The Hateful Eight (2015)

Een film met twee gezichten. De bonte verzameling aan verschillende (stereo)typetjes is toch wel weer typisch Tarantino. Helaas komt de eerste helft van de film niet helemaal lekker uit de verf. Een aantal van de dialogen zijn wel interessant, maar helaas ook een aantal wat minder of meer van hetzelfde. De personages zijn te individualistisch om echt een sterke chemie te krijgen en ondanks Morricone's spannende score wil de spanning maar niet aanwezig zijn. Zelfs het stukje tussen het vergiftigen van de koffie en het beseffen dat iemand dit gedaan heeft wist naar mijn indruk geen spanning op te leveren.
Daarna word het allemaal een stuk vermakelijker. De dialogen worden wat interessanter, omdat men erachter probeert te komen wie de koffie vergiftigd heeft. Daarnaast neemt het splattergehalte nog even flink toe en dat is iets wat ik altijd wel kan waarderen.
Een matige eerste helft, maar de tweede helft is weer prettige Tarantino fun. Mede daardoor voor de liefhebbers toch weer een vermakelijke zit.

Fantastisch ensemble stuk!

Film deed me qua set up denken aan Gosfork Park, van de grootmeester van ensemble filns Robert Altman. Maar hier is de setting geen groot engels landhuis, maar ee oude herberg in de sneeuw.

De personages zijn stuk voor stuk kleurrijk. Ook ditmaal is het de kunst van het verhalen vertellen waarin deze Tarantino excelleert. Andere typische kenmerken zijn de hoofdstukken die in de tijd heen en weer springen, het trage tempo en het geweld.

Misschien wat minder spektaculair dan eerdere films van hem door de enkele locatie. Toch valt er vollop te genieten. Alle acteurs spelen op weer hun best, maar Jennifer Leigh steelt de show.

Kan niet wachten dit op 70mm te zien en verwacht dat de film bij volgende kijkbeurt nog beter wordt. De torenhoge verwachtingen zitten dan niet meer in de weg. Al zijn die wel grotendeels waargemaakt.

Unieke western. 4,5

Aardige achtste van Tarantino. Wel een beetje een herhaling van Reservoir Dogs, maar dan met een Western sausje en van een iets ander niveau. De opbouw is prima en het verhaal wordt als een soort klucht neergezet. Iedereen krijgt de tijd zichzelf te presenteren. Wanneer de kaarten verdeeld zijn, volgen wat aardige wendingen, barst het geweld los en stroomt het bloed rijkelijk. De dialogen zijn wat minder dan we gewend zijn. De acteurs zijn weer prima gecast en leveren allen vakwerk. Niet bijster origineel, maar wel vermakelijk. 3.5/4.0

Ga hem zeker nog een keer met ondertitolos kijken, want denk dat ik 85% heb meegekregen, en daarvan al zeer heb genoten. Lange zit die snel om was...

QT Flikt het weer, en wat een pracht cast... Voor nu een 4, maar wellicht gaat hij nog omhoog...

De geweldige dialogen en analyses zijn weer ouderwets Tarantino. Film komt wat traag op gang, mooie sfeer. Wel een lange zit de film had wat korter gekund. Samuel L. Jackson zet een zeer overtuigende rol neer, waar Kurt Russell wat flets tegenover staat. Wat de toevoeging van Ennio Morricone is geweest is mij in het geheel niet opgevallen. Hij is zeker niet zo aanwezig als in Once upon a time in the West. Ik heb genoten. 4.0

Lijkt me een veel te hoge waardering voor een film waar je de eerste drie kwartier naar een postkoets bent aan het kijken om vervolgens nog eens drie kwartier naar niks te kijken ok dan gebeurd er van alles maar waarom moet dit zo lang duren in de bioscoop was ik allang buiten geweest .thuis kan je je tenminste nog van alles tussendoor doen zonder ook maar iets te missen sesamstraat was nog spannender 2,0 voor het laatste gedeelte

Voor elke schrijver of filmmaker geldt dat eerdere successen moeilijk te evenaren of te verbeteren zijn. Dit geldt zeker voor Tarantino die na zijn genrewisseling van zeg maar urban/crime gesitueerd naar fairytale/revenge georiënteerd grotendeels de mist in is gegaan.

In tegenstelling tot zijn drie beste films Reservoir dogs/Pulp Fiction/Jackie Brown stelde ik mezelf bij het zien van The Hateful Eight opnieuw de vraag of ik deze film over 10 jaar nog eens zou willen zien. Net als bij Inglorious Bastards en Django Unchained was de vraag stellen hem ook beantwoorden want Tarantino maakte feitelijk na 1997 geen goede film meer.

Vernieuwend en sterk waren ooit zijn afbeeldingen van gangsters en junkies en de conversaties die in zo’n wereld konden passen, maar herhaling ligt altijd op de loer en in the Hateful eight zie je al zijn pastiche-karakters (in dit geval hulde/hommage door imitatie) en herhalingen samenkomen. In het eerste hoofdstuk van de film viel direct de zwakte op van de dialogen en de oppervlakkigheid van het gehele verhaal. Soms niet meer dan stripboek-compositie met een optelsom van achterdocht, haat en geweldadige stompzinnigheid.

Tarantino is niet in staat overtollige onzin-dialogen te schrappen, niet in staat de overbodigheid van het N-woord (*) eindelijk in te zien en gaat zeker voorbij aan de tijdgeest waarin zwartgallige QT-sprookjes minder goed zullen aanslaan. Dat alles maakt het positief waarderen van zijn laatste film wederom onmogelijk. M.a.w. de slechtst besteedde 167 minuten van dit jaar.

(*)

The Complete History of Quentin Tarantino Saying "Nigger" - gawker.com

Voorafgaand aan de release van the Hateful Eight had ik mijn reserveringen. Ten eerste, het is Tarantino's tweede western na Django Unchained, een film die ik zwaar vond tegenvallen. Ten tweede was de epische speelduur van twee uur en drie kwartier; ik heb tegenwoordig een spanningsboog van ongeveer twee uur, dus dit leek me net iets te veel van het goede.

Maar het is en blijft een Tarantino (bij wie anders begint de film met “the 8th film by…”), en dus is er meestal wel genoeg positiefs te melden.

Om te beginnen, en dat is bij de scripts van Tarantino vaak zo, zijn de acteurs van levensbelang. En onze Quentin heeft genoeg contacten om de best mogelijke cast om zich heen te verzamelen; zonder uitzondering is de hoofdcast extreem sterk. Kurt Russell was de naam die me het meest intrigeerde toen ik hem hoorde; en Russell hij is ook zeker sterk, maar is hier verrassend genoeg niet eens mijn favoriete speler. Samuel L Jackson staat boven aan de titelrol, en hij verdient zeker lof voor zijn vertolking van bad-ass motherfucking bountyhunter. Walton Goggins is een revelatie; dat accent en die maniertjes van hem zijn erg geslaagd.

Maar de show wordt absoluut gestolen door Jennifer Jason Leigh, die aardig wat te verduren krijgt maar haar mannetje staat tussen al het testosteron om haar heen; haar look en haar arrogante houding zijn erg overtuigend, en het is prachtig om te zien hoe ze verdonken wordt in het bloed van haar tegenspelers. Ik kan de rest van de cast wel individueel afgaan, maar ik zal het erop houden dat dit één van de sterkste bezettingen is die ik in lange tijd heb gezien, waarschijnlijk sinds mijn favoriete film van 2015, Mad Max.

The Hateful Eight kent, net als veel van Tarantino’s recente werk, een geweldsuitbarsting van jewelste die de film naar ongekende hoogtes van bruutheid tilt. Net als je denkt dat je weet hoe het gaat verlopen, gooit Tarantino er een bloederige twist in die je als kijker verbouwereerd achterlaat zodat je de rest van de speelduur je aan het scherm gekluisterd blijft. En laat het maar aan Nicotero en Berger over om deze momenten kracht bij te zetten met hun superrealistische special effects; CG can go fuck itself; dit is het echte werk!

De prachtige shots van het besneeuwde landschap zijn een absolute lust voor het oog; Tarantino weet dit blijkbaar ook en laat de liefdevolle shots wel erg lang duren af en toe. Dit is westerns wel eigen, dus het paste wel in de toon van de film, maar iets minder had het tempo echt geen kwaad gedaan. De muziek van legende Morricone is wonderschoon en past prachtig bij deze shots, en het hergebruik van zijn score voor John Carpenter’s the Thing is een mooi eerbetoon en erg passend. Audiovisueel is dit weer een meesterwerk, maar dat mag eigenlijk geen wonder meer heten.

Ik heb nooit het gevoel gehad dat de film te lang duurde; het was wel een lange zit, maar ik zat nooit te wachten tot het afgelopen zou zijn. Ik blijf er wel bij dat een aantal scènes overbodig waren of in elk geval ingekort hadden kunnen worden. Hoe vaak moeten we nou bijvoorbeeld zien dat de deur dichtgetimmerd moet worden? Wel grappig, maar twee keer had wel volstaan. Ik ben blij dat ik de reguliere bioscoopversie heb gezien in plaats van de roadshow editie, want voor mij was dit precies ge goede lengte.

Al met al is dit toch is een sterke film met een goed mysterie en ijzersterke acteur;, inderdaad een soort Reservoir Dogs in een western-jasje, die Tarantino’s sterke punten samenvoegt tot een perfecte showcase. Na de zure smaak van Django is mijn vertrouwen in Tarantino weer redelijk hersteld.

"One of them fellas is not what he says he is."

Gelukkig heeft Pathé besloten om vanaf vandaag voorpremières te vertonen, waardoor het nieuwe jaar prima ingeluid kan worden.

'The Hateful Eight' is een typische Quentin Tarantino flick; als kijker krijg je wederom te maken met een bont gezelschap van kleurrijke personages die op de één of andere manier met elkaar verbonden zijn. Langzaamaan kom je erachter hoe de verhoudingen liggen en ben je zelf ook bezig om de puzzel op te lossen, aangezien eenieder wel iets op zijn kerfstok heeft.

Jammer genoeg is het wel erg lang wachten voordat er iets significants gebeurt. Met name in de eerste helft valt de trage pacing op. Ik snap dat Tarantino de verscheidene personages moet introduceren, maar het verhaal is gewoonweg te mager om een kleine drie uur op te teren en de dialogen zijn niet zo scherp als je gewend bent. Hierdoor is het lang aanpoten met de gang van zaken, bovendien lijkt het geheel meermaals in een klucht te willen vervallen.

De film wordt gered door de solide cast die het naar behoren doet, met Samuel L. Jackson en Jennifer Jason Leigh voorop. Daarbovenop zet de heerlijke score van Ennio Morricone de juiste toon. Tegen het einde aan is er weliswaar enige verbetering zichtbaar, maar hier zijn enkel en alleen de - bloederige - handelskenmerken van Tarantino te zien. De plotwendingen zijn namelijk te miniem om je aangenaam te kunnen verrassen.

Al met al best een vermakelijke western, maar duidelijk één die te lang doorgaat om daadwerkelijk te intrigeren. Wat dat betreft had er nog flink geschaafd kunnen worden aan het script.

3,0 Sterren.

Mijn eerste film van 2016 viel een beetje tegen....

Ik zal wel wat filmliefhebbers en fans tegen de borst stuiten, maar ik ben blij dat ik deze film thuis op de bank heb mogen kijken...

The hateful Eight is gewoon een "cowboy" versie van Reservoir Dogs.

Zoals vele films van Tarantino, lange dialogen en weinig actie. Er was wel actie, maar ook weer geen echte actie noemenswaardig. (voor mij dan)

En dan de acteurs die al in andere Tarantino films hebben gezeten, beetje jammer eigenlijk, hij had wel wat oudere "vergeten" acteurs uit de kast kunnen halen.

De rest van de cast is niet slecht en het zijn toch allemaal goede acteurs, vond zelf Walton Goggins met zijn markante kop en zijn smerige tandvolle glimlach er boven uit springen.

Ik heb hem zelfs niet in één keer afgekeken maar in 3 keer, puur omdat ik mijn aandacht niet kon houden.

Het zal wel aan mij liggen, toch geen slechte film maar weer een overhypte film van Tarantino, you love it or you hate it, or in between....

Laat ik voorop stellen dat ik van mening ben dat Quentin nog geen een slechte film heeft afgeleverd. Ook dit keer heb ik weer genoten van zijn - inmiddels achtste - film. 'The Hateful Eight' is, ondanks de lange speelduur, misschien wel zijn beste film tot nu toe.

De film is opgedeeld in zes chapters, waarvan de eerste twee bijna enkel en alleen uit dialoog bestaan en voornamelijk een introducerend karakter hebben. Eerlijkheidshalve gebied mij te zeggen dat ik tijdens het zien van deze chapters even een hard hoofd had in een hoge waardering voor deze film. Achteraf kan ik deze chapters enorm waarderen. Wanneer alle karakters in voldoende mate zijn geïntroduceerd en het wantrouwen onderling toeneemt gaat het echter los en is het weer als vanouds Tarantino.

Het grof taalgebruik en expliciete geweld voelen wellicht aan als een herhaling van zetten, maar in tegenstelling tot zijn voorgaande films weten alle personages in deze film enorm te boeien. Dat is te danken aan de sterke bezetting van de cast en het risico dat Quentin genomen heeft door het gebruik van ietwat rustige, introducerende chapters waardoor het verhaal goed wordt opgebouwd. Het zijn deze chapters en het verdere verloop op één enkele locatie, ‘Minnie’s Haberdashery’, die geleidelijk aan voor een blijvende spanning zorgen die zijn climax bereikt in de finale.

Wat betreft de cast zijn met name Walton Goggins en Samuel L. Jackson op dreef, maar Jennifer Jason Leigh is de absolute ster van deze film. Het personage ‘Daisy Domergue’, de spil van het verhaal, wordt voortreffelijk ingevuld door Leigh. Ik verwacht ook dat ze genomineerd zal worden voor een oscar. Het is enorm knap hoe Tarantino een film met zo'n lange speelduur die zich enkel op een locatie afspeelt heeft weten te maken die bleef boeien. Een fantastische film, ik kijk uit naar zijn negende film...

Onmiskenbaar een Tarantino-film, dus veel te lang en vol met de gebruikelijke overbodige uitspattingen qua dialogen en geweld, maar wel iets meer ingetogen dan zijn laatste paar films. Er wordt meer moeite gedaan om personages en spanning rustig op te bouwen, iets dat de film zeker ten goede komt. Voornaamste pluspunt is dat de film erg onderhoudend en vermakelijk is, vooral te danken aan het voortreffelijke spel van zowel Kurt Russell als Samuel L. Jackson. Beide heren krijgen ook de beste teksten toebedeeld. Verder wordt de film bevolt door heel wat Tarantino-oudgedienden, zoals Tim Roth, Michael Madsen en Zoë Bell. Een feest der herkenning dus. Het heeft wel iets weg van de paranoia (en de eenzijdige locatie) van Reservoir Dogs, maar volgens Tarantino zelf is de film meer een eerbetoon aan The Thing van John Carpenter.

De verwachting was bij mij dermate hooggespannen na Django, dat ik deze film na 30 minuten niet verder heb gekeken. Wat een drama movie. De controversen waren dermate groot dat ik het niet meer kon verdragen. Vrouwen slaan, verschrikkelijke dialogen, enz... Jammer dat ook Jackson weer mee mag doen, na al die catastrofe films van de laatste tijd. Russel is zeker te verdragen, maar ook hij speelde onlangs in een horror western - kanibalen film die kant nog wal raakte. Wordt ik te kritisch ?, waarschijnlijk wel.

Na Death Proof de tweede Tarantino film die ik een onvoldoende ga geven, iets waar ik al een klein beetje rekening mee hield toen ik de Hateful Eight trailers zag die me niet zo heel veel deden.

Ik vind het jammer dat Tarantino zich met westerns bezig blijft houden, want het is niet het genre waar hij nou echt in uit weet te blinken. Django Unchained vond ik destijds wel vermakelijk, maar ook verre van top. Nou moet ik overigens ook eerlijk bekennen dat westerns ook niet mijn favoriete genre zijn. Doe mij maar Tarantino zijn echt over de top gaande films die ook nog eens veel beter geschreven zijn, zoals Pulp Fiction, Kill Bill en Inglourious Basterds.

The Hatefull Eight is een uur lang gewoon redelijk stomvervelend. De personages weten niet te boeien, minus die van Samuel L. Jackson die weer ouderwets goed speelt en de dialogen zijn lang niet zo goed geschreven zoals in ouder werk van Tarantino. Het tempo ligt gewoon op een vervelende manier veel te laag. Daarna komt de film wel redelijk los, komt er meer tempo in, worden de plotontwikkelingen wat leuker en wordt de film gered van een zware onvoldoende, maar het is nog altijd niet veel soeps. De film blijft vooral op Jackson zijn rol teren, maar ook zijn karakter weet de film niet naar een veel hoger niveau te werken. Het geweld is zoals we van Tarantino kennen lekker bloederig en wreed, maar ook dit deed me in de film eigenlijk niks. Misschien heeft hij zijn kruid al verschoten met Django Unchained, ik heb geen idee.

Ik mis gewoon grootse, epische scenes die je nog jaren bij gaan blijven, zoals wel in bijna al zijn vorige films zat. Wat is er nu onvergetelijk? De vergiftiging? De pijp-scene? Het is allemaal zo weinig indrukwekkend. Nu ik mijn verhaaltje zit te tikken merk ik al dat ik de film alweer aan het vergeten ben.

Beste meneer Tarantino, stop nu met de westerns en ga me eens blij maken met Kill Bill 3

2,5*

vol verwachting naar deze film uitgekeken, maar helaas toch enigszins teleurgesteld na het einde.

Ik had meer verwacht ala Django en Inglorious Bastards, maar dat was het dus niet.

veel minder actie en veel meer dialogen. Wel sublieme rollen oa van good old Jackson en Russel. Leuke plotwendingen, maar zoals al gezegd had ik er meer van verwacht.

Kan zich voor mij niet meten met de echte Tarrentino toppers Django, Bastards en Pulp Fiction.

In tegenstelling tot velen vond ik juist het eerste uur een stuk sterker dan het tweede deel. Deels ligt dat eraan dat het nog het begin is. Hoewel Tarantino een strakker tempo heeft dan in Django is ook dit een vrij lange film geworden. De film kent veel gepraat maar weet nergens het niveau van Pulp Fiction te halen, op een enkel geinig moment na. Het is niet vervelend (waar ik na het zien van de trailer wel bang voor was) maar ook nergens memorabel. Daardoor gaat de film toch nog wel slepen aan het eind.

Daarnaast kent vooral het eerste uur wat meer buitenscènes. Hierbij komt het brede formaat (nog breder dan normaal, zelfs het bioscoopscherm was daardoor niet volledig gevuld)) helemaal van pas. Alleen al die schitterende openingsbeelden met die uitstekende muziek van Morricone doen veel goed. Het tweede deel kent eigenlijk alleen maar scènes binnenshuis, zoveel dat je je afvraagt waarom er is gekozen voor dit formaat en voor 70mm. Dat lijkt me een stuk minder van toegevoegde waarde dan (of iemand gaat mij uitleggen dat ik volledig mis zit). Nu was de lichtinval vaak nog wel mooi, zeker in het witte haar van Jackson, maar nergens echt bijzonder meer.

Verder is de afwisseling aan het begin groter, met eerst de tocht in de koets en later het gedoe in het Minnie’s Haberdashery, krijgt iedereen zijn introductie en wordt hele set up voltooid. Paarden worden naar binnen gebracht, er wordt koffie gezet, het tempo is goed en de sfeer wordt uitstekend gemaakt zo. Het tweede deel raakt veel van die spanning kwijt en eindigt in een de facto lange shoot out die nergens echt leuk wordt. Hoogstens wat bloederig.

En ten slotte is de finale vooral een tegenvaller. Sowieso dat ingebrachte deel met die broer van Domergue en de hele flash back die nergens echt bevredigend was. Na dat eerste goede uur verwacht je meer, maar je krijgt gewoon een wat matige plotwending die er nergens echt in zit en ook niet nodig was. Ik had liever de spanning tot een climax zien komen. Maar ineens is er een schietpartij, flash back en einde verhaal (zo ongeveer). Elke poging tot suspense waar naartoe werd gewerkt in één klap teniet gedaan.

Al met al nog wel voldoende, daarvoor zat er te veel goeds in en werkten de losse scènes an sich wel, maar als geheel gewoon minder. 3,0*.

Het eerste uur van deze QT-film is pijnlijk langdradig en al lijken voor sommigen de zinloos uitgebreide dialogen zo fantastisch(de helft hiervan is gevuld met Samuel L. Jacksons betrokkenheid). Dit is nu juist die acteur waarbij ik helemaal niet warm draai, want zijn monotone stijl komt me echt de keel uit. Verder vond ik geen enkel karakter goed uitgewerkt en de twist een behoorlijke trieste afsluiting overgoten met vele flessen ketchup. Cinematografisch(op de ketchup na) dik in orde, maar voor de rest niet QT waardig.

Een uitstekende film voor 1x lijkt mij! Net als Django Unchained trouwens. Van beide films genoten, maar geen behoefte aan een herziening! Inglourious Basterds daarentegen heb ik met gemak 4x kunnen kijken. Gelukkig zijn er (in The Hateful Eight) een aantal memorabele personages + momenten die mij dus weer voor altijd bij zullen blijven! Met name Walton Goggins als Sheriff Chris Mannix. En Samuel L. Jackson is weer eindelijk een bad ass motherfucker! Jennifer Jason Leigh als Daisy Domergue is ook erg sterk!

En ik kan de Quentin Tarantino grapjes weer erg waarderen! De koetsier bijvoorbeeld. Klein rolletje, maar hij heeft hilarische momentjes. Of John Ruth die steeds maar niet gelooft dat Mannix de nieuwe Sheriff is, maar de brief van Abraham Lincoln aan Major Marquis Warren neemt ie wel bloedserieus! Terwijl dat nog het meest onwaarschijnlijke is! Ja, ik hou daar wel van!

De acteurs zijn stuk voor stuk erg goed. Zelfs Channing -Magic Mike- Tatum was een goede verrassing. Maar daarnaast zal er ook heel veel niet bijblijven en dat is zonde! De soundtrack was overigens ook niet zo speciaal. Ik kan me dus niet voorstellen dat deze na een tweede keer kijken beter wordt of minstens net zo goed. Bij de eerste keer is alles nieuw en dan is het in dit geval te doen, maar ik ben bang dat de toch wel saaie trage stukken mij de tweede keer erg gaan tegenstaan! Ik weet nog dat ik op mijn horloge keek en vooraf dacht.. waarschijnlijk nog ongeveer 30 min en het is afgelopen, maar dat bleek dus een uur te zijn!

P.S. ik hoef niet nog een western van Quentin Tarantino! Al vind ik deze wel net iets leuker dan de vorige.

Wie dit een slechte film vind moet gwn naar rocky of rambo gaan kijken. vooral de mensen die aangeven die na een uur het film hebben uitgezet . Film was gwn super goed ! Dialogen acteurs alles was ver boven het gemiddelde heb genoten van elke minuut.

Mooi man. Al die gastjes die een uur gekeken hebben en dan een hele mening paraat hebben staan. Kansloos. Dit is bijna 3 uur lang genot. Gewoon twee uur lang een film in een blokhut maken en de andere drie kwartier in een koets filmen. Alleen Tarentino krijgt het voor elkaar om het dan nog interessant te houden. Hoogtepunt was de scene met SLJ die zich laten zuigen in de sneeuw.. prachtig!

****

Ik ben er nog niet helemaal uit.

Zoals verwacht bestaat de eerste helft vrijwel alleen maar uit lange dialogen. Normaal gesproken kan ik erg genieten van Tarantino's dialogen, maar ditmaal vond ik ze regelmatig niet scherp genoeg, daarnaast zitten er een paar scènes in die vrijwel niets toevoegen, waardoor de eerste helft erg traag aandoet.

Aan het spel van alle spelers valt niks af te dingen. Vooral Sam Jackson en Walter Goggins stalen de show, maar Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh en Tim Roth waren ook fantastisch. De enige die ik iets minder vond passen was Channing Tatum.

Tijdens de tweede helft van de film kwam er eindelijk wat leven in de brouwerij en werd het gelijk een stuk beter. Met als hoogtepunt het gedeelte waar Jackson & Goggins proberen te achterhalen welk van de drie heren de koffie vergiftigd heeft.

Ook de score was erg goed, helaas stond het geluid in de bioscoop wat zacht waardoor het niet volledig tot zijn recht kwam.

Voor nu geef ik de film 3.5*, maar ik moet hem nog eens rustig thuis bekijken om een definitief oordeel te vellen. Misschien dat ik hem dan nog met een halfje verhoog.

Ik ben een Tarantino-fan van het eerste uur, maar ik hield mijn hart vast voor The Hateful Eight. Telde ik bij Inglourious Basterds en Django Unchained de dagen tot de première af, hier had ik niet zo'n haast. Daar zorgden de tendentieuze speelduur en de opzichtig bijdehante titel wel voor. Mijn verwachtingen waren dus niet bijzonder hoog. En nog zijn ze niet ingelost.

Om maar te beginnen met die speelduur. The Hateful Eight duurt zeker anderhalf uur te lang voor het summiere verhaal dat Tarantino te vertellen heeft. Er wordt eindeloos en nodeloos gerekt. Van de shots van landschappen tot de vreemde slow-mo's. Dat hoeft niet erg te zijn als de plaatjes sfeervol zijn en de film spannend. Maar dat was niet het geval.

Veel erger is echter de schaamteloosheid waarmee QT hier doorslaat in zijn drang naar zelfbewuste knipoogjes. Verzamelde hij vroeger nog ingrediënten van obscure films om ze op te dienen met zijn eigen unieke saus, nu doet hij niet eens meer een poging wat unieks toe te voegen. Ik heb werkelijk niets nieuws in The Hateful Eight gezien. De plot komt van The Thing en Reservoir Dogs, sommige shots rechtstreeks uit Inglourious Basterds, de gore van Django en ga zo maar door. Zelfs zijn dialogen waren aanzienlijk minder scherp dan gebruikelijk. En dat voor een film die het vooral daarvan moet hebben. Op den duur stoorde ik me dan ook aan werkelijk alles. Van de onnatuurlijke overbelichting tot de nodeloze, zelf ingesproken voice-over.

Het enige aan the Hateful Eight dat wel in orde is, is het acteerwerk. Vooral de monoloog die Sam Jackson halverwege houdt is weergaloos en het enige moment in bijna drie uur waarvan ik enthousiast werd. Ook Walton Goggins en Kurt Russel zijn vermakelijk.

Had een mindere regisseur achter de camera gestaan en had het anderhalf uur korter geduurd, dan had ik me er waarschijnlijk prima mee vermaakt. Maar dat is niet het geval. Tarantino moet snel iemand vinden die hem een klein beetje tegengas geeft. Voor mij is The Hateful Eight namelijk de film waarmee hij zijn hoofd definitief in zijn eigen reet heeft begraven.

You only need to hang mean bastards, but mean bastards you need to hang

Tarantino, ik blijf er toch een zwak voor hebben. Het was de eerste regisseur waar ik echt doelbewust eens wat meer van ging opzoeken en ik probeer sinds Inglourious Basterds zijn oeuvre toch altijd in de cinema te gaan zien. Waarom niet vanaf vroegere films? Wel, Basterds was de eerste Tarantino waar ik effectief binnen mocht.. Soit, ik keek dus wel uit naar The Hateful Eight en het mooie eraan was dat ik bovendien nog een duoticket had gewonnen voor de voorstelling van gisteren. Vol verwachting dus gaan kijken.

En lange tijd leek dit wel erg, erg goed te gaan worden. De introductie van de personages, de geweldige rol van Kurt Russel, de dynamiek met Samuel L. Jackson, ... Er hing een soort van spanning in de lucht die elk moment ging kunnen ontploffen. Het probleem is, het duurt alleen echt veel te lang vooraleer effectief alles in de lucht gaat. De dialogen in Minnie's Haberdashery blijven maar doorgaan en zijn eigenlijk niet altijd even interessant te noemen. Gelukkig zitten daar nog wel een paar geweldige uitschieters tussen (de monoloog van Major Marquis Warren en de confrontatie die daaruit volgt met General Sandy Smithers is heerlijk bijvoorbeeld) en eenmaal John Ruth het loodje legt schiet de film eindelijk in de stroomversnelling die ik al lang verwachtte. Vanaf dan is het weer genieten van lekker over the top violence en kan Tarantino doen waar hij goed in is. Wel fijn trouwens dat hij terug met de hoofdstukken werkt, dat was toch iets dat ik miste bij Django Unchained.

Qua plot dus wel hier en daar wat mankementen, maar net zoals bij Django wordt dat weer netjes opgevangen door de cast. Tim Roth mag zich sinds lang nog eens wentelen in het Tarantino universum (zie vooral ook de knipoog naar Reservoir Dogs in de manier waarop er met Roth wordt omgegaan), maar ik had wel de indruk dat hij meer een kopie van Christoph Waltz probeerde te zijn. Kurt Russell is uitstekend als John Ruth, begin echt meer en meer fan te worden van de man, en Samuel L. Jackson is as usual weer goed op dreef. Hij trekt ook hier compleet de lakens naar zich toe. Tof om Michael Madsen ook nog eens te zien verschijnen, hoewel hij de uitstraling van Vega uit Reservoir Dogs nooit weet te benaderen, en Bruce Dern is ook altijd wel fijn. Nog een paar bijrollen van Tarantino regulars zoals Zoë Bell die altijd wel tof zijn. Wie ook niet mag vergeten worden in Channing Tatum die hier op dezelfde manier wordt gebruikt als Henry Fonda indertijd in Once Upon a Time in the West. Doet hij goed.

Mjah, ik heb lange tijd getwijfeld of ik hier nu 4* of 3.5* aan zou gaan geven. The Hateful Eight is op zich wel een degelijke film, maar het middenstuk wordt net wat te lang doorgetrokken. Ik vrees dat de film met een herziening zal gaan zakken, maar voor nu dan toch 4*. Al is het wel een nipte, dat moet ik toegeven.

4*

Quentin Tarantino is een meester in zijn vak. De liefde voor film spat, door onder andere 70mm te gebruiken, gewoon van het scherm. Daarnaast werkt de film zowel in de opbouw als de climax en weet het geweld ook dit keer voor entertainment te zorgen, terwijl dat normaal verafschuwd zou worden. Tarantino is vrijwel de enige die dit voor elkaar krijgt. Zijn vlijmscherpe dialogen en monologen zorgen voor memorabele scenes én karakters die je bijblijven. Vooral is dit een film die je door het mysterie en pracht van de shots, muziek, flinke dosis humor en sterk acteerwerk snel weer wilt kijken en dan heb je alweer een steengoede film afgeleverd als je Quentin Tarantino heet.

'The Hateful Eight' Recensie - Filmtakers

Het toneelstuk op het filmdoek. Dat gebeurt wel vaker. Zo wordt ook geacteerd: alsof het een toneelstuk is. Toch vond het boeiend genoeg. De film had korter gemogen. Tarentino heeft een voorliefde voor emmers kots en bloed. Dat maakt bijna een persiflage van allerlei andere films.

Het verhaal is prima en ook het acteerwerk is in orde.

Zeker de moeite waard om in de bioscoop te bekijken.

Als Tarantino fan vind ik deze prent weer een geslaagde klassefilm waarbij niets ontbreekt zoals acteurs, inhoud verhaal en muziek. Wie de boeken van Agatha Christie kent herkend zeker één van haar grootste meesterwerken "Tien kleine negertjes".

Ik vrees dat ik mij moet aansluiten bij de personen die deze niet zo geslaagd vonden. Ik zag deze tijdens een leuke men's night in de bioscoop met een goede sfeer en gratis bier. Zo kwamen de lachspieren snel los tijdens de film. Het eerste hoofdstuk had dan ook zo zijn grappige momentjes als je gevoel hebt voor zwarte humor. Het bevat enorm veel cynisme en dat vond ik het leuke deel aan de film.

Maar dan vanaf hoofdstuk 2 vond ik het al een beetje afzwakken. Ze blijven op die zelfde locatie, er lijkt nog niet zoveel doel of spanning. Het lijkt op momenten helemaal nergens heen te gaan. En zo begint het natuurlijk wel wat langdradig te worden. Maar daar zijn we nog niet op het langste stuk.

Hoofdstuk 3 mag de eer nemen, deze mocht zeker korter. Het werd zelfs frustrerend lang. De dialogen hadden in dat stuk zijn up's & down's. Het leek soms of Tarantino zelf stil viel tijdens het schrijven van deze film en het gewoon zo lang wou uitrekken om 'zijn stijl' toe te passen.

Dan kregen we eindelijk even pauze. Het voelde teleurstellend aan, waar gaat het naar toe? Het voelde allemaal vreselijk uitgerokken doelloos aan voor mij.

Gelukkig na de pauze kregen we eindelijk een degelijk hoofdstuk. Opeens kregen we suspense en vanaf dan krijgen we wat we echt willen.

Hoofdstuk 4, 5 maken veel goed. Maar dan komt het laatste hoofdstuk en daar verliest Tarantino weer kracht door het allemaal net wat erover te maken. Het laat mij toch uiteindelijk achter met een heel dubbel gevoel. Enerzijds was het wel vermakelijk dat laatste stuk maar anderzijds voelt het verre van evenwichtig.

Ik vond het niet zo'n geslaagde film. 2.5*

Toen de openingsscène van Inglourious Bastards van het witte doek spatte wist ik het zeker: Tarantino zou nog jarenlang topfilms afleveren. Hoe anders is het gelopen… Django Unchained had absoluut goede momenten en wilde ik in een goede bui best afronden naar 4 sterren. In The Hateful Eight zijn memorabele scenes stukken spaarzamer. Gisteravond wist ik niet zo goed hoe ik het onder woorden moesten brengen. Vandaar dat ik er even een nachtje over heb geslapen.

Een belangrijk verschil met The Hateful Eight is wellicht dat er werkelijk niet één gebeurtenis daadwerkelijk zou kunnen plaatsvinden. Tarantino heeft altijd een absurdistisch toontje gehad maar een bokser die zich weigert aan een afspraak? Why not? Hitler die in de bioscoop sadistisch loopt te lachen? WOII-kenners weten dat de Führer een voorliefde had voor film én de Eerste Wereldoorlog.
Een premiejager die zonder tegenstribbelen tot de tanden toe bewapende mannen van hun revolvers weet te ontdoen? Hmm. Halfbevroren kerels die opeens op hun dooie gemakje minutenlange dialogen voeren oog in oog met een koets? Yeah right…

Dat de film zich voor 90% op één locatie afspeelt is knap maar staat niet garant voor kwaliteit. Dit werkte ooit geweldig in Reservoir Dogs maar die film is veel korter. Bovendien verwacht je in een western toch zo nu en dan fraaie prairiebeelden te zien. Ben ik overigens de enige die de Haberdashery veel sfeervoller vond vóórdat de kaarsen werden aangestoken?

Eigenlijk is er welgeteld één scene die Tarantino’s talent aan de oppervlakte brengt: de minutenlange monoloog van Jackson, halverwege de film, begeleidt door die malle Mexicaan op de piano. Voor de rest ontbreekt een goede editing want die palen slaan rondom de herberg voegde helemaal niets toe. Evenals dat grapje van de bespijkerde deur. Dat is één of twee keer leuk, maar zeker geen vijfmaal.

Toch geef ik een krappe voldoende voor het degelijke camerawerk en omdat Samuel L. Jackson en Kurt Russell laten zien nog lang niet aan hun pensioen toe te zijn. Of die voldoende blijft staan bij een herziening betwijfel ik.

3*

Als film- en (meer specifiek) Tarantinoliefhebber had ik de ochtend dat Eye bekend maakte als enige theater in de Benelux de langere 70MM versie te gaan vertonen, direct kaarten gereserveerd. De eerste film in 50 jaar in ultra panavision met deze aspect ratio, waarvoor Eye speciaal een nieuwe lens aan moest schaffen en het doek aanpassen. Ennio die voor het eerst in een eeuwigheid tóch terugkomt om weer eens een Western score te componeren, na de strubbelingen tussen de twee bij hun vorige samenwerking. Alleen dat geeft je als filmbuff toch al een beetje een warm gevoel. Mij wel althans.

De film zelf pas uitstekend binnen QT's filmografie. Lange scénes, bijzondere dialogen, en plotseling (maar excessief) geweld. Het acteerwerk was op een aanstekelijke manier over the top, waarbij me opviel dat ik Walton Goggins toch met iedere rol die hij speelt, steeds liever zie. Samuel L. Heeft voor het eerst top billing, en dat blijkt terecht. Het is een fijne rol waar hij zichtbaar lol in heeft, met name die ene scène. Kurt Russel gaat gecontroleerd los, wat mij betreft. Maar het ware genot was Jennifer Jason Leigh als het op te hangen lijdend voorwerp Daisy Domergue, wat een rol. Gehavend, vloekend, spugend en elleboogjes in haar gezicht ontvangend, maakt ze van Daisy een zeer intrigerend karakter, waar we desondanks maar weinig van weten. Helaas sneeuwen de karakters van Tim Roth en Madsen wat onder, dan komt Bruce Dern toch beter uit de verf.

De 70mm cameravoering zorgt ervoor dat je weinig van Daisy's rotte gebitje mist. De buitenshots zien er geweldig uit en ook in de stagecoach en Minnie's Haberdashery blokhut, wordt het beschikbare kanvas goed benut. Toch bleef de wowfactor waarop ik eigenlijk een beetje rekende achterwege. Het was indrukwekkend, zeker, maar de open mond waar ik de afgelopen jaren mee naar Arkapaw of Lubezki composities heb gekeken, is er simpelweg niet geweest. Ik verwacht dat The Revenant hier visueel toch wel overheen gaat.

Dan blijft Ennio Morricones score over, zijn eerste Westernscore in enkele decennia, en de eerste keer dat Tarantino uberhaupt een score laat schrijven voor een van zijn films. Ik ben vorig jaar in de Ziggo Dome naar Morricone geweest, en ga in februari weer, dus ik ben wel een fan. Het is dan ook met lichte spijt dat ik moest concluderen dat voor mij persoonlijk geen enkel motief of nummer het niveau weet te bereiken van een nummer als Ancora Qui, wat Morricone voor Djano Unchained schreef, of zelfs de gebruikte muziek voor Kill Bill. Een deel schijnt ongebruikte muziek van Morricones score voor The Thing te zijn, maar dat verandert natuurlijk weinig. Legendarische muziek als voor zijn Leone westerns hoest hij natuurlijk op deze leeftijd niet zomaar even op, maar ik had er toch gewoon iets meer van verwacht.

Ik heb gelachen (meermaals ook) en ben zeker wel weer onder de indruk van bepaalde elementen van de film, toch zijn er momenten dat de plot wel erg weinig voortschrijdt en sommige dingen gewoon te weinig uit de verf komen, helemaal wanneer je karakters naast die uit Tarantino's oudere werk gaat leggen. Toch was het erg fijn om deze op dat gigantische doek in Eye te zien, en het lijkt me buiten kijf staan dat dat vergeleken met de screener, toch even een andere ervaring is.

4*

Zeker niet de geweldige film waarop ik gehoopt had,daarvoor is the Hateful eight ruim (zeker met dit script) een uur te lang en kent te veel oninteressante en soms zelf saaie randzaken.Waar het niet aan gelegen heeft zijn de acteerprestaties,stuk voor stuk geweldige karakters (vooral Russel,Leigh en Jackson) die ook nog sterk neergezet worden.Het begin was ook goed,het desolate landschap van Wyoming zorgt voor een uitstekende sfeertekening.Daarna,als ze op de pleisterplaats arriveren begint het echter mis te gaan,slappe regie en veel te langdradig.Gelukkig krabbelt de film tegen het einde weer wat op (al werd dit ook weer onnodig lang gerekt) met enkele,zowel spijkerharde als fantastische scenes.Daarmee wordt the Hateful eight uiteindelijk net gered (al is 3,5 wat aan de hoge kant,maar goed) maar feit blijft dat dit één van de mindere Tarantino's is.