The Shape of Water (2017)

Beetje tegenvaller. Het is een eenvoudig verhaaltje, een soort moderne uitvoering van de jaren 80 komedie Splash, maar dan nu met een vrouw als protagoniste en een man als hulpbehoevend vis-wezen. Het ziet er wel gelikt uit, soms tegen het cartooneske aan, en acteerwerk is goed van met name Hawkins. Shannon haalt zijn Nelson van Alden-typetje maar weer eens uit de kast (inclusief masochistische neigingen), heeft daarvoor ook gewoon een goeie kop.

Waarom deze film gezien wordt als gedoodverfde Oscar-winnaar is me verder onduidelijk, want waar Del Toro met Pans Labyrinth redelijk vernieuwend bezig was, is Shape of Water toch eerder een niemendalletje. Het keek verder wel lekker weg, maar vind hem nogal overgewaardeerd.

Fijn donker maar tegelijkertijd romantisch sprookje van regisseur Del Toro, die na het wat mindere Crimson Peak hier opereert op de top van zijn kunnen. Alles klopt ditmaal en visueel is de film om je vingers bij af te likken. Wat een mooie vormgeving. De plot is simpel maar doeltreffend en de slim uitgewerkte personages brengen het allemaal fraai tot leven. Knap ook hoe Michael Shannon iets moois weet te maken van zijn ogenschijnlijk nogal standaard schurkenrol. Uiteindelijk heeft de film net iets te weinig inhoud om echt tot het beste werk van Del Toro gerekend te kunnen worden, maar er valt veel te genieten. Vormt daarnaast een leuke double bill met Creature From The Black Lagoon, die duidelijk ter inspiratie diende.

Prachtige film. Ik heb niet alle films van Del Toro gezien maar ik vind hem tot nu toe de beste. Ja, beter dan Pan's Labyrinth inderdaad. Het verhaal is eenvoudig maar het maximale wordt overal uitgehaald. Het verhaal doet wat denken aan Belle en het Beest maar de Disney sfeer is er helemaal niet. Er heest een veel killere jaren '60 Koude Oorlog sfeer die gedurende de ganse film begeleid wordt door een zeer geschikte soundtrack. Er is veel oog voor detail in deze film. De decors en kledij ademen ook deze sfeer uit.

Sally Hawkins is briljant en haar rol is erg veelzijdig. Van dansen tot poetsen tot gebarentaal tot masturberen in bad. Het zou me dus in geen geval verbazen moest zij een Oscar hiervoor krijgen. Ook de cinematografie en het camerawerk is fantastisch. Del Toro krijgt hiervoor, no doubt, Oscar voor beste regie. Michael Shannon doet het ook erg sterk in zijn vrij eendimensionale rol. Het zijplotje met zijn familie is dan weer een beetje overbodig naar mijn gevoel, maar kwaad kan het niet. De Russische infiltratie in een Amerikaanse faciliteit of omgekeerd is wel vaker uitgevoerd zodat het uiteindelijk nog vrij voorspelbaar uitdraait allemaal.

Schitterend! Moderne mythologie van De Toro.. laat dit soort films maar aan hem over. Belle en het Beest? Splash? Ja, daar zit wat van in. Het oeroude thema van de eeuwige liefde wordt sprookjesachtig uitgewerkt. Voeg daar nog wat Koude Oorlog elementen en seksuele symboliek aan toe en je hebt een compleet succes.

De duistere elementen blijven er ook wel in: soms bloederig en met een personage als Strickland die een ziel zo zwart heeft als zijn rottende vingers . Hawkins uitmuntend en Shannon vind ik altijd schitteren op het scherm. Helaas is hij het niet, maar Jenkins, die genomineerd is voor een oscar. Beeldmooie scènes ook die om in te lijsten zijn; het schepsel is mooi vormgegeven. De Toro verdient het om naar huis te gaan met een beeldje; hij weet acteurs, beelden en muziek geslaagd samen te brengen. Dit is mijn persoonlijke favoriet voor de uitreiking.

Met de stroom mee

Jammer om te zien dat Guillermo del Toro steeds meer naar de pijpen van Hollywood begint te dansen. Zo zijn al zijn films alleen nog maar in het Engels en is het stomme personage van Sally Hawkins overduidelijk het enige element wat The shape of Water Oscar waardig maakt. Sally Hawkins zet haar rol namelijk fenomenaal neer, maar de meeste andere personages om haar heen -vooral veel professoren in te grote lab jassen-, vond ik niet bijzonder. Om nog maar te zwijgen over het niet bepaald originele verhaal wat slechts als kapstok dient om Hawkins te laten schitteren. Als je namelijk probeert te kijken wat naast haar personage deze film nog Oscar waardig maakt, blijft er naast de aankleding weinig meer over.

Strip je het hoofdpersonage dan is The Shape of Water qua niveau redelijk gelijk aan Crimson Peak. Een film die ook prachtige decors had maar qua verhaal ook weinig origineel en verheffend was. Crimson Peak werd destijds ook niet genomineerd, en het is eigenlijk te bizar voor woorden dat The Shape of Water nu wel 13 nominaties meepakt.

Hoewel ik de film overgewaardeerd vind klink ik nu wel heel negatief, maar dat ben ik zeker niet. The Shape of Water is nog steeds een solide en leuke film die je een prachtige wereld laat zien waar je als kijker helemaal in op kunt gaan. De dynamiek tussen Hawkins en het zeewezen is echt het hart van de film en je gelooft hun romance dan ook direct. Verwacht alleen geen origineel script om deze liefde heen, want hoewel het verhaal wel goed in dienst staat van de liefde vond ik deze wel echt te veel op de automatische piloot geschreven. The Shape of Water is een film die je met een gerust hart op kunt zetten, maar alle lof binnen het licht van de Oscar nominaties vind ik veel te overdreven..

3,5*

Guillermo del Torro produceert films voor een bepaald publiek.

De film is visueel mooi, maar het verhaal is niet mijn ding, te veel fictie op zijn Amerikaans.

Visueel mooi.

Overdadig veel orange and teal, dat dan wel, en wellicht ook wat weinig dapper in de vormgeving. Maar toch is het echt wel mooi. Veel van de locaties deden me qua stijl ietwat denken aan de diorama's in het Musée Cinéma & Miniature in Lyon - en ook qua kleurzetting, het ietwat waterachtige blauwgroene teal doet daar waarschijnlijk een hoop aan.

Sally Field speelt leuk, en ook leuk dat ze daar zoveel erkenning voor krijgt. Toch een hele afstand met de no-budgetproductie Happy-Go-Lucky (2008) waar ik haar nog van ken. Maar of wat zij laat zien zover uitsteekt boven de rest van de crew, mwah - ik vind de rest het ook behoorlijk goed doen eigenlijk. En sowieso altijd leuk om de Russen ook Russisch te horen spreken.

Goed dat Del Toro zich wat heeft herpakt na het toch best tegenvallende Crimson Peak.

Een zesje voor deze film. Mooie rol van Sally Hawkins en ook Jenskins en Shannon voldeden. Het verhaal en de tijdsbeeld kwamen ook fijn uit de verf. Alleen dat “pak” waar dat wezen in liep was imo een schande. Het leek wel of ik naar de winnende creatie van de winnaar van het zesde seizoen van Face-Off zat te kijken!!

Erg fijn.

Er zijn er niet zoveel, maar del Toro is één van die genreregisseurs die ook in Hollywood nog wel z'n plan weet te trekken. Z'n kleinere films blijven duidelijk beter, maar ook z'n grote blockbusters zijn doorgaans stukken beter dan het gemiddelde.

Gelukkig is The Shape of Water wel weer een wat kleinere film, al zie je het er amper aan af. Alles is piekfijn verzorgd, tot in de kleinste details. Visueel is het schitterend, soundtrack is goed en ook het acteerwerk mag er best zijn. Hawkins doet het perfect, maar het is allicht Shannon die het best uit de hoek komt, vooral omdat hij van z'n typecast nog wat extras weet te maken.

Verhaaltje is redelijk simpel, maar daar draait het dan ook niet echt om. Een goeie genrefilm bewijst zichzelf op uitvoering en sfeer en daarvan is er hier meer dan genoeg. Sterke film weer van del Toro, hij blijft zich bewijzen.

4.0* en een uitgebreide review

Visueel een mooie film, maar het raakte me niet. Wel mooie scenes, maar vond het nogal eentonig, en niet boeiend genoeg.

"If I told you about her, what would I say? That they lived happily ever after?"

Op voorhand vroeg ik me af of Guillermo del Toro 'El Laberinto del Fauno' kon overtreffen. Ondanks dat hij daar niet in slaagt, levert hij wederom degelijk werk af.

Met 'The Shape of Water' presenteert hij namelijk een kundig gemaakt sprookje waarin een bijzondere band ontstaat tussen een schoonmaakster die niet kan praten en een gevangen zeemonster. Gezien het opmerkelijke uitgangspunt had ik verwacht dat men buiten de gebaande paden zou treden, maar er wordt stevig vastgehouden aan de traditionele conventies; alles ligt er zo dik bovenop.

Het tijdsbeeld van de jaren '60 wordt prima gevangen, middels de aankleding en muziek. Op momenten wordt de film zelfs een hommage aan het oude Hollywood. Maar het is blijkbaar niet genoeg, want er moeten ook nog wat maatschappelijke thema's in verwerkt worden, zoals racisme en homofobie. Jammer genoeg leidt het niet af van het karig verhaaltje.

Gelukkig blijft Del Toro een echte vakman. In het geheel ziet de film er uitermate verzorgd uit, met name de belichting staat als een paal boven water. Het lijkt net alsof je zelf onder water bent, wat een mooie ervaring kan vormen. Daarbij speelt de cast - en dan in het bijzonder Sally Hawkins - goed, echter word ik nergens gegrepen. Net zoals het narratief dwaal ik als kijker af.

Al met al een aardige fantasy, maar wat mij betreft te traditioneel.

Kleine 3,0 sterren.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik denk dat deze Shape, zoveel nominaties heeft gepakt omdat het filmjaar 2017 toch niet al té groots was. Hoe kan deze 13(!) nominaties hebben is de vraag.

Shape is een best mooie film met een paar uitschieters. De grootste is Michael Shannon, die ik na Nocturnal Animals ben gaan waarderen. Deze man heeft het in zich personages neer te zetten, zoals non stop rokende sheriff in Animals, of nu als bad guy.

Naast Shannon heeft de film mooie plaatjes, goede effects en weet de film tegen het eind eindelijk een beetje vaart in te winnen. Aan mij was het gedeelte met de liefde tussen mens en monster namelijk niet besteed.

Tikkie voorspeelbaar en niet helemaal mijn ding. We gaan erachter komen of Three billboards de Oscar voor beste film had moeten krijgen. Ben benieuwd wat we in de bios gaan aantreffen.

Mooi, sfeervol sprookje, toch weer een goede film, ondanks dat Del Toro zich niet wezenlijk vernieuwd. Verrassend wel toch dat deze zoveel Oscarnominaties heeft binnengehaald want uiteindelijk zeker niet beter dan zijn eerdere meesterwerkjes Pan's labyrinth, Crimson Peak of Hellboy die echter niet zoveel prijzen lof kregen toebedeeld. In 2017 zijn er overigens ook wel betere films gemaakt(Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)dus de oscar voor beste film vind ik wat overdreven . Ach, zal als oeuvreprijs bedoeld zijn zullen we maar zeggen, want de man heeft een vrij unieke stijl en ons als regisseur in betrekkelijk korte tijd al veel gegeven. The Shape of Water is als vertelling fraai maar ook te traditioneel verteld, miste toch wat betoverende magie, niet veel verassingen. Pas tegen het einde, als de stomme Elisa plotseling in zingen uitbarst, en natuurlijk tijdens de gewelddadige finale wist de film me pas echt te raken. Van te voren kijk je met gepaste maar afstandelijke bewondering naar wat zich hier afspeelt. Film heeft verder veel baat bij de sterke rolbezetting. Hawkins is altijd goed, zo ook hier. Sthulbarg toont weer zijn veelzijdigheid, Jenkins en Spencer zijn bijna onopvallend sterk in de bijrollen. Enkel Shannon heeft de pech dat zijn rol van slechterik wel erg eendimensionaal is geschreven, iets wat Del Toro(zie Pan's labyrinth) wel vaker laat gebeuren. Shannon's Strickland is slecht, slecht en nog eens slecht en dat zullen we twee uur lang met zijn allen weten. Al met al zeker een must see, al mag Del Toro wat mij betreft de volgende keer best meer van zijn eigen gebaande paden afwijken.

Dit echt een hele rare film, uitschieters omhoog en omlaag.

Maar die dans-scene was echt ver-schrik-ke-lijk.

Best wel onzin dit, niet leuk.

Ga je mee Martine? Ik wil weg. Maar ach zij vond het wel romantisch.

Heerlijk filmpje.

Visueel een plaatje en de sfeer is heerlijk.

Bekijk deze film zoals je een sprookje bekijkt en het is een bijzondere kijkervaring.

Mooi acteerwerk van vooral Shannon maar ook zeker van de andere spelers(sters)

De grote winnaar van de Oscars 2018 en dan heb ik er wel interesse in, ook al zijn de Oscars al jaren een politiek spelletje en nogal overschat qua winnaars, maar dat terzijde. The Shape of Water is ook een Del Toro film en dan heb je sowieso mijn interesse al, want die man kan verhalen vertellen en je volledig onderdompelen in een andere wereld. Iets wat hem met deze film ook absoluut lukt, vooral op gebied van sfeer. Zoveel prachtige shots, intense scènes en prachtige aankleding. Jammer dat het verhaal inhoudelijk niet zo bijzonder is, zelfs een beetje simpel. Als love story vond ik het niet enorm pakkend. Maar het hoeft ook niet perse origineel te zijn om indruk te maken. Michael Shannon en vooral Sally Hawkins vond ik erg goed in hun rol. Knap hoe die laatste zo overtuigend haar rol speelt, toch niet gemakkelijk. Na het zien van de film vind ik de Oscar voor beste film overdreven, maar niettemin een film die me heeft overtuigd.

3,5*

Tsja.

The Shape of Water was wel een filmpje waarnaar ik uitkeek. Maar mijn verwachtingen zijn toch niet helemaal door deze oscarwinnende film volbracht. Three Billboards had de oscar van mij wel gemogen om heel eerlijk te zijn.

Het is net als Pan's Labyrinth een sprookje voor volwassenen. Constant had ik ook het gevoel alsof ik onder water zat, visueel is het erg mooi en Shannon snapt zijn rol zeker wel. Alles is natuurlijk helemaal verzorgd. Maar het is toch het verhaal dat me niet pakte.

Emotioneel greep hij me niet, ik voelde niks en op een gegeven moment begon ik me eigenlijk ook een beetje te vervelen. Del Toro is een goede regisseur, maar hier ben ik niet weg van

Owjee Sam gaat de Oscar favoriet kijken. Nou ga er maar voor zitten, want ik ga de film per Oscar ontleden (valt mee hoor)!

Beste film: Three Billboards staat nog steeds stijf bovenaan hey.

Beste regisseur: ik heb Phantom Thread en Lady Bird nog niet gezien, maar tot nu toe hardstikke terecht.

Beste muziek: niet echt opgevallen, had van mij zeker naar John Williams of Hans Zimmer gemogen.

Beste productie design: moet verdomme nog steeds Blade Runner 2049 zien, maar het ziet er geweldig uit dus tot nu toe terecht.

Wat andere categorieën waren nipt, maar toch terecht net verloren. En dan de rollen van Spencer en Jenkins: goede solide invulling van supporting acteurs, maar een nominatie is toch iets teveel eer. Had dan Michael Shannon genomineerd

Goeie film waarin een schoonmaakster werkt in een laboratorium van de overheid. Alhoewel het verhaal op zich niet bijster origineel is, is de mix van genres dat wel meer en dat pakt goed uit hier. Een fijne en mooie setting en visueel aantrekkelijk zoals alle films van Guillermo del Toro. Ook het acteerwerk is goed, maar de connectie tussen het hoofdpersonage en het amfibische wezen wist me niet te raken.

Sfeervolle film die anders is dan ik had gedacht, spannender vooral. De aankleding en muziek zetten een nostalgische sfeer neer. Er wordt ook fraai gebruik gemaakt van oude filmbeelden. Acteerwerk is ook goed te noemen met name de bijrol van Octavia Spencer is mij erg goed bevallen.

Euhm…Levinas, the movie?

Hoe gaan we om met Andersheid? Met de Ander? De zwarte, de homoseksueel, de stomme, de ideologische vijand, de poetsvrouw en – bij wijze van hyperbool – het creatuur? Slagen we er in om ons met het Andere te identificeren, bijvoorbeeld via een gedeeld gebrek? Of wijzen we wat van onszelf verschilt principieel af, omdat de weigering tot toenadering betekent dat er niet in eigen boezem hoeft gekeken te worden?

Gedeeld gebrek, zei ik? De sprakeloosheid en de onkenbare gevoelswereld die achter dit geluidsloze landschap van de existentie schuil gaat – zeer zeker. Maar ook: de eenzaamheid. Wie van de personages is immers niet alleen? Het creatuur, alleen in een wereld die de zijne niet lijkt. Elisa, alleen in haar stilte. Zelda, alleen in haar huwelijk. Giles, alleen in zijn geaardheid. Strickland, alleen in zijn modelgezin (nota bene: zelfs tijdens het vrijen weigert hij de nabijheid van zijn vrouw, want verdorie, zwijgen moet ze als hij haar neemt). Dr. Hoffstetler, alleen in zijn humanistisch-patriotistische overtuiging. Het tragische isolement waartoe het bestaan zelf ons veroordeelt, bindt ons. Nergens zijn we meer gelijk dan op het niveau van de pijn van het zijn. Laat ‘The shape of water’ dat niet prachtig zien?

Verder verwijst Guillermo del Toro voortdurend naar cinema als broedplaats voor verhalen, voor emotie, voor schoonheid, voor nieuws. Zo wordt de VS ten tijde van de Koude Oorlog niet alleen gesitueerd, ook wordt de toeschouwer herinnerd aan de filmfabriek zelf, als kunstvorm die de realiteit omvormt precies om inzicht te geven in hoe die realiteit in elkaar steekt. Tegelijk escapistisch en kritisch gebruikt de regisseur de gemeenplaatsen van het filmgenre (een spion op een afgelegen plek met een absurd paswoord, een figuur die de pure boosaardigheid belichaamt, een protagoniste die zich ondanks haar gebrek sterk toont, een kluns van een helper aan haar zijde, etcetera etcetera) om opnieuw een raamwerk te genereren waardoor het publiek naar vandaag kan kijken. Escapistisch-Hollywoodiaans maar ook actueel-vernietigend voor een land waarin ongelijkheid zich nog steeds op ettelijke fronten manifesteert.

Tot slot: een appel. “If we do nothing, neither are we.” Kunnen we nog verder met een president die de ongelijkheid belichaamt als notoir republikeins industrieel en zelfs verkondigt als pleitbezorger van een muur op de grens met Mexico? Dit moderne sprookje doet wat weinig uitdrukkelijk maatschappelijk georiënteerde films kunnen: warme, verbindende ideeën uitdragen verpakt in een spannende, ontroerende en laagdrempelige stijl. Als ‘The shape of water’ een Oscar nodig had om een breed publiek te vinden, dan is ‘ie de film van harte gegund.

3,75*

“The natives in the Amazon worshipped it.

Like a god.

We need to take it apart, learn how it works.”

Ik heb deze net de avond voor de Oscar uitreiking nog gekeken, omdat ik aan mijn water (tja) kon voelen dat deze film wel eens het felbegeerde beeldje in de wacht zou kunnen slepen. Initieel wou ik ook niet mijn mening over de film wereldkundig maken. Maar daar ik mijn mening al gedeeltelijk had neergeschreven, dacht ik de ruwe kantjes eraf te schaven en het dan toch te publiceren. Om eerlijk te zijn reken ik me niet bij de grote schare bewonderaars van “The shape of water”. Ook al ging ik er met grote verwachtingen naar kijken en was het een creatie van Guillermo del Toro, wiens vorige geziene films ik wel kon appreciëren, was ik toch maar matig enthousiast hierover. Op het uiteinde bleef ik zitten met een “was het dat ?” gevoel. Waarom de juryleden van de academie massaal gevallen waren voor deze film, is voor mij echter een klein raadsel. Want echt wereldschokkend, adembenemend en grensverleggend is deze film nu ook weer niet.

Achteraf bekeken zou ik deze film kunnen vergelijken met “Free Willy”. Alleen lijkt het te redden amfibisch schepsel eerder qua uiterlijk op de creatie uit “Creature from the Black Lagoon”. En zoals in “Free Willy” waar Jesse zijn beste vriend wil bevrijden, is het hier Elisa Esposito (Sally Hawkins) die zich van de taak kwijt om het gevangen gehouden schepsel te bevrijden. Alleen was de vriendschap tussen Jesse en Willy niet hartstochtelijk te noemen en werden ze ook niet betrapt op aanstootgevend gedrag. Elisa en haar geschubde vriend wisten algauw hoe de vork aan de steel zat. Of beter gezegd, Elisa wist algauw waar bij haar lief sprotje de angel verborgen was. Verwacht je dus aan enkele vochtige scenes. En het complex waar de overheid (onder militair toezicht) het gevreesde wezen vastgeketend houdt om er mee te experimenteren, is waarschijnlijk ontworpen door een interieurarchitect die beïnvloed is door de interieurstijl die je kon bewonderen in de Nautilus.

Natuurlijk is “The shape of water” meer dan alleen maar een film over een reddingsactie die op poten is gezet door een schoonmaakster zonder geluid. Een schoonmaakster wiens mededogen ervoor zorgt dat ze na verloop van tijd hard gekookte eieren begint binnen te smokkelen en een plan opstelt (grootser dan dit uit “The Great Escape”) om die arme vis te redden. “The shape of water” is ook meer dan alleen maar een romantisch verzinsel waarbij een schriel schoonmaakstertje zich in de vinnen werpt van een wonderbaarlijk wezen en zich totaal verliest na diep in die uitpuilende vissenogen te kijken. Guillermo Del Toro hekelt de onverschilligheid en bevooroordeeldheid uit die jaren als centraal thema. Een thema dat ook in onze hedendaagse maatschappij nog van toepassing is. Het anders zijn als individu en het uitsluiten en uitbuiten door diegenen die zichzelf zien als normaal, wordt hier op veelvuldige manieren gesymboliseerd. Een schoonmaakster die stemloos is. En haar collega (Octavia Spencer) die een andere huidskleur heeft. Een al iets oudere, homoseksuele buurman (Richard Jenkins) wiens geflirt niet door de eigenaar van een ijssalon geapprecieerd werd. En last but not least, het wonderbaarlijke zeepaardje wat eerst een raadsel en naderhand een bedreiging vormt klaarblijkelijk.

Net zoals in “Crimson Peak” levert Del Toro hier weeral een visueel overdonderend schouwspel af. De gebruikte beelden zijn bij momenten sprookjesachtig en sfeerrijk. Elisa’s woonst en de buurman zijn kleurrijke reclameposters. Het cinemacomplex en het ijssalon die de sfeer van de jaren 60 uitademen. Het militair complex dat er steriel en metaalachtig uitziet, vol obscure geheimen en waar men minder fraaie experimenten uitvoert. Het ziet er allemaal perfect en adembenemend uit. En bij zo’n beeldkwaliteit hoort natuurlijk ook hoogstaand acteerwerk. Deze sublieme vertolkingen worden door gerenommeerde acteurs verzorgt. Sally Hawkins is zo betoverend als haar gezouten nieuwe vriend. En ook al komt er geen geluid uit haar beteuterd mondje, toch weet ze je in te palmen door haar hoogst expressieve gelaatsuitdrukkingen. Ook Michael Shannon was meesterlijk als de dominante en wreedaardige overheidsagent die met zichtbaar plezier zijn taser-achtig wapen op het waterwezen uittest. Een pervers ventje wiens seksuele driften in overdrive gaan door stilte bij de daad. Niet voor niets dat zijn hormonen op hol slaan door Elisa. Tenslotte nog petje af voor Richard Jenkins en Octavia Spencer.

Zonder twijfel is Guillermo del Toro een meester in visualiseren en een ware visionair. Hij creëert een unieke sfeer in zijn films waardoor je oren en ogen tekort komt. Ik ben echter nooit echt overdonderd door het inhoudelijke bij zijn films. Misschien is de boodschap gesofisticeerd genoeg. Maar telkens blijf ik op mijn honger zitten. Ik veronderstel dat het sudderende onderwerp in deze film een beetje in de lijn ligt van de waardes die dit jaar breed uitgesmeerd werden tijdens de uitreiking. De gelijkheid van geslachten. Het niet tolereren van grensoverschrijdend gedrag. En het feit dat de Oscaruitreiking een meer blank getinte zaak is. Het is allemaal kwestie van de juiste snaren te raken.

3*

Deze Oscarwinnaar heeft zo z'n sterke punten, maar valt over de gehele linie toch behoorlijk tegen. Het ziet er allemaal zeer behoorlijk en origineel uit. Op de aankleding valt niet veel aan te merken. Zowel het wezen, het troosteloze laboratorium als de woonomgeving van Elisa zijn mooi vormgegeven. Ook de soundtrack zorgt voor wat extra sfeer. Verhaaltechnisch kon ik er echter niet veel mee. Heel origineel is het nou ook weer niet echt, het doet wat denken aan Belle en het Beest en ook aan Amelie. Het mist echter overtuiging, de band tussen het wezen en Elisa komt op mij niet echt sterk over. Het deed mij niks. Het acteerwerk is best degelijk, zonder enorme positieve uitschieters. De rol van Michael Shannon als bad guy valt wel tegen. Ik heb deze acteur ondertussen al vaker in vergelijkbare rollen gezien en hier deed het allemaal wel wat erg geforceerd aan.

Deze film bekeken 1. Omdat het verhaal mijn nieuwsgierigheid wekte 2. Door de Oscars vnl. die van beste film. Nu vond ik de film ok. Verveelde niet en twee uren vlogen voorbij, maar om deze Oscarwaardig te noemen, niet voor mij. Maar ja, wie ben ik tov. zij die de Oscars toewijzen. Toch al betere gezien. Wel pluspunt voor creëeren van lekker sfeertje van de Koude Oorlog. Wat mij niet heeft overtuigd is de romance. Had geen emotionele binding met film. Maar als filmliefhebber voel ik mij verplicht om op zijn minst de topper van de Oscars te bekijken... Aanrader? Nee. Verloren tijd? Nee... Is voor mij middenmoot ...

Omdat deze film een aantal Oscars heeft gewonnen was ik wel benieuwd. Ook hou ik wel van fantasie achtige films. De film is zeker niet slecht, maar ik vond hem nou ook niet 'geweldig'. Het is in zijn genre een goede film. Het zeemonster ziet er mooi uit en de groene sfeer in de film komt goed over. Let op: In elke scene van de film ontdek je iets groens. Of de zeep is groen, of de ramen van de auto's, of de limoentaart, etc. De spelers zijn goed op dreef en prettig om naar te kijken.

Mooie, maar vooral bijzondere, film. De muziek was passend, het acteerwerk prima, maar na afloop moet je als kijker toch aan het werk. Wat was dit nou voor film? Waar heb ik naar gekeken? Antwoord: Naar een mooie, romantische en weliswaar behoorlijk ongeloofwaardige film. Ik vond het vermakelijk, maar zou 'm niet iedereen aanraden. 3,5*

Een beetje een specialere film (het is niet echt één genre), maar ik kon hem wel appreciëren. De film ziet er mooi uit en ademt veel sfeer uit. De cast deed het ook prima en het monster zag er erg goed uit.

Het verhaal kon me ook boeien van begin tot einde en het einde vond ik wel geslaagd.

Voor mij een aanrader.

Del Toro slaagt er telkens in om een soort kleurrijk half gothic sprookje neer te zetten. Een kruising tussen Tim Burton en Jean-Pierre Jeunet. Maar dan wel zijn eigen stijl. Op Pacific Rim na stelt hij mij nooit echt teleur. In The Shape of Water gaan we terug naar de jaren '50 in de koude oorlog. Het schip van de film vaart vooruit met het verhaal van spionage, Russische infiltranten, geheime wapens, nog meer geheime onderzoekcentra, ... om dan een slag aan het stuur te geven en de koers richting romantiek te sturen.

In zo'n verhaal past perfect een bad guy als kolonel Strickland, de sfeervolle settings en de wat melige muziek. Een luchtig verhaal, dat nochtans af en toe even hard uit de hoek kan komen. Maar wel eenvoudig te volgen is, zoals dat bij een sprookje hoort. Guillermo Del Toro is duidelijk meester in het genre, waar Burton eerder een parodie van zichzelf is geworden. Terecht met de nodige prijzen gaan lopen.

Guillermo del Toro doet het toch weer. Al had het net dat ietsje meer gemogen.

Visueel is The shape of water een genot om naar te kijken.
Niet alleen 'het monster' is voortreffelijk neergezet, ook al de rest is prachtig om naar te kijken.
Gewoon het kleurgebruik, de setting, de decors, de kostuums,... alles klopt.
De sfeer zit er helemaal in.

Het plot op zich stelt eigenlijk maar bitter weinig voor.
Al is dat niet echt een minpunt want zoals ik al zei; de visuele pracht draagt de film.
Ook de 'details' maken het geheel veel beter. Om een voorbeeld te geven; het feit dat Elisa stom is. Briljant! Moest dat niet het geval zijn zou de film al direct een stuk minder zijn.
Nu voel je de verbondheid tussen haar en 'het monster' veel beter.

Hawkins acteert dan ook uitstekend. De rest van de cast wist me net ietsje minder te overtuigen. Niet dat ze het slecht deden, zeker niet! Maar ze deden me gewoon minder.
Wie me wél enorm meeviel was Zelda, de andere poetsvrouw. Geweldig personage vond ik dat!

Mooi. Niet meer maar zeker ook niet minder. 3.5*

Nog niks gelezen hier, direct maar mijn mening in het kort: het fraaie production design kan niet maskeren dat de verhaalontwikkeling op z'n best standaard te noemen is en daarbij (of daardoor) komen de personages niet tot leven. Verder had ik de indruk dat Del Toro in het begin een beetje probeerde Amelie te kopiëren. Dat dit een Oscar oplevert voor beste muziek begrijp ik niet.