The Shape of Water (2017)

Lieve, zachtmoedige, melancholieke en fantasierijke film. Schitterend, weelderig vormgegeven. Soort Amelie met een duister, wat afstandelijker en minder toegankelijk tintje. Heb er enorm van genoten.

Wat de vertoning waar ik was helemaal bijzonder maakte, was dat de film deels is opgenomen in dit theater. Zonder dat vantevoren te weten, was dat het theater waar ik de film zag In aanwezigheid van cast en crew, die vooraf niks over de locatie zeiden. Heel bijzonder om je tijdens het kijken ineens te realiseren: verrek, da's hier!

Okay, ik begin met het goede nieuws; De sets in de film zijn absoluut Oscarwaardig. Oogstrelende mooie locaties waren het! Ook de cinematografie van Dan Laustsen is uitzonderlijk mooi. Visueel is het echt prachtig. Daarnaast leveren Sally Hawkins en Richard Jenkins prachtig acteerwerk.

Helaas is er ook slecht nieuws; De verhaallijn is te onsamenhangend. Er zijn domweg teveel zaken in de film die er totaal niet toe doen. De masturbeer-scene in bad van Elisa Esposito terwijl haar eitjes staan te koken.(een metafoor?) Richard Strickland die seks heeft met zijn vrouw of een nieuwe auto willen kopen, en dus een Cadillac koopt. Het gedoe met zijn vingers. De uit het niets komende in zwart-wit op Fred Astaire en Ginger Rogers gebaseerde dans en zang droom. Enfin, de lijst is te lang om hier allemaal op te gaan noemen.

Daarnaast zijn de meeste bijrollen onderontwikkeld of over de top en kwamen nogal cliché over. Ergste was Michael Shannon’s personage, er werd zowat constant op gehamerd dat hij de slechterik was. Door al die bijzaken raakt de “crux” van het verhaal (de liefde) nogal eens uit het zicht. Waarom ervoor gekozen is om het belangrijkste thema uit de film, de romantiek nu tweede viool te laten spelen is mij een raadsel?

De titel, een paradox om een vorm toe te schrijven aan iets vormeloos, om iets vast te houden wat niet kan worden vastgehouden, water, liefde, het was zeker geen verkeerde keuze! Ik hoopte dat Guillermo del Toro met deze film weer eens een echte topfilm afleverde en niet bleef hangen in het is wel aardig. Het bleef helaas bij een te vaak afdwalende vertelling met zeer mooie Eye-Candy. Kwaliteit en Passie voor film, heeft de man zeker maar het strandt teveel in goede bedoelingen.

Hier kan ik dus niet veel mee. Een stomme schoonmaakster die verliefd wordt op een visachtig creatuur. Tja, van dit soort fantasieën daar moet je van houden. Ik heb me in het eerste 1½ uur daarom ook behoorlijk zitten vervelen. Het spannende laatste half uur maakte enigszins nog veel goed.

Op visueel vlak oogde deze film soms best mooi hoewel dat vismonster er gewoon niet uitzag. Tsjonge, wat een gedrocht. De jaren vijftig/zestig muziek vond ik daarentegen best wel genietbaar.

Waardering: nog net een 3.0*

Gisteren de film gezien, en ik weet niet goed hoe hem te beoordelen omdat het naar mijn mening goede acteurs zijn, erg mooie en zeer gedetailleerde scenes, maar het verhaal is wel erg in Disney stijl wat ik persoonlijk erg jammer vind. De goede en de slechten, de goede winnen plot. Het is absoluut niet zo dat ik de film wil afkraken daar is hij simpelweg te goed voor gemaakt.

Duister sprookje dat inderdaad wel wat wegheeft van het betere werk van Jean-Pierre Jeunet. Mooie ode aan de liefde in al zijn variaties. Al is het daardoor wel wat voorspelbaar.

Del Toro moet 1 van de meest overschatte regisseurs van zijn generatie zijn.

In 'the Shape of water' ziet alles er weliswaar prachtig uit en het acteerwerk is goed, maar daar is alles mee gezegd. Een flinterdun verhaal wat nergens echt weet te boeien of ontroeren.

Deze film wat geen plagiaat is maar toevallig als twee druppels water op een short lijkt die eerder uitkwam is visueel mooi maar leeg, een tikkeltje saai op den duur, en is opgevuld met clichés. Dit verhaal van Del Toro is een sprookje omdat de voiceover ons aan het begin vertelt dat het een sprookje is, zelf waren we er vrees ik niet op gekomen (in tegenstelling tot Pan's Labyrinth, waar elke scene het sprookjesachtige ademt). En het is romantisch omdat het als genre staat, dus is het zo. Uit medelijden naar de ander handelen en het te eten geven (en ermee naar bed gaan) is nu eenmaal de essentie van elke romantische relatie, nietwaar?

Het tweederde deel wat uit de Nederlandse film The Space Between Us (2015) - IMDb geplagieerd lijkt (ongeveer 8 van de 12 minuten, oftewel alles behalve intro en einde) is heel geslaagd. De scenes lijken door Del Toro mooi en chronologisch over te zijn genomen en voorzien van betere cinematografie (lees: meer budget). Het complex ziet er daardoor mooier uit en ook de belichting is veel beter, uiteraard zijn costuums en CGI ook beter. De schoonmaakster, de lift, het schoonmaakkarretje, het visbeest, de bewakers, de vistank, de bewakingsmonitoren, de boze wetenschapper, de brandcard, hoe ze de vloeren dweilt en hoe ze het bloed opruimt, alles ziet er mooier uit in deze film die puur toevallig op die andere lijkt die een paar jaar eerder uitkwam.

In tegenstelling tot de short kiest Del Toro hier wel voor om de film in het verleden te laten afspelen i.p.v. in de toekomst. Een relevant verschil, want het doel van de boze wetenschapper heeft namelijk een nut in de toekomst, maar gaat in dit scenario wat verloren, het doel wat hier gegeven wordt (aan het ontleden van het beest) is daarmee nogal vergezocht. Die 8 minuten lijken door Del Toro wel heel fraai te zijn gerekt waarbij helaas niet de volle lengte van een film lijkt te zijn gehaald. Daarom lijkt Del Toro het verhaal aan te vullen met zaken die als onsamenhangend in het oog springen en joolstein al aanhaalde. En het zijn net die onsamenhangend lijkende elementen die dus niet in de short zitten. Toevallig.

Dat de naam Jeunet hier al is gevallen is uiteraard ook pure toeval. Want nadat de regisseur van The Space Between Us (2015) de trailer zag en contact opnam met Del Toro bleken alle gelijkenissen te komen door... jawel... toeval. Dat het verhaal, de scenes, de volgorde van de scenes, de gebeurtenissen, de locaties, de personages en hun persoonlijkheid overeen komen berust dus op louter toeval. Een verontrustende boodchap want het kan je dus gewoon overkomen: geraakt worden door de bliksem terwijl je uit een vliegtuig valt die door een meteoriet is geraakt op het moment dat je de loterij wint.

Los van de vraag of het plagiaat of toeval is (oordeel zelf, de short is op YouTube te zien, maar het is dus een spoiler voor wie deze film niet heeft gezien) moet ik bekennen dat ik niet warm werd van de film. Waar de short wel coherent is mis ik dat in deze puur toevallige zeer gelijkende versie van Del Toro. Best grappig en toevallig dat wat in de short niet wordt uitgediept (uit tijdgebrek) ook in de lange versie niet wordt uitgediept (uit creativiteitsgebrek?).

Visueel een mooie film hoor, maar ik vrees dat Del Toro niet langer in mijn top 10 regisseurs kan blijven, al blijft El Laberinto del Fauno (2006) met kop en schouders uit boven alle andere films uit steken. Maar alles wat die film wel heeft, heeft deze film niet.

'The Creature From The Black Lagoon' komt terecht in een laboratorium, waar de sinistere FBI-agent Richard Strickland het wezen om onduidelijke redenen martelt. Maar wanneer schoonmaakster Elisa [Sally Hawkins] het wezen ziet ontstaat er een band tussen de twee die haar doet besluiten het wezen te bevrijden, tijdelijk onderdak te geven en uiteindelijk via de kanalen te laten terugkeren naar zijn plaats van herkomst.

Guillermo Del Toro levert opnieuw een technische fenomenale film af, met fraaie make-up, prachtige sets en een sfeervolle muzikale score. Sally Hawkins is prima in de hoofdrol en Michael Shannon zet weer een memorabele schurk neer, maar de sterkste momenten zijn voor Octavia Spencer - als Elisa's spraakzame collega - en Richard Jenkins als Giles, Elisa's eenzame, beste vriend. Maar de film slingert ongemakkelijk tussen sentimentele romantiek en thriller met horror-elementen waardoor het laatste half uur behoorlijk tegenvalt. De keuze om de soundtrack te vullen met een overdaad aan sentimentele luisterliedjes helpt ook niet.

Wil je mosterd bij je rottende vinger?

Een donker doch romantisch fantasy sprookje.

De outcasts vinden elkaar. Natuurlijk is het concept van de film ronduit belachelijk maar ik werd toch wel meegevoerd in het verhaal.

De sfeervolle cinematografie, de letterlijke non-verbale communicatie tussen de stomme Eliza en het zeewezen ondersteunt door een lieflijke soundtrack, was allemaal perfect op elkaar afgestemd. Ik werd helemaal in het verhaal meegezogen.

Michael Shannon is toch wel mijn favoriete badguy. Maar goed, hij heeft zijn gezicht dan ook mee. Of tegen.

Het wezen, zolang het in het water lag, zag er prachtig uit met die bewegende amfibie ogen, maar zodra hij uit het water kwam leek het net een man in een morf-pak op weg naar carnaval. Maar dat is dan ook het enige minpunt van de film.

Ik zou zeggen, gewoon verstand op nul en laat je onderdompelen in het warme bad van dit verhaal en geniet.

Eerder zagen we 'The Beauty and the Beast' en 'The Bride of Frankenstein' en "...". Mogelijk dat de film een ode is aan deze klassiekers, maar het zou ook een parodie kunnen zijn.

Visueel aantrekkelijk. Inhoudelijk leeg en voorspelbaar en zwart/wit en saai en afstandelijk en cliché en ... Aan de Oscar-nominaties hoeven we ons wederom niets gelegen te laten liggen.

Heel mooi. Ja, je moet dan wel van t genre houden. Romantisch, fantasy, feelgood, maar toch niet voor de tere zieltjes. Er zitten ook heftige scènes in.

Die 2 dames zijn zo leuk om naar te kijken. En de slechterik is een echte rotzak. Maar gelukkig komt alles goed. Even in een andere wereld zijn. Ik hou er van:)

Inderdaad mooi gemaakt, maar toch lagen de verwachtingen gezien zoveel lof duidelijk hoger. Prima acteerwerk, mooie sfeerschepping en locaties. Maar het verhaal biedt eigenlijk niet zoveel en dat is wat jammer. Het wezen is ook niet altijd even goed geslaagd. In het water komt het beter tot zijn recht. Beste film van het jaar lijkt mij erg overdreven. Voor mij meer dan gemiddeld. 7/10

Een modern sprookje in een (contra)spionage omgeving. Het verhaal voelt een beetje belegen aan en dat maakt het voor mij zeker zo leuk. Ik hou wel van die ouderwetse spionageverhalen uit de tijd van de Koude Oorlog.

De vormgeving en de cinematografie zijn eerste klas, evenals het acteerwerk van de hele cast. Zonder meer een erg vermakelijke film.

Van de negen films, die genomineerd zijn voor de Oscar, heb ik er nu zes gezien. Mijn inschatting is dat deze film een dikke kans maakt met het beeldje aan de haal te gaan. Dat geldt sowieso voor Sally Hawkins, die een topprestatie aflevert (niet voor de eerste keer trouwens) en in iets mindere mate voor Richard Jenkins (degelijk als altijd).

Sterke film. Het verhaal is een mooi stukje fantasy en zit goed in elkaar. Del Toro werkt het ook goed uit en weet het bijna realistisch over te brengen. Hèt verhaal wordt goed opgebouwd met veel romantiek, maar ook voldoende spanning, een waar sprookje. Het acteerwerk is eveneens erg sterk. Hawkins is ijzersterk, maar ook Shannon zet een prima rol neer. Visueel ziet de film er erg goed uit. De fraaie aankleding en passende soundtrack maken het geheel af. Topper. 4.0

Een matige film. Mooi geschoten wel, maar verhaallijn is soms wat vreemd. Het 'monster' ziet er nep uit en kon echt wel realistischer gemaakt worden.

Maar toch op een of andere manier wil je wel tot het einde kijken van hoe en wat.

Magere twee sterren.

Mooie titel, mooi gemaakt en Sally Hawkins vind ik een fijne actrice, maar deze film is niet helemaal mijn ding. Het verhaaltje omtrent de liefde tussen Elisa en het wezen vind ik wel leuk, ik houd van buitenbeentjes en bijzondere vriendschappen/liefdesrelaties in films, maar de rest boeide mij nauwelijks. Ook is de humor over het algemeen niet mijn ding. Ik vind het nogal flauw. De special effects vind ik knap gedaan, al ben ik meestal geen fan van films met zoveel special effects, en het acteerwerk vind ik goed. Het is geen film die mij heeft geraakt, ik kwam er niet echt in en ik had de sfeer een stuk dromeriger, sprookjesachtiger en fantasieachtiger verwacht. De speelduur had korter gemogen, wat mij betreft. Een tegenvaller, helaas... 2,5*

Guillermo del Toro is terug met zijn meest intieme film sinds het prachtige Pan’s Labyrinth (2006): een visueel betoverend fantasysprookje over de ongrijpbaarheid van liefde. De Koude Oorlog is anno 1962 op zijn hoogtepunt als een monddode schoonmaakster (Sally Hawkins) zich in de kille vertrekken van een Amerikaanse legerfaciliteit over een mysterieus waterwezen ontfermt.

Denken we de sfeer en de vormgeving weg, dan valt wel op dat de film meer plotgedreven is dan je op basis van de premisse misschien zou verwachten. De scènes tussen Hawkins en het wezen werken omdat ze heel intuïtief geregisseerd zijn, en inspelen op gevoelens die zich onmogelijk naar een geschreven script laten vertalen. Op deze momenten is het woord aan de beelden en de muziek – gesproken wordt er niet. Het zijn klein gebrachte hoogtepunten, die in een wat schril contrast staan met een aantal strak uitgelijnde plotontwikkelingen. De noodzakelijke ontsnapping uit de faciliteit waar het wezen verblijft krijgt veel ruimte in het scenario, met name ook omdat de rol van het kwaad zelf (een verder degelijke Shannon) onnodig groot is. Zo kan het gebeuren dat het middenstuk soms zelfs wat gaat slepen, en de film een impuls nodig heeft om aan het einde weer volledig boven te komen drijven.

volledig

Okee, ik ben de eerste om toe te geven dat het plot van deze film verre van briljant is. Het verhaal valt in grote lijnen te voorspellen en dat de antagonist zo ongenuanceerd slecht is dat het grappig wordt, helpt natuurlijk ook niet voor de diepgang. En toch heb ik dit echt als een prachtige film ervaren.

Dit komt omdat film zoveel meer dan plot kan zijn, en dat geldt met name voor deze film, met een ijzersterke atmosfeer, die vanaf het begin een beetje Jeunet ademt. Maar vooral overheerst het gevoel dat alles stroomt in deze film. Niet alleen water, maar ook in bijvoorbeeld de montage waarin sommige scènes soepel overlopen in elkaar. Zoals een close-up van eieren in kokend water dat overgaat in beelden van een bad.

Ook audiovisueel is dit een prachtige film. De film speelt in de jaren 60 en alles straalt die periode uit. Niet mijn favoriete periode wat muziek betreft, maar de nummers zijn stuk voor stuk sterk, geven een dromerig gevoel en passen zo ontzettend goed bij de sfeer. Visueel prachtig vormgegeven (inclusief het wezen), fraaie kleuren, en een camera die met elegante bewegingen alles registreert.

Ondanks dat het plot niet denderend is, is het verder wel een lieve film, waarbij het hoofdpersonage erg sympathiek overkomt. Wat dat betreft leuk om deze film met Valentijnsdag in de bioscoop gekeken te hebben. Een sterke aanrader voor mensen die wat minder om plot geven en meer om sfeer. 4,5*.

Indrukwekkende film. Mooi verhaal, visueel spectaculair en geweldige sfeer. Heel veel complimenten voor de art department. Het zag er allemaal heel mooi uit. De cast is ook briljant. Sally Hawkins speelt zeer overtuigend, maar ik moet zeggen dat het toch Michael Shannon is die voor mij het meest bij bleef. Ookal speelt hij een rol, die hij vaker speelt. Wat kan die gast toch lekker boos worden. Muziek ook top.

4*

Hoewel ik tijdens het zien van deze film een wat vervelende bioscoopervaring had (die hier te lezen is), heb ik erg genoten van de nieuwe Guillermo del Toro.

Het plot is niet het sterkste deel van de film, maar dat is eigenlijk het enige zwakke van de film. Doordat de film aanvoelt als een sprookje neem je dat ook wel voor lief. Inclusief de wat karakteristieke bad-guy. Daarnaast wordt er geweldig geacteerd en zien de sets er geweldig uit. Je bent echt even in een andere wereld. Het is ook echt met veel oog voor detail gedaan. Puik werk, een goede film.

Mooie film wel, het heeft ook wel iets weg van Jeunet zoals sommigen ook al aangeven, maar echt sprankelen doet de film nergens. Dit is een sprookje ja, en dat mag best simpel blijven dus ik klaag niet over eendimensionale boeven. Maar des te gekker is dat er zoveel bij wordt gehaald en er scènes in zitten die qua toon helemaal niet passen. Ik denk een kortere film van 90 minuten die strakker was een betere prent had opgeleverd.
Verder ziet het er allemaal mooi uit en vooral het wat zweverige camerawerk en die heerlijke natuurlijke aanvoelende editing zijn echt geweldig. Jenkins vind ik het hart van de film want hij legt het meeste gevoel in de film en de pijn van zijn plaats buiten de maatschappij als homo is zeer invoelbaar. Hawkins is iets minder indrukwekkend maar mag niet praten, dus allicht is haar prestatie nog wel knapper dat ze zoveel weet over te brengen. Shannon is matig schurk van dienst en blijft wat hangen in clichés. Spencer is het typische nevenpersonage, dat doet ze niet slecht maar dat dit Oscar-waardig is? 3,5*.

Weinig mis mee.

Del Toro begeeft zich weer op bekend terrein. Kennelijk na Arno zijn stukje te lezen lijkt het veel op een korte film. Even bekeken zeker veel gelijkenissen en meteen ook iets Nederlandse wat je zelden ziet. Beide makers hebben het kennelijk goed besproken en toeval was het, dus daar ga ik weinig woorden aan vuil maken.

Maar het blijft bekend terrein, het monster heeft veel weg van dat creature uit Hell Boy. Fantasy is altijd iets waar Del Toro dol op is. Hij spreekt hier de academy aan door ook nog wat lichte musical/oude films odes erin te doen. Dus de prijzen verbazen nergens.

Hij blijft visueel ook wel een goede filmmaker. Begin veel kleur, art direction is lief en inderdaad nergens ver weg van Jean Pierre Jeunet. Gezien JP niet heel veel meer doet, allang blij dat iemand dat gat vult. Ook acteerwerk is prima. Het is wat karikaturaal met uitzondering van Jenkins die toch meer met zijn rol weet te doen. Goede acteur is dat. Rest is prima, Hawkins doet was ze kan. Wel dikke billen voor zo een tenger vrouwtje. Shannon is iets te Shannon. Niet echt zijn schuld maar wellicht had een wat frisser gezicht geen kwaad gekund.

Uiteindelijk is het allemaal iets te bekend om heel crazy over te geraken. Daarvoor raakte het verhaal mij ook te weinig. Maar verder weinig te klagen.

3.5 sterren.

Een mooi gemaakt sprookje, met flink wat kritiek op het Amerika van de jaren ‘60.

Hoewel het verhaal niet heel veel om het lijf heeft, zijn het voor mij de subtiele ondertonen die deze film naar een hoger plan tillen. De duidelijke link tussen de afkeer van het monster en de haat tegen homoseksuelen en donkere mensen is constant aanwezig.

Ook het naïeve beeld van het perfecte (blanke) Amerikaanse gezin als hoeksteen van de samenleving blijkt aan verandering onderhevig (het keer op keer afgekeurde reclamebord) en dit verouderde beeld moet plaats maken voor iets nieuws/moderns (fotografie). Ook de onderdrukte rol van vrouwen wordt zijlings nog aangestipt. Het is behoorlijk veel wat je hier voor geschoteld krijgt, maar nergens had ik het idee dat het teveel werd, omdat al deze zijdelinge verwijzingen het hogere doel dienden.
In zijn algemeenheid voelde ik de boodschap van het arrogante Westen (Amerika), en dat met name het blanke mannelijke deel dat zich verheven voelt boven andere culturen en daarmee boven de wereld, en zodoende speelt voor God. De Bijbelse verwijzingen zijn dan ook meerdere keren aanwezig, waarbij de bad guy zichzelf ziet als Samson, hoewel die martelaarsrol meer weggelegd is voor het monster in deze film.

Mooi detail: iedereen die meerdere talen beheerst (sprekend of gebarend) heeft een verzoenende rol in deze film, terwijl de mensen die slechts één taal spreken uit zijn op macht, geweld en onderdrukking.

Prachtige shots, een meeslepend verhaal, een scheut maatschappijkritiek en betoverde muziek (ietwat Amelie- achting weliswaar, met name in het begin). Tot nu toe de beste film die ik dit jaar in de bioscoop zag.

Op het eerste gezicht deed deze film mij erg denken aan Creature from the Black Lagoon, de film heeft hier wel degelijk raakvlakken mee maar zijn tegelijkertijd niet met elkaar te vergelijken, op emotioneel vlak heeft de film ook wel raakvlakken met The Elephant Man.

The Shape of Water is namelijk zo veel meer dan alleen maar een fantasy filmpje, het monster is dan wel de rode draad in het verhaal maar het waren voor mij vooral de kleurrijke en menselijke personages die mijn aandacht het meeste trokken.
Personages die eigenlijk stuk voor stuk incompleet zijn en allemaal met hun eigen issues moeten dealen in de daarvoor verkeerde tijdsperiode, dit wordt soms nog eens extra benadrukt door kleine details in de film. Bijvoorbeeld: Mardi Gras waar nooit de 2de s achter komt te staan.
Ook visueel is het een lust voor het oog, tel hier de heerlijke jaren 60 sfeer en aangename jazz muziek bij op en je bent voor 2 uur in een andere wereld.

Het acteerniveau is sterk en iedereen lijkt goed gecast, maar positieve uitschieters waren voor mij toch wel Michael Shannon en Richard Jenkins, natuurlijk mag vanzelfsprekend ook Sally Hawkins niet vergeten worden. De film oogt prachtig en is super sfeervol, de scenes in de klassieke bioscoopzaal vond ik ook prachtig.
Je wordt als kijker helemaal meegenomen in deze tijd, de film had zo uit de jaren 60 kunnen komen.

The Shape of Water was voor mij in ieder geval een aangename verrassing, de speelduur vliegt voorbij en je bent door de sterke en ouderwetse sfeer binnen no time in het verhaal.
Toch maar eens meer gaan onderzoeken van deze regisseur, dit bevalt mij zeker.

4*

Het eerste uur vond ik maar vervelend – met het malle nepmonster en de verhaalclichés – en wat saai, ondanks de fraaie vormgeving, maar gaandeweg werd de film spannender vanwege de oplopende strijd tussen de good guys en de ultieme ‘bad guy’ Strickland (gespeeld door Shannon die er sowieso eng en gevaarlijk uit ziet en dus makkelijk de suspense kan leveren) en begon de film te ‘kloppen’: de film is een sprookje dat zich in de Koude Oorlog afspeelt en lijkt tegelijk een ode aan de films uit die tijd te zijn (welke oude films in de film aldoor op de achtergrond spelen en te horen zijn) waarbij opzettelijk de clichés, zoals die van de bad guy en het persoonlijke gevecht op het eind, uit die oude films worden herhaald. Wellicht is het niet kunnen spreken van de hoofdpersonage Elisa daarbij een ode aan de stomme film?

Het sprookje betreft dan de moraal van het verhaal: Strickland lijkt de ideologie c.q. de instrumentele rede (‘to deliver’ zoals Strickland zijn taak opvat) te belichamen die niets of niemand respecteert die anders is dan hij (zwarten, Russen, gehandicapten, mysterieuze vismensen zijn alle inferieure wezens in zijn ogen), die alles en iedereen alleen maar gebruikt/exploiteert en die als Samson alles vernietigt, zodat hij het echte monster is terwijl de monsterlijke visman een god blijkt te zijn (om welke reden de indianen hem aanbaden). De undateables Elisa en de visman blijken de mooiste mensen te zijn die in hun liefde voor elkaar eeuwig samen gelukkig leven (in zee c.q. in de fantasie).

Voor mij weet de film zo uiteindelijk op een geslaagde wijze de Koude Oorlog met zijn mensontkennende ideologieën (er speelt ook nog een subplot van Russische spionnen mee) te transformeren naar de huidige tijd waar mensen nog steeds op hun uiterlijk/afkomst of onvolmaaktheden worden beoordeeld alsmede de oude filmclichés opnieuw leven in te blazen en dat allemaal in de vorm van een fraai vormgegeven sprookje.

Ik was erg benieuwd naar deze The shape of water. Guillermo del Toro probeert zijn films steeds te kruiden met een vleugje magie in een duistere sprookjesachtige setting. Ik zag de recente Beauty and the beast nog niet met Emma Watson, maar ik betwijfel of Bill Condon betreft liefde en seksualiteit de grenzen heeft ver heeft opgezocht dan Guillermo del Toro. De gehele film door refereerde ik deze film naar de familieklassieker met Tom Hanks, Splash (1984) . Hoewel Splash wat luchtiger overkomt, komen vele gebeurtenissen terug in deze film: het wetenschappelijk onderzoek, de badkuipscènes, de liefde tussen mens en creatuur, de ontsnapping en last but not least de geweldige eindscène en vlucht in de zee.

Wat me van in het begin opviel was de ongelooflijke zorg en perfectie die Del Toro aan de dag probeerde te leggen door erg veel aandacht te besteden aan het decor en de setting. De jaren 60 werden erg knap weergegeven: een pittoresk bisocoopzaaltje, een hippe trendy tearoom, nostalgische sfeerrijke beelden van de televisie, de donkere krochten van de overheid en de troosteloze, maar tegelijk knusse gezellige thuis van Elisa. Je waant je als het ware letterlijk in de jaren 60.

De film bevat eveneens een aantal dubbele of onderhuidse boodschappen. De zestiger jaren mogen dan wel algemeen bekend zijn als de wereld van de babyboomers, seks en rock & roll, maar de vooringenomenheid, eenzaamheid en individualisering van de samenleving komt ook aan bod en kan tegelijk doorgetrokken worden naar de huidige samenleving. Del Toro vond deze boodschap erg belangrijk en verwijst hiermee bewust naar de 'Trump-periode' als stil protest van een hardwerkende Mexicaanse immigrant.

De casting werd met zorg uitgekozen en was perfect. Sally Hawkins kwijt zich uitstekend van haar rol. Haar blik was hierbij cruciaal en belangrijk, zeker wanneer je zelf niet kunt spreken. Er zat veel passie en energie in haar rol, emoties van hoop, liefde en hunkering naar erkenning. De zoektocht naar aanvaarding en te mogen zijn wie je bent zonder je te moeten verantwoorden. Haar gevoel van eenzaamheid dat ze tracht te doorbreken komt trouwens ook voor bij alle andere personages: Zelda zorgt alleen voor het gezinsbudget omdat haar passieve echtgenoot zich nestelt in zijn "handicap". Giles heeft nood aan affectie, maar wordt afgewezen door de barkeeper. De enige met wie hij kan praten is Elisa. En ook Strickland is door zijn blinde ambitie eenzaam en alleen. En tot slot wordt het creatuur misbegrepen en is hij een totale outsider, eentje die vernietigd moet worden of in het beste geval na vivisectie te ontleden in naam van de wetenschap.

Shannon was uiteraard weer geweldig als bad boy, beetje clichématig karakter. Autoritair en ambitieus, eveneens vermoedelijk de strenge (hardvochtige) vader en macho. Elisa is eveneens niet zomaar het seutige type wat je zou verwachten: achter het saaie kapsel dito diadeem schuilt een vrijgevochten geëmancipeerde vrouw die tussen het eieren koken door haar tijd verdrijft met masturberen.
Qua verhaal is The Shape of water wat minder en vrij eenvoudig. Dit romantisch modern sprookje moet het vooral hebben van de sfeersetting en mooie decors. Een aantal mooie scènes springen uit het oog zoals de filmposter als de waterscène in de badkamer. Maar eigenlijk zijn alle momenten tussen het creatuur en Elisa de moeite waard en dragen deze scènes in hun geheel bij tot wat de film is: ontroerend, nostalgisch en passioneel, kortom prachtig!

Wat een juweel van een film. Ik werd meegezogen in het verhaal. Mooi opgebouwd uitmondend in een te verwachten plot.

In de grimmige jaren 60 sfeer neergezet liefdesdrama. Aan de ene kant de koude oorlog, racisme en aan de andere kant het eenvoudige laag tempo leventje met mooi gefilmde en geacteerde band tussen de stomme Elisa en de vismens. Ook de nodige humor en behoorlijk gewelddadige scenes. Het blijft allemaal functioneel en doet de film goed.

Een zeer kundig gemaakte film. Del Toro is zo´n regisseur die nog echt vakmanschap levert en betoverende, meeslepende verhalen weet te bedenken. Een soort Walt Disney voor volwassenen. The Shape of Water is vooral een mooie film om naar te kijken. Van de decors, tot de kostuums tot de prachtige score van Alexandre Desplat. En wat dacht je van de meerman. Geweldig ontworpen en laat maar weer eens zien hoe veel geloofwaardiger een goed ontworpen kostuum is dan een CGI meerman.

Het acteerwerk is een tweede sterkhouder. Sadie Hawkins weet mijn hart te veroveren. Doet best wel denken aan Amelie op momenten. Het is zeker een risico geweest om haar als hoofdrol te casten, maar het werkt wonderwel heel goed. Jenkins en Shannon leveren geweldige bijrollen. En laten we Doug Jones als de meerman niet vergeten!

Toch gaat er ergens iets mis, waardoor mijn aandacht wat verslapt tegen het einde van de film. Mogelijk is dit te zoeken in het verhaal, dat behoorlijk clichématig is en daardoor zeer voorspelbaar. Dat hoeft de pret in dit geval zeker niet te drukken, want er is genoeg moois, maar toch. Ik heb niet het idee dat ik deze film nog eens zou willen herzien. Iets wat ik wel heb met bijvoorbeeld Pan´s Labyrinth. Een film die best wat overeenkomsten heeft, maar toch meeslepender is en minder voorspelbaar.

Desalniettemin is dit een film die de echte liefhebber zeker niet mag missen. Ieder shot is een plaatje om in te lijsten. Een stukje ambachtswerk.

“If I told you about her, what would I say? I wonder.”

Guillermo del Toro heeft met The Shape of Water weer een magische film afgeleverd. Een bijzonder liefdesverhaal, met ook aardig wat donkere thema’s erin verweven. Want The Shape of Water mag dan soms als een magisch sprookje aanvoelen, Del Toro deinst er niet voor terug om onderwerpen als racisme, vreemdelingenhaat, homohaat en de rol van de vrouw aan te kaarten. De film speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog, maar het voelt soms ook bijzonder actueel en relevant.

Maar The Shape of Water is toch vooral een liefdesverhaal tussen Elisa (de weergaloze Sally Hawkins) en een amfibie-achtig wezen (Doug Jones). Dat dit liefdesverhaal überhaupt werkt is een groot compliment aan Del Toro en de acteurs. De decors, de jaren 60 setting, de kostuums etc. Het oog voor detail is weer verbluffend, iets wat je wel aan Del Toro kan overlaten. Wat ik niet had verwacht is dat er ook veel humor in de film zit, en vooral Jenkins, Spencer en Hawkins hebben een aantal komische momenten samen. Shannon is natuurlijk perfect gecast als bad guy, en je hebt vanaf het begin gelijk een hekel aan hem. The Shape of Water is nu al één van mijn favoriete films van het jaar, en het is een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Dit soort kleurrijke en creatieve films zijn zeldzaam.

Traditioneel filmpje in de trant van Belle en het Beest. Hou ik wel van, dus daarom deze film gekeken. En vooral omdat het een 16 jaar en ouder film is. Maar dat viel tegen. Ja, er zit bloed in de film, tieten, een vagina en een masturbatie scène van 1,5 sec. Verder bewandeld de film de paden zoals we ze al kennen. De film heeft mij dus niet echt verrast. Visueel ziet het er strak uit, goede cast, magisch sfeertje en geloofwaardig. Maar toch miste ik iets en ik weet niet zo goed wat. Iets meer lef/risico?

Overigens vrij dom dat Elisa het wezen totaal niet voorzichtig benaderd. Ze weet helemaal niets van het wezen, maar ze zag wel dat het zich vrij agressief gedroeg. En toch gaat ze meteen aan de rand van het bad zitten met een gekookt ei'tje.

Een 6,5 voor The Shape of Water.

p.s. Heeft Guillermo del Toro een voorliefde voor vismensen? In Hellboy zit Abe Sapien en nu deze.