lange speel)tijd te vermaken. Ik geef de film daarom een ruime 7 c.q. magere 7,5.

Die recensent van het nrc had schijnbaar slecht geslapen getuige de titel en zijn niksige recensie. Nu is er uiteraard sowieso maar één mening die telt, je eigen, maar die nrc recensie maakt het inderdaad wel erg bont.

Lang niet altijd ben ik een voorstander van films die langer dan 2 uur duren, of zelfs films van 2 uur die dat zelfde verhaal met gemak in 90 minuten hadden kunnen vertellen. Maar Bad Times at the El Royale blijft mede door de vele kleine verhalen die 1 geheel vormen boeiend van begin tot eind.

Jeff Bridges, de prachtige Dakota Johnson en zelfs Chris Hemsworth zetten hun rollen toch wel erg sterk neer, maar tegelijkertijd kon ik geen slecht acteerwerk ontdekken in deze film.
De jaren 60 setting vond ik heerlijk! En ook voor de soul liefhebbers onder ons heeft de film een heerlijke soundtrack. Zelfs nog wat Hush van Deep Purple, waar ik toevallig dan weer een enorme fan van ben doet de film goed.

Het einde ging voor mij persoonlijk iets te lang door, dat Miles Miller werd neergestoken zag je natuurlijk al van verre aankomen en zijn dood scène werd wel heel erg cheesy en onnodig langdradig in beeld gebracht.
Grappig vond ik trouwens wel dat de fuck you die Dakota Johnson op het papiertje schreef duidelijk in een ander handschrift was dan dat we op het papier zien wat werd verbrand.

De film heeft in mijn optiek wat kleine schoonheidsfoutjes, maar het blijft zeker een aanrader en ik heb mij hier meer dan prima mee vermaakt.

4*

De recensies van deze film zijn erg wisselend. Geïnspireerd door die recensies wil ik nog even iets meer zeggen over de film. Goddard geldt als een typische postmoderne regisseur waardoor hij zeg maar een meta-houding inneemt. Zo neemt hij een genre - horror of hier noir - om vervolgens de elementen en clichés ervan te ontleden en ermee te spelen (Tarantino is ook postmodern maar dan door het genre en clichés extra aan te zetten tot pastiche of camp). Zo gaat deze film over verbergen en voyeurisme: de hotelgasten verbergen hun ware identiteit en tegelijkertijd worden zij begluurd achter een scherm zoals wij als publiek ook op afstand naar hen kijken (heel meta!). Die afstand neemt ook een postmoderne regisseur als Goddard zodat hij kan spelen met de verwachtingen van de kijker: Goddard is erop uit dat je situaties in de film herkent waardoor je denkt te weten hoe het verder gaat om daar dan een twist aan te geven. De film zou ook over verlossing gaan: alle hotelgasten zouden een verleden van verleiding (de Californië-kant) hebben alsmede een kans op verlossing (de hoopkant van Nevada).

So far so good. Dit leuke en interessante uitgangspunt maakt de film voor het grootste deel van de tijd ook zo leuk. Het probleem van de film is alleen dat het verhaal nergens toe leidt dan wel niet bevredigend weet af te sluiten: het slot zou moeten spelen met de verwachtingen of hoop van de kijker over wie het bloedbad gaat overleven, maar ik vond dat juist tamelijk voorspelbaar dan wel was er niet veel reden om sterk te hopen dat de een het wel zou overleven en de ander niet.

Dat had makmelijk in een uur minder verteld kunnen worden.vooral het eerste iur lijkt de tijd stil te staan. Zeer matige Tarantino wannabee.

Ieder zijn mening uiteraard, maar die recensie van NRC is wel echt heel zuur.

Ik heb me echt super vermaakt met deze nieuwe van Goddard.

Die 2 uur en een beetje vlogen voorbij.

Jeff Bridges blijft een geweldige acteur, maar vooral die zoon van Bill Pullman heeft me verrast.

De jaren 60 setting, soundtrack en totale sfeer vond ik ook top.

En ach laat iedereen die vergelijking maar maken met Tarantino, deze film staat ook goed op zichzelf.

De film deed mij in eerste instantie denken aan Identity, zo'n film met een hoop vreemden in een motel in de stromende regen. Maar uiteraard is het totaal niet vreemd dat men Tarantino steeds aanhaalt als ze over deze film spreken. Ik bedoel, de titelkaarten, de oude popmuziek, de vertelling door middel van flashbacks, de bekende acteurs in één ruimte; het doet allemaal wel érg Tarantino aan. Daarnaast heeft Tarantino, zeker de laatste tijd, er ook een handje van om zijn films veel te lang te maken.

Het valt al vrij snel op dat Bad Times at the El Royale wil ogen als een vlotte film met veel muziek, typetjes en dialogen, maar dat scènes inhoudelijk juist heel erg lang duren. Dat is op zich niet erg als de dialogen scherp zijn of de personages heerlijke types, maar dat valt hier wel tegen. De acteurs doen prima werk, maar zo'n vroege scène met drie hoofdfiguren in de lobby lijkt bijvoorbeeld maar niet op te houden. Gek, want je verwacht juist een pakkend begin, niet zo'n zoutloze opening. Gaandeweg komen gelukkig wat sterkere sequenties kijken, met één van de hoogtepunten het onderonsje tussen Jeff Bridges en Cynthia Erivo. Drew Goddard weet in ieder geval veel uit zijn acteurs te krijgen. Bridges en Erivo spelen sterke rollen en de relatief onbekende Louis Pullman (zoon van Bill) springt eruit met erg goed spel.

Dit spel, samen met wat aardige montage en camerawerk, zorgen voor een paar amusante sequenties in deze actie/thriller/komedie. Maar als geheel is Bad Times at the El Royale jammer genoeg maar karig; de film is veel te lang en veel scènes voelen enorm gerekt. Ja, we weten dat Erivo goed kan zingen, maar daarom hoeft ze toch niet vijf volle nummers te krijgen? En waarom een heel gedoe over dat het hotel op de grens van twee staten ligt? Dat kwam verder nergens terug. Als Chris Hemsworth op den duur op het toneel verschijnt verwacht je een stroomversnelling, maar opvallend genoeg neemt de film dan juist gas terug en kabbelt het nog langzamer dan voorheen naar het einde.

3 sterren.

De beste film die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive. Hoewel de opzet en het veelvuldige gebruik van Motown-muziek aanvankelijk doen vermoeden dat we hier te maken hebben met (alweer) een poging om 'cool' te zijn op een Tarantino-achtige wijze, levert schrijver/regisseur Drew Goddard een unieke film af die in alle opzichten ronduit perfect is.

Tien jaar nadat iemand een tas met een waardevolle inhoud onder de vloer van een motelkamer heeft verstopt en daarna is doodgeschoten, bezoekt een aantal mensen vrijwel tegelijkertijd de El Royale, een motel dat letterlijk op de grens van Nevada en Californië is gebouwd en daarom lange tijd populair was bij hoogwaardigheidsbekleders. Nu is het eind jaren '60 en wordt het gerund door Miles Miller [Lewis Pullman]. Op een dag ontvangt hij achtereenvolgens een verkoper van stofzuigers [John Hamm], een verstrooide priester [Jeff Bridges], een sessiezangeres [Cynthia Erivo] en een hippie [Dakota Johnson].

Langzaam maar zeker ontdekken we de persoonlijke geheimen (en demonen) waar de afzonderlijke personages mee worstelen in een film waarin Drew Goddard je als kijker niet alleen de ene na de andere verrassing voorschotelt, maar waarin hij de spanning constant weet vast te houden en vaak tot ongekende hoogten weet te brengen. De karakteriseringen zijn bijzonder sterk en Goddard wisselt probleemloos van perspectief om ieder verhaallijn te voorzien van een nieuwe dimensie. Zelfs de regelmatige flashbacks zijn effectief en bijzonder stijlvol in beeld gebracht. Chris Hemsworth geniet zichtbaar in een fantastische schurkenrol die het midden houdt tussen Jim Morrison en Charles Manson, zonder ooit de andere karakters te overschaduwen. De hele cast, inclusief de even verrassend als briljant gecaste Dakota Johnson, is perfect maar het is Jeff Bridges die hier een klein stukje boven de rest uitsteekt in een monumentale vertolking die de kwaliteit van dit absolute meesterwerk verdient.

Zie zie je maar dat niemand mijn berichten hier leest, haha (nee, ik ben niet boos, alleen een beetje teleurgesteld... ):

Elke keer als de hoteljongen z'n verhaal afsteekt over het Californië-deel en het Nevada-deel van het hotel dan vertelt hij dus in wezen het verhaal van de film... Overigens, dit heb ik niet van mezelf maar van een recensent (hetgeen onderstreept wat ik hier zeg: het lezen van de filmrecensies in kranten heeft zin).

Misdaadmysterie/thriller met een knipoog naar de Coen Brothers en ook enigszins Quentin Tarantino, dat vermakelijk is maar niet overtuigt. In Bad times at the El Royale ontmoet een viertal mensen elkaar in The El Royale, een in verval geraakt hotel op de grens van Californië en Nevada. Ze hebben allemaal zo hun bedoelingen en geheimen, net als de wat vreemde jonge 'manager' van het hotel, waarbij de film ruim twee uur de tijd neemt om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Dat doet soms wat geforceerd aan, waardoor het mij niet altijd lukte de aandacht er goed bij te houden. Visueel en muzikaal valt er wel een en ander te genieten bij deze film en ook de acteerprestaties zijn voldoende, al begint Jeff Bridges mij steeds meer tegen te staan. Als Chris Hemsworth naar het einde van de film toe zijn intrede doet als een maniakale sekteleider (voortreffelijke rol, ben ik de enige die Arie Boomsma associaties had bij hem?) leeft de film weer op en eindigt die in een grand finale.

Nu ik de film heb laten bezinken, vind ik m steeds zwakker worden. Ik vond de film al veel te traag, maar de personages waren op de priester na ook zeer oninteressant. We hebben een zangeresje waar eigenlijk weinig drama in zat, behalve dat ze was afgewezen. Een cia agent die microfoontjes moet ophalen, een meisje dat op haar zusje let en een vrij kleurloze Manson kloon. En bij de belllboy werd het er ook het drams de haren bij gesleept en pste het ook totaal niet bij zijn voorkomen.

Op de priesterna hadden ze van mij geen van allen het eind hoeven halen, zonder dat ik er een traan om gelaten had. Wat datbetreft zijn de personages bij Coen en Tarantino vaak veel beter uitgewerkt.

Nee, toch wel een grote teleurstelling.

Kom net uit de bioscoop en heb deze film op goed geluk gekozen. Wist er niets van ook geen trailer gezien. Maar deze heeft mij posities verrast zeg. Zoals vaker gezegd moest ik aan Tarantino denken. Lange speelduur ( wat mij trouwens niet heeft verveeld ) goeie muziek en onbeantwoorde vragen zoals wie stond er op het bandje ?

Billy deed mij een beetje aan manson denken