It (2017)

27 jaar in de maak

Kan iemand Andy Muschietti alsjeblieft laten stoppen met horrorfilms maken?

Naast Mama is dit pas de tweede avondvullende speelfilm van de heer Muschietti. Mama werd behoorlijk positief ontvangen wat ook wel de reden zal zijn geweest dat hij de kans heeft gekregen om dit project te gaan regisseren. Waarom zijn vorige titel zo positief ontvangen werd begrijp ik alleen nog steeds niet, want deze was enorm teleurstellend. Toen Muschietti op deze klus gezet werd raakte ik dan ook gelijk minder enthousiast over deze nieuwe filmversie van een van de meest iconische horrorpersonages ooit. Deze man is namelijk echt geen goede horrorregisseur. De vele fantastische trailers en foto's van Bill Skarsgård als Pennywise maakte me alweer gelijk enthousiaster en enthousiast werd ik al helemaal toen er louter positieve recensies binnen kwamen stromen. Zou mama gewoon een enkele misser van Muschietti geweest zijn?

Nee dus. Hoewel ik plezier beleefd heb aan It en deze beter was dan Mama, wordt deze titel wel echt overdreven gehypet en had er veel meer in gezeten. Ik krijg het idee dat iedereen deze maar goed moet vinden omdat het It is en dat deze na de vele trailers en positieve berichten gewoon niet meer tegen mag vallen. Dit deed hij voor mij in ieder geval duidelijk wel. In mijn ogen omschrijft Gijs2 deze nieuwe It een aantal berichten voor mij eigenlijk perfect. Muschietti gaat voor een hoog en explosief tempo waarbij overdaad overduidelijk schaadt, want op een eerste ongemakkelijke scène is It voor geen enkel moment eng meer. Een van de meest huiveringwekkende iconen uit de horrorgeschiedenis werd hier neergezet als een middelmatige bedreiging, die door de groep ook veel te gemakkelijk omzeild kon blijven worden. Niks ten nadele van Bill Skarsgård, want deze ziet er fantastisch uit als Pennywise, maar hij krijgt simpelweg niet voldoende de kans om te laten zien wat hij allemaal kan doen met het personage. Dit blijkt ook wel uit het feit dat er amper gesprekken tussen hem en de kinderen plaats vinden en hij alleen maar wordt ingezet voor goedkoop schrikbejag. Ook word er te pas en te onpas steeds maar weer gekozen voor lelijke CGI. Hier had de regisseur bij Mama ook al een handje van, alsof hij niet de moeite wil nemen om geld in fatsoenlijke effecten te steken die ook na 10 jaar nog overeind staan. Een enkele keer leek hij wel met stop motion te werken, in de bibliotheek waar Ben zijn eerste ontmoeting met It heeft om er vervolgens weer helemaal mee te stoppen. Daarnaast laat de regisseur ook veel te weinig aan de verbeelding over waardoor hij ook de eerste sterke scène teniet doet door precies te laten zien hoe It de arm van Georgie afbijt. Sommige zaken vallen niet te vertalen naar het grote doek en dat kun je dan ook beter niet proberen. Maar goed, in Mama leek deze regisseur helaas ook al niet echt bepaald bekend te zijn met het woord subtiliteit.

Waar It wel dikke punten voor mij bij scoorde waren o.a. de casting die zeer dik in orde was, de prachtige sets en de authentieke 80's vibe. Dit weet de regisseur wél heel goed neer te zetten en is dan ook de voornaamste reden dat deze film nog wel met een voldoende eindigt. Ook met de diepgang van de personages zit het redelijk goed, al moet ik er wel bij zeggen dat hier nog steeds te weinig ruimte voor was omdat er veel te veel tijd wordt gestoken in goedkope bangmakerij. Het is dan ook op zijn minst opmerkelijk te noemen dat ik als horrorliefhebber steeds blij was als er de tijd werd genomen om wat dieper op de personages in te gaan. Van vakkundig en ijzingwekkende scène's opbouwen heeft Muschietti namelijk echt geen kaas gegeten.

Samengevat stelt It niet teleur op het gebied van de cast, decors en karakterontwikkeling, maar wel enorm op het gebied van de horror. Hoewel ik met een beoordeling van drie sterren nog wel aan wil geven dat It wel gewoon een voldoende scoort is dit toch een teleurstelling want dit had gewoon een uitstekend moeten zijn. Maar goed, het publiek slikt dit eerste deel als zoete koek dus vrees ik dat dezelfde regisseur wel weer aan het roer zal gaan staan voor het vervolg. Ondertussen wacht ik wel even af op de volgende filmbewerking van het verhaal over 27 jaar want het kan namelijk veel beter dan dit.

3,0*

Als leek in de 'it' series, heb ik waarschijnlijk een heel andere film gezien dan de meeste mensen hier. Na 10 min, de scène waarbij de kleine jongen het riool in gesleurd wordt , was ik er eigenlijk al klaar mee. Zag er zéér onrealistisch uit. Ook de overige verfilmingen van angsten van de jongeren deden me zeer weinig. Hoopte op een echte shocking film, maar had me duidelijk meer moeten inlezen en me eerder op comedy in moeten stellen.

1*

Welcome to the Loser's Club, asshole!

Verfilmingen van de boeken van Stephen King, het is toch niet altijd even gemakkelijk. Het is denk ik één van de populairste schrijvers om te verfilmen (ik geloof dat de teller ondertussen al op meer dan 60 staat) maar het niveau is niet altijd even goed. 2017 stond in het teken van 2 nieuwe verfilmingen: It en The Dark Tower. Twee films waar reikhalzend door de fans naar werd uitgekeken en in het geval van It is het het wachten waard geweest. Ik heb me in ieder geval gedurende de film een paar keer afgevraagd waarom ik 14 euro betaal om voor meer dan 2 uur met de nodige schrik te zitten.

Want It is in de eerste plaats een horrorfilm en eentje die dat concept uitstekend uitvoert. Hoewel de film hier en daar misschien net iets teveel leunt op jumpscares waarbij je gewoon weet dat er nog iets gaat komen (in zo'n cinemazaal kun je je wel schrap zetten en toch verschiet je altijd een beetje), is dit op zich nog mooi gedaan. Geen shot voor shot remake van de vorige verfilming, hier en daar eens een scare die niet uit het boek van Stephen King komt (ik vond vooral de polaroid scène in dat opzicht een heerlijk stukje) maar vooral erg veel sfeer. Altijd gevaarlijk om een film te laten steunen op een stel kinderen, maar de Stand by Me-achtige vibe komt geweldig goed tot zijn recht. Sowieso altijd fan geweest van coming of age en bij It voel je en zie je de personages ook evolueren. Laten we dan ook één ding hopen en dat is dat het tweede deel geen gevalletje wordt zoals de miniserie uit 1990.

Want ook daar waren de kinderen uitstekend en waren hun volwassen tegenhangers heel wat minder te noemen. Voor Sophia Lillis (Beverly) lijkt de keuze me makkelijk te zijn, daar kan je gewoon Amy Adams voor casten. Naar het schijnt zou Lillis zelf het liefste Jessica Chastain hebben, kan ik me ook wel in vinden. Het staat in ieder geval als een paal boven water dat de chemie tussen Lillis, Jaeden Lieberher (Bill), Jeremy Ray Taylor (Ben), Finn Wolfhard (Richie), Chosen Jacobs (Mike), Jack Dylan Grazer (Eddie) en Wyatt Oleff (Stanley) van het scherm spat. Nog iemand die van het scherm spat is Bill Skarsgård. Ik zal altijd enorm gecharmeerd blijven door hetgeen wat Tim Curry 27 jaar geleden op het scherm toverde, maar de invulling van Skarsgård mag er toch ook zeker en vast zijn. Ook qua bijrollen trouwens nog wel wat interessant volk te zien. Zo'n Stephen Bogaert is als Beverly's vader al creepy genoeg op zichzelf.

Verwachtte er veel van en die verwachtingen zijn volledig ingelost. Ben benieuwd naar het tweede deel in ieder geval, maar het is bang afwachten wat dat gaat geven qua cast. Hopelijk nemen ze de tijd om de sequel goed voor te bereiden, dat verdient deze film wel. Een gerucht is dat de kinderen uit de 1990 versie zouden terugkeren als de volwassen tegenhangers, leuk idee maar dan wel zonder Jonathan Brandis (Bill) aangezien die op 27-jarige leeftijd zelfmoord pleegde..

4.5*

Het boek las ik ergens in de jaren 80 al, die miniserie zal ik vast ook gezien hebben maar dat is zo lang geleden dat ik me daar niet zo veel meer van kan herinneren, dus hoef ik ook niet te vergelijken.

Ik heb me prima mee vermaakt met deze tweede verfilming, It is sowieso één van de betere King boeken wat mij betreft, prima in beeld gebracht. Ook nog (om 14.00 op dinsdag) in een vrij lege (grootste) zaal in Pathé, alsof ik mijn eentje in de bioscoop zat. Geweldig!

Gisteren heb ik dan deze Thriller / Horror film in een volle bioscoopzaal gezien (begon rond 23:00 uur en rond 01:30 uur liep ik de zaal weer uit), waarbij me ook nog eens een 1/4 deel (3/4 deel had ik gelukkig al opgegeten) gevulde doos met zoete popcorn uit de handen viel op de vloer (zal de schoonmaakdienst wel blij mee zijn geweest, hoewel ik het grotendeels zelf al had opgeruimd tijdens de pauze) en dat was niet vanwege de schrik, maar door onhandigheid van mij (laatst viel me tijdens de vakantie ook al eens een volle beker met thee uit de handen).

De eerste verfilming, oftewel It (1990), van het Stephen King boek heb ik vroeger gezien (destijds gehuurd in de videotheek op VHS band) en toen vond ik eigenlijk alleen de clown Pennywise (legendarisch gespeeld door Tim Curry) leuk en goed en de rest van het verhaal vond ik maar langdradig en saai en veel kinderen in een hoofdrol, is nooit echt weggelegd voor mij.

Eigenlijk geldt dat ook weer min of meer voor dit zevenentwintig jaar (in het verhaal wordt ook leuk aangegeven dat "It" om de zevenentwintig jaar verschijnt, terwijl het bij de eerste verfilming om de dertig jaar was) latere eerste deel (oftewel "Chapter One", waarbij het verhaal zich nu alleen maar richt op de jeugdjaren van de personages en bij het toekomstige vervolg, wat dan 27 jaar later in de tijd is, zal het verhaal zich richten op de dan inmiddels volwassen geworden personages), waarbij ik deze verfilming wel minder langdradig en saai vond en dat ondanks dat deze film iets van 130 minuten duurt en volledig draait om de kinderen.

Dit verhaal (in het kleine stadje Derry, komen zeven kinderen, die zichzelf de "Losers Club" noemen, lijnrecht tegenover een monster te staan in de vorm van clown Pennywise) wijkt ook nauwelijks af van de eerste verfilming, dus wat dat betreft was het voor mij eigenlijk een herhaling van zetten en dan in een modern jasje. Dat modern jasje pakt zeer goed uit op clown Pennywise (dit keer schitterend gespeeld door Bill Skarsgård), die wederom angstaanjagend (ziet er ziekelijk uit met zijn duivelse grimas op zijn gezicht) werd neergezet door een mooie mix van praktische effecten (make-up) en digitale trucage (de scene waarbij hij opeens via een diaprojector te zien was en toen als een reus uit het beeld kwam, was geweldig) en hij is nu zelfs onvoorspelbaar en veel grimmiger en uiteraard gebruikt hij weer veel rode ballonnen. Hij zorgt overigens ook voor wat humor, die natuurlijk vooral cynisch als sarcastisch is.

Behalve clown Pennywise spatten ook de jaren 80 (verhaal speelt zich af in 1988 - 1989) van het scherm af (hoewel het zien van bepaalde fietsen en auto's, me ook deed denken aan de jaren 70) en dat is ook o.a. te horen aan de goede muziek van o.a. de bands "The Cult" (in het begin van het verhaal op school) en "Anthrax" (tijdens een gevecht tussen de "Loser" kinderen en hun vijanden, waaronder de vervelende Henry Bowers die gespeeld werd door Nicholas Hamilton), die in de jaren 80 op hun hoogtepunt waren. Twee kinderen lopen overigens ook rond met een "Anthrax" en "Metallica" T-shirt, dus regisseur Andy Muschietti (dit is pas zijn tweede film en zijn eerste Horror / Thriller film "Mama (2013)", vond ik ook gewoon goed) zal ongetwijfeld fan zijn van "Rock" en "Metal" muziek. Ook vond ik het wel geinig toen één van de kinderen de roodharige Beverly Marsh (gespeeld door Sophia Lillis) vergelijk met de roodharige Molly Ringwald, die natuurlijk haar hoogtepunt had in de populaire jaren 80 Komedie / Drama film "The Breakfast Club (1985)".

Met de opbouw van het verhaal zit het overigens wel goed, want na de fraaie en ook harde inleiding van het verhaal in 1988 worden een jaar later na het vermissen van Georgie Denbrough (gespeeld door Jackson Robert Scott), alle kinderen (oftewel de "Losers", die o.a. te maken hebben met negatieve dingen zoals pesterijen en eenzaamheid, maar ook met positieve dingen zoals vriendschap en kalverliefdes en dat laatste m.b.t. Beverly Marsh, die op school de stempel van "sletje" krijgt, wat ze juist totaal niet is) geïntroduceerd, waarbij ze geconfronteerd worden met hun grootste angsten (zoals smetvrees en seksueel misbruik), waarop clown Pennywise dan handig inspeelt en dat uit zich ook allemaal in vermakelijke korte horrorfilmpjes. Uiteraard overwinnen ze door o.a. vriendschap hun angsten en wordt clown Pennywise op het einde (tijdelijk) verslagen.

Bill Skarsgård als clown Pennywise steelt natuurlijk de show in deze film en voor clown Pennywise ga je natuurlijk zoals ik deze film vooral bekijken, maar ook de overige cast deed het leuk en goed en dan doel ik vooral op de kinderen, waarvan sommigen wel heel stereotype werden neergezet zoals het erg dikke jongetje Jeremy Ray Taylor (in de rol van Ben Hanscom) en het jampot bril dragende jongetje Finn Wolfhard (in de rol van Richie Tozier). Met name de kinderen Jaeden Lieberher (in de rol van Bill Denbrough, wiens jongere broertje Georgie Denbrough dus te grazen, o.a. een arm afgebeten, werd genomen door clown Pennywise tijdens de inleiding van het verhaal) en Sophia Lillis (in de rol van Beverly Marsh, waarop Bill Denbrough en Ben Hanscom verliefd worden). Bij de laatste zat ik overigens met een vette glimlach op mijn gezicht, bij het zien van haar scene in de badkamer met de overdreven bloedfonteinen, die me deden denken aan de jaren 80 "Evil Dead" (zowel de eerste als de tweede film) Horror films.

Al met al een leuke en zeker ook goede (zelfs wat spannend) remake van de eerste verfilming, die door moderne digitale technieken lekker fris oogt (ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de eind jaren 80) en waarbij clown Pennywise nog steeds angstaanjagend is en dit keer ook schitterend gespeeld werd Bill Skarsgård (aan Tim Curry kan hij net niet tippen). Voor jonge kinderen is deze film absoluut niet geschikt (hoewel het verhaal soms overkomt als een E.T.-achtige familiefilm) om naar te kijken, want ze zouden er wel eens nachtmerries aan kunnen overhouden. Het jongste kind (wordt binnenkort 7 jaar) van mijn broer liet ik voordat ik samen met mijn broer naar de bioscoop ging een foto zien van clown Pennywise, waarop hij verstandig zei "Dat moet ik eigenlijk helemaal niet willen zien"

P.S. omdat ik nu "Chapter One" (wat ook wordt aangegeven op het einde) heb gezien in de bioscoop, zal ik "Chapter Two" waarschijnlijk ook gaan bekijken in de bioscoop. Ik ben overigens toen de aftiteling (die spoel ik thuis meestal vooruit) begon de bioscoopzaal uitgelopen, dus of er nog een extra scene te zien valt, dat weet ik dus niet.

Nee, er is geen extra eindscene, behalve het lachje van Pennywise.

Hollywood Horror. Dat is het gevoel dat mij bekroop na het bekijken van deze film. Hij zit perfect in elkaar en heeft de nodige schrikeffecten, maar wordt nooit echt eng. Het tempo is ook prettig en de film 'swingt' vanaf minuut 1. Het voorspelbare en ietwat zoetsappige einde past naadloos in de Hollywoodtraditie, maar in dit geval stoorde het me niet. Heb me kortom uitstekend vermaakt en liep met een grote glimlach de zaal uit.

Kom je met 7 jaar de zaal in dan? Voor mij moesten twee pubers zich zelfs legitimeren

Nee dat lijkt me niet Maar ik ben alleen samen met mijn broer naar de bioscoop geweest. Het jongste kind bleef gewoon thuis, maar ik liet aan hem (toen ik bij mijn broer thuis was) een foto zien van clown Pennywise.

Niet slecht, doch meer van verwacht. De openingsscène is bruut en sterk, maar daarna kakt de film toch wel wat in. Hoewel de clown er angstaanjagend uit zag en de maker zijn best doet om een donkere ondertoon te geven aan de film, moet ik zeggen dat het geheel vrij langdradig is. Als Pennywise zou meedoen aan een wedstrijd van meest dodelijke serial killer, dan zou hij bijzonder laag eindigen. Je weet dan ook dat na de eerste scène, er amper nog slachtoffers vallen, iets wat dodelijk is voor zo een film. Meer dan wat rondspoken zit er dan niet meer in en dit begint dan sterk te vervelen.

Hier kon meer in gezeten hebben, doch zeker nog vermakelijk.

Ik ben een Stephen King liefhebber en It is één van mijn favoriete boeken van hem. Ik keek dan ook erg uit naar deze verfilming. Een beetje met angst voor een flop, want King verfilmingen zijn veel vaker missers dan treffers. Ook de miniserie vond ik niet echt geslaagd. Zelfs de legendarische status die Tim Curry's Pennywise heeft behaald vind ik eigenlijk behoorlijk overdreven. Al was het wel het beste element uit die verfilming.

Deze It doet het wat mij betreft een stuk beter. Al is ook deze verre van perfect. Dat er voor gekozen wordt om twee delen te maken waarbij het eerste volledig draait rond de kinderen en het tweede (vermoed ik) rond diezelfde personen als volwassenen vind ik alvast geslaagd. Dit geeft wat meer ruimte om kennis te maken met de verschillende karakters. Al gaat het nog altijd wel redelijk snel vooruit. Ik kan de makers dat echter niet kwalijk nemen. Het boek is natuurlijk een behoorlijke turf die heel veel zijsprongen maakt.

Maar veel dingen geven me het gevoel dat het precies is als Stephen King het voor ogen had: de setting in het kleine Amerikaanse dorpje (zelfs met de wijziging naar de jaren 80), the barrens (die haast exact zijn zoals ik het me voorstelde bij het lezen van het boek), de pestkoppen,...

De openingsscene is magistraal. Skarsgard blaast Curry's Pennywise hier volledig uit het water wat mij betreft. Haast dezelfde scene, maar zoveel intenser, angstaanjagender en dreigender. Jammer genoeg is dit ook wel direct de beste scene van onze vriend de clown. Later in de film wordt hij teveel monster en te weinig karakter. Maar toch prachtig gedaan en schitterend neergezet door Skarsgard. Hopelijk in deel twee wat meer dialoog voor hem.

Deze film wordt na het begin nooit echt griezelig of beangstigend meer (kan ook wel liggen aan het feit dat ik het verhaal al erg goed kende), maar wel zeer grappig bij momenten en heeft een fijn sfeertje. De CGI heeft me eigenlijk op geen enkel moment gestoord.

It mag in het selecte clubje van geslaagde King verfilmingen gezet worden wat mij betreft. Ik heb er lol mee gehad en kijk al uit naar de volgende.

enige dat me een beetje stoort is dit: je ziet op het einde de zwevende kinderen naar beneden komen. Maar van hun lot daarna wordt niets meer gezegd. Leven ze nog, zijn ze dood,...?

Deze oorsprongsscène had Bill Skarsgård graag nog willen zien in 'It' | Filmtotaal filmnieuws

“Welcome to the Loser's Club asshole!”

Sterke verfilming van het boek van Stephen King. Er is wijselijk gekozen om echt twee uur lang te focussen op de jongeren van de Loser's Club, en het is een beslissing die geweldig uitpakt. It is zeker een spannende en soms angstaanjagende film, maar regisseur Muschietti heeft ook goed gekeken naar E.T., Stranger Things en uiteraard Stand By Me. It heeft die heerlijke jaren 80 vibe en is ook echt een coming of age film. Dit gedeelte is ook waar de grootse kracht van de film zit.

De opbouw met iedere tiener die zijn/haar eigen angsten onder ogen moet komen is geweldig gedaan en op deze manier ga je ook echt meeleven. Vooral de scene met Beverly (Lillis) die boven een wastafel hangt, en de scene met de jongeren die dia’s bekijken in een garage springen eruit. Met Sophia Lillis heb ik ook gelijk de openbaring van de film genoemd, want in sommige scènes straalt ze positiviteit en plezier uit, om in de scènes met haar vader ook qua drama te overtuigen. Ook de andere jonge acteurs zijn goed gecast (de oneliners van Wolfhard zijn hilarisch), en vooral de onderlinge chemie en humor werkt uitstekend. Bill Skarsgard is sterk als Pennywise, alhoewel hij alleen in de eerste scene echt dreiging uitstraalt. De andere scènes met hem zijn vooral jump scares omdat de muziek in de bioscoop voor slechthorenden is afgesteld en het camerawerk zeer sterk is. Het laatste gedeelte valt vergeleken met het sfeervolle eerste uur dan ook een beetje tegen. De grootste kracht van It is toch het samenspel tussen de leden van de Loser's Club, wat wordt onderstreept door de mooie laatste scene.

Prachtige remake!!! Zeer sfeervolle film. De jaren 80 worden goed neergezet. De kinderen spelen allemaal erg sterk. De clown is eng, de special effects zijn goed gemaakt en doeltreffend. De film is totaal anders dan het origineel, maar ik vind dat niet storend. De scenes zijn ook heel sfeerbepalend. Mooi camera werk. Goede soundtrack. Eigenlijk is het een horror film van de bovenste planken. Ik kan er geen verkeerd woord over zeggen. En ik dacht nog wel dat deze film zou tegen vallen. Wat een verassing. De film doet een beetje denken aan een Freddy Krueger aflevering. Fantasie en werkelijkheid lopen door elkaar heen. Dat moet je wel kunnen accepteren. Anders kan je bedrogen uitkomen. Voor de horror fans is het echt een feestje om naar te kijken. Zeker doen en in de bioscoop!

Overigens, prima dat iedereen zijn eigen mening heeft. Gelukkig mag iedereen stemmen wat hij/zij wil. Maar kom op jongens. 4,5 of 5 sterren slaat nergens op. Dan behoort deze film dus tot de beste film die je ooit hebt gezien. Ik snap best dat er een ( 4-5 sterren) aantal voorbij komen. Maar de gemiddelde score is gewoon onrealistisch.

Ik stem meestal ook niet in dezelfde week dat ik een film heb gezien. Vaak kom je toch te enthousiast uit de bios.

Wat is er nu meer realistisch. Een gemiddelde score of jouw score...Trouwens 3,6 is toch niet absurd hoog.

Ik wil niemand tegen het hoofd stoten, of overkomen als een zuurpruim. Deze film zal in de loop van de tijd wel wat gaan zakken, verwacht ik. Een 3,6 voor deze film vind ik inderdaad wat te hoog. Een 3 vind ik beter op z'n plek. De film is ook zeker niet slecht, maar niet geslaagd in het concept. Hij stijgt dan ook niet boven de gemiddelde horror uit. The road kan inderdaad ook niet nee. Die zou hoger moeten scoren vind ik. Maar dat is een film, waarvan ik begrijp dat niet iedereen een dergelijke film kan waarderen. Zeker niet de mensen die zoeken naar actie en sensatie. Maar gelukkig ben ik geen ''echte recensent''. Die kunnen zaken beter verwoorden dan ik en hebben tevens veel meer kennis van film dan ik.

Ik laat mijn persoonlijke voorkeuren ook meewegen in mijn recensie en dat maakt mij een liefhebber, geen recensent. Ik wil niet te veel off topic te gaan, ook al begon ik er mee.

Wat ik wel probeer is om elke film in context te beoordelen. Als je deze film een 4 of een 5 geeft, prima. Maar dan vind je deze film dus passen in de top 46 van beste films die er zijn gemaakt. Alle films die ik met een dergelijke score beoordeel vind ik daar passen.

Deze film is gemaakt om te cashen. Hij is niet gemaakt met zorg of aandacht. Hij is gemaakt om mensen naar de zaal te lokken, en dat lukt. En dat maakt deze film een prima mainstream horror die overigens niet eng is en niet spannend en die je volgende maand compleet bent vergeten. Hij brengt de kijker wel een prima avond entertainment. Nogmaals mijn mening.

Ik voel me zeker niet aangevallen hoor. Alleen de argumenten die jij geeft als 'ik laat mijn persoonlijke voorkeuren meewegen' zijn natuurlijk ook toepasbaar op degene die hem hoog beoordelen. Het is zoals je zelf zegt gewoon een eigen mening.

Kijk, als iemand zijn mening verkeerd beargumenteerd met onzin dan snap ik dat je daaroverheen valt.

Sorry maar wat jij hier allemaal zeg slaat nergens op........

Misschien niet. Maar met zorg bedoel ik niet de cast, of het camera werk. Dat is dik in orde. Ook niet de lelijke cgi. Daar hebben meer films last van. Eerder een compleet gemiste kans.

In het giga dikke boek worden de karakters en hun angsten tot in de puntjes omschreven. In een verfilming is dit altijd lastig te verfilmen. In de serie werd hier weinig aandacht aan geschonken. In de film totaal niet. Het interesseerde mij niet eens.

Ook de achtergrond van pennywise , en vooral de manier waarop kinderen hem zien, en de verschillende gedaantes en het waarom daarvan wordt totaal niet verteld.

Maar wat mij het meest stoort. Pennywise maakt zijn slachtoffers gek door mindtricks met ze te spelen. Dat is het unieke van het. In deze film wordt ie als een monster neergezet die er toevallig uit ziet als een clown. Waarom denk je, dat ie eruit ziet als een clown? Juist ja.

De geschiedenis, achtergrond, het verhaal wordt er compleet doorheen gejaagd en dat is zonde.

Laat ik afsluiten met iets positiefs. De cast is dik in orde en ook de stad is prachtig in beeld gebracht. Ook de openingscene ( tot de jumpscare) is goed. Tevens wordt goed gebruik gemaakt van licht en sfeer. Helaas kan ik er verder niks positief meer over zeggen.

Ik vond dit echt een film. Er zaten scenes in en acteurs die acteerden. Het genre was wel echt horror en er was ook zeer zeker een ander genre te vinden in deze film. Een film die net een 4 krijgt van mij (niet van 1 tot 10 hoor hahahaha, rustig maar). Als er een vervolg komt, zal dit waarschijnlijk ook een film zijn. Ik ben een tevreden homo sapien

Welkom bij Moviemeter. Waar een film nog een film is

Geweldige verfilming van het geweldige boek van Stephen King. Ophouden met te vergelijken met de mini-serie, want het is een compleet anders verteld verhaal. Dit is "Chapter One" en dat gaat over de kinderen die allemaal te maken hebben met de "clown", maar eigenlijk is de "clown" voor ieder kind iets anders wat altijd te maken heeft met zijn of haar grootste angsten. Daarom heet het boek ook "Het", waar "het" alles kan zijn. Ik vond de film zeer gedegen gemaakt. Met veel zorg en aandacht voor details uit het boek tot in de kleinste puntjes toe. De clown wordt nagenoeg perfect neergezet door Bill Skarsgård, de man zet hem neer als een compleet gestoorde clown; heerlijk om naar te kijken. Ook de effecten waren prima in orde. Is het horror waar je je compleet een hartverzakking van schrikt? Nee, dat zeer zeker niet, maar dat zijn de boeken van King ook niet. De film houdt goed het tempo erin en ik vond de film nergens inkakken. Ook de soundtrack is van grote klasse en de finale vond ik erg origineel gevonden. Ik heb er zeer (als grootste King-fan van Nederland) van genoten en daarom geef ik deze geweldige film een 4,5 !! 4,5 *

Dat is naar mijn bescheiden mening eh... gelul. Het blijft gewoon ALTIJD een kwestie van smaak. Iedereen kan recenseren en kennis van film is niet perse nodig. Het is de smaak van 1 persoon. Ik laat me er in ieder geval nooit door leiden.

Ook hier ga ik even op reageren: Het is ALTIJD een kwestie van smaak. Jij kunt mij niet beoordelen omdat ik de film 4,5 * geef. En ja: Misschien behoort de film tot het beste wat ik ooit zag. Daar kun jij simpelweg niet over oordelen. En de gemiddelde score is niet onrealistisch. Dat vindt jij en dat mag je vinden, maar dat is NIET zo. De gemiddelde score is simpelweg de gemiddelde score. Ik kijk in je top 10 en daar staat "Braveheart" op nummer 1. Dat vond ik dus ronduit een baggerfilm. Echt zo'n Mel Gibson-vehikel. Dat vindt jij misschien raar, maar dat is mijn smaak. Dus hou op met dat geoordeel als je wilt. Dank je wel.

Bedankt voor jouw mening. Heb al spijt dat ik het geschreven heb. Niet vanwege mijn mening, maar meer vanwege dergelijke reacties.

Heb geen spijt, want ik bedoel het niet rot of zo, maar ik ben inmiddels 49 jaar oud en weet nu echt wel dat ik niet over smaak kan gaan twisten. Het is gewoon voor ieder mens verschillend. Er zijn mensen die zijn dol op De New Kids. Ik wil nog geen lijk spelen in een van hun films. Snap je? Mensen zijn zo verschillend. Gijs, man!! Niet mee tussen zitten! We schrijven allemaal wel eens wat waar we later spijt van hebben. En weer door!

CGI uit de jaren 50. Het bestaat blijkbaar. Zelfde CGI team als The mist. Onder leiding van Stevie Wonder.

Hahaha, zo lekker droog en sarcastisch ook !