Bad Times at the El Royale (2018)

Niets nieuws als ik zeg dat deze film veel gelijkenissen heeft met Tarantino's The Hatefull Eight, alleen zit ik bij een Tarantino voortdurend met een grijns op m'n smoel en hier kreeg ik zo af en toe wel de neigingen om te gapen.

“Tonight we get to be our own gods.”

Heerlijke film. Regisseur Drew Goddard heeft goed gekeken naar Tarantino, en Bad Times at the El Royale is een kleurrijke, eigenzinnige en waanzinnige cocktail van verschillende genres en stijlvormen. Misdaad, drama, thriller, musical etc. Alle genres komen langs.

De niet-chronologische vertelwijze voelt nergens aan als een trucje van Goddard, en het voegt ook echt iets toe aan het verhaal en de sfeer. Het acteerwerk is ook uitstekend, en alle acteurs hebben duidelijk de grootste lol met de soms lange dialogen, scenes waarin gezongen wordt en de soms expliciete en gewelddadige scenes. De scene met Bridges en Cynthia Erivo, waarbij Erivo 'You Can’t Hurry Love' zingt terwijl Bridges onder de vloer naar een tas met geld zoekt, is briljant. Zo zitten er nog wel meer scenes in, en ik heb de gehele speelduur met een grote glimlach naar alle waanzin zitten kijken.

Ik vond de verhaal lijnen nog wel interessant maar voor de rest voelde het zo leeg als een hotel aan.

Hier had veel meer in gezeten.

2 1/2 ster

Gave film waar ik niets over gehoord had. Ik dacht eerst Nick Nolte te zien in het begin maar vanuit een andere hoek zag ik dat het Jeff Bridges was 1 van mijn favoriete acteurs.

Op Bridges en Hemsworth na kende ik de rest niet iets wat ik steeds vaker begin mee te maken nu ik ouder word.

Die scène van Hemsworth met zijn sekte deede even aan far cry 5 denken, degene die het spel gespeeld hebben weten wel waarom.

Al met al een geslaagde film.

Dikke 3.5

Nu ik hem heb gezien vond ik hem echt de moeite waard ik vond het een kleurrijke mix van Actie/Thriller/Misdaad. En alles wat volgnes mij soms een Tarantino mist, goed uitgelegd tot in de puntjes. Niet dat dit beter is dan een Tarantino, want hij blijft nog altijd mijn favoriete regisseur maar deze film had toch wel leuke trekjes van een Tarantino al bij al toch een top film en een dikke 4.0

Hi ik vind goede film

Tarantino is overduidelijk een inspiratie geweest voor Goddard, die na Cabin in the Woods ook ditmaal weer een film vol met twists aflevert. Alleen is deze dan wel wat minder origineel, en echt met een twist of wat teveel. Je mist ook wat van de elementen die films van Tarantino zo goed maken en karakter geven. Scènes zijn bijvoorbeeld individueel vaak goed opgebouwd, en de dialogen zijn heel aardig, alleen nog niet zoals Tarantino ze kan schrijven. Ook miste ik heel sterk (centrale) personages waarmee je kunt meeleven.

Erivo (in Widows ook al zo opvallend) en Bridges komen er het dichtst bij de in de buurt van sympathieke hoofdrollen, maar moeten hun schermtijd toch wat teveel met anderen delen. Dakota Johnson speelt zo'n type personage met een houding, maar ze mist als actrice de pit om dat overtuigend te kunnen brengen. Idem voor Hemsworth. Hij is helemaal zo slecht nog niet, maar hij kan niet een scène domineren zoals bijvoorbeeld een Samuel L. Jackson dat kan. Wel een erg stijlvolle film, met een aangename soundtrack bovendien. 3.0*.

Ik vond het persoonlijk een erg goede film. Ik heb veel reviews gelezen, en vooral de Nederlandse personen vonden de film de moeite niet waard. Ik wel. Hun kritiek was dat ze het te saai vonden, of te lang duren. Maar hetgene wat ik daarvan wegneem is dat de filmmakers het zo hadden gemaakt zodat de film zichzelf tijd gaf. Niemand wilt een film met alleen maar actie scene, andere setting , actie scene. Ik vond dat Drew goed de tijd nam om elk personage goed te introduceren en hun backstory te vertellen. Een ander kritiek wat ik op een website was, is waarom is deze film überhaupt gemaakt, wat wil Drew hiermee bereiken, nou 1 ik denk entertainment en 2 om mensen te introduceren die voelen alsof god zijn rug zich naar hun had gedraaid. Ik vond het een erg leuk en origineel verhaal. Tuurlijk heeft de regisseur veel inspiratie gehad van Tarantino, maar hij heeft daar ook zijn eigen stijl gemaakt door de wendingen, muziek en personages. Al met al vind ik het zelf een erg geslaagde film, ik kan niet wachten om te zien wat Goddard hierna maakt!

Erg fijne film met een zeer mooi uitgewerkt verhaal en prachtige muziek.

Het acteerwerk is goed en de film is in de ''Tarantino'' stijl geschoten.

Drew Goddard is iemand om in de gaten te houden

Een mislukte Tarantino-kopie, meer kan ik er echt niet van maken. "Cabin in the Woods" was een aantal jaren geleden een geweldige film omdat hij speelde met de cliches van het genre en echt goede twists bevatte. Hier wordt eigenlijk heel erg braaf binnen de lijntjes van de "coole gangsterfilm" gekleurd.

De film put overduidelijk uit Reservoir Dogs en The Hateful Eight maar waar die films nog een boel humor, leuke dialogen en gave personages wisten te bieden is het hier allemaal veel te serieus. Nou ja, vooruit, de personages kunnen er nog wel mee door.

Helaas is de film veel te lang en veel te traag en wordt er continu de indruk gewekt dat er geweldige dingen gaan gebeuren, die vervolgens nooit gebeuren. En zijn een boel twists en onthullingen maar die zie je bijna allemaal van ver aankomen, of ze zijn gewoon niet zo spannend. Uiteindelijk is het verhaal gewoon niet interessant genoeg, hoe veel flashbacks en stijlvolle shots je er ook tegenaan gooit.

Mooi gemaakt op zich, maar uiteindelijk erg saai en leeg.

Goeie film waarin een aantal vreemdelingen arriveren in een hotel en om een kamer vragen. Een mooie setting en ook sfeervol aangekleed (een hotel dat zich op de staatsgrens bevindt aan het eind van de jaren '60). Een mysterieus verhaal waarbij de uitstekende montage hier zeker aan bij draagt. Genoeg goeie scenes, maar de finale gaat helaas wat te lang door en het verhaal hangt wel van toevalligheden aan elkaar.

Wie de stijl van Tarantino wil kopiëren moet beginnen met een sterk scenario. Laat het nu net dat zijn wat deze film mist. Sterke opening, maar wat daarna volgt kan de verwachtingen niet waarmaken.

Het heeft zeker de stijl van Tarantino, maar daarmee is alles wel gezegd. Geen ultra dialogen en helemaal niet zo bloody. Voor de rest heeft ie wel punten die lijken op films van Tarantino. Dakota Johnson past daar helemaal bij. Cynthia Erivo is ook een heerlijke personage en kan daarbij ook heerlijk zingen. Jammer dat ze een pruik draagt, want die stond haar wel goed.

Het plot is misschien niet al te sterk, maar dat vind ik juist bij dit soort films niet zo erg. Vormgeving, stijl, kleuren details en muziek maken het geheel tot een mooi plaatje. Wat ik ook erg leuk vond waren alle aaneenschakelingen van personages die vanuit hun perspectief werden belicht vanuit een andere camerahoek (top gedaan!) Van tijd tot tijd is ie misschien een tikkeltje saai met weinig jus, maar in zijn geheel valt ie best te pruimen. De muziek heeft wel een absolute meerwaarde in Bad Times at the El Royale. Zonder dat sausje zou ie een stuk minder uitblinken.

Film 3.5
Beeld 4,0
Geluid 4.5
Muziek 4.5
Extra's 3.5

Eens met NRC.

De setting is best tof en de in eerste instantie soort Agatha Christie 10 kleine negertjes set-up kon mij wel bekoren. Maar het scenario rammelt aan alle kanten en mond uiteindelijk uit in een voorspelbare voorstelling. Bepaalde acteurs kwamen ook niet echt over. De donkere vrouw heeft wel een strot maar ze nam de regieaanwijzing kijk altijd wantrouwend uit je ogen wel erg letterlijk. Of zo een gek meisje weer cliché gespeeld maar vooral geschreven. Ergste was Chris Hemsworth. Ik vind hem niet zo een slechte acteur, maar hij is een goedzak. Dit soort wannabee bad guys kan hij niet spelen. Maar ergste blijft dat de film eigenlijk nooit verrast. De film neemt erg veel tijd maar weet dat nergens mee te verantwoorden.

Nee de vernieuwing in Hollywood moet niet van deze God(d)ard komen.

2 sterren.

De vergelijking met Tarantino is al vaak genoeg, en natuurlijk ook terecht, gemaakt. En ondanks dat het nergens zo broeierig wordt als in de beste flicks van de maestro, vond ik dit toch een heel aangename film. Hij zat erg lekker in elkaar op hier en daar wat onlogische dingetjes na. Het trage tempo sleepte soms net iets te veel maar was over het algemeen van prima. En de sfeer en de soundtrack vond ronduit goed. Naar het einde toe kakt de boel even een beetje in, maar als geheel vind ik het een dikke voldoende.

Wel aardig maar vrij low budget. 1 locatie weinig acteurs en veel herhalingen. Had toch een andere film verwacht na het lezen van het plot.

Soundtrack en setting (eind jaren 60 maken echter veel goed).

Boneka schreef :

Grote namen en best wel spannend bedacht. Leuke soundtrack ook.

Het moge wel duidelijk zijn dat Tarantino dit genre stukken beter doet en zo is het ook. Hier is het tempo net te laag en de personages zijn niet allemaal even overtuigend. De start vond ik dan wel goed en de setting in het hotel bleef er prima uitzien. Het scenario had echter wel wat overtuigender gemogen. Bad Times at the El Royale mist gewoon het elan dat bij Tarantino zo vanzelfsprekend is en valt na een spannend moment telkens weer terug in middelmatigheid.

Onlogische interessantdoenerij... meer kan ik er niet van maken.

Erg gave film! Top verhaallijnen en onverwacht interessante flashbacks. Zeker wel tof.

mooie film, en ook niet vergelijken met Tarantino,

gewoon kijken en genieten,.. ook de muziek maakt de film..

4.0 ****

Een film die ietwat moeizaam op gang komt, vooral ook omdat ik telkens de gelijkenissen op zat te merken met andere films en regisseurs (uiteraard Tarantino, Wes Anderson en een beetje Coen Brothers, heel origineel voelt het allemaal niet, maar vooruit), maar ook omdat die scène in de hal met de 'salesman' wat te hard geprobeerd is en eigenlijk niet zo heel leuk. Pas vanaf dat de geheime gang zijn intrede doet en alles south gaat wordt het toch wel een freaky en vermakelijk filmpje, eigenlijk wordt het hoe langer hoe beter/leuker.

Uiteindelijk heeft alles misschien niet heel veel om het lijf en is de enorme buildup en 'mysterie' misschien wat too much voor wat het uiteindelijk allemaal is, maar het zorgt voor best wat kijkplezier, heeft een fijne soundtrack, een verzorgde cinematografie en een goede prestatie van de meeste acteurs, waaronder natuurlijk Jeff Bridges, Cynthia Erivo, Lewis Pullman en vooral Chris Hemsworth viel me wel positief op. Ik kende hem alleen nog maar van Thor, gelukkig dat die jongen mag laten zien dat hij best iets kan met een goede rol.

kleine 4*

Een wat quirky film waarbij de regisseur sterk beïnvloed lijkt te zijn door bekendere regisseurs. Ik weet niet of het de intentie was, maar ik herkende er qua stijl wat Tarantino, Wes Anderson en The Coen Brothers in terug, en dan met name als het ging om de uitgesponnen dialogen, kadrering van shots, de montage en het gegoochel met tijdlijnen. Niet dat deze film zich mag meten met het werk van deze regisseurs, daarvoor probeerde de regisseur te hard.

De film kwam traag op gang, maar het wist me af en toe te verrassen en maakte me nieuwsgierig naar de achtergronden en intenties van de personages. Heel complex en mysterieus bleek het verhaal uiteindelijk ook niet als alles op zijn plek valt, veelal uitgewerkt via flashbacks.

Door deze (te lange) flashbacks was de pacing wat ongelijk en de speelduur is ook aan de lange kant. Ook vond ik sommige achtergrondverhalen niet interessant en voegden ze weinig toe aan het verhaal. Bovendien verklaarden deze scenes niet altijd waarom personages zich op een bepaalde manier gedroegen.

De performances zijn prima, met enkele bekende gezichten, maar als geheel mist de film toch iets. Het voelde een beetje alsof Goddard een paar goede mozaïekfilms heeft gezien en ook zoiets wilde namaken, maar in plaats van eerst een goed verhaal te schrijven en dat in de juiste vertelvorm te gieten, is hij eerst begonnen met de vertelvorm en heeft hij daar een verhaal omheen proberen te schrijven. Het resultaat is een bij vlagen slecht gepaced, gekunsteld plot met een aantal overbodige personages en geforceerde plotwendingen. Af en toe een mooi shot en een aardige soundtrack tillen de film naar de middenmoot, maar laten we wel wezen: dit soort films zijn al vaker en beter gedaan, door veel betere filmmakers.

3.25*

Tegenvaller. Na de positieve kritieken gelezen te hebben had ik hier meer van verwacht.

Film begint goed. Er word een mysterieuze sfeer neergezet die 'n hoop verwachtingen schept. Maar in de loop van de film worden deze verwachtingen helaas nergens waargemaakt. Het komt ook allemaal 'n beetje gezocht over, en uiteindelijk voelde ik me toch blij gemaakt met 'n dooie mus.

Het prima acteerwerk en de stijlvolle beeldenhouden de zaak nog enigszins overeind.

Blijft over: wel 'n stijlvolle en redelijk onderhoudende film met verder weinig inhoud. Niet echt iets wat blijft beklijven. De muziekkeuze is soms goed getroffen, maar slaat ook menigmaal de plank mis.

En Drew Goddard is geen slechte regisseur, Cabin in the woods was ook een vermakelijk filmpje, maar verder mag hij wat mij betreft de schoenveters van Tarantino niet eens strikken.

Bad Times at the El Royale is een verrassend sterke film van Drew Goddard.

Vrij bizar dat niemand lijkt te beseffen hoe intelligent deze film eigenlijk is. Iedereen heeft het over de mysterieuze sfeer of over raakvlakken met de gebroeders Coen of Quentin Tarantino, maar niemand bespreekt de inhoud van de film. Goddard is katholiek en met dat in gedachten zou je de film eens goed moeten analyseren. De hele film is namelijk één grote allegorie op de katholieke perceptie van het vagevuur. Het tussenportaal waar zondaars komen tot ze naar de hemel of naar de hel gaan. De hele boodschap van de film is het belang van het tonen van berouw en het sacrament van de biecht. Het feit dat dat helemaal niet besproken wordt toont mijns inziens hoe geseculariseerd de wereld vandaag de dag is.

Het is alweer een aantal jaren geleden dat de regisseur me verraste met Cabin in the Woods. Het zou toch niet zijn eerste en zijn laatste film blijven toch? Nee hoor... Hij grabbelt weer in de creatiemolen.

Echter vind ik BTatER niet zo'n gigantische vooruitgang in vergelijking met zijn debuut. We worden wel overspoeld door talloze inspiraties, de jaren 60/70 settings lagen er dik bovenop, de soundtracks waren daarbij toepasselijk, de dialogen, het acteerwerk, het decor.... en dan zeker de onvergetelijke scene waarbij die soulzangeres het geluid probeert te dempen wanneer Bridges die vloer openbreekt voor die tas met geld.

...dat waren de vele fantastische elementen die de regisseur bij elkaar wist te rijgen. Maarja... hoe nu verder?

Jeff Bridges, die soulzangeres en die gelovige jongeman weten hier zoals vermeld, uitstekende prestaties op te leggen. Die gang achter de hotelkamers deed een beetje denken aan dezelfde opzet van Vacancy en ook de flashbacks wisten de boel te bejubelen. Van een overval, tot de jungles in Vietnam, tot een typisch momentje op een strand. Maar dan komen we bij de samenloop, dat toch wel erg van de hak op de tak gaat en net iets teveel een ode is aan Tarantino en de Coen-brothers. En hier weet de film te struikelen.

Want wanneer Chris Hemsworth op komt wordt het soms allemaal net iets te geforceerd en te stereotyp. De actiescenes zijn daarentegen wel goed te doen, maar het is wel overduidelijk dat de regisseur zich iets te veel op de elementen had gericht en erg weinig op de rest. Wellicht was een speelduur van 90 minuten een betere optie geweest. Wat dan wel weer zo blijft is dat de hele verzameling elementen wel de film in stand houden... maar de subtiliteit mocht wel wat vaker gebruikt worden. Want dat geheim had veel beter uit de verf kunnen komen.

Al met al toch nog wel een ruim voldoende voor het plaatje zelf.

3,5*

Ondanks de cast met een aantal sterren, in ieder geval van naam, weet het geheel mij niet te boeien. Laat staan echt te overtuigen.

Scenes duren te lang en vooral die met Hemsworth de sekteleider zijn gewoon saai. Er wordt wat afgepraat in deze film, maar op de keper beschouwd gebeurt er eigenlijk weinig substantieels. In ieder geval minder dan wat je van twee uur en 21 minuten mag verlangen.

Vrij fascinerende film die meteen de toon zet, je voelt meteen vanalles borrelen en naarmate het verloop vd film wordt het steeds boeiender en zitten ze ergens op een punt tussen hier en daar (en neen ben geen believer in die zin vh woord). Sterke acteerprestaties trouwens, van de ganse cast. De kleine 2u30 was ook nooit een probleem, leek wel uur korter, gewoon nul verveling. Toppertje!

Ik vond het wel goeie muziek, film beetje langdradig