The Hateful Eight (2015)

Na half uur had ik het wel gezien. Wat een rare koets Zeer amateuristisch allemaal. Gaat nergens over. Hateful gedrocht. Geen Tarantino meer voor mij.

Ik zou maar helemaat stoppen met film kijken als ik jouw beoordelingen zo zie.

Oja, Death Proof.. Die was ik zelfs vergeten zo slecht.

The big T doet het weer. Niet zijn beste maar toch weer goed voor 2,5 uur oraal vuurwerk. Wie niet van de typische Tarantino dialogen houdt blijft beter weg. Want het duurt 1,5 uur voordat er echt wat gebeurt (lees: voordat het eerste schot valt). Toch wist dit acteerfeest mij van de eerste tot de laatste minuut te boeien. Met dank aan wederom een steengoede cast. En een speciale vermelding voor de snor en jas van Kurt Russel. Heerlijk! Maar om eerlijk te zijn, denk ik dat deze prent er echt eentje is voor fans van de meester. Andere mensen zullen waarschijnlijk eerder afhaken door de onophoudelijk over the top- woordenstroom.

Gezien je stemgedrag zou ik een andere passie/hobby gaan zoeken dan films kijken. Je beleeft er duidelijk geen plezier aan . Consistent ben je wel, dat moet ik je nageven...

Waarom geef je geen antwoord op mijn vraag?

Weet je wat nergens over gaat? Na slechts 30 van de 167 minuten gezien te hebben hier een stem uit te brengen. Hopelijk pakken de mods dit gedrag eens wat vaker aan.

Waarom? Als het eerste half uur zo afschuwelijk is dat je de film niet uit kunt zitten denk ik dat een laag cijfer prima gerechtvaardigd is. Het lijkt me niet dat de gifbeker helemaal leeg gedronken hoeft te worden. Denk wel dat AltijdCritic beter wat kritischer kan zijn met de films die hij kijkt gezien zijn cijfers.

Wat betreft de film,: denk dat ik hem maar oversla in de bioscoop. vond Django al niet heel goed (kwam ook door de immer vervelende Jamie Foxx) maar uit de reacties hier lijkt deze me ook niet heel sterk.

Ik vrees dat ik mij moet aansluiten bij de personen die deze niet zo geslaagd vonden. Ik zag deze tijdens een leuke men's night in de bioscoop met een goede sfeer en gratis bier. Zo kwamen de lachspieren snel los tijdens de film. Het eerste hoofdstuk had dan ook zo zijn grappige momentjes als je gevoel hebt voor zwarte humor. Het bevat enorm veel cynisme en dat vond ik het leuke deel aan de film.

Maar dan vanaf hoofdstuk 2 vond ik het al een beetje afzwakken. Ze blijven op die zelfde locatie, er lijkt nog niet zoveel doel of spanning. Het lijkt op momenten helemaal nergens heen te gaan. En zo begint het natuurlijk wel wat langdradig te worden. Maar daar zijn we nog niet op het langste stuk.

Hoofdstuk 3 mag de eer nemen, deze mocht zeker korter. Het werd zelfs frustrerend lang. De dialogen hadden in dat stuk zijn up's & down's. Het leek soms of Tarantino zelf stil viel tijdens het schrijven van deze film en het gewoon zo lang wou uitrekken om 'zijn stijl' toe te passen.

Dan kregen we eindelijk even pauze. Het voelde teleurstellend aan, waar gaat het naar toe? Het voelde allemaal vreselijk uitgerokken doelloos aan voor mij.

Gelukkig na de pauze kregen we eindelijk een degelijk hoofdstuk. Opeens kregen we suspense en vanaf dan krijgen we wat we echt willen.

Hoofdstuk 4, 5 maken veel goed. Maar dan komt het laatste hoofdstuk en daar verliest Tarantino weer kracht door het allemaal net wat erover te maken. Het laat mij toch uiteindelijk achter met een heel dubbel gevoel. Enerzijds was het wel vermakelijk dat laatste stuk maar anderzijds voelt het verre van evenwichtig.

Ik vond het niet zo'n geslaagde film. 2.5*

30 minuten is hier nog niet eens 20% van de gehele film, dan kun je echt nog geen goed oordeel vellen en heb je de film ook geen eerlijke kans gegeven. Prima hoor, maar stem dan niet.

In de meeste kritieken hier lees je overigens dat de film in het eerste gedeelte een tikkeltje langdradig is en dat het daarna helemaal losgaat. Als je dan na 30 minuten de film al besluit uit te zetten, dan ben je toch echt niet serieus te nemen.

Toen de openingsscène van Inglourious Bastards van het witte doek spatte wist ik het zeker: Tarantino zou nog jarenlang topfilms afleveren. Hoe anders is het gelopen… Django Unchained had absoluut goede momenten en wilde ik in een goede bui best afronden naar 4 sterren. In The Hateful Eight zijn memorabele scenes stukken spaarzamer. Gisteravond wist ik niet zo goed hoe ik het onder woorden moesten brengen. Vandaar dat ik er even een nachtje over heb geslapen.

Een belangrijk verschil met The Hateful Eight is wellicht dat er werkelijk niet één gebeurtenis daadwerkelijk zou kunnen plaatsvinden. Tarantino heeft altijd een absurdistisch toontje gehad maar een bokser die zich weigert aan een afspraak? Why not? Hitler die in de bioscoop sadistisch loopt te lachen? WOII-kenners weten dat de Führer een voorliefde had voor film én de Eerste Wereldoorlog.
Een premiejager die zonder tegenstribbelen tot de tanden toe bewapende mannen van hun revolvers weet te ontdoen? Hmm. Halfbevroren kerels die opeens op hun dooie gemakje minutenlange dialogen voeren oog in oog met een koets? Yeah right…

Dat de film zich voor 90% op één locatie afspeelt is knap maar staat niet garant voor kwaliteit. Dit werkte ooit geweldig in Reservoir Dogs maar die film is veel korter. Bovendien verwacht je in een western toch zo nu en dan fraaie prairiebeelden te zien. Ben ik overigens de enige die de Haberdashery veel sfeervoller vond vóórdat de kaarsen werden aangestoken?

Eigenlijk is er welgeteld één scene die Tarantino’s talent aan de oppervlakte brengt: de minutenlange monoloog van Jackson, halverwege de film, begeleidt door die malle Mexicaan op de piano. Voor de rest ontbreekt een goede editing want die palen slaan rondom de herberg voegde helemaal niets toe. Evenals dat grapje van de bespijkerde deur. Dat is één of twee keer leuk, maar zeker geen vijfmaal.

Toch geef ik een krappe voldoende voor het degelijke camerawerk en omdat Samuel L. Jackson en Kurt Russell laten zien nog lang niet aan hun pensioen toe te zijn. Of die voldoende blijft staan bij een herziening betwijfel ik.

3*

Als film- en (meer specifiek) Tarantinoliefhebber had ik de ochtend dat Eye bekend maakte als enige theater in de Benelux de langere 70MM versie te gaan vertonen, direct kaarten gereserveerd. De eerste film in 50 jaar in ultra panavision met deze aspect ratio, waarvoor Eye speciaal een nieuwe lens aan moest schaffen en het doek aanpassen. Ennio die voor het eerst in een eeuwigheid tóch terugkomt om weer eens een Western score te componeren, na de strubbelingen tussen de twee bij hun vorige samenwerking. Alleen dat geeft je als filmbuff toch al een beetje een warm gevoel. Mij wel althans.

De film zelf pas uitstekend binnen QT's filmografie. Lange scénes, bijzondere dialogen, en plotseling (maar excessief) geweld. Het acteerwerk was op een aanstekelijke manier over the top, waarbij me opviel dat ik Walton Goggins toch met iedere rol die hij speelt, steeds liever zie. Samuel L. Heeft voor het eerst top billing, en dat blijkt terecht. Het is een fijne rol waar hij zichtbaar lol in heeft, met name die ene scène. Kurt Russel gaat gecontroleerd los, wat mij betreft. Maar het ware genot was Jennifer Jason Leigh als het op te hangen lijdend voorwerp Daisy Domergue, wat een rol. Gehavend, vloekend, spugend en elleboogjes in haar gezicht ontvangend, maakt ze van Daisy een zeer intrigerend karakter, waar we desondanks maar weinig van weten. Helaas sneeuwen de karakters van Tim Roth en Madsen wat onder, dan komt Bruce Dern toch beter uit de verf.

De 70mm cameravoering zorgt ervoor dat je weinig van Daisy's rotte gebitje mist. De buitenshots zien er geweldig uit en ook in de stagecoach en Minnie's Haberdashery blokhut, wordt het beschikbare kanvas goed benut. Toch bleef de wowfactor waarop ik eigenlijk een beetje rekende achterwege. Het was indrukwekkend, zeker, maar de open mond waar ik de afgelopen jaren mee naar Arkapaw of Lubezki composities heb gekeken, is er simpelweg niet geweest. Ik verwacht dat The Revenant hier visueel toch wel overheen gaat.

Dan blijft Ennio Morricones score over, zijn eerste Westernscore in enkele decennia, en de eerste keer dat Tarantino uberhaupt een score laat schrijven voor een van zijn films. Ik ben vorig jaar in de Ziggo Dome naar Morricone geweest, en ga in februari weer, dus ik ben wel een fan. Het is dan ook met lichte spijt dat ik moest concluderen dat voor mij persoonlijk geen enkel motief of nummer het niveau weet te bereiken van een nummer als Ancora Qui, wat Morricone voor Djano Unchained schreef, of zelfs de gebruikte muziek voor Kill Bill. Een deel schijnt ongebruikte muziek van Morricones score voor The Thing te zijn, maar dat verandert natuurlijk weinig. Legendarische muziek als voor zijn Leone westerns hoest hij natuurlijk op deze leeftijd niet zomaar even op, maar ik had er toch gewoon iets meer van verwacht.

Ik heb gelachen (meermaals ook) en ben zeker wel weer onder de indruk van bepaalde elementen van de film, toch zijn er momenten dat de plot wel erg weinig voortschrijdt en sommige dingen gewoon te weinig uit de verf komen, helemaal wanneer je karakters naast die uit Tarantino's oudere werk gaat leggen. Toch was het erg fijn om deze op dat gigantische doek in Eye te zien, en het lijkt me buiten kijf staan dat dat vergeleken met de screener, toch even een andere ervaring is.

4*

Tja, ik kan na dertig minuten over het algemeen prima inschatten of dit nog wat gaat worden. Tuurlijk pakken sommige films plotseling anders uit dan het begin doet vermoeden (from dusk till dawn is dan wel een goed voorbeeld in dit geval) maar in de meeste gevallen is een eerste indruk (zeker als je je al een half uur hebt moeten verbijten) niet meer ongedaan te maken.

Overigens lees ik in de nodige recensies dat de film de eerste helft niet vooruit te branden is. Wanneer je dat ook nog gelezen hebt motiveert dat niet om de film uit te zitten. Op zich wel een redelijk argument om vooral geen recensies te lezen voordat je de film ziet.

Eens met bovenstaand maar heb de film wel afgekeken. Lastig doorheen te komen, het kabbeld maar wat voort. Geen spanning of een howdunnit gevoel. Kan me geen tarantino fan noemen maar zeker een groot liefhebber. Wat mij betreft slaat hij hier ongelofelijk de plank mis. Het laatste hoofdstuk kon me nog een beetje boeien. Aan het acteren ligt het niet. Het is het verhaal en tempo hiervan waar het aan ligt! Had hier zo naar uit gekeken. Jammer ..

[quote James187 schreef:

Weer een super vette film van Tarantino!!! Voor diegene die er niks aan vonden, waarom kijk je dan naar een Tarantino film?

Dus je moet van een regisseur elke film maar goed vinden? Hou toch op. [/quote]

Je kan hier toch wel verwachten wat je ongeveer voorgeschoteld krijgt?

Het is al lang bekend dat deze Tarantino weinig actie bevat en lange scènes met veel dialoog.

Tarantinofilms verschillen mijns inziens niet veel van elkaar, oké andere gerne's en de één is net ietsje beter dan de ander, toch zijn het allen constante, kwalitatief briljante films met de typische Tarantino-dingetjes..

Misschien wordt dat een beetje voorspelbaar, maar verwacht eigenlijk niet zo veel anders.

Heb 'm nog niet gezien hoor, maar hoe langer ik wacht en hoe meer kritieken ik lees, hoe meer die zal gaan verrassen...

Hoop ik dan

Ik snap de hoge beoordeling niet helemaal, we mogen best kritisch zijn en dan kan ik alleen maar concluderen dat dit geen beste Tarantino is.... Mijn beoordeling gaat uit naar, hoe cliché ook, de sterke dialogen. Het simpele oninteressante plot kon me niet raken.

Tja, een filmbeoordeling blijft natuurlijk iets heel persoonlijks. Ik kan best begrijpen dat heel veel mensen deze film niet pruimen. Ongeacht of je nu cinefiel bent of eerder voor het commerciële werk gaat. Tarantino is iemand die graag buiten de lijntjes kleurt en dat bovendien vaak ook goed doet. Maar ik, en menig ander, kan wel genieten van dergelijke over-geacteerde uitvergroting van de spaghettiwestern. Een Oscar zal hij er niet mee winnen maar ik heb mij kostelijk geamuseerd. Uiteindelijk zal de gemiddelde score wel uitwijzen in welk rijtje de film thuishoort. Als hij zich aan zijn woord houdt en dus stopt na 10 films, zal ik dat zeer betreuren.

Omdat ik jou geen verklaring schuldig ben misschien??

Dan worden wij het niet eens, denk ik. Ik blijf erbij dat als je slechts 30 van de 167 minuten hebt gezien, dat je dan geen goed beeld van de film hebt en dus logischerwijs ook geen stem kunt uitbrengen. Geef dan gewoon aan dat wat je gezien hebt niks voor jou is en laat het daarbij.

De eerste 30-45 min zet een beetje de standaard voor de rest van de film. Ik zeg een beetje, want als ik mijn stem op de eerste 30-45 min zou moeten baseren, dan geef ik een 2,0. Maar het wordt echt beter. Daarom gaf ik in mijn review ook aan dat dit (voor mij) zo'n film is die ik maar 1x hoef te zien. Ik heb inderdaad geen zin meer in die eerste 30-45 min. Maar toch is dit een goede film! En ja, ook ik ben van mening dat het niet netjes is een stem uit te brengen wanneer je pas 30 van de 160 min gezien hebt.

Ik vind het gewoon niet kunnen om te stemmen als je de film voor maar ca. 1/5 deel gezien hebt. Straks gaat men nog stemmen omdat ze de trailer hebben gezien.

Als 'm afzet na 30 minuten, prima. Maar stem dan ook niet.

Nieuwsgrierig ben ik naar de scene waar dit witgestreepte nummer is te horen.

Morricone, White Stripes....blockbuster of niet... Tarantino vind ik altijd erg knap vanwege "zijn" sound.

Hij past weliswaar vaak dezelfde trucjes toe, maar de sound maakt het voor mij vrijwel altijd helemaal "af". Niet voor niets heeft bijna iedereen die tussen pakweg 15-35 jaar was in de jaren negentig tenminste één van de soundtracks van resp. Pulp Fiction, Reservoir Dogs in de kast staan. Althans: ik en mijn vrienden hadden deze toen al snel in huis.

Kill Bill is geschreven, geschoten en gemonteerd als 1 film. Het was de Miramax die besloot om de film te gaan verknippen tot 2 stukken. Zijn telling klopt gewoon, het zijn de productiemaatschappijen geweest die het wat onlogisch maken.

Dan acht ik Miramax slimmer dan QT zelf.

Als ik jouw citaat mag geloven klonk 't meer als een gezamenlijke beslissing.

Onbegrijpelijk dat mensen de film 'niet konden doorkomen' en er slechts twee sterren voor over hebben. Dan vind je de godfather bijv. ook niet om door te komen. Dat kabbelt net zo door...

Dat geldt ook voor personen zoals jij. Onbegrijpelijk dat je hier 4.5 sterren voor kunt geven! En ik zie de relatie met The Godfather niet echt, sorry...

Maar het dus uiteindelijk niet is geworden. Dan kun je als regisseur vinden en denken wat je wilt, maar het moet ook aanslaan of verkopen. Verstandige keus dus van de productiemaatschappij. The Hateful 8 bewijst maar weer eens dat nu ook een deel van de QT fans begint te twijfelen aan de kwaliteit van zijn films. Sommigen vinden de ellenlange nietszeggende dialogen wel fantastisch maar het plot inhoudsloos of andersom. Het leunt nog op een been. QT fans die het op alle fronten geweldig vinden vind ik persoonlijk niet kritisch genoeg. Maar dat is mijn mening!

Matige film. Leuke dialogen zitten er niet in en uit elkaar spattende hoofden redden deze film niet, nog bekoren mij.