The Shape of Water (2017)

The shape of water is van alles wat. Prachtig gemaakt visueel een plaatje, maar geen topper. Daarvoor is het plot wat dun en mis ik wat uitleg. Daarnaast was ik niet echt gecharmeerd van die visman. Te menselijk gemaakt. Een man verkleed als een vis (reptiel). De geschiedenis van deze visman werd mij in deze film niet echt duidelijk wat ook gold voor de visvrouw op aarde. Dat had beter verteld kunnen worden. Maar goed afgezien van wat onduidelijkheden heb ik toch genoten van deze prachtfilm die van alles wat had. Een stukje King Kong, Belle en het Beest, de koude oorlog, musical en wat humor. Niet belicht in de extra's maar ze waren wel leuk. Zoals fuck you in gebarentaal of de bioskoopeigenaar of ze iets wilde doen aan de lekkage want hij had 5 betalende klanten (lol).

Het eerste uur vond ik wat saai weinig verheffend en had er niet zo heel veel mee. Pas na de escape ging de film meer lopen en vallen de puzzelstukjes langzaam in elkaar. We zien ook wat gore dingetjes, soms extreem en zowaar wat seks. Dit alles uitstekend gefilmd in vooral groen. De badkamer scene die werd volgelopen vond ik de mooiste scene van de film. Ik heb ook genoten van Sally Hawkins die een heerlijke rol speelde als vrouw die niet kon spreken, maar haar gebarentaal vond ik subliem. Vooral de snelheid van haar handen haar mimiek gezicht vond ik buitengewoon prachtig gedaan. Ze is overigens niet doof zoals ook door Moviemeter wordt vermeld. Ze hoort namelijk uitstekend, maar kan alleen niet praten. Doofstom is ook een term niet die mag worden gebruikt. Maar ze is niet doof en zeker niet dom. De reden van haar eigen taal wordt opgelost op het eind van de film. En zo worden wel meer puzzelstukjes langzaam opgelost. Moet zeggen dat ik het niet gelijk door had. Overigens is de film geïnspireerd op the Creature from the Black Lagoon uit 1954. Vandaar waarschijnlijk deze vorm.

The Shape of Water is misschien qua plot niet de beste film uit 2017, maar verbluffend mooi is hij zeker gemaakt. Met de nodige fantasie en abstracte elementen best te verteren voor twee uur.


Film 3.5
Beeld 5.0 (BD)
Geluid 4.5
Extra's 4.0

The Shape of Water heeft goede uitgangspunten: goede cinematografie, goede acteurs, geweldige oude filmfragmenten en muziek, geweldige sets, mooie kostuums en een veelbelovende verhaallijn. In de praktijk maakt de film niets van dit waar en lijkt het een soort van slap aftreksel van Belle en het beest. De film wou zich voor mij maar niet herstellen van deze gedachte en hinkelde naar een zeer voorspelbare climax. Gewoon saai, jammer!

Vanwege de gewonnen Oscars en de uitstekende recensies toch maar eens deze film bekeken.

Teleurstellend is het juiste woord niet, gewoonweg tenenkrommende slechte film. Aan het acteren ligt het in eerste instantie niet, al vond ik Hawkins en Jenkins zeker niet speciaal spelen.

Giles vond ik gewoon een zeer vervelend personage, alsook Eliza kon me zeker niet boeien.

Voor het samen te vatten, verhaal kon me niet boeien, geen romantiek, visueel vind ik het echt niet speciaal, film speelt hem 90% van de tijd af in het lab, sommige zaken vond ik onnodig of niet kloppen: Kat word opgegeten, niemand kan het wat schelen/ eitjes koken, bad binnen en mastruberen.. Euhm oké ja... Scène is totaal overbodig, hoor van sommige mensen geniaal, neen toch niet/ op het einde wanneer Hoffstetler aan het sterven is, verklapt hij wie de daders zijn, waarom? Hij die absoluut niet wou dat er iets met het wezen zou gebeuren

En zo zijn er nog wel een paar zaken....

Misschien ligt het aan mij, maar ik snap de gewonnen prijzen niet of de uitstekende beoordelingen... Een film vol pretentie!

Toch nog 2,5*

Toch wel heel bijzondere film, waaraan zeker wat moois te beleven en nadien te bedenken valt zoals het scherp getekend contrast tussen de niets ontzienende wedloop van grootmachten naar technologische voorsprong en de empathie van een eenvoudige jonge vrouw voor een totaal ander specimen wat leidt naar een sprookjesachtige romance.

"You'll never know how much I love you" tegenover zo iets als "You must know how much I hate you".

Ook een film over eenzaamheid : een spraakloos meisje en een geketend monster.

Fraaie muziek, kleur en design ('k Weet niet waarom ik, op dat vlak, af en toe aan Scorsese's "Hugo" moest denken...) en goede vertolkingen, waarbij ik ondertussen al weet dat er in Sally Hawkins veel meer steekt dan de, overigens onweerstaanbare, bekketrekkende lachetaart uit "Happy go Lucky".

Guillermo del Toro lijkt wel iemand die graag de fantasie-toer opgaat ("Pan's Labyrinth") en het er zowel filmisch als inhoudelijk goed van afbrengt.

De opening van de film waarbij Sally Hawkins eieren gaat koken en waarbij ze dan een eierwekker op zes minuten zet, waarna ze zich dan gaat masturberen in bad (visueel best fraai in beeld gebracht), trok mijn aandacht om deze aparte Fantasy / Romantiek film te gaan bekijken. Het verhaal zit best mooi in elkaar en mooi is zeker ook van toepassing op het in beeld gebrachte tijdsbeeld (daarbij spatten de beginjaren 60 van het scherm) waarin deze film zich afspeelt. Hoofdrolspeelster Sally Hawkins was voor mij eigenlijk een onbekende, maar ze deed het gewoon goed en geldt helaas niet voor Michael Shannon, die ik normaal gesproken een goede acteur vindt. Helaas is de film ook wat saai, vaag (komt ook omdat ik niet altijd de aandacht bij de film kon houden) en langdradig en daarom kom ik niet hoger dan 3,0 sterren.

Mjaah. Kan een kleine teleurstelling toch niet onderdrukken.

Del Toro is vakkundig genoeg om ook hier weer een oogstrelende film te maken met meer ziel dan 90% van wat er uit Hollywood komt rollen. De film ademt jaren '60 uit iedere porie, oogt nostalgisch en brengt je met de perfecte soundtrack in vervoering. Zelfs de absurditeit van de liefdesrelatie tussen vrouw en amfibie brengt een extra streepje fantasie, al ervoer ik in die ontwikkeling toch een afstand die verder niet overbrugd werd.

Waarschijnlijk deels de crux van de film, gezien de vele malen dat het vreemdelingenhaat als motief aanhaalt, maar de overige verhaallijnen en personages (waar veel te veel in uitgeweid werd) contrasteren door hun aardse karakter. Bleven we langer ondergedompeld in fantasie en was de romance meer main focus geweest, had dit stijlvoorgangers als Amélie en Pan's Labyrinth niet constant opgeroepen als grote broertjes. Nu moet het toch steeds het onderspit delven.

Del Toro lijkt met de historische setting van de Koude Oorlog wederom de vermenging van genres aan te gaan, maar geeft dit keer te weinig richting en verliest zich te vaak in de nogal klinische uitwerking van randpersonages. Wat resteert is een liefdevolle, verfijnd vormgegeven poging met té veel ruis om daadwerkelijk sprookjesachtig te worden. 3*

Een natte droom van een oude man met een rare fetish. Technisch gezien prachtig maar bedenk gewoon eens een leuk en intelligent verhaal joh, wat is dit nou.

Mooie beelden, mooie soundtrack, modern sprookje, dus met de 2D kwade genius die er dan bijhoort. Het verhaal zit daardoor stikvol cliché's. Denken we nou echt dat zo'n bijzonder creatuur overgelaten wordt aan de nukken van een sadistisch ingestelde carrière man? Zeker in die periode waarin bijv. dolfijnen getraind werden om explosieven aan te brengen aan schepen e.d. De film wil geforceerd moralistisch zijn, en goed vs kwaad projecteren. Edelmoedigheid vs stompzinnigheid. Plassen in het bijzijn van vrouwen? Kom op, zeg. Ook de volgelopen badkamer, terwijl de kans op ontdekking natuurlijk groot is, vond ik erg geforceerd overkomen. Maar goed, het is een sprookje. Magere 3,5*.

Fantasy normaliter niet mijn ding, toch aangezet wegens de goede kritieken en beoordelingen destijds en de film heeft wel wat, maar mist ook het nodige.

Wat als eerst opvalt is de ontzettende mooie stijl en tijdsbeeld Koude Oorlog. De stijl, retroarchitectuur en kleuren doen me ontzettend aan de game Bioshock denken. Zelfs de muziek en bepaalde jaren '50 accenten lijken erg op die van de game, fraai mooi uitziende game overigens. Daarom slaat de film visueel gezien ook wel aan wat mij betreft.

Het verhaal is ironisch genoeg een ander verhaal. Het uitgangspunt is interessant, doch heb ik niet de indruk dat het volle potentieel eruit gehaald wordt. Zo vind ik dat Eliza wel erg gemakkelijk contact legt met het wezen. Verder is de 'uitbraak' koddig te noemen maar mis ik toch in de meeste gevallen iets extra's. Een stukje extra sfeer of spanning. Het blijft allemaal, hoe mooi en gelikt ook, een beetje in een glad soort jaren '50 '60 soapdrama hangen die zich licht stuurloos en traag naar het einde werkt. De enge en licht sadistische beveiligingsman Strickland moet dan voor een spanningselement zorgen maar voelt enerzijds geforceerd aan, in het verder zoetsappige verhaal, anderzijds lijkt Shannon niet geschikt voor de rol omdat hij die niet tot een hogere plan kan tillen.

De acteurs maken er het beste van toch lijkt het dat er ook niet meer uit de film te halen is dan een aardige prent voor op een zondagmiddag of avond. Vermakelijke en vooral stijlvol, maar toch geen topproduct of je moet helemaal weg kunnen zweven op de dromerige sfeer.

Een simpel maar ontroerend verhaal dat mij toch niet helemaal wist te pakken: er hangt wat teveel een Amélie-sfeertje (die lieve bioscoopeigenaar, de warme vormgeving, Michael Shannon met zijn snoepjes, die Rus die van melk en taart houdt, die zwart-witte dansscène) en die miraculeuze helende krachten van het waterwezen zijn wat teveel E.T.. Daardoor ben ik me er steeds teveel van bewust dat ik naar een film zit te kijken in plaats van door die film te worden meegesleept, zodat ook de liefdesrelatie voor mij niet helemaal "echt" aanvoelde. Of waren de verwachtingen door de vele prijzen en nominaties te hoog? Het spel is uitstekend en met name Octavia Spencer en Richard Jenkins zijn geweldig, maar als geheel was deze film het voor mij nèt niet.
        Op de een of andere manier heb ik nog nooit een film van Del Toro gezien waaraan ik me echt helemaal kon overleveren, hetgeen bijzonder spijtig is gezien zijn enorme fantasie en visuele vermogen. De enige uitzondering daarop is Pacific Rim, maar dat is dan volgens mij net weer niet echt een typische Del Toro...

Vorige week vrijdag herbekeken, moet toch maar wat eerder recensies gaan schrijven. Daar in tegen blijft een vreemde film als deze wel even in je hoofd hangen. Er hangt een leuke sfeer in de film, de sets, het zeemonster, de muziek, de kleuren en de jaren 60 setting dragen daar allemaal aan bij, alles is prachtig ontworpen en in beeld gebracht. Het verhaal is apart en ik kan wel begrijpen dat veel mensen het niks vinden, een liefdesverhaal tussen mens en zeemonster klinkt als iets wat makkelijk de mist in had kunnen gaan, en als dit door een andere regisseur werd opgepakt had dit misschien ook wel gebeurd. Uiteindelijk is het een mooi verhaal met leuke karakters, vooral de stomme, eenzame Elisa en de overdreven slechte badguy Strickland, die beiden erg goed gespeeld worden door Hawkins en Shannon. Het is net een Disney-film voor volwassenen. Het einde voelt een beetje dubbel, een eind wat je zelf nog in kan vullen, in dit geval of het beest haar kieuwen heeft gegeven, of dat zij altijd al een soortgelijk wezen is geweest (ligt mij beter in ieder geval) vind ik altijd wel wat hebben, maar in een film als deze had ik een direct eind toch wel passender gevonden.

Een bizar sprookje dat in alle opzichten prachtig gemaakt is, en typisch een film die je wel ligt of niet, ik heb ervan genoten, 4,0!

In de extra's op de dvd wordt wel aangegeven dat Del Toro expliciet rood gebruikt om liefde aan te tonen, bv rode haarband na de eerste "kennismaking" in bad, rode schoenen na liefdevol moment, ... .

Fantastisch leuke film verder, monster ziet er fantastisch uit, set design is perfect tot in de details, muziek is goed, verhaal is ook goed je voelt gewoon de connectie die de twee outcasts met elkaar hebben en je begrijpt ook waarom bepaalde andere outcasts onze twee hoofdoutcasts willen helpen. Acteerwerk is zonder uitzondering van hoog niveau en over de hele film zit gewoon een visuele flair van iemand die perfect weet wat hij wil en waar hij mee bezig is.

Ja gewoon erg goed, grootste minpunt voor mij was het begin in feite.

Nou, dat was een teleurstelling. Van Guillermo del Toro (wiens El Laberinto del Fauno en Crimson Peak ik erg kan waarderen) had ik meer verwacht, zeker aangezien hij met deze film een Oscar heeft binnengesleept. Del Toro is van de moderne sprookjes en daar loop ik meestal wel warm voor, en het concept van een eenzame vrouw die vriendschap sluit met een 'monster' klinkt ook helemaal prima. Het gebruik van gebarentaal zie je lang niet zo vaak in films al ik wel zou willen. Genoeg redenen voor mij om hoge verwachtingen te hebben van The Shape of Water.

Waar is het dan fout gegaan? De setting is interessant, het acteren laat weinig te wensen over en de plaatjes zijn schitterend (de openingsscène alleen al, met die drijvende meubels). Toch was ik nog niet eens halverwege de film toen ik begon te merken dat ik met meer onverschilligheid dan interesse keek naar wat er gebeurde. Ik denk dat ik met name het script de schuld moet geven (ook al kreeg Del Toro ook daar een Oscarnominatie voor), en wel hierom:
- eigenlijk gebeurt er bar weinig in de film. Elisa maakt langzaam contact met het wezen (dat deel vond ik dan wel weer mooi), maar de slechte mensen willen hem zeer doen, dus moeten ze hem bevrijden, wat eigenlijk heel makkelijk lukt. En dat was het dan wel. Waar ik het conflict?
- de personages zijn behoorlijk tweedimensionaal. Elisa is eerst eenzaam en daarna niet meer, dat is de enige zichtbare karakterontwikkeling. Het wezen is blijkbaar alleen maar goed (even dacht ik dat er nog een conflict in het verhaal zou komen toen hij de kat opat maar dat is onmiddellijk vergeven), Zelda en de buurman zijn trouwe sidekicks en verder heb je nog wat Gemene Mensen. De goeierikken doen alleen maar goede dingen en de slechterikken zijn altijd slecht, en niemand lijkt enig intern conflict te ervaren. De enige die mijn aandacht trok was de Russische wetenschapper, maar zijn verhaallijn liep dood.
- waar in El Laberinto del Fauno realiteit en magie heel mooi in elkaar overvloeiden, zijn ze hier niet in balans. Dan weer is voor een probleem een heel banale oplossing nodig, de volgende keer wordt er magie gebruikt om het haar van de buurman te laten groeien. O ja, en op het einde is hij misschien ook wel een god. Op dat punt kon het me niet meer schelen.
- ik weet niet of de makers een punt wilden maken? Iets over vreemdelingen die niet geaccepteerd worden omdat mensen eigenlijk bang voor ze zijn, zoiets? Ergens wordt er een racistische opmerking gemaakt tegenover de zwarte schoonmaakster, de buurman zit in de kast en Elisa is stom en hoort er dus blijkbaar ook niet bij. Met zo'n thema had zeker wat gedaan kunnen worden, maar dan moet je er wel een beetje meer je best op doen. Nu is het meer halfslachtig proberen punten te scoren.
- de schurk van dienst is volstrekt oninteressant. Hij is meer vervelend dan eng, gewelddadig maar lang niet slim genoeg om echt intimiderend te zijn. Ik weet niet of hij überhaupt een motief heeft voor wat hij doet, maar de gemiddelde schurk uit een Marvel-film heeft een beter achtergrondverhaal. Zijn afstervende vingers waren het enige wat ik misschien van hem zal onthouden.
- de dialoog is van heel wisselvallig niveau. Soms heel goed gevonden, zeker als Elisa 'praat'. Dat zal overigens vooral op het conto komen van Sally Hawkins. Haar opgewonden gebarentaal in de scène dat ze de buurman ervan probeert te overtuigen dat ze het wezen moeten bevrijden is fantastisch om naar te kijken. Daartegenover staat de schurk die regelmatig tenenkrommende onzin vertolkt, met als dieptepunt "You deliver. You deliver, that's what you do, you deliver. Right? RIGHT?" tegen zijn spiegelbeeld.
- er lopen ergens ook nog wat Russen rond, met blijkbaar een plan. Of niet. Het maakt in ieder geval helemaal niets uit voor het plot.
- hoezo in vredesnaam die romance tussen Elisa en het wezen? Als er beter naar was toegewerkt en het op het einde zo was gelopen had ik daarmee kunnen leven, maar Elisa voelt zich al heel snel in de film heel erg aangetrokken door het wezen, blijkbaar. Voor zover ik weet hebben ze op dat punt alleen de woorden 'ei' en 'muziek' met elkaar gecommuniceerd, dat lijkt me een vrij matige basis voor een gelukkige relatie. Het feit dat ze allebei eenzame buitenstaanders zijn is onvoldoende rechtvaardiging.

Met deze kritiekpunten was ik bijna op twee sterren uitgekomen. Omwille van een paar aardige scènes ben ik bereid om over mijn hart te strijken en er 2,5 van te maken. Desalniettemin een grote teleurstelling.

Viel me tegen, eigenlijk. Net zoals J,Ch, hierboven vond ik Laberinto en Crimson Peak indrukwekkend, maar hier kreeg hij me niet te pakken. Allemaal heel mooi hoor, maar halverwege nam ik toch maar eens de tijd om het bijbelverhaal Ruth, en Orpheus te googelen. En dat kon omdat verhaaltechnisch het allemaal al eens gedaan is. Net zoals een jonge vrouw die moeite heeft met contact maken, dromerig is, accordeon-muziek, een schilderende buurman... O, tuurlijk, er zal vast een diepere laag onderzitten over racisme, seksisme en wat dies meer zij, maar ik werd er niet echt door getriggerd om dat te willen ontrafelen. En dat stukje mysterie had ik wel bij del Toro’s andere films - Pacific Rim daargelaten.

Blijkbaar een beetje een hit or miss regisseur voor mij.

Goed.

Vooral een sfeervol sprookje wat Guillermo del Toro hier gemaakt heeft. Zeker het eerste half uur is gezellig: mooie kleuren, goeie muziek en nog het mysterie rond de fantasy-elementen. Nadien wordt alles vrij snel gezet en is het opeens heel erg duidelijk waar het naartoe gaat. De film verrast, behoudens de enkele 'gewelddadige' voorvallen, nadien ook niet meer.

Er komt hier en daar wat meer vaart, maar ik vind del Toro niet echt een groots actieregisseur. Zijn sterkte zit 'm toch vooral in de fantasy. Daar zit ook de charme van z'n films, of dat nu deze is of bijvoorbeeld Pan's Labyrinth. De charmante fantasy wil echter niet altijd even vlot combineren met de andere thema's die hij in z'n films steekt.

Met de visman blijft hij in design erg dicht tegen die andere visman, uit Hellboy. Daar had ik graag ietsje meer variatie gezien, maar uiteindelijk ziet het er wel gewoon goed uit. Verder een leuke cast die het allemaal makkelijk te behappen maakt. Michael Shannon springt wellicht het meest in het oog, maar ik was minstens even gecharmeerd door Sally Hawkins en Richard Jenkins.

3,5

Uitstekend drama/fantasie/romantiek film...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend mooi gemaakte fantasie...

Prachtig 4K kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend acteerwerk...

Deze film heeft inderdaad wint vier oscars, het is moeite waard...

Uitstekend achtergrond muziek/Dolby Audio...

Een sprookje voor volwassenen. Een film over buitenstaanders. Een film over personen die vanwege een of ander gebrek door een bekrompen en hardvochtige samenleving als minderwaardig worden gezien en behandeld. De film speelt zich af in de jaren 60. Een tijd waarin vrijheden voor bepaalde groepen in de samenleving niet vanzelfsprekend zijn. Zo is daar Giles die homoseksueel is en vanwege dat feit als een paria wordt behandeld en als illustrator niet aan de bak komt. Zo is daar Zelda die als zwarte vrouw in de jaren 60 niet voor vol wordt aangezien. Aangename bijrollen.

En dan zijn daar nog de stomme Elisa en het amfibiewezen uit de Amazone. Sally Hawkins is Elisa. Zij draagt de film. Uitstekend hoe zij met mimiek en gebaren heel fijnzinnig een breed scala aan gemoedsgesteldheden tot uiting weet te brengen. Het is gemakkelijk om sympathie voor haar op te brengen. Haar onwaarschijnlijke love interest is het amfibiewezen die van alle personages wel het meest is verwijderd van het gewogen gemiddelde. Dat is overigens niet vreemd als je een amfibiewezen bent en thuishoort in het Amazonegebied. Doug Jones die de man in het pak is, slaagt erin het onwezenlijke creatuur van menselijke trekjes te voorzien zonder daarbij het animale aspect te verwaarlozen dat zijn natuurlijke kern vormt.

Een film met vele goedaardige buitenstaanders. Uiteraard is er dan een personificatie van het kwaad nodig die zorgt voor een spanningsveld. Die persoon en kwalijke tegenpool is Strickland. Een rol van Michael Shannon. Hij staat model voor de patriarchale structuur waarin de wereld zich ten tijde van de koude oorlog bevindt. Hij is een wreed en gewelddadig personage dat geen tegenwerking duldt. Zeker geen tegenwerking van de lankmoedigen. Hij is een stereotiepe antagonist die niet in het bezit is van morele bekleding. Het is gemakkelijk om een hekel aan hem te hebben.

Een voorgekauwd spanningsveld. De kijker heeft het makkelijk. Aan de ene kant de goeden die zich rondom Elisa verzamelen. Aan de andere kant de slechten die zich rondom Strickland verzamelen. Geen twijfel daar. Hm. Wat nu? Tja. Niet veel. De ontwikkeling van de liefdesgeschiedenis is nog wel vermakelijk. Hoewel ook wel wat zoetsappig. Hier en daar zijn er wat actiescènes ingebouwd die eveneens vermaken. Maar ja. Dat is het ook wel. Het verloop van het verhaal is erg voorspelbaar en niet steeds boeiend.

Gelukkig heeft de aankleding van de film genoeg afleiding te bieden. De diverse settingen zien er prachtig uit. De woning van Elisa boven een klassieke bioscoop en het duistere laboratorium waar het amfibiewezen gevangen wordt gehouden zijn een lust voor het oog. Ook de speciale effecten die hier en daar het bloedige niet schuwen, mogen er zijn. Toegevoegd is een passende score die soms dromerig, soms triestig, soms spookachtig klinkt.

En zo is The Shape of Water een sfeervolle film met aangename karakters maar tevens een film die er niet in slaagt de kijker van veel opwinding te voorzien. Als geheel toch wel wat teleurstellend.

Gotische verhalen in een moderne setting.

Ik schuif nooit onder banken en stoelen dat ik een enorme fan ben van het werk van Guillermo del Toro. Ik vind echt alles wat hij doet goed. Er zit altijd wel iets interessant en moois in zijn films. Hij heeft zo'n unieke eigen stijl in het vertellen van zijn verhalen. Zijn gebruik van kleuren die vaak richting het amber en blauw/groen gaan. Het gebruik van de sets en de kleding en de manier waarop hij samen met zijn Dp's alles in beeld brengt. Hij brengt zijn liefde voor het medium zo goed over en ook zijn liefde voor gotische verhalen, fantasie en horror komen erg sterk naar voren.

Hetzelfde geld ook voor The Shape of Water. De tijd waarin het zich afspeelt helpt enorm in het neerzetten van de juiste sfeer van deze film. Echt perfect gekozen. De locaties, de sets, de kleuren, de wonderschone muziek en het acteerwerk met geweldige prestaties van Hawkins, Spencer, Shannon en Jenkins. En laten we niet de zeer lastige taak die op Doug Jones' schouders rustte. Hij brengt het creatuur helemaal tot leven met zijn spel. Hij laat je iets voor hem voelen en zorgt voor de connectie tussen hem en het publiek. Erg knap gedaan.

De mix van al die elementen die del Toro in zijn films stopt, komen zo goed tot zijn recht in Shape of Water. Een perfecte balans tussen verschillende genres. Iets wat alleen del Toro kan.