It (2017)

Gisteren heb ik dan deze Thriller / Horror film in een volle bioscoopzaal gezien (begon rond 23:00 uur en rond 01:30 uur liep ik de zaal weer uit), waarbij me ook nog eens een 1/4 deel (3/4 deel had ik gelukkig al opgegeten) gevulde doos met zoete popcorn uit de handen viel op de vloer (zal de schoonmaakdienst wel blij mee zijn geweest, hoewel ik het grotendeels zelf al had opgeruimd tijdens de pauze) en dat was niet vanwege de schrik, maar door onhandigheid van mij (laatst viel me tijdens de vakantie ook al eens een volle beker met thee uit de handen).

De eerste verfilming, oftewel It (1990), van het Stephen King boek heb ik vroeger gezien (destijds gehuurd in de videotheek op VHS band) en toen vond ik eigenlijk alleen de clown Pennywise (legendarisch gespeeld door Tim Curry) leuk en goed en de rest van het verhaal vond ik maar langdradig en saai en veel kinderen in een hoofdrol, is nooit echt weggelegd voor mij.

Eigenlijk geldt dat ook weer min of meer voor dit zevenentwintig jaar (in het verhaal wordt ook leuk aangegeven dat "It" om de zevenentwintig jaar verschijnt, terwijl het bij de eerste verfilming om de dertig jaar was) latere eerste deel (oftewel "Chapter One", waarbij het verhaal zich nu alleen maar richt op de jeugdjaren van de personages en bij het toekomstige vervolg, wat dan 27 jaar later in de tijd is, zal het verhaal zich richten op de dan inmiddels volwassen geworden personages), waarbij ik deze verfilming wel minder langdradig en saai vond en dat ondanks dat deze film iets van 130 minuten duurt en volledig draait om de kinderen.

Dit verhaal (in het kleine stadje Derry, komen zeven kinderen, die zichzelf de "Losers Club" noemen, lijnrecht tegenover een monster te staan in de vorm van clown Pennywise) wijkt ook nauwelijks af van de eerste verfilming, dus wat dat betreft was het voor mij eigenlijk een herhaling van zetten en dan in een modern jasje. Dat modern jasje pakt zeer goed uit op clown Pennywise (dit keer schitterend gespeeld door Bill Skarsgård), die wederom angstaanjagend (ziet er ziekelijk uit met zijn duivelse grimas op zijn gezicht) werd neergezet door een mooie mix van praktische effecten (make-up) en digitale trucage (de scene waarbij hij opeens via een diaprojector te zien was en toen als een reus uit het beeld kwam, was geweldig) en hij is nu zelfs onvoorspelbaar en veel grimmiger en uiteraard gebruikt hij weer veel rode ballonnen. Hij zorgt overigens ook voor wat humor, die natuurlijk vooral cynisch als sarcastisch is.

Behalve clown Pennywise spatten ook de jaren 80 (verhaal speelt zich af in 1988 - 1989) van het scherm af (hoewel het zien van bepaalde fietsen en auto's, me ook deed denken aan de jaren 70) en dat is ook o.a. te horen aan de goede muziek van o.a. de bands "The Cult" (in het begin van het verhaal op school) en "Anthrax" (tijdens een gevecht tussen de "Loser" kinderen en hun vijanden, waaronder de vervelende Henry Bowers die gespeeld werd door Nicholas Hamilton), die in de jaren 80 op hun hoogtepunt waren. Twee kinderen lopen overigens ook rond met een "Anthrax" en "Metallica" T-shirt, dus regisseur Andy Muschietti (dit is pas zijn tweede film en zijn eerste Horror / Thriller film "Mama (2013)", vond ik ook gewoon goed) zal ongetwijfeld fan zijn van "Rock" en "Metal" muziek. Ook vond ik het wel geinig toen één van de kinderen de roodharige Beverly Marsh (gespeeld door Sophia Lillis) vergelijk met de roodharige Molly Ringwald, die natuurlijk haar hoogtepunt had in de populaire jaren 80 Komedie / Drama film "The Breakfast Club (1985)".

Met de opbouw van het verhaal zit het overigens wel goed, want na de fraaie en ook harde inleiding van het verhaal in 1988 worden een jaar later na het vermissen van Georgie Denbrough (gespeeld door Jackson Robert Scott), alle kinderen (oftewel de "Losers", die o.a. te maken hebben met negatieve dingen zoals pesterijen en eenzaamheid, maar ook met positieve dingen zoals vriendschap en kalverliefdes en dat laatste m.b.t. Beverly Marsh, die op school de stempel van "sletje" krijgt, wat ze juist totaal niet is) geïntroduceerd, waarbij ze geconfronteerd worden met hun grootste angsten (zoals smetvrees en seksueel misbruik), waarop clown Pennywise dan handig inspeelt en dat uit zich ook allemaal in vermakelijke korte horrorfilmpjes. Uiteraard overwinnen ze door o.a. vriendschap hun angsten en wordt clown Pennywise op het einde (tijdelijk) verslagen.

Bill Skarsgård als clown Pennywise steelt natuurlijk de show in deze film en voor clown Pennywise ga je natuurlijk zoals ik deze film vooral bekijken, maar ook de overige cast deed het leuk en goed en dan doel ik vooral op de kinderen, waarvan sommigen wel heel stereotype werden neergezet zoals het erg dikke jongetje Jeremy Ray Taylor (in de rol van Ben Hanscom) en het jampot bril dragende jongetje Finn Wolfhard (in de rol van Richie Tozier). Met name de kinderen Jaeden Lieberher (in de rol van Bill Denbrough, wiens jongere broertje Georgie Denbrough dus te grazen, o.a. een arm afgebeten, werd genomen door clown Pennywise tijdens de inleiding van het verhaal) en Sophia Lillis (in de rol van Beverly Marsh, waarop Bill Denbrough en Ben Hanscom verliefd worden). Bij de laatste zat ik overigens met een vette glimlach op mijn gezicht, bij het zien van haar scene in de badkamer met de overdreven bloedfonteinen, die me deden denken aan de jaren 80 "Evil Dead" (zowel de eerste als de tweede film) Horror films.

Al met al een leuke en zeker ook goede (zelfs wat spannend) remake van de eerste verfilming, die door moderne digitale technieken lekker fris oogt (ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de eind jaren 80) en waarbij clown Pennywise nog steeds angstaanjagend is en dit keer ook schitterend gespeeld werd Bill Skarsgård (aan Tim Curry kan hij net niet tippen). Voor jonge kinderen is deze film absoluut niet geschikt (hoewel het verhaal soms overkomt als een E.T.-achtige familiefilm) om naar te kijken, want ze zouden er wel eens nachtmerries aan kunnen overhouden. Het jongste kind (wordt binnenkort 7 jaar) van mijn broer liet ik voordat ik samen met mijn broer naar de bioscoop ging een foto zien van clown Pennywise, waarop hij verstandig zei "Dat moet ik eigenlijk helemaal niet willen zien"

P.S. omdat ik nu "Chapter One" (wat ook wordt aangegeven op het einde) heb gezien in de bioscoop, zal ik "Chapter Two" waarschijnlijk ook gaan bekijken in de bioscoop. Ik ben overigens toen de aftiteling (die spoel ik thuis meestal vooruit) begon de bioscoopzaal uitgelopen, dus of er nog een extra scene te zien valt, dat weet ik dus niet.

Nee dat lijkt me niet Maar ik ben alleen samen met mijn broer naar de bioscoop geweest. Het jongste kind bleef gewoon thuis, maar ik liet aan hem (toen ik bij mijn broer thuis was) een foto zien van clown Pennywise.

Klopt, maar vroeger moest je het doen met twee videobanden (op de eerste videoband waren ze jong en op de tweede videoband volwassen)