Some Like It Hot (1959)

Een verrassend leuke film van Billy Wilder. Hoewel het uitgangspunt misschien nogal flauw is, wordt het in deze film erg leuk uitgewerkt. Aardig acteerwerk, leuke personages en een vlot verhaal. Jack Lemmon vind ik doorgaans vrij irritant, maar dat valt in deze film nog redelijk mee. Tony Curtis zet echter een betere prestatie neer, vooral zijn personageverwisselingen zijn erg knap gedaan. Tevens de eerste keer dat ik Marilyn Monroe in actie zie en ze doet haar reputatie hier absoluut eer aan. Zeer vermakelijk.

Hoewel ik deze film vooral heb gekeken omwille van Marilyn Monroe, heeft ze hier niet de absolute hoofdrol, die eer komt de beide heren toe die echt wel grappig zijn als "drag queens", "travestieten" of hoe je het ook mag noemen. Het verhaal is erg simplistisch net als de humor. Het wordt echter nooit plat en blijft amusant. Marilyn steelt af en toe wel eens de show met wat zang, dans of gewoon haar presence, maar deze film moet het vooral hebben van onnozeliteiten. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd met deze film. Het is geen hoogvlieger, maar zeker veel leuker als de flauwe platvloerse comedy die vanaf eind jaren 80 aan zijn opmars begon. Het heeft mij alvast warm gemaakt voor nog meer films van Marilyn te zien.

''Not suitable for children'' zegt de poster

Ik ben blij dat ik niet helemaal de enigste ben die er zo over denkt hier want wat een oer-vervelende, oudbollige film is dit zeg! De verwachtingen lagen niet bizar hoog maar van een film met zo'n enorme status verwacht je zoiets niet. Mijn mond valt dan ook letterlijk open bij aanduidingen als ''de beste komedie ooit gemaakt'' want buiten misschien twee voorzichtige glimlachjes om heb ik dit met pijn en moeite uitgezeten. Het travestieten-thema zal toendertijd best vernieuwend geweest zijn, maar buiten het feit om dat het niet mijn humor is, is het met momenten nog flauwer als een gemiddeld Laurel & Hardy filmpje. Valt me erg tegen van Wilder wiens Sunset Blvd en Double Indemnity ik heel goed kon waarderen en waarvan dit mijlenver afstaat. Verschuil me dan ook achter het feit dat ik dit aanvankelijk ging kijken voor Monroe van wie ik al vanaf kinds af aan niets dan goeds lees/hoor en het met mijn 22 levensjaren en ruim 2500 films op de teller later dan ook wel eens tijd vond iets van haar te proberen. En ik zal niet uitsluiten dat ik dat vanaf nu nooit meer zal doen, maar dit heeft me zo zodanig afgeschrokken dat ik die voorlopig even links laat liggen. Het zal best een goede actrice geweest zijn, heb mijn tips voor haar wat serieuzere films al eens gehad, maar hier komt dat dus totaal niet uit de verf. Curtis daarentegen deed het prima. Maar verder... Nee, jak, meest overgewaardeerde klassieker die ik ooit zag misschien wel. (1,5*)

Edit: Mensen die interesse hebben in de dvd mogen me pm'en.

In de 16e eeuw schreef Shakespeare de komedie Some Like it Hot, over twee rondtrekkende troubadours die getuige zijn van de slachtpartij die een roversbende aanricht. De rovers willen de getuigen uit de weg ruimen, maar de troubadours verkleden zich als vrouwen en belanden zo op een adellijk hof, waar één van de twee verliefd wordt op een knappe dienstmeid en de andere een jonkheer achter zich aan krijgt.

Nee, da's natuurlijk niet waar. Maar tijdens het kijken van deze film schoten Shakespeares kluchten als Twelfth Night en A Midsummer Night's Dream vaak door mijn hoofd. Personages die voortdurend in de problemen komen door hun verandering van identiteit, snelle dialogen, veel gepanikeer, geloop en gekibbel. En na een tijd heb je het allemaal wel gehad. Curtis en Lemmon vertolken hun rollen op een fenomenale manier en ook Marilyn Monroe is geweldig. De film komt echter pas na een tijdje echt op gang, de climax is me iets te kluchtig en voorts ziet de film er iets te veel uit alsof hij gemaakt is in het jaar waarin hij zich afspeelt. Some Like it Hot is aardig met enkele schitterende momenten (het einde!), maar in geen geval de beste komedie aller tijden.

Klassieker, wat een sfeervolle en mooie film.

Mijn eerste Wilder, hij is zeker goed bevallen. Iedereen is goed gecast. Vooral Jack Lemmon, ik ontdek hem nu, speelt echt ijzersterk. Curtis natuurlijk ook, maar die wordt weggespeeld door Lemmon. Monroe doet t ook leuk, deze film krijgt toch een soort mythische status door haar.

Knap dat alles er zo verzorgd uit ziet. Als je leest met hoeveel problemen deze film is gemaakt, met name door Monroe, is alles toch piekfijn gespeeld. Curtis zei ooit op een vraag hoe het was om met Monroe te zoenen:" Het was alsof ik Hitler kustte". Dit omdat ze door Monroe zo lang op hun hoge hakken moestem blijven staan. Monroe was vervelend op de set. Met name door haar drankgebruik.

Mooie film. 4*

Hoewel deze film geldt als een absolute klassieker (in 2000 door het American Film Institute uitgeroepen tot de grappigste Amerikaanse komedie aller tijden) ben ik er nooit voor gevallen. Kwestie van persoonlijke smaak: bij Monroe heb ik nooit voorbij de sex-appeal kunnen zien, Curtis vind ik nietszeggend en Lemmon een vervelende en ongrappige acteur. De laatste jaren heb ik allen echter als het ware met nieuwe ogen bekeken: Monroe dankzij haar geweldige rol in The seven year itch, Curtis via The persuaders, en Lemmon door fantastische rollen in The apartment en Days of wine and roses, waardoor ik voor alle drie nieuwe waardering heb gekregen. En doordat ik me de laatste jaren ook steeds meer met de films, de stijl en de thematiek van Billy Wilder verwant ben gaan voelen, heb ik Some like it hot ook maar weer eens in de speler gelegd, en zoals te voorspellen was beviel hij me nu aanzienlijk beter: magnifieke vertolkingen, perfecte uitwisselingen van grappige one-liners, een onweerstaanbare Monroe, een hoog tempo en vooral een uitstekend en ambachtelijk doortimmerd script dat precies de juiste balans tussen al die elementen vindt. Petje af voor alle genoemden (en niet-genoemden natuurlijk, zoals miljonair Joe E. Brown en mede-scriptschrijver I.A.L. Diamond).

        En nog even over Monroe: er zit een scène in waar ze uit haar couchette leunt, en het is eigenlijk onbegrijpelijk dat de hoeveelheid decolleté die ze daarbij toont in 1959 door de filmkeuring kwam – ook in onze vrijmoedige eenentwintigste eeuw is dat nog altijd een ravissante aanblik. Ik moet nog vaak denken aan de prachtige woorden van Cybill Shepherd over Monroe: "She had curves in places most other women don't even have places."

Deze komedie verweeft naadloos drie subgenres. Enerzijds is het een misdaadkomedie met potsierlijke gangsters die nooit echt angstaanjagend zijn. De lijn met Joe (Tony Curtis) en Sugar Kane (Marilyn Monroe) is een romantische komedie met de nodige sensualiteit, leugens en misverstanden. De lijn met Jerry (Jack Lemmon) en Osgood (Joe E. Brown) is een platte travestieklucht. Je ziet overduideljk dat het mannen zijn, maar de conventie dat hun tegenpersonages dat niet merken, zorgt net voor absurde humor.

De sfeer van rondtrekkende jazzbandjes en de onzekerheid van het muzikantenbestaan zijn goed weergegeven. De instrumenten die de drie hoofdpersonages bespelen, typeren hun persoonlijkheid. Joes saxofoon staat voor verleiding, Jerry's contrabas of bull fiddle voor scherts. De ukelele van Sugar Kane illustreert haar speelsheid. Marilyn Monroe is getypecast als het domme blondje dat een rijke man aan de haak wil slaan, al maakt ze af en toe een schrandere opmerking, steelt ze een leugentje van de mannen en blijkt ze slim genoeg om van zichzelf te beseffen dat ze dom is. Als ze I Wanna Be Loved by You zingt, is ze een blonde Betty Boop, escapistisch entertainment, maar in I'm Through with Love klinkt iets van het verdriet door dat ze onder haar make-up verbergt.

Ze hebben in zwart-wit geschoten om te verdoezelen hoe zwaar de mannen geschminkt zijn. Billy Wilder laat zijn achtergrond in film noir zien met de grauwe kantjes van Chicago en de schaduw van jaloezieën. Leuk is wanneer de camera heen en weer zwiept tussen de twee afspraakjes die tegelijk plaatsvinden.

Schrijver I. A. L. Diamond, die wel vaker met Wilder werkte, zorgde voor een hechte plot met memorabele quotes. De slotzin is overbekend, maar de beste vind ik Jerry's beschrijving van vrouwen: "It's like Jell-O on springs. I tell you, it's a whole different sex!" Het gebruik van de merknamen Jell-O en Shell is wellicht een voorbeeld van product placement.

“Story of my life. I always get the fuzzy end of the lollipop.”

Leuke klassieker die vooral in het eerste gedeelte indruk maakt. Het gedeelte in de trein is toch wel legendarisch en zit vol met komische situaties en scherpe dialogen. Het trio Curtis, Lemmon en Monroe doen het uitstekend, alhoewel ik vooral Lemmon op een gegeven moment wat irritant begon te vinden.

Het verhaal heeft erg veel potentie wat niet ten volle wordt benut. Vooral het tweede gedeelte in Florida voelt soms erg langdradig en eentonig aan. Gelukkig weet de prachtige Marilyn Monroe de aandacht nog wat vast te houden. Het einde is wel fantastisch en vooral hilarisch. De scènes met de gangsters zijn niet echt spannend, maar dat was ook niet de bedoeling volgens mij. Grappig zijn ze zeker. Ik ben blij dat ik Some Like It Hot een keer heb gezien, want het is een grappige klassieker en ook een ode aan icoon Marilyn Monroe.

Mannen in een jurk, altijd lachen. Mrs. Doubtfire, Tootsie, Snip & Snap, Monty Python, Bennie Hill, Eddie Murphy.... In 'Some Like It Hot' van Billy Wilder (hij weer!) wordt de keuze voor de verkleedpartij door het ijzersterke script aannemelijk gemaakt. De humor staat na 50 jaar nog steeds overeind en dan krijg je er Marilyn Monroe op haar verleidelijkst nog bij cadeau.

Toen Hitler in 1933 aan de macht kwam in Duitsland kwam daarmee een grote emigratiegolf op gang. En omdat zijn opkomst een gevaar betekende voor Europa, was de VS voor vele vluchtelingen de eerste keus qua bestemming. Dit betekende een verrijking voor de filmindustrie in Hollywood, want mensen als Fred Zinneman [From Here To Eternity, High Noon], Otto Preminger [Anatomy Of A Murder, Exodus] en Fritz Lang [Metropolis, Fury] gingen er aan het werk. Deze grote regisseurs bekeken de VS vanuit een heel ander perspectief en dat zorgde voor een ontwikkeling in de filmkunst. Billy Wilder werd in 1906 in Oostenrijk-Hongarije geboren maar vanwege zijn Joodse achtergrond besloot hij in 1932 te vluchten, eerst naar Parijs en een jaar later naar de VS. Hij sprak geen woord Engels maar werkte vanaf 1934 in Hollywood.... als scenarist! Sterker nog: binnen een paar jaar zou Billy Wilder uitgroeien tot één van de meest gerespecteerde scenaristen in Hollywood die zich onder anderen specialiseerde in dialogen vol spitsvondigheden. De combinatie van scherpe dialogen en zijn Europese kijk op de VS gaf hem de mogelijkheid om vanaf 1942 zijn eigen scenario’s te regisseren! Double Indemnity [1944] leverde de film 7 Oscarnominaties op, waaronder twee voor Wilder zelf. Een jaar later had hij succes met The Lost Weekend, de eerste serieuze Hollywoodfilm over alcoholverslaving, waarvoor hij de Oscars voor beste regisseur en beste scenario [samen met Charles Breckett] won. Billy Wilder bleef daarna eigenzinnig in zijn onderwerpkeuze. In 1950 maakte hij Sunset Blvd, een vernietigende satire op de hypocrisie van Hollywood met een cast om je vingers bij af te likken, en in 1959 maakte hij Some Like It Hot, een komedie over twee mannen die door omstandigheden tijdelijk als vrouw door het leven moeten gaan, met seksuele overtonen die in die tijd behoorlijk gewaagd waren.

Wilder had aanvankelijk het team van Bob Hope en Bing Crosby [bekend van hun grappige Road To ...-filmserie] in gedachten en dat is aan de karakteriseringen en de dialogen absoluut te merken. Ik raad je aan om Road To Morocco eens te zien om de vergelijking te kunnen maken. Jack Lemmon genoot, mede dankzij zijn Oscar voor Mister Roberts [1955], al een reputatie als een komisch acteur, maar Tony Curtis was vooral bekend van een combinatie van serieuze rollen en luchtige niemendalletjes die hij maakte met zijn echtgenote Janet Leigh. Curtis was dus een ongebruikelijke en gewaagde keuze voor deze rol, maar de Curtis en Lemmon zijn perfect in hun rollen als contrabassist Jerry [Lemmon] en Joseph [Curtis] die getuige zijn van de beruchte St Valentine’s Day Massacre. Hoewel de verantwoordelijke gangsters hun betrappen, weten ze te ontkomen door zich aan te melden voor een tour door Florida.... in een vrouwenorkest! De twee voelen zich al gauw thuis, maar de problemen ontstaan wanneer Joseph/Josephine valt voor zangeres en ukelelespeelster Sugar Cane [Marilyn Monroe] en wanneer een excentrieke miljonair [Joe E. Brown] Jerry/Daphne probeert te verleiden.

Curtis en Monroe konden het niet met elkaar vinden, mede vanwege Marilyns onvoorspelbare gedrag. Ze was al in de periode beland waarin ze vaak uren te laat op de set kwam of simpelweg niet kwam opdagen, veroorzaakt door een enorme onzekerheid die zorgde voor geestelijke en, onvermijdelijk, fysieke klachten die ze vooral met pillen trachtte verhelpen. Monroe had naar verluidt 47 (!) takes nodig om het zinnetje “It’s me, sugar” goed te zeggen en 81 (!!!) takes voor het zinnetje ‘Where’s that Bourbon?” Het is daarom ook niet zo gek dat Curtis over de scènes waarin hij Monroe moest kussen zei dat het was alsof hij Hitler kuste. Het is des te wonderlijker dat deze film bijna 60 jaar later nog steeds hilarisch is. Bovendien speelt Monroe hier de rol die bepalend is voor haar eigen imago: het mooie, naïeve, onschuldige blondje met een hartje van goud en ze is werkelijk perfect, niemand had het beter kunnen doen. En ze zingt bovendien de klassiekers “I Wanna Be Loved By You” en het ontroerende “I’m Through With Love”. De dialoog bevat ontelbare hilarische dubbelzinnigheden, maar de scène waarin Lemmon en Brown samen de tango dansen op de klanken van het beroemde “Hernando’s Hideaway” is mijn persoonlijke hoogtepunt, ook al vanwege de gevolgen van deze dans. Een krankzinnige komedie door een geniale schrijver/regisseur en met een topcast waaronder Marilyn Monroe op haar best. En gezien de omstandigheden mag dat een wonder heten.

Ik ben totaal onbekend met films uit de jaren '50 maar door de laagdrempeligheid van Netflix maar eens aangeklikt. Ik ken de acteurs ook niet, zowaar mijn eerste Monroe ook, maar aan hun filmography's te zien waren ze best groot in hun tijd. Some Like It Hot is dan ook een geslaagde komedie geworden, een voorloper van moderne films zoals White Chicks.

Wellicht dat dit de eerste film over travestietenhumor is, maar het is zonder meer een leuk scenario voor een komedie. Klassieke situaties komen voorbij zoals de travestiet die op het mooie meisje valt en een echte man die de travestiet maar weer al te leuk vindt. Curtis doet het erg leuk, maar wordt overtroffen door Lemmon die net wat sympathieker is. Vooral zijn verscheidene expressies zijn geinig. En zoals gezegd mijn eerste Monroe, maar ik ben nog niet bepaald onder de indruk. Mooie vrouw, maar niet oogverblindend als je de superlatieven mag geloven. Het leek mij alleen dat haar moedervlek op de verkeerde plek zat, maar dat kan aan mij liggen. Qua acteerwerk moet ze ook voorrang verlenen aan bovengenoemde mannen. Zeker als je dan leest dat ze tientallen takes nodig had voor één zinnetje en een pain in the ass was om mee te werken. Nee, ik ben niet overtuigd.

Ondanks dat de film twee uur duurt vliegt de tijd redelijk snel voorbij. Het is geen hilariteit alom maar de twee mannen zijn leuk genoeg om bijna voortdurend met een glimlach te kijken. Het lijkt me alleen onmogelijk dat de maffia per toeval de twee op het spoor komen. Maar dat mag de pret niet drukken.

Nog even mijn minirecensie van de film:

Deze film zou door sommigen worden beschouwd als de beste komedie aller tijden, maar ik vond de humor spaarzaam en wat flauw. De term ‘komedie’ moet denk ik meer opgevat worden als ‘lichtvoetig’, al heeft de film zeker ook serieuze en kritische ondertonen zoals over gender-issues en de opkomst van de maffia als gevolg van de drooglegging. Dat de film opvallend luchtig doet over homoseksualiteit was in die tijd misschien grappig; in onze ogen is de film vooral erg progressief in z’n volledige acceptatie van homoseksualiteit. Ik denk echter dat die homoseksualiteit niet de kern van de film vormt maar slechts een vorm van rollenspel is waar de film echt over gaat (zoals bv. Joe niet alleen een vrouw maar ook een mannelijke miljonair speelt). De film gaat over wat acteurs in elke film doen, namelijk de identiteit van een ander aannemen, en misschien is die rollenspel het kenmerk van de moderne mens überhaupt: zie De film als modern fenomeen - MovieMeter.nl. Er wordt wel gezegd dat de films van Billy Wilders zulke klassiekers zijn omdat we ons erin kunnen herkennen: juist als immigrant had Wilder een scherp oog voor wat Amerika tot Amerika maakt en ik denk dat deze film daar een goed voorbeeld van is: door het rollenspel kunnen we zijn wie we willen zijn en wordt de VS als het moderne land bij uitstek het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Hoe dan ook, amusant is de film zeker en Billy Wilder laat met de film zien wat denk ik sowieso z’n grote kracht is, namelijk z’n ijzersterke scripts: het verhaal is tamelijk ingewikkeld maar zeer ingenieus uitgewerkt waardoor alles werkt, boeit en amuseert met veel scherpe dialogen en klassieke one-liners. Daarbij worden verschillende genres – komedie, romantiek en misdaadthriller – knap door elkaar verweven tot één geheel. En zoals het betaamt in kunst is over elk detail nagedacht: niets gebeurt of is er zo maar maar heeft een betekenis en een functie in het geheel.

Ik kan me best voorstellen dat in bepaalde conservatieve middens destijds - en dat zullen geen uitzonderingen geweest zijn - deze film werd afgebrand. Wilder plaatst hier met deze "Some like it hot" seksualiteit helemaal in the picture. Niet dat er veel seks aan te pas komt, integendeel, maar vele scènes en motieven van personages zijn seksueel getint met het middel verleiden. Komt daarbij dat mannen zich gaan verkleden als vrouwen, zich daar goed bij voelen en zich in hun nieuwe identiteit ten volle gooien. De slotscène met de kapitein is dan ook baanbrekend.

Wanneer Jerry en Joe getuige zijn van een afrekening binnen het maffiamilieu dienen ze te vluchten en zich te vermommen als vrouwen. Ze moeten zich vermommen om in leven te blijven, maar naarmate ze hun nieuwe rol aannemen, worden ze letterlijk een vrouw. Dit geldt sowieso voor Jerry (John Lemmon) die zich de rol van vrouw toeëigent. Het levert leuke grappige situaties op. Ook Joe (Tony Curtis) laat zich niet onbetuigd en heeft enkel oog voor de mooie Sugar (Marilyn Monroe).

En Monroe doet het ook geweldig. Niet te verwonderen dat ze één van de eerste echte sex-iconen was. Tijdens het liedje 'I Wanna Be Loved By You' wordt camera en belichting zo gebruikt dat je de illusie krijgt dat ze er halfnaakt staat (of althans met een erg diepe decolleté). Curtis en Lemmon zijn de echte sterren: hun magie onderling is geweldig. Scherpe dialogen, fijne humor, goed plot ... Kortom: genoten ook. Dikke 3,5*!

Uitstekende film waarin twee muzikanten op de vlucht slaan voor de maffia als ze getuige zijn van een moord. Een leuk verhaal waarin meer dan genoeg gebeurd en waarbij er leuk wordt gespeeld met de man/vrouw-relatie. Grappige dialogen en hier en daar ook redelijk spitsvondig (met het einde als hoogtepunt). Tony Curtis en Jack Lemmon doen het beiden erg vermakelijk en alhoewel Marilyn Monroe hier niet op haar best is, doet haar aanwezigheid de film zeker geen verkeerd.

In de eerste plaats vooral een erg gezellige film: de setting van de late jaren '20 met zijn speakeasies, brillantine, George Raft en jazz muziek heeft altijd iets bijzonder gemoedelijk (zie ook Woody Allen films als Bullets over Broadway of The Curse of the Jade Scorpion) plus natuurlijk het idee van twee losers op de vlucht, het geeft de kijker het gevoel van een fijne medeplichtigheid. En natuurlijk reizen ze met de nachttrein, lekker knus allemaal. Ik verbaas me dan ook niet dat m'n vader deze film steeds op familieavondjes wou opzetten, naast The Great Escape, La Grande Vadrouille en La Vache et le Prisonnier (ook de Tweede Wereldoorloog leent zich immers goed voor gezelligheid). Maar is een film die slechts gezellig is niet automatisch minderwaardig? Some Like it Hot is immers zeer amusant en bij vlagen virtuoos, maar de film fascineert absoluut niet. Het is een soort prachtige zeepbel die op een gegeven moment onverbiddelijk uiteenspat. Ik kan met de beste wil van de wereld niet geloven dat deze film bij iemand blijft nazinderen. Daarvoor is het allemaal toch teveel oppervlakkige pret? In tegenstelling tot de (enigszins vergelijkbare) films van Frank Tashlin, waar elke kijkbeurt nieuwe ontdekkingen oplevert, is de cinema van Billy Wilder niet uitdagend of avontuurlijk. Zijn stijl is wat de Fransen 'grossier' zouden noemen. En natuurlijk kan je dan wel komen beweren dat de film modern is, sociologische thema's zoals (gender)rollen aankaart, maar dat is toch gewoon inhoudelijke thematiek en heeft niet per se iets met de filmtaal te maken? Ik kwam toevallig dit stukje tegen, dekt de lading wel wat mij betreft.

Dit is inderdaad een erg leuke film uit de jaren '50. Het duo Curtis en Lemon heeft een goede 'chemistry' en Marilyn Monroe is tegelijkertijd gevoelig, kwetsbaar maar ook sensueel en gewaagd. Billy Wilder heeft een aantal toffe films gemaakt, waaronder ik vooral The Fortune Cookie (1966) en The Seven Year Itch (1955) - eveneens met Marilyn - de leukste vind.

Heerlijke film. Een vermakelijk verhaal, goed gespeeld en Marilyn Monroe vind ik erg charmant. Ondanks het een film uit 1959 is, voelde het niet heel ouderwets. Erg fijn om deze gezien te hebben! Een 9. 4,5*

Prima film die ik vooral vanwege Marilyn Monroe ben gaan kijken. Zit humor en vaart in maar ook spanning en romantiek. De beide heren in de hoofdrol zijn goed op elkaar ingespeeld en spelen sterk. Erg leuk om gezien te hebben.

Hm.

De vierde Wilder die ik nu zie. Na 2 films stond hij op een gemiddelde van 2,25*. Maar nu begint zijn gemiddelde met deze film en The Fortune Cookie toch wel een stijging. Al vond ik The Fortune Cookie toch wel wat beter dan deze, maar dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak.

De film begint in ieder geval behoorlijk spetterend, met autoachtervolgingen en zelfs wapengeweld. Ik was het nog niet vaak eerder tegengekomen bij Wilder. Leek me vooral de simpele komedie/klucht man. Tot nu toe smaken dit soort komedies of kluchten me ook veel beter bij Wilder ipv thrillers of romantiek.

Uiteindelijk, na een spectaculair begin, kiest de film er toch wel voor om over te schakelen op pure komedie. Daardoor gaat er wel een stukje van het gave tempo en spektakel verloren, maar saai is het in ieder geval niet echt. Al is dit idee wel vaker gebruikt, wellicht was dit wel de eerste film die het deed. Ik weet het oprecht niet. Tevens ook mijn eerste film met Monroe.

Lemmon en Curtis vormen overigens best een leuk duo. Lemmon vind ik sowieso wel te pruimen. Niet dat ze hier heel hilarisch zijn, maar qua acteerwerk is het toch wel leuk. Monroe was wel ok. Schijnt voor nogal wat problemen te hebben gezorgd op de set, en op dat gebied had ze wellicht toch wel een betere prestatie moeten hebben. Soms zie je bijvoorbeeld dat ze duidelijk dingen aan het oplezen is.

Er gebeurd in ieder geval genoeg en de komedie is luchtig genoeg. Toch duurt het wel wat te lang aangezien het tegen 2 uur aantikt. Zeker met zo'n plot als dit hoeft het echt niet tot zo lang uitgerekt te worden. Uiteindelijk was ik er namelijk wel klaar mee, en dan moet je toch dat laatste half uur weg zien te tikken.

Redelijk filmpje, niet zo bijzonder als de status doet vermoeden. Maar wel vermakelijk en bij vlagen nog wel komisch. Het acteerwerk is voornamelijk de redding van de film.

Maar eens meegepakt vanwege de goede beoordelingen, en hoewel mijn ervaringen met 'oudere' films erg kunnen wisselen bleek deze best te pruimen.

Gezegd moet worden dat de aanloop naar de humor, en de kolderieke situatie vrij lang duurt. Maar eenmaal de eerste nacht in de trein, tussen alle vrouwen, iets waar vooral Jerry het nogal moeilijk mee heeft, komt de film en interesse bij mij wat meer opgang.

Naast het prima duo Curtis en Lemmon ontkom je er niet aan Marilyn Monroe te noemen. Zinneprikkelend qua verschijning, maar bij mij ook een gevoel van tragiek wetende hoe het haar verder zou vergaan. Monroe trekt natuurlijk het meest het oog, met daarnaast een Jack Lemmon die zo nu en dan erg leuk is maar ook het randje opzoekt. Hoewel het duo zelf tot op zekere hoogte problemen creëert, blijven bepaalde dingen hun ook achtervolgen. Logisch is het niet altijd, komisch wel en soms heeft het wel eens een beetje een Benny Hill gehalte.

Some like it hot is niet een geweldige film in mijn beleving, maar heeft qua personage, stijl en humor absoluut een bepaalde charme, die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, en die de film de moeite waard maakt te kijken.

Ruim 9 jaar later werd het hoog tijd voor een herziening van deze klassieker van Wilder! Voor mij zeker niet zijn aller beste werk maar ik kan er nog steeds erg van genieten.

Jack Lemmon doet het ook nog eens erg leuk in zijn rol! Geen wonder dat Wilder hem hierna in The Apartment wilde casten.

Marilyn Monroe ben ik nooit een enorme fan van geweest maar persoonlijk vind ik wel dat ze haar beste werk samen met Wilder heeft gemaakt, alhoewel Wilder zelf nogal spijt had gekregen Monroe voor deze rol te strikken aangezien scenes keer op keer over moesten, ze (bijna?) altijd te laat arriveerde en vervolgens ook haar tekst vergat. Achteraf is het natuurlijk allemaal goed gekomen, maar tussen Wilder & Monroe ging het pas weer goed na het uitbrengen van The Apartment.

Some Like It Hot is in de ogen van vandaag de dag vooral flauw en niet meer zo origineel als dat het in die tijd was, ik kan me ook goed voorstellen dat de film voor velen shockerend was in die tijd.

Toch werkt het allemaal wel, het misdaad randje is overtuigend en de wisselwerking tussen Lemmon & Curtis maakt het wel een vermakelijke film en tja, natuurlijk ook Monroe die dan wel moeite had deze rol in te vullen maar op het scherm zeker weet te overtuigen met haar verschijning.

4 sterren blijven 4 sterren*

Ik was hier van tevoren al wat sceptisch over. Ik ben überhaupt al niet echt dol op komedies met een uitgangspunt als deze (oh hilarisch, we zijn eigenlijk mannen, dat heeft vast niemand door…) laat staan als het een film uit de jaren ’50 is.

En dat had ik ook wel goed ingeschat, want afgezien van het eerste half uur vond ik er weinig aan. Een slechte film is het op zich niet en andere Billy Wilderfilms vond ik allemaal ook wel leuk, maar dit ligt mij gewoon niet. Marilyn Monroe is zoals altijd wel leuk om bezig te zien en de mannen doen het natuurlijk ook niet slecht, maar verder zitten er misschien een handvol voor mij leuke grappen of situaties in. Gaat ook véél te lang door. Allemaal leuk en aardig maar een film als dit hoeft toch echt geen 2 uur te duren. Het begin en einde is nog wel oke, maar het middenstuk met al het gedoe rondom het hotel, nee.

Op zich nog wel leuk dat er subtiel aangekaart wordt dat vrouwen om de haverklap versierd en bepoteld worden en dat de mannen dat nu zelf eens meemaken, maar geen idee of men in deze tijd al zo 'woke' was dat dat expres was, ik vermoed van niet.

2,5*

Top komedie uit de jaren '50. Billy Wilder laat zien hoe sterk hij is met het script en pingpongt met de dialogen. De timing zit enorm goed en vooral Monroe en Lemmon laten zien hoe groot hun komisch talent is. Het is ook meer dan enkel wat grappen aan elkaar, het verhaal is ook de leuk. Met de nodige spanning, avontuur, humor en romantiek.

Marilyn Monroe werd onterecht altijd over het hoofd gezien bij de Academy Awards. Haar talent werd onderschat en komedie deed het sowieso nooit goed. Voor haar rol in Some Like It Hot kreeg ze gelukkig wel een verdiende Golden Globe.

Geen komedie die me doet schaterlachen (zoals pakweg Airplane! wel doet) maar wel een komedie als zovelen: één die af en toe een glimlacht geeft en verder vooral vermaakt. Maar ook een komedie die anders is dan anderen: de film duurt bijna 2 uur maar valt nooit stil, verveelt geen moment en boeit en vermaakt de gehel speelduur. Het tempo is heerlijk. de dialogen fantastisch en vooral Lemmon en Curtis zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Verder mooi hoe Wilder zijn film vormgeeft. Steeds de nadruk op de schoenen van de gangster (waarmee je als kijker direct weet dat hij er is) of enkele leuke vondsten (zoals de muziek van de meidenband die speelt met beelden van de wielen van de trein die perfect bij elkaar passen en ook een zeker tempo geven). De performances zijn prachtig, stuk voor stuk, en de parodie op Cary Grant is geweldig. Alleen visueel is de film wat gewoontjes, dat weerhoudt me net van de maximumscore. 4,5*.

Fijne mix van queer komedie en gangster stuff. Vind ik het eerste half uur na de verkleedpartij van Jack Lemmon en Tony Curtis nog redelijk tam, daarna wordt het me alsmaar sterker. Beter zo dan omgekeerd natuurlijk. Marilyn Monroe doet wat van haar verwacht mag worden en verder is het erg fijn dat George Raft de honneurs als old school gangster mag waarnemen. Ik kan me voorstellen dat dit voor conservatief USA een nogal aangebrande komedie was. Het is interessant dat de film zich afspeelt aan het begin van de drooglegging (1929 in de film dacht ik). Even de geschiedenis van drag queens erop nageslagen en het is blijkbaar toch zo dat in de toenmalige undergroundscene (met illegale speakeasies) een aantal homo’s zich wel eens graag lieten gaan als drag queen. De verkleedpartij van Lemmon en Curtis kan misschien ook vanuit die context gezien worden. Zeker als naar het einde toe blijkt dat Jack Lemmon niet meer zo afkerig is om te trouwen met een man. En dan nog die eindclou.