Chinatown (1974)

Die films zijn veel meer sensatiegericht. Je kritieken bij The French Connection, Bullitt en Chinatown zijn allemaal van eenzelfde aard. Er ontbreekt sfeer en er ontbreekt camerazwierende poespas. De sfeer is er wel degelijk (een geweldige retro-noir!) en de camerazwierende poespas is niet nodig. De beelden in Chinatown hebben een geweldige diepte (er gebeurt vaak iets op de achtergrond), het kleurenpalet is erg mooi en ritme en pacing zijn geweldig. Bovendien zijn sets en aankleding fantastisch (je waant je meteen in de jaren 30).



Plot is fantastisch. Ik snap echt niet waar je het over hebt. Heb je het plot wel kunnen volgen? Elke film uit je top 10 heeft een onwaarschijnlijker verloop. Towne's script is een ode aan de film noir, maar wijkt tegelijkertijd van de clichee's af. zo toont het personage Gittes veel vergelijkingen met Philip Marlowe, alleen veel menselijker en blijkt de dodelijke femme fatale juist de heldin van de film te zijn.

En zo speelt de film zich af onder een felle zon (in kleur nota bene), maar heeft de film wel de duistere mood van al die geweldige zwart/wit noirs uit de 40's. Briljant. Dat verklaart ook meteen het gebrek aan schaduwspel; de film leent zich er niet voor.



In een corrupte wereld waarin het hele politie-apparaat tegen je is gekeerd, stap je niet in de armen van de wet (zie ook oa The Maltese Falcon) met een paar halfslachtige bewijzen. Bovendien is de zaak voor Gittes een persoonlijke odyssee geworden.



Waarmee ik enkel wil zeggen dat jij iets snellers en sensationelers zoekt...



Waarmee ik wil zeggen dat de kwaliteit van de visuals niet afhankelijk is van het aantal trucjes die je met de camera uit kunt halen. Chinatown's ritme en pacing lenen zich er niet voor. Die moet het hebben van de juiste composities, de juiste kleuren, de juiste pans en de juiste camerastandpunten. Ik snap ook niet wat daar vaag aan is.



Zelf vind ik het briljant.



Dat is fijn voor je. Dit is Chinatown. De helft van je kritiek bestaat uit elementen die de film NIET bevat (zwierende camera's, voice-over, schaduweffecten). Spits je toch eens op de film an sich! Aan de andere kant: ik vind de humor in Bad Boys II ook minder omdat Will Smith zijn leuter niet in een appeltaart stopt.



Robert Towne schreef het script plus het personage Gittes met Jack in het achterhoofd; hij stemde taalgebruik, maniertjes, opvliegendheid en andere karaktertrekjes af op mr. Nicholson himself. Ik vind het dus bullshit.

Er zijn genoeg films die allesbehalve sensatiegericht zijn, die ik wel kan waarderen. Of ze nu uit de 70's komen of niet.

Maar dat is briljant! Polanski kwam op het idee het tijdsbeeld weer te geven door sets en aankleding erop af te stemmen! Meesterlijk geniaal van hem...

Lees dan nog maar eens mijn samenvatting. Iemand die doodkalm naar het huis van zijn vriendinnetje gaat (ipv zich ergens schuil te houden voor de veiligheid) en effen lekker gaat neuken alsof er niks aan de hand is, nadat ie net weer op het nippertje ontsnapt is aan een moordpoging vind ik realistisch noch logisch overkomen. Een voorspelbare romance is ook niet iets wat ik verwacht van een film die claimt boven andere films uit te steken. En dan kom jij dan nog eens aandraven dat ie van alle clichees afwijkt. Hilarisch.

Duistere mood? Heb ik niks van gemerkt. Daarbij zijn schaduweffecten helemaal geschikt bij zo'n "duistere mood". Hoeft niet per sé, maar dit soort dingen maken pas echt sfeer. Bij jou volstaat het om een juiste pacing en ritme in het camerawerk te steken en een tijdperk na te bootsen, bij mij nu eenmaal niet. Leg je er nu gewoon eens bij neer. Niet iedereen ziet de zaken zoals jij ze ziet. Mag ik een eigen mening hebben?

De bewijzen leken me allesbehalve halfslachtig, juist onweerlegbaar.

Yeah right. Zoals 2001: A Space Odyssee.

Ik schetste gewoon een voorbeeld van wat ik bedoel met visuele hoogstandjes, hoe het (nog veel) beter kan. Dit soort prachtige audiovisuele composities heeft Chinatown niet (terwijl vele andere in het genre dit wel hebben nota bene). Dat vind ik een gebrek.

Het zijn immers die zaken de me nu net iets extra's kunnen geven en vooral de sfeer vervolledigen. Nogmaals, voor mij volstaat het niet een paar "juiste tracking shots" op het "juiste moment" te maken hoor, pfft. Mochten alle films zo'n droge (gebrekkige) stijl en vormgeving kennen, amai. Het filmlandschap zou er nogal fantasieloos uitzien...

En wanneer zei ik in godsnaam dat ik zwierende camera's verlangde? Je herhalende "kijk, hij vergelijkt het met de wilde actiefilms van tegenwoordig" en soortgelijke truukjes om me mat te zetten zijn zo vermoeiend...

Verder zal ik er dan ook niet op ingaan (voor het weer escaleert). Alles lijkt me duidelijk omschreven in m'n eerste post wat ik vind tegenvallen aan Chinatown. Leg je er gewoon eens bij neer (je bent weer de enige die er zo uitvoerig op ingaat) dat er mensen zijn met een andere visie over bepaalde films (ipv altijd maar weer te doen alsof het aan de kijker ligt).

Ik ben hier gewoon mijn favoriete Hollywoodfilm allertijden aan het verdedigen hoor.

Ja hoor..

Cynisme staat je niet. Doe nou niet zo lullig: de sets en aankleding zijn toch fantastisch? Of telt dat niet meer mee? Een film-noir in kleur, gemaakt in de jaren 70 en toch heb je meteen het gevoel dat je in een typische jaren 30/40 film-noir terecht bent gekomen. De enige film die dat later nog gepresteerd heeft is LA Confidential. Daar dragen aankleding en sets toch zeker aan bij?

Jij bent hilarisch. Je voert hier een discussie tegen het gehele film noir genre ipv Chinatown en je hebt het nog niet eens door ook. Held-femme fatale-schandalige complotten. Film Noir gewoon links laten liggen djelle en ook seventies klassiekers als Serpico; dat trek je nooit.

Dan ben je simpelweg blind. De gehele wereld van Chinatown is verdorven, corrupt en naar de klote.

Nogmaals: Chinatown leent zich qua ritme en pacing niet voor al die ongein. Met de composities is alles dik in orde verder.

Onzin. Er zijn zeker films uit de noir sfeer die veel rigoreuzer zijn qua camerastandpunten en schaduwspel, maar het behoort absoluut niet tot 1 of ander genrevoorschrift. Ik vind echt dat je dingen aan het zoeken bent, zeker gezien je uiterst brave top 10.

En dat durf jij te zeggen met zo'n brave, degelijke top 10. Houd je aub bij Hollywood uit de nineties.

Je smaak irriteert me niet, maar wel je ontieglijke gekwek de hele tijd.

Ik zou me erbij neerleggen als je niet zo ontieglijk zou overdrijven in schreeuwende posts met vreselijk in spot gehulde beeldspraak. Post normaal, dan reageer ik normaal.

Voordat?

Welke film-noirs vond je goed?

Op White Heat na, geen pure film-noir zou ik zeggen. In ieder geval allemaal veel minder noir dan Chinatown (die ik hoog nodig moet herzien trouwens). (Yojimbo, Last Man Standing en Assassin(s) niet gezien, maar ook dat lijken me zeker geen pure noirs). Bij sommige films vind ik de noir verwijzing heel vergezocht.

Pure interesse trouwens. Ik heb er zelf vrij weinig gezien en vroeg het me gewoon af.

Chinatown wijkt ook af van clichees zoals ik je al duidelijk heb gemaakt boven. Natuurlijk herbergt het tegelijkertijd ook noir clichee's. Dat staat hierboven trouwens ook gewoon. Je moet wel lezen.

Starbright boy kaapte de vraag al weg en uit je antwoord blijkt dat je nog geen enkele pure noir film gezien hebt.

.... waardoor ik nu echt mijn geduld begin te verliezen. Je verlangt elementen die een pure noir sieren, maar die je zelf nog nimmer hebt waargenomen aangezien je nog geen enkele noir gezien hebt. Het is goed met je. Tabee!

Yojimbo is absoluut geen noir, LMS lijkt er al iets meer op. Maar feit blijkt dat je nog geen enkele zwart/wit noir hebt gezien uit de jaren 40 (en de Fransen gaven deze duistere Amerikaanse films de duiding film-noir). Niet? Waar hebben we het dan over?

White Heat heeft noir-trekjes, The Usual Suspects wordt vaak als een neo-noir gezien, maar daar heb je het echt helemaal mee gehad. Voor de voice-overs en de schaduweffecten moet je toch echt bij de pure noir uit de jaren 40 zijn en die heb jij dus geen enkele gezien. Probeer jezelf er niet steeds uit te zwetsen.

De films die jij noemde zijn nauwelijks noir.

Van hoeveel mensen wil je het horen?

Net een poging tot een niet-op-de-man-spelend stukje geschreven waarin ik verklaar waarom bovenstaande tussen alle verwijten door op z'n zachtst gezegd niet helemaal klopt. Maar laat maar..... waarom zou ik ook?

Heb er destijds wel enkele gezien en ik geloof dat ik The Maltese Falcon, Force of Evil, This Gun for Hire, Shadow of a Doubt en Sunset Boulevard (om er maar enkele te noemen) wel goed vond. Toch kan ik het niet met zekerheid zeggen, zit namelijk veel te vaag meer in mn hoofd intussen... In elk geval zijn de typische voice overs en mooie schaduweffecten elementen die voor mij erg belangrijk zijn.

Berichten weghalen en een discussie rechttrekken die al uit de hand liep werkt niet echt. Sorry, maar serieus hierop ingaan kan ik niet meer.

Hoeft ook niet. Heb gewoon even het antwoord op jou vraag gegeven die ik moest geplaatst hebben (om misverstanden te vermijden). Ik ging enkele posts geleden niet verder ingaan op de discussie met Ramon, en heb dat dus nu alsnog gedaan door die overbodige berichtjes dan maar weg te doen (Ramon mag dus het laatste woord hebben voor mijn part) Das alles.

Nog nooit zulke rare kritieken op Chinatown gehoord of gelezen...

Tja, en ik heb nog nooit zo'n rare lofbetuigingen over een film gelezen... Een geweldige sfeer en ode aan de zwart wit film noirs van vroeger, terwijl men zelfs nog de moeite niet neemt om wat mooie schaduweffecten en voice-overs te gebruiken (hetgeen ik al van post 1 zit te zeggen). Een heerlijk duister sfeertje terwijl het totaal vloekt met de vrolijke kleurtjes doorheen de film. Een geweldig plot terwijl het vrij standaard is en vol ongeloofwaardige en onlogische prul zit. Etc. Onbebrijpelijk...

Maar goed, elk zijn ding zeker...

Persoonlijke verwijten etcetera weggehaald. Film noir discussie (ondanks djelle's zelfverwijderde bericht) blijft natuurlijk gewoon staan.

En nu?

Op naar de volgende film/discussie!

Het begon net spannend te worden

Maar kan niet voortgezet worden. Zeer spijtig.

Er is geen discussie. Ik somde in m'n oorspronkelijke bericht films op die (geslaagde) noir-elementen bevatten (zei ik er letterlijk bij). Waaruit natuurlijk allerlei wilde conclusies moesten getrokken worden dat ik dat zou zien als pure film noirs. Tuurlijk niet.

Een non-discussie dus, overbodig en behoorlijk off topic. Heb dus helemaal geen zin meer om dat verder te zetten. Over mijn minpunten bij Chinatown heb ik ook al genoeg gezegd, meningen verschillen nu eenmaal.

Sowieso meen ik ook gelezen te hebben bij een andere film dat de dis-discussie voortgezet ging worden via persoonlijke berichten.

Wat weg is gehaald is het spelen op de man, uitschelden etc. en zelfs de heer K. weet wat dat betekent.

Discussie kan nog steeds voortgezet worden hoor, zo veel is er nu ook weer niet verwijderd. Zeker niks w.b. inhoud.

Nee hoor. We concludeerden enkel dat die films geen pure Noirs waren, duistere films uit de jaren 40 die gekenmerkt werden door hevig gespeel met schaduw en licht, voice-overs en extreme camerahoeken, dingen die jij juist verlangt van Chinatown. Maar vergeet verder niet dat mood, de eeuwige femme fatale, fatalisme en een sombere, vaak corrupte wereld en dergelijke ook typische noir kenmerken zijn. Toen kwam je met een nieuw rijtje films die je ook gezien had, wel pure film noir, maar helaas gaf je te kennen dat je ze niet meer goed voor de geest kon halen. Dus nu zat ik een beetje vast.... Maar toch wil ik verder gaan met de discussie zonder op de man te spelen want dit is een film die ik koester.

Vind je nog steeds dat Nicholson een acteerslippertje maakt, ook na wat ik je over Towne vertelde (hij schreef het script plus Gittes met Jack in zijn achterhoofd)?

Waarom kan de noir mood alleen via zwart/wit fotografie en schaduw/licht gebruik naar voren komen? Als Chinatown iets bewijst is het dat Noir ook in kleur kan. In deze film bewerkstelligen de sombere en tragische thematiek, de vele nare personages, de typische odyssee naar waarheid door Gittes en zelfs de gepaste jaren 30 settings en aankleding de noir mood, zelfs onder een hete felle zon en veel licht (buiten-opnames overdag werden vaak felverlicht in de klassieke noir).

Een uitspraak als hierboven snap ik dan ook niet. Bovendien zijn de kleuren vaker niet vrolijk dan wel. Zo maakt Chinatown nogal eens gebruik van dof bruin in mijn herinnering.

... ingewikkeld en uitmuntend, maar vrij standaard voor een film noir ja. Volgens het principe anti-held/femme fatale/een vies zaakje.

Waarschijnlijk minder ongeloofwaardig dan elke andere film noir die ik gezien heb.

Ik kan me geen voice-over voor de geest halen in Shadow of a Doubt, The Maltese Falcon en This Gun For Hire. Als ik er naast zit hoor ik het graag van iemand. Force of Evil zag ik nog niet. Ik vind het dus ongelukkig gekozen voorbeelden eigenlijk. In welke klassieke film-noir vond je de voice-over goed werken? En waarom mis je eigenlijk een voice-over in Chinatown? Zou het echt iets toevoegen?

Force of Evil heeft ook geen voice-overs als ik mij niet vergis. Sunset Blvd is volgens mij de enige in djelle's rijtje die wel voice-overs heeft, maar dat is nou niet direct een typische film-noir (dat wil zeggen: Chinatown heeft meer gemeen met de klassieke noirs dan Sunset).

Ben ik benieuwd djelle, wat je van Blade Runner vind itt Chinatown?

Ik hoop dat je het volhoudt. Als 'gebaar' wil ik wel nog even ingaan op je schrijfsels, ondanks het feit dat het me momenteel erg moeilijk ligt (mijn verstand zegt: "nee: doe dat niet!" !). Ik begrijp wel niet wat je ermee hoopt te bereiken.

Waarom niet? Die lach zou moeten irritant en snerpend overkomen, bij mij klonk het gewoon onnaturel (ongemeend, niet vanuit het hart...) Slecht geacteerd dus.

Net omgekeerd vind ik. De duistere, sombere mood komt totaal niet over met de veel te kleurige Chinatown. Wat niet wil zeggen dat ik vind dat het enkel met zwart wit mogelijk is.

Daarom verwees ik dan ook naar Last Man Standing (wat voor mij toch echt wel een vorm van noir is), omdat die pas bewijst hoe het (beter) kan. Die is ook in kleur, maar bevat tenminste zo'n heerlijk passend donkerbruin kleurgebruik, ideaal afgestemd op de atmosfeer. Samen met die voice overs e.d., vind ik dat het beste van het beste. Dat is hetgeen ik verlang.

Even deze quote erbijgehaald. Ik heb geen idee in hoeverre chinatown gemeen heeft met de allereerste klassieke noirs. Vroeger besefte ik zelfs niet dat ik een noir aan het kijken was (was dus eerder toeval). Wat ik wel weet is dat het wel degelijk zo kan (schaduweffecten, extreme camerahoeken, voice overs...). En dat is wat ik noem film noir op zijn mooist (het onderste uit de kan gehaald). Ik ben niet tevreden met de typische plotkenmerken alleen (sombere wereld, femme fatales, fatalisme etc). Als dat in den beginne zo was dan zal een eventuele herziening van de meeste titels dus hoogstwaarschijnlijk uitdraaien op een teleurstelling.

De typische kenmerken is 1 ding, maar zonder een heerlijke audiovisuele vormgeving (zoals daar exemplaren van bestaan) vind ik het weinig om het lijf hebben. Als Chinatown dan een ode maakt aan zoiets, dan vind ik Chinatown natuurlijk ook niet goed.

Ingewikkeld en uitmuntend? Zie niet in hoe dit ingewikkeld zou zijn en waarom dit uitmuntend is?

Maar natuurlijk! Sfeer! En audiovisueel genot. Ik snap niet dat mensen tevreden kunnen zijn met een weergave van (typische of geen typische) gebeurtenissen alleen. Is het je nog nooit opgevallen dat praktisch al de films die ik hoog genoteerd staan heb iets vertonen op dat gebied (audiovisueel genoegen)? Zij het in de vorm van actiescenes, zij het in de vorm van sfx, zij het in de vorm van horroreffecten, of, zij het in de vorm van spelen met camera/licht/geluidseffecten/montage/vertelstructuur... of liefst nog een combinatie van dit alles. Films die me emotioneel erg weten te raken daar gelaten (en zelfs daar speelt de presentatie een rol, maar dan eerder in effectief opzicht). Ik ben nu eenmaal erg audiovisueel ingesteld. En terrecht, denk ik. Cinema is zoveel meer dan een verhaaltje capabel op de gevoelige plaat vastleggen.

Chinatown blijft imo veel te standaard en veel te weinig creatief (vooral wat presentatie betreft). Een "goed weergegeven tijdsbeeld" staat niet gelijk aan een geslaagde sfeer. Het is een begin, maar er komt zoveel meer bij kijken. Het idee om een klassieke noir in kleur te maken is overigens goed gevonden, maar daarmee is alles dan ook gezegd. Chinatown haalt bij lange niet genoeg uit het potentieel dat cinema te bieden heeft.

[Want laten we wel wezen: veel meer dan 3 basic cameraposities zien we niet (namelijk medium-shot, close-up en soms eens een totaalshot) De gebruikelijke pans zijn van de partij en een bepaald tempo wordt aan de film gegeven. Big Deal. Dat noem ik nu niet bepaald rijk aan stijl, sfeerscheppend (allerminst), of geniaal. Dat zijn voor mij geen audiovisuele bijzonderheden (miljoenen films kunnen wel een topfilm genoemd worden op die manier). Een kundige uitvoering van enkele basistechnieken uit de filmschool noem ik niet getuigen van inspiratie of creativiteit. Zoiets 'briljant' noemen vind ik op z'n zachtst gezegd, overroepen.]

Ik ook. Nog nooit gezien.

Ik denk dat het soort film noir is wat jouw bevalt, met of zonder voice over (ligt aan de versie die je ziet).

Djelle, je praat over films die je cinematografisch, audiovisueel of emotioneel moeten raken? Vooral als het over het emotionele raakvlak gaat, maar ook op cinematografisch vlak, kan ik je niet serieus nemen aangezien je Toxic Avenger en Braindead in je top tien hebt staan. Twee films die mij losstaand al vrij weinig doen, maar in de verste verte qua beelden, sfeer en emoties uberhaupt in de buurt komen van Chinatown.

Enjoy the silence

Tja, dan heb je mijn post niet aandachtig genoeg gelezen (of je begrijpt het niet goed). Zie niet in wat het probleem is. Nergens heb ik beweerd dat ik emotioneel geraakt MOET worden (alleen dat dit een doorslaggevende factor KAN zijn). Het aantal films die daarin slagen (en al zeker als ze op audiovisueel gebied weinig te bieden hebben) zijn uberhaupt erg beperkt. Audiovisueel genoegen (wat meestal voor een groot deel de sfeer motiveert) is voor mij gewoon het belangrijkste bij film. In welke vorm dat dan ook moge zijn.

Audiovisueel genoegen en sfeer haal ik zeker en vast uit een film als Braindead. Gezien dat natuurlijk van een totaal andere orde is die ongelooflijk onvergelijkbaar is met het audiovisueel genoegen en sfeer dat ik verwacht bij een film als chinatown, vind ik deze absurde vergelijking dan ook totaal onzinnig.