The Hateful Eight (2015)

Hateful 8 is er één voor de Tarantino-liefhebber. Gebrandmerkt door zijn stijl, zijn karakters, zijn dialogen, zijn geweld. Waar zijn vorige 7 films elk in meer of mindere mate een uitbreiding van zijn oevre brachten, is H8 vooral spielerei. Tarantino mag zich vermaken met 70 mm ultrapanavision; haalt zijn oude en vertrouwde renpaarden (Jackson, Madsen, Roth) van stal, krijgt carte blanche in het ongeremd produceren van bijna 3 uur als van ouds grotendeels irrelevante dialoog, en mag wederom excelleren in een geweldsexplosie. Misschien niet bijster origineel t.o.v. zijn eerdere werk, misschien te losgezongen van een serieus objectief edit-proces, maar een stuk karakteristieker voor een QT dan dat vehikel van een Django.

4*

Matig.

Tarantino zijn achtste film. Viel me nu pas op dat hij dat vrij prominent in de begin titels zet. Zal die vast altijd doen. Vandaar dat ik het niet eens hoefde op te zoeken. Het is duidelijk niet zijn beste.

Script is mager. Erg uitleggerig en wat makkelijk. Zowel Major Marquis als Sheriff Chris Mannix komen bijna identiek op de koets terecht. En mogen letterlijk vertellen wie ze zijn. Al meteen worden wat gaten gevuld. Kurt Russel wil zijn bounty's graag zien hangen daarom wil hij haar levend houden. Wanneer zijn leven duidelijk op het spel staat is het hangen nog steeds de regel. De koets rit duurt daardoor ook vrij lang. Eenmaal in het huisje kan het verhaal van "de tien kleine negertjes" beginnen. Quentin neemt nog steeds de tijd, er hangt wel een redelijk sfeertje. Maar zijn dialogen trekken nogal. Hij is kennelijk erg in zijn nopjes met zijn teksten en doet ook nog eens zelf een werkelijk totaal overbodige voice-over. (die zijn intrede doet ergens midden in de film) Hierna krijgt hij het ook nog voor elkaar om met een totaal overbodige flashback te komen. Zo jammer, eindelijk leek de film wat pit te krijgen. Ook in de flashback dienen we alles uitgelegd te krijgen en moeten nog wat gaatjes gedicht worden. Om daarna over te gaan naar de climax met een nogal vrouwonvriendelijke einde.

Het is geen vreselijk slechte film maar naar mijn mening krijgt Tarantino teveel vrijheid. Het tempo rammelt aan alle kanten. Het scenario zit met plakband aan elkaar. Tijdens het vergiftigen/overgeven had je natuurlijk zonder moeite Major Marquis als Sheriff Chris Mannix kunnen omleggen. Je bent duidelijk in de meerderheid. Je had een gun onder de tafel en een extra gun bij je been en een man in de kelder. Ook vroeg ik mij af hoe Samuel L. op bed kwam na de flashback. Had Channing maar 2 kogels? Je schiet toch even door op Samuel L? Voelde nogal oplosserig om de flashback daar in te starten.

70mm voegde nagenoeg niks toe en je kan ook overdrijven met hoe vaak je Nigger moet zeggen.

2.5 sterren.

Ging toch enigzins met getemperde verwachtingen naar de bioscoop vooral vanwege de recensies die toch niet zo vol lof waren maar dat bleek achteraf nergens voor nodig.

Wat een verademing om na al die Hollywood recyclebagger die ik de laatste tijd heb gezien in de bioscoop zoals Avengers 2, Mad Max en Star Wars nu eens een film te zien waarbij de director/schrijver de vrije hand krijgt en een film maakt zoals hij hem graag wil tonen en er geen producer in zijn nek loopt te hijgen die van alles wil veranderen en knippen omdat de film anders niet genoeg oplevert. Dit is zoals films horen te zijn en gemaakt horen te worden.

Ik heb hem helaas niet in 70mm gezien want ik begreep dat die versie nog 10 minuten langer duurt maar net als met Django vloog ook nu de tijd weer voorbij en heb ik me kostelijk gemaakt. Acteerprestaties waren geweldig Samuel L Jackson was echt zo briljant weer en vooral de sherrif stak ver boven de rest uit. Ook was de film heerlijk grof zoals we dat gewend zijn van Tarantino en totaal niet langdradig zoals sommige mensen beweren.

Nu moet ik wel zeggen dat het waarschijnlijk geen film is die iedereen aan zal spreken, je moet echt houden van deze stijl van Tarantiono, van de lange dialogen en de film die op een superrelaxe manier een beetje vooruitkrabbelt. Dat beheerst hij echt zo goed en daar kan ik echt naar blijven kijken dat gaat gewoon nooit vervelen.

Nu kan ik eindelijk weer eens de volle score geven na een bioscoopbezoek dat is lang geleden maar 5 sterren zijn dik verdiend en mijn 12 euro meer dan waard. Ik had de screener ook liggen maar ik ben blij dat ik die links heb laten liggen en toch naar de bioscoop ben gegaan.

Wel jammer dat deze film overal zo ondergewaardeerd wordt want dat vind ik echt. Als ik dan zie wat voor scores die eerder genoemde films krijgen dan vind ik een 8.1 voor deze op IMDB gewoon echt te laag. Ik vond deze ook stukken beter overigens dan Django Unchained die ik ook wel heel goed vond trouwens maar deze sprak mij toch net wat meer aan vooral denk ik omdat Samuel L jackson de hoofdrol had en de dialogen en humor in mijn ogen een stuk beter waren dan bij Django.

Hoe dan ook, dit smaakt zoals altijd weer naar meer, op naar de 9e Tarantino film dan zit ik zeker weer in de bioscoop.

De lang verwachte The Hateful Eight gezien en naar mijn mening is dit verruit de minste Tarantino film. Had geen hoge verwachtingen, maar dat ik de film matig zou gaan vinden, had ik echt niet verwacht.

Het verhaal is dit keer echt matig, de dialogen (erg) langdradig. Tarantino staat bekend om zijn dialogen, maar dit keer is hij erin doorgeslagen. Veel te lange dialogen, waardoor ik mijn aandacht er op een gegeven moment niet eens meer bij kon houden. De koetsrit duurt gewoon te lang, en aangekomen bij de bar gaan de dialogen wederom gewoon weer verder. Was te voorspellen, maar jammer was het zeker. Voor het eerst had ik ook geen binding met de personages en het was weer eens afwachten wanneer iedereen kapot zou worden geschoten. Voorspelbaar en eigenlijk ook doelloos. Bij Django Unchained was het genieten geblazen. Iedereen was voor de slaaf Django en iedereen wou zien hoe hij zijn vijanden uitschakelt. In deze film maakte mij het echt niet uit wie het loodje zou leggen.

Het acteerwerk is prima, leuke personages, sfeer is goed en de componist Morricone heeft ons weer iets moois laten horen. Overigens vond ik de flashback het sterkste gedeelte van de film. De genoemde pluspunten kunnen helaas de film niet redden. De minpunten die ik genoemd heb, wegen toch zwaarder dan de genoemde pluspunten. Ik ben een fan van Tarantino zijn films, maar ga deze film echt niet beoordelen met een Tarantino-bril op en de film maar prijzen omdat het een ‘Tarantino’ film is. Nee, objectief gezien is dit een teleurstellende film en naar mijn mening zeker zijn slechtste, 2,5.

"One of them fellas is not what he says he is..."

Quentin Tarantino, echt een fan van hem ben ik niet. Pulp Fiction vond ik erg goed (hetzij een lange zit), maar Kill Bill vond ik echt niet goed. Wraakfilms met overdadig veel geweld, het is niet altijd even interessant. Aanvankelijk voelde ik er dan ook niet zoveel voor om The Hateful Eight te gaan zien, maar toen kreeg ik te horen dat de film in 70mm (Ultra-Panavision) is opgenomen met lenzen die nog voor Ben Hur zijn gebruikt en dat Ennio Morricone de soundtrack heeft gecomponeerd. Komt daar nog bij dat Kurt Russel - een van mijn favoriete acteurs - de hoofdrol vertolk. Dat alles maakte toch dat ik hem sowieso in de eerste week moest gaan zien.

John Ruth 'The Hangman' is per koets onderweg naar Red-Rock, Wyoming om de ter dood veroordeelde Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) in te rekenen. Onderweg komt hij echter mede-premiejager Majoor Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en de Zuiderling Chris Mannix tegen, die beweert de nieuwe sheriff van Red-Rock te zijn. De storm is zo hevig dat ze genoodzaakt zijn om een paar dagen in Minnie's pleisterplaats te verblijven. Hier komt Warren er tot zijn verbazing achter dat de eigenaren nergens te bekennen zijn. Een Mexicaan genaamd Bob zegt dat hij zolang op de plaats past. Binnen komen ze nog drie figuren tegen: Engelsman Oswaldo Mobray, de nieuwe beul van Red-Rock, Cowboy Joe Gage en de Zuiderse generaal Sandy Smithers. Langzaam maar zeker raakt Ruth ervan overtuigt dat er iets niet in de haak is en hij sluit een pakt met Warren, elkaars buit te beschermen.

Al meteen was het geweldig. De eerste milliseconde dat het beeld zwart was en je een typische lage Morricone string hoorde wist ik dat de komende 3 uur mijn tijd waard zouden zijn. Toen kwamen de schitterende beelden van het besneeuwde Wyoming gevolgd door een lekker lang shot van een Kruis-beeld in de sneeuw met geweldige retro openings-credits. Kurt Russell doet het uitstekend als Premiejager en past helemaal in de Western-setting. Ook vond ik dat hij een leuk soort humor in de film bracht (even een elleboogje geven tegen de harses van Domergue. Lekker ongepast in deze tijd van politieke correctheid, dat waardeer ik). Samuel L. Jackson is... Samuel L. Jackson, al vind ik hem toch origineler als verwacht. Vooral later in de film heeft hij erg sterke momenten. Jennifer Jason Leigh zag ik een tijdje terug nog in de Nederlandse-film Flesh+Blood, man wat is die veranderd. Tim Roth was ook erg grappig als de Engelsman.

Ennio Morricone, zei een paar jaar terug nooit met Quentin Tarantino te willen samen werken door de manier waarop zijn muziek gebruikt werd in Django Unchained (vind het zelf ook maar stom als je muziek van een andere film gaat lopen gebruiken), maar (gelukkig) kwam hij daar op terug toen Tarantino hem vroeg om de muziek voor The Hateful Eight te componeren. Hoewel er niet heel veel muziek is en er (helaas) ook wat andere muziek gebruikt wordt is het een van de beste soundtracks van afgelopen jaren. Heerlijk mysterieus sfeertje met af en toe die typische western ondertoon van Morricone. Ook schijnt Morricone te hebben gezegd dat sommige nummers uit de soundtrack ongebruikte muziek uit The Thing is (er is soms ook een John Carpenter-sfeer).

De zwakste punten van de film zijn het plot en het tempo. De film heeft een heeel lange opbouw en als de twist er dan komt is het heel erg pats boem, gelukkig wist het einde het nog wel te redden waardoor het er over de hele film er nog wel mee door kan. Wat ik wel erg jammer vond was dat het grootste gedeelte zich in één grote kamer in een hutje afspeelt, daar had best wat creatievers mee gedaan kunnen worden. Het begin in de sneeuw vond ik in ieder geval schitterend, een beetje zoals Il Grande Silenzio. Qua verhaal is het niet echt een Western, meer een Whodunnit-achtige mysterie die dan toch weer uitloopt op wraakfilm in een winterse Western-setting. Wat mij betreft had het wat meer typische western-elementen mogen bevatten. Veel mensen klagen dat de film te lang is, dat vind ik op zich niet. Ik vind wel dat het mysterie en het einde wat meer tijd hadden mogen krijgen ten opzichte van de opbouw, en bij sommige scènes vind ik ook dat ze die er beter uit hadden kunnen laten. Het schijnt trouwens dat de film bijna precies hetzelfde plot heeft als Rawhide (1951).

Is Quentin Tarantino weer te ver gegaan? Jazeker. Een beetje geweld, ok, dat moet ook eigenlijk in dit soort film. Maar hoeveel bloed er word opgehoest en hoewel headshots met rondvliegende hersens, het is net een beetje teveel overkill. Overigens vond ik die ene headshot (waar Domergue helemaal onder de hersens komt te zitten) wel echt geweldig getimed. Naja, misschien net wat teveel maar het kan nog wel. Tarantino zegt trouwens ook geïnspireerd te zijn door The Thing, en dat zie je een heel klein beetje daar in terug (The Thing heeft overigens een beter tempo, wat de kills betreft). Wat wel echt te ver ging is die scène waar we de zoon van de generaal met Warren zien... Ik bedoel, wtf. Dat was echt niet nodig geweest. Een slow-motion kill scene in de sneeuw had ik dan beter gevonden.

Maar toch is The Hateful Eight, ondanks zijn gebreken, een erg goede bioscoop-ervaring. Zeker een van mijn beste tot nu toe. Eindelijk eens een keer geen 3D (die hele klote techniek mogen ze wat mij betreft nooit meer gebruiken) en in ultra-wide, zoals het hoort. Je krijgt de kans om Morricone in de bioscoop te horen (en dat is het kaartje al meer dan waard). De cinematografie vond ik erg goed en sommige shots lijken regelrecht uit de jaren '60 te komen. Aan het einde is er zo'n shot van Walton Goggins en Jackson dat met twee lenzen is opgenomen, het resultaat is fenomenaal. Film korrel, onscherpheid op de achtergrond en super scherpe close-ups waarbij je de etensresten tussen de tanden kan zien zitten. Wat opnametechniek betreft mogen de filmmakers van tegenwoordig echt een voorbeeld nemen aan Tarantino. Weg met dat doodse grijze digitaal, Analoog is back! Ik kan iedereen ook aanraden om de behind the scenes featurette te kijken, wat een toewijding van Panavision om de lenzen goed te krijgen (die sinds 1965 niet meer zijn gebruikt). Wat ik ook sterk vond aan de film was het einde. Je krijgt toch echt zo'n gevoel van gerechtigheid en het heeft wel wat dat de neger en de hillbilly maatjes worden.

Zeker geen perfecte film, maar een absolute aanrader voor de filmliefhebber (die niet vies is van en klein beetje geweld). Aangezien hij als 2015 staat, is dit naar mijn mening de beste film van vorig jaar (samen met Spectre).

Tweede Tarantino op rij die me tegenvalt. Zo erg als Django Unchained wordt het niet, maar zeggen dat ik me vermaakt heb met deze Hateful Eight is de waarheid geweld aandoen.

De aanloop is veel te lang en te traag, de dialogen zijn pijnlijk ongrappig (nog nooit zo weinig gelachen met een Tarantino-film, een stortvloed aan niggas en bitches werkt niet Quentin!) en het einde had gerust een half uur ingekort kunnen worden. Voor het visuele moet je sowieso geen Tarantino zien en gezien de beperkte locaties (sneeuw en een berghut) is ook dit gene vette.

Was er dan niks goed? Jawel, de acteerprestaties van Kurt Russell en Jennifer Jason Leigh zijn lichtpunten. Samuel L. Jackson doet wat hij kan, maar hij rendeert beter in een eigentijdse setting. Tim Roth en Michael Madsen vielen me zwaar tegen. Ook het gratuite geweld is een plusplunt (meisje naast mij had kennelijk nog nooit een film van Tarantino gezien want ze wendde keer op keer haar hoofd af). Verder zitten er nog aantal leuke scènes / confrontaties in (de zoektocht naar degene die de koffie vergiftigde, bij uitbreiding de hele scène vanaf de vergiftiging eigenlijk), maar al bij al te weinig op een speelduur van bijna 3 uur.

Jammer, ik had gehoopt op een soort Reservoir Dogs in western-stijl, maar uiteindelijk is het een veel te lange en wat saaiige zit geworden.

Vanavond in de bios gezien... langdradig en saaie eerste 1,5uur... daarna wat meer actie. Ik had het gevoel naar een slap aftreksel van Reservoir dogs in een western setting te kijken, vrijwel heel de film speelde zich af in één barak, hoe saai?! Bovendien werd er niet geweldig geacteerd. Ik denk dat mijn 2 nog royaal is.

Ik vond hem eerlijk gezegd een beetje tegenvallen, had er meer van verwacht. Het concept "met zijn allen in 1 ruimte, niemand is wie hij beweert te zijn en er is een moordenaar in ons midden" ken ik inmiddels wel... Heb me absoluut niet verveeld maar miste wel een beetje de muziekjes en wat meer afwisseling van decor.

Sfeervolle film die het daarnaast van de onderhoudende dialogen moet hebben en het nodige geweld.

Het whodunnit gehalte zorgt voor wat spanning. Heb me er uitstekend mee vermaakt.

En het nieuwe jaar begint goed..

Wat een meesterlijke film is The Hateful Eight !

Zoals altijd geeft Tarintino weer iets waar ik totaal iets anders van vewacht had,

hij flikt het elke keer weer.

Maar zodra ik me door deze film heb 'geworsteld' en alles op z'n plek valt..

Heb ik het in de gaten, ik heb nu een film gezien die niet snel zal verwijnen uit m'n top 10.

En het jaar moet nog beginnen.

Helaas niet de roadshow gezien, maar alsnog ontzettend genoten van deze film. Niet dat ik een slechte film verwachtte natuurlijk, maar ik was behoorlijk verbaasd over hoe goed de film is. Zoals gebruikelijk bij Tarantino valt alles op zijn plaats. Het is pure vorm van perfectionisme door de regisseur. En de keuze voor deze vorm van filmen heeft heel goed uitgepakt. Het voegde zoveel toe qua sfeer aan de film. En helemaal in combinatie met de meesterlijke score, waar ze terecht een Golden Globe voor hebben gekregen. Niet zo gek natuurlijk niet met Morricone, maar deze score zou ook 40 jaar geleden gemaakt kunnen zijn.

Het verhaal is voor sommigen misschien wat langdradig in de eerste helft, maar ik kan dat juist erg waarderen. Zeker ook dankzij de acteurs die stuk voor stuk perfect zijn voor hun rol. De dialogen zijn typisch Tarantino, scherp en vaak erg grappig. Zonder dat ik het gevoel krijg dat hij in herhaling valt. Het tweede helft kent een hoger tempo en is ook wel wat grafischer. Nou is het vrij gebruikelijk dat er expliciet geweld en bloed wordt gebruikt door Tarantino, maar hier had ik het eigenlijk niet zo verwacht. Maar het past wel weer bij de film.

Snap ook wel dat hij er over denkt dit als toneelstuk te gaan herschrijven, qua structuur zou dat heel goed passen. Alleen zoals gezegd, de karakters en acteurs zijn zo'n goede match dat het lastig wordt om dat met andere acteurs te evenaren.

4.5*

Eén lange fucking zit.

Trek er gevoelsmatig maar een dag voor uit, want Quentin Tarantino is nog wel even bezig.
Vanaf de eerste minuut maakt hij je duidelijk dat je naar een western zit te kijken. Met behulp van het lettertype, de muziek op de achtergrond en het eerste shot van de koets in de verte wordt je meteen in de juiste sfeer gebracht. Dit wordt episch.

En dat is het ook zeker. The Hateful Eight is een film die niet draait om de actie, maar het verhaal. Sommige mensen zijn niet wie je denkt dat ze zijn en sommige mensen doen precies wat je van te voren had verwacht. Samuel L. Jackson als vaste acteur op het lijstje van QT springt weer van het doek af. Deze man kan je plaatsen in een film die plaatsvindt in 1994, 2010 of rond 1875. Met zijn welbekende taaltje overtuigt hij je altijd weer van zijn rol. De woorden 'motherfucker' en 'nigger' passeren regelmatig de revue.

Ja, zoals eerder gezegd, is de film zo af en toe langdradig, maar zeker nooit saai. Telkens op het moment, dat je in slaap begint te sukkelen omdat twee personages telang in hetzelfde gesprekje blijven hangen, is er een plottwist.

De western films die ik heb gezien zijn op één hand te tellen. Dus ik ben verre van een expert. Maar ik heb wel het gevoel dat een western zo hoort te zijn. A good guy, some bad guys, een hoop kogels, een zooitje bloed en veel dialoog om hun tegenstander te overtuigen van hun stoerheid. Qua dat valt er niets op de film aan te merken.

Wat ik een leuk detail vindt, is dat Quentin Tarantino op een gegeven moment in de film de voiceover verzorgt en het verhaal wat meer op gang brengt. Zoals we gewend zijn van QT in bijvoorbeeld Pulp Fiction is de manier van vertellen. Met behulp van chapters hakt hij de film in delen en richting het eind van de film wordt er dan een bepaalde chapter aan vast geplakt, wat eigenlijk meer een flashback is. Hierdoor worden al je vragen beantwoord.

Nadat ik de film eindelijk achter de kiezen had, was ik toch wel blij dat ik 'm gezien had. Het is geen film die ik graag over en over wil zien, maar hij zit toch nog wel even in mijn gedachten. Hij krijgt van mij 4 sterren vanwege de mooie shots, de filmmuziek en de verrassende rol van Channing Tatum. Hoe klein deze ook was..

Ik kan me wel vinden in de negatieve reacties op deze film. Laat ik voorop stellen dat ik hou van het werk van Quentin Tarantino. Inglourious Basterds, Kill Bill, Django, Pulp Fiction, Reservoir Dogs, ik geniet ervan. Maar dat is nu precies wat The Hateful Eight gewoon echt niet voor elkaar kreeg.

Toen ik vorige week Inglourious Basterds en Django Unchained in Pathé keek tijdens de Tarantino marathon begon het al weer een beetje te kriebelen. Ik had wel weer zin om een nieuwe memorabele klassieker aan dit lijstje toe te voegen. En dit is waar het fout ging. Want The Hateful Eight is niet memorabel en is op momenten zelfs niet eens boeiend. En dat is wel wat ik verwacht van een film afkomstig van Quentin Tarantino. Deze film zal me namelijk niet bijblijven. De speelduur is gewoon te lang voor en heeft weinig toegevoegde waarde en dat zorgde er bij mij juist voor dat de spanning alleen maar afnam.

Ik heb me best vermaakt, maar ik verwacht meer enthousiasme van mezelf als ik uit de bioscoopzaal loop na een film van Tarantino.

*3

Kurt Russell is wel een baas in deze film trouwens. Best wel een beetje genoten van zijn rol. Ik was not amused dat hij zo snel dood ging.

Hele aparte film en knap acteerwerk. Toch wel een film die je bijblijft. De film moet het hebben van de mooie beelden en boeiende dialogen. Ook is de film vrijwel de gehele tijd spannend en de lange speelduur was niet storend. Vaak heb je in films scenes die niet of nauwelijks iets toevoegen aan het verhaal, dan pas vind ik een lange speelduur storend. Het verhaal is daarnaast uniek en onvoorspelbaar! Goede film!

Grappig hoe de films van Tarantino sinds Inglourious Basterds (2009) qua cinematografie en beeldtaal speelser ogen dan ooit, terwijl ze inhoudelijk een meer naargeestige maatschappijkritische ondertoon beginnen te krijgen. Zijn orgastische puberale uitbarstingen van geweld dienen daadwerkelijk een doel als serieuze reflectie op inktzwarte periodes uit de mensheid waarin buitensluiting en racisme van minderheden alleen bevochten kon worden met excessief tegengeweld. De inglourieuze bastaardzonen en slavenheld Django wisten nog oppressie en onrecht van zich af te werpen door keihard terug te vechten tegen het veroorzaakte leed. En bevredigend dat het was! Ergens diep in de geweldverheerlijking zat namelijk nog een warme boodschap van het slechte dat door het goede bevochten kon worden door harder terug te slaan. Zo niet in zijn nieuwste titel.

In The Hateful Eight is er een intens cynische ondertoon van de zinloosheid van een machtssysteem dat alles en iedereen op zijn pad uitbuit, corrumpeert en uiteindelijk vernietigt. Ook voor de kijker veranderen sympathieën en voorkeuren voor personages mee met hoe de situaties zich ontwikkelen. Het ene moment lijkt een personage alles te symboliseren wat goed of fout in de wereld is, maar vervolgens is de afstraffing ervan zo ongegeneerd gemeen of onrechtvaardig dat het evenzogoed een gevoel van onrecht oproept. Geweld is hier bijna onbevredigend op een onverbiddelijk ontoegankelijke manier zoals een eigentijdse shock cineast als Michael Haneke het zou doen. Misschien is dit de meest misantropische Tarantino sinds zijn debuutfilm Reservoir Dogs, met als wezenlijk verschil dat het geweld zich hier nu niet alleen beperkt tot een groepje mannen dat ervoor kiest om onderdeel te zijn van een gewelddadig systeem.

Een koiboifilm in de Nederlandse bios. Dat komt niet zo vaak meer voor dus als westernfan wilde ik de kans om dit spektakel te aanschouwen niet laten liggen. Zelfs bij ons de buurt draait ie en dat is natuurlijk te danken aan de grote naam van de regisseur. Als Quentin Tarantino een western maakt, blijft dat immers niet onopgemerkt.

Dat het Quentin Tarantino is die de western heeft gemaakt, is ook niet iets dat onopgemerkt blijft. Wanneer films als 'The Thing' en 'Reservoir Dogs' (die ik overigens geen van beide heb gezien) zo een grote inspiratiebron vormen voor een film in het westernlandschap, mag natuurlijk duidelijk zijn dat het hier niet om een doorsnee film gaat. In het begint wordt er nog een heel aardige westernsfeer gecreëerd, waarbij ik zelfs even het idee kreeg dat ik naar een van die heerlijke jaren '50 films zat te kijken, maar naarmate de tijd vordert komt het hoge 'over-the-top'-gehalte, dat Tarantino's films zo kenmerkt, steeds meer naar voren (en neemt het uiteraard de overhand).

Voor mij is het altijd weer even wat wennen aan het begin van een Tarantino-film. Hoe de regisseur het doet weet ik niet (hoef ik ook helemaal niet te weten), maar het spat gewoon van de stijl van acteren af dat hij hier de regie in handen heeft. Het absurde sfeertje dat de beste man creëert ligt tussen naturel en overacting in en als kijker duurt het voor mij altijd even om diezelfde middenweg te vinden en me er op in te stellen. Maar als ik er eenmaal aan gewent ben lukt het me opvallend goed om te genieten van die flauwekul die met een film als deze op het witte doek vertoond wordt.

Het is Walton Goggins die de show steelt. Knap om te zien hoe hij er tussen zo'n gezelschap zo bovenuit steekt. Ik mag hem erg graag aan het werk zien, zeker in een rol als deze, die hem op het lijf is geschreven. Daarnaast onderscheidt Jennifer Jason Leigh zich hier natuurlijk ook in meerdere opzichten. Samuel L. Jackson is zo'n beetje zijn eigen zelf en doet dat zeer verdienstelijk. De naam van het karakter dat ie neerzet is overigens een mooie verwijzing naar Charles Marquis Warren, schrijver, producer en regisseur van een flink aantal klassieke western(serie)s.

Al met al gewoon mooi om weer eens een geslaagde komische western te zien en vooral fijn om dat in de bioscoop te kunnen. Wat dat betreft begint het jaar goed, want dit is de eerste van een aantal erg interessant westernprojecten die dit jaar het witte doek zullen sieren. Man, man, wat kijk ik bijvoorbeeld uit naar The Revenant...

Dit was me toch een goede meevaller. De recensies waren vernietigend hier en daar, en ik was ook niet direct enorm happig op deze nieuwe Tarantino. Toch ben ik gegaan, en gelukkig heb ik daar geen spijt van gekregen. Waar ik hier veel kritieken lees op het trage eerste uur, gaat het bij mij juist 'the other way round'. Wat heb ik genoten van de schitterende sneeuwlandschappen, de prachtige muziek en de geweldige eerste dialogen van deze film. Geweldige casting, waardoor ik aan het scherm gekluisterd zat en woord na woord aandachtig volgde. We zien een onderverdeling in chapters (die was vast al gemaakt voor de theaterproductie), waarbij de eerste drie(volgens mij) chapters op mijn absolute goedkeuring konden rekenen. Ook wanneer de heren bij de hut arriveren is het nog steeds genieten geblazen. De dialogen zijn hier in het eerste gedeelte wederom van hoog niveau. Fantastisch hoe het mystery-aspect in eerste instantie uitpakt:

Een Agatha Christie-moordplot verpakt in een Tarantino, ga er maar aanstaan.

Dan gaat het echter mis. De 'cocksucker'-scene van Samuel L.Jackson was mij al iets te veel van het goede, maar daarna vervalt ook deze Tarantino helaas in een opvolging van onnodig excessief geweld. De spanning van het mysterie is weg, de dialogen dalen tevens in niveau. 'Waarom ga je dan naar een Tarantino, je weet immers dat dit eraan komt?' een terechte vraag. Om de simpele reden dat ik de dialogen, het acteerwerk en het visuele aspect ook erg zwaar vind wegen. Alle drie deze aspecten zijn van waanzinnig niveau wat mij betreft. Helaas heeft the Hateful Eight dus ook datgene wat me bij Django ook een nare nasmaak gaf. Het excessieve geweld dat wat mij betreft niet nodig is. De grofheid waarmee dat zich voltrekt. Het over de top-gehalte dat daarmee gepaard gaat. En, helaas, zodoende dus ook een onbevredigend einde. Dat deze film letterlijk haat predikt gaat mij te ver, daarvan hebben we al genoeg op deze aardkloot. Tuurlijk is dat typisch Tarantino, maar het is wat mij betreft zonde als je kijkt naar de verdere potentie van deze film.

Dit betekent echter niet dat ik, 'zodra het schieten begon', afhaakte. Ik vond het heel aardig hoe een hoofdstuk gewijd werd aan het verhalen van het plot van eerder die morgen, en hoe zodoende een en ander nader verklaard en uitgewerkt werd. Ook ging de film wat mij betreft nooit helemaal de mist in. Zo bleef Jason Leigh tot het laatste moment fantastisch acteren, en had Samuel L.Jackson ook een aantal geweldige momenten. Dit geldt eigenlijk wel voor de gehele cast. Niemand viel echt uit de toon, of het moet Tatum betreffen. Zijn rol was echter qua screentime zodanig beperkt dat het me niet irriteerde dat hij niet echt tussen de andere heren (en dame paste).

Een goede film dus, waar ik echt pas in een later stadium op afknapte. Genoeg moois om deze Tarantino toch bekeken te hebben. En de lengte: geen enkel probleem. Ik houd enorm van films die de tijd nemen. Als het me dan maar boeit. Gelukkig was dat hier, juist in het trage stuk, zeker het geval. 4*

Vooraf waren de verwachtingen door recensies wat getemperd. Het oeverloze gelul in het begin was dan ook te verwachten, maar die dialogen vielen me ook weer niet bijzonder tegen. Ze waren goed genoeg voor wat gegrinnik. Het tempo daarbij is gewoon lekker traag en af en toe wordt het opgeschrikt door kortstondig grof geweld. Goed, wat dat betreft krijg je gewoon weer een typische Tarantino-film voorgeschoteld met weliswaar niets nieuws onder de zon, maar vervelend ook zeker niet.

Een geweldige film. Dik 2 uur lang de kijker vermaken in één klein huisje. De film is traag, zeer traag, maar daar moet je van houden. De dialogen zijn heerlijk, de scene tussen de oude man en Samuel. L. Jackson is om te gieren en wat daarna komt is meesterlijk. Ook het bloedvergieten (want dat komt er) is weer zoals je gewend bent: onethisch, immoreel, over the top en gewoon geestverruimend. Een top werk, once again!

Gisteren gezien in Tuschinksi. Wat was het druk en veel te warm in de zaal, niet relaxt. Gelukkig kon dat de pret niet drukken, want de film was geweldig. De sfeer, de humor, de grofheid, het verhaal en de geweldige acteurs (Channing Tatum was een miscast) maakten deze bioscoop bezoek super.

Sommigen geloven dat er twee Tarantino-fans zijn: de fans die smullen van een gesprek tussen Jules en Vince over Nederlandse friet en mayonaise in Pulp Fiction en een lang dialoog anno 1942 tussen een Franse boer die in het verzet zit en een Oostenrijkse SS'er die allang weet dat er Joden in zijn kelder schuilen in Inglorious Basterds en de fans die in diezelfde films op het puntje van hun stoel zitten wanneer een gangster ontvoerd wordt door homoseksuele verkrachters en in Parijs twee niet-gerelateerde terroristengroepen op hetzelfde moment een aanslag op Hitler uitvoeren en tot een groteske climax komen. Op eerste gezicht lijken beide fans te worden verzadigd in The Hateful Eight: deze film is alles wat een Tarantino een Tarantino maakt. Absurde hoeveelheid geweld, een verwikkeling van verhaallijnen op achtbaanniveau, een constante nijging te breken met iedere filmwet van Hollywood, en vooral: postmodernisme. The Hateful Eight staat bol van de verwijzingen en knipogen naar andere films, en zoals het een postmodernistische film beaamt, wordt hij bijna onbegrijpelijk als de kijker niet enig gevoel voor filmgeschiedenis heeft. Maar de "achtste Tarantino-film" (eigenlijk de elfde, maar goed) is op één front nog postmodernistischer dan andere Tarantino's. Tarantino presenteert niet zomaar een parodie op cinema, hij ontstijgt zelfs de parodie op parodieën - Tarantino wordt een parodie op zichzelf. De film begint in dat opzicht al goed: De achtste film van Tarantino, staat er met koeienletters. In andere woorden: als je Tarantino niet kent, dan kun je nog wel 's een hele rare drie-uren-zit voor je hebben klaar staan. Tarantino lijkt de kijker recht in de ogen te kijken en te zeggen: dus dit is wat jullie willen? Is dat wat jullie verwachten van mij? Mooi, hier heb je het. Alles wat eventueel een Tarantino een Tarantino kán maken (geweld tot het absurde toe, knipogen naar een enorme oeuvre en cultuurhistorie, de bekende Tarantino-acteurs, de historische incorrecte muziek, de politiek incorrecte dialogen, de volslagen bizarre maar perfect uitgewerkte dialogen, etc.) zit in deze Tarantino. De vraag is natuurlijk: kan een simpel ziel zoveel Tarantino aan in drie uur?

Pfoe, dat valt tegen. Had hoge verwachtingen die eigenlijk totaal niet zijn ingelost. Ik ben geen Tarantino-purist die alleen Reservoir Dogs en Pulp Fiction kan waarderen; zijn nieuwe films vallen bij mij ook in goede aarde. Zijn kenmerken ben ik ook bekend mee en daar kan ik zeker mee uit de voeten.

Waar gaat het hier dan - voor mijn gevoel - fout? Ik heb het idee dat deze film zo op en top "Tarantino" is dat het zijn doel voorbij streeft. We hebben lange, uitgerekte (licht provocerende) dialogen. We hebben bloederige scènes. We hebben zeer karakteristieke personages. Maar toch werkt het voor mij niet. Het resultaat komt op mij erg gekunsteld en geforceerd over, alsof elk aspect van de film niet 100% maar 110% als een 'Tarantino'-film moet aanvoelen. De dialogen klinken iets té scherp waardoor het niet meer natuurlijk overkomt. Verder kwamen er mijns inziens teveel zijsporen, waardoor de film ook te lang duurt. Ik heb het idee dat Tarantino zoveel leuke hersenspinsels in deze film wilde proppen waardoor de film te ongebalanceerd en te langdradig is geworden.

De pluspunten zijn de mooie winterse setting die mooi in beeld wordt gebracht en de acteerprestaties, waar ik voornamelijk Leigh heerlijk vond acteren. En hier en daar werken de fantastisch absurde situaties wél... helaas (voor mij) niet vaak genoeg.

Ik weet dat controlefreak Tarantino zich heeft opgelegd om na H8ful 8 nog maar twee films te maken, aangezien ‘10’ natuurlijk een monumentaal cijfer is waardig voor zo’n prachtig oeuvre, maar of Hollywoods grootste flapuit (ik wacht nog altijd op die Faster Pussycat remake met Britney Spears) zich ook aan dit nobel streven zal houden, is een andere vraag. Wat als hij nu eens drie films zou maken? Kan ie natuurlijk achteraf nog besluiten om à la Kill Bill twee films retroactief als één film te laten gelden. Of wat als hij nu eens helemaal geen films meer maakt? H8ful 8 voelt immers als een wrange zwanenzang, een grimmig zelfportret waarin QT’s nare, contrasterende eigenschappen werkelijk alle kanten uit schieten, als verdwaalde kogels tijdens een Mexican standoff.

Ondanks eerdere teleurstellingen (Inglorious Basterds en Django vond ik vrij abominabel) had ik wel stiekeme verwachtingen van The H8ful 8. Zo een hibernerende huit clos thriller volgens het gekende ‘And Then There Were None’ (al weten we allemaal welke alternatieve titel Tarantino prefereert) stramien leek me een verademing na films die verstikten in hun eigen opgezwollen grandeur. Ik hoopte op een Hawksiaanse (of, à la limite, Carpenteriaanse) hangout movie, maar kreeg in de plaats een vreselijk onaangenaam logement in het Bates Motel met 10 Kleine Tarantino’tjes.

Om te beginnen had te film gerust The Lovely Two en Nog Wat Andere Eikels mogen heten, want in se is het natuurlijk gewoon weer een buddy comedy, die evenwel zwaar uit de hand loopt vanwege scenaristische hubris (op het hoogtepunt van suspense wordt de plot onderbroken voor een vrij zinloze flashback – want die non-chronologische structuur was in Pulp Fiction toch ook zo leuk?). Russel & Jackson zijn de Vincent Vega en Jules Winfield van de Reconstruction Era, twee kemphaantjes die samen Jennifer Jason Leigh een sitcom ménage-a-trois vormen (er is zelfs een scène waar de Haberdashery à la I Love Lucy door een imaginaire lijn in twee wordt gedeeld). De running gag binnen dit olijk ensemble is een Honeymooners-achtige grap waar Jackson & Russel beurtelings de rol van Jackie Gleason aannemen en Leigh welverdiende pandoeringen geven, waarna het arme ding als een slapstickpersonage in het rond vliegt. De epische ‘POW- right in the kisser’ catchphrase is hier echter vervangen door een welklinkend BIIIIITCH – we moeten immers meegaan met de tijd. Het puberaal ‘epic fail’ doelpubliek smult er alleszins van en kunnen natuurlijk ook de verwijzingen naar Family Guy (hilarische kotssalvo's) en gebroeders Wayans humor (Jackson die plots even in slomo begint te rappen als T-Pain) best appreciëren.

En de overige vijf dan? Ja, dat zijn de échte rotzakken. Ook al doet Tarantino wel van die halfslachtige pogingen om iedereen ‘even verwerpelijk’ te laten lijken, zie je wel waar zijn sympathieën liggen. Dat is op zich niet zo problematisch, ware het niet dat Tarantino zijn minachting voor ‘ideologisch foute’ antagonisten sinds IB altijd op zo’n wanhopige manier etaleert en het zijn bad guys niet eens gunt om overtuigend intimiderende booswichten te zijn. Het zijn altijd aartslelijke, fysiek zwakke of verwijfde minkukels waar je zo over heen walst. Denk maar aan het gemak waarmee de zogenaamd gevreesde nazicommandant Landa in de luren wordt gelegd in IB – notabene door een Texaanse randdebiel. Het meest ‘hateful’ personage in deze film is een hoogbejaarde Confederate generaal die tijdens zijn korte screentime (want zo’n racistische vuillakken verdienen het niet om langer dan vijf minuten Tarantino’s prachtige 70mm pellicule te bedoezelen alvorens ze naar de verdoemenis geholpen worden) niet eens uit zijn zetel komt en eigenlijk maar naar de Haberdashery kwam om een potje te schaken. In de meest ‘hateful’ scène van de film verkondigt Jackson tegen deze verrimpelde zielenpoot dat hij zijn redneck zoon eens goed aan zijn – ik parafraseer – lange zwarte snikkel heeft laten zuigen in een monoloog die haast een verheerlijking van prison rape lijkt.

Want seksualiteit neemt natuurlijk ook een nogal dubieuze plaats in binnen het oeuvre van Tarantino. De uitdrukking ‘the old ball and chain’ krijgt hier wel een heel letterlijke betekenis aangezien het personage van Russel (Tarantino’s alterego en wensdroom) vastgeketend zit aan het personage van Leigh en ze zich bij wijlen gedragen als een ruziënd getrouwd koppel uit de screwball traditie. Een koppel dat al veel te lang niet meer geneukt heeft. Voor Tarantino personages lijkt het celibatair bestaan inderdaad eerder een vanzelfsprekendheid dan een levenskeuze. Ja, er is die scène in Jackie Brown waar ex-bajesklant De Niro Bridget Fonda eventjes emotieloos tegen de gootsteen ramt (ook hier is de prison rape analogie niet ver weg). Maar seksuele spanning? Nada. Natuurlijk mogen we de iconische date tussen Travolta en Uma Thurman in Pulp Fiction niet vergeten, maar zelfs die scène is met een soort gehaastheid gefilmd, alsof Tarantino zich zo snel mogelijk uit de voeten wil maken om terug te keren naar de homo-erotische male bonding tussen Travolta en Jackson. Misschien is dat ook allemaal weer een soort impliciete verwijzing naar Hawks? (ik zag onlangs in Pretty White Lies dat Red River het tot de LGBT top 100 heeft geschopt – de arme man moest het eens weten) Of misschien speelt er toch iets wranger: een vrouw die seksuele avances maakt op Tarantino of zijn alter-ego, moet ‘gestraft’ worden en krijgt een overdosis gevolgd door een naald tussen de ribben. BIIIITCH! Moeder Bates zit instemmend achter haar raampje te knikken.

zwakke film, vooral de dialogen en de slechte acteerprestaties!

Als jullie de kans krijgen om de film nog een 2de maal te bekijken, dan moeten jullie eens goed letten op de dialogen. Daar wordt veel gepraat, maar weinig interessants of grappigs verteld. De acteurs doen ook weinig moeite om de film leven in te blazen. Net alsof ze dachten, hé wij doen mee in een Tarantino film, die zal daar wel een pareltje van maken, of we nu goed acteren of niet.

Nog iemand die dacht dat Christoph Waltz de rol van Oswaldo Mobray speelde???

Een Tarantino-film is per definitie al interessant, maar je moet wel van zijn thema's en aanpak houden. Wetende dat je bijna 3 uur te slikken krijgt is natuurlijk flink. Als dan na een kwartier blijkt dat het ook nog eens een trage film is (en naar verwachting zal blijven), begrijp ik waar de gemengde kritieken die ik op voorhand opgevangen had vandaan komen.
Gelukkig vond ik de traagheid nergens saai. Tarantino heeft het talent, en dat hebben we eerder gezien, ook in laag tempo een film boeiend te houden: beeldwerk, sfeer en dialogen zorgen daarvoor. Ieder karakter ontvouwt zich gaandeweg, net als de wisselwerking tussen enkelen van hen. Die 4 pijlers maken het een goede film. De fijne soms out-of-place lijkende humor is top (die deur!).
In het tweede gedeelte van de film komen daar toch weer de kenmerkende over-the-top bloedspetterende scenes, natuurlijk grafisch in beeld; je moet ervan houden, zullen we maar zeggen. Qua spanning moet het het hebben van een soort '10-kleine-negertjes'. Het verhaal blijkt niet enorm complex, maar ontwikkelt zich voldoende.
Geen meesterwerk, maar gewoon goed. Het is geen breed te happen prent, de sfeer is soms wrang. Jackson is geweldig, het is me dan ook een raadsel waarom Leigh de Oscar-nominatie krijgt (aangezien haar grootste aandeel bloedhappen was).

Zeer, zeer matig.

Al vond ik hem wel iets beter dan Django. Misschien komt het omdat de film zich op één locatie afspeelt (al is dat ook weer wat vreemd om te zeggen, aangezien je die locatie de eerste drie kwartier niet eens te zien krijgt), waardoor het toch iets meer solide aanvoelt. Van Django herinner ik me nagenoeg helemaal niks meer, een film als deze blijft toch iets makkelijker hangen.

Acteerwerk is pover. Enkel Jackson lijkt zich echt te amuseren, maar die z'n rolletjes in Tarantino films zijn ondertussen wel bekend. Russell doet het aardig voor Russell, al lijkt hij vooral naar Bridges gekeken te hebben. Roth is dan weer een carbon copy van Waltz (die allicht geen tijd of zin had in deze film). Voor de rest zijn het wat schimmige, saaie personages. Leigh is gewoon slecht (wat een flauwe prestatie, haar personage krijgt nooit de body die verwacht wordt) en zo'n Madsen kan je echt niet meer laten opdraven.

Ook de dialogen zijn aan de saaie kant, zeker voor een bijna 3 uur durende film met een plotje voor 45 minuten. Ik ben nooit zo'n fan geweest van Tarantino's schrijfwerk, maar hier is het wel erg magertjes. En verrassend braaf ook, of vinden we Jackson's gebrabbel over z'n "dingus" zo gewaagd? Mnee, anno 2015 mag het scherper.

Visueel viel het hele 70mm me danig tegen. Vanaf het eerste moment valt vooral op hoe blurry alles is. Zeker in de witte sneeuwlandschappen had wat extra scherpte het beeld een stuk mooier kunnen maken. Verder redelijk doorsnee camerawerk en klassieke belichting, veel poeha voor niks dus. Ook de soundtrack was redelijk onopvallend. Nu ben ik ook geen groots Morricone fan, maar hij maakt normaal toch muziek die in ieder geval meer sfeerbepalend zijn dan hier.

Verhaaltje is verder simpel, maar wordt tot op het naadje uitgesponnen om tot 3 uur film te komen. Het springen in de tijd is beperkt tot één hoofdstukje, er zitten twee vage voice over momentjes in en het koffiegeheim wordt verrassend snel uit de doeken gedaan, maar verder is het redelijk rechttoe rechtaan allemaal.

Eerste deel van de film is tergend traag (beetje vechten tegen de slaap zelfs), het tweede deel is wat geanimeerder. Iets meer bloed en wat meer pistoolschoten, al is het ook belange niet zo over the top als de zaal soms leek te denken. In ieder geval gebeurde er wel eindelijk wat.

Njah, 3 uur is overdreven voor een film als deze, het is allemaal wat soft en braaf en de dialogen eisen véél te veel aandacht op, terwijl ze verre van scherp zijn, maar uiteindelijk heb ik me er wel nog redelijk vlot doorheen gesleept, vooral dan tijdens de tweede helft. Ik mag er alleen niet aan denken om er nog een keer voor te moeten gaan zitten.

1.5*

The Hateful Eight was het bioscoopbezoek wel waard. Ik vond het bij vlagen een heerlijke film, typisch Tarantino en prima geregisseerd.

Het tempo is bij vlagen traag en Tarantino neemt erg de tijd om alles rustig op te bouwen, maar ondersteunt dat door prachtige weidse beelden van het winterse landschap, waar de postkoets zich door voortbeweegt. Ondertussen leren we steeds meer personages kennen en dat gaat af en toe gepaard met leuke humor.

Er is veel dialoog, soms hoogstaand, maar bijna altijd wel vermakelijk. Jackson is heerlijk op dreef hier, maar ook Russell en Leigh doen het goed, al dient die laatste vaak als lijdend voorwerp, maar dat is best grappig. Verder zijn er weer een hoop oudgedienden van Tarantino te zien. Roth en Madsen zijn niet zo heel sterk. Dern is prima, maar de show wordt gestolen door Walter Goggins, die echt geweldig losgaat in zijn rol en mij een paar keer goed liet lachen.

Verder houd ik ook erg van het genre. De opbouw naar het laatste uur vond ik zelf wat sterker dan het einde, maar ik heb me geen seconde verveeld. Wel mooi ook dat Ennio Morricone hier een bijdrage aan mocht leveren. Het is misschien niet zijn beste soundtrack, maar van dat ene deuntje gaat wel erg veel dreiging uit.

Van mij mag Tarantino op deze voet verder. Ik vind het nog steeds erg leuk vermaak en zijn niveau is nog steeds vrij constant.

4,0*

Ik vond het een lange zit, deze wraakwestern. Natuurlijk heeft de film zijn momenten, maar te weinig, en er zijn ook vooral te veel matige stukken.

Om met de acteurs te beginnen: ik vond Kurt Russell niet erg sterk, en Samuel L. Jackson doet wat hij eigenlijk altijd doet, toegegeven dat doet hij goed maar vind het toch een beetje een one trick pony. Verder hielp Tarantino ook matige acteurs als Michael Madsen en Zoe Bell weer aan een rolletje, als je eenmaal tot zn kring behoort dan blijft hij je wel trouw. Jennifer Jason Leigh krijgt lof, en is zelfs genomineerd voor een Oscar- ze heeft te maken met fysiek ongemak en moet er lelijk bijlopen en doet dat niet slecht maar ook niet echt een heel in het oog springende performance. Tarantino heeft toch wel wat issues met vrouwen en met verkrachting volgens mij, maar dat terzijde. Bruce Dern was goed in zijn kleine rol, en ook Roth vond ik wel te pruimen, al is al vaker opgemerkt dat hij een voor Christoph Waltz geschreven rol lijkt te spelen. Walter Goggins die ik alleen van The Shield kende houdt zich verrassend makkelijk staande.

Het camerawerk is weinig mis mee, maar de editing vond ik soms wat minder- het is allemaal wat minder scherp en vloeiend. De flashback scene vond ik eerlijk gezegd weinig toevoegen behalve dat getoond wordt wat je eigenlijk al weet. De soundtrack, ook al genomineerd voor een Oscar, vond ik erg tegenvallen. De oude meester Morricone had naar verluid maar weinig tijd voor deze film, en dat hoor je terug. De goede man is inmiddels hoogbejaard, dat kan er ook mee te maken hebben. In elk geval geen beklijvende soundtrack, lichtjaren verwijderd van zijn klassiekers.

En het verhaal, tsja, erg veel progressie zit er niet in- Tarantino is niet de man van de grote ideeën. Ik vind zijn eerste films Reservoir Dogs en Pulp Fiction nog steeds het beste, en met Kill Bill heeft hij zn laatste echt goede film gemaakt. Hij maakte in de jaren 90 tot begin jaren '00 frisse films met veel humor afgewisseld met grof geweld- maar de laatste jaren is er weinig nieuws onder de zon. Vermakelijk zijn zijn films altijd wel, al is het meer van hetzelfde. Maar voor iets bijzonders hoef je niet meer bij Tarantino te zijn zo lijkt het.

The Hateful Eight

Een van de matigere Tarantino's ben ik bang. De man heeft natuurlijk de reputatie van meester in de dialoog, tijdkunstenaar en weet zijn films vaak vernuftig in elkaar te laten steken. Dat doet hij hier ook wel, maar het pakt allemaal niet zo sterk uit als in zijn eerste producties.

De film is zeker niet slecht, laat ik dat voorop stellen. The Hateful Eight lijdt echter aan twee pijnpunten: 1) Tarantino creëert een zeer geforceerde sfeer; 2) de originaliteit ontbreekt.

Beginnende met punt 1, bekruipt je gaandeweg het gevoel dat het (te) trage tempo, de (te) lange conversaties en de plotwendingen allemaal een geforceerde causaliteit bevatten en een inherentie met elkaar hebben die niet natuurlijk overkomt. Waar Tarantino de drie genoemde elementen in Inglorious Basterds echt perfect, op fluïde en natuurlijke wijze met elkaar mixt, komt het hier nogal houterig en gemaakt over. Dan ben ik eigenlijk ook al bij punt twee aangekomen. The Hateful Eight voelt meer als een herhaling van zetten, waarbij Django Unchained en Inglorious Basterds gefuseerd worden.

De film wordt door enkele componenten overeind gehouden. Een daarvan is de best goed presterende cast. Samuel L. Jackson steelt in dat opzicht de show. Dat komt meer doordat hij zich onafhankelijker en vrijer in zijn rol kan bewegen dan de rest. Kurt Russell en Walton Goggins hebben diezelfde vrijheid in grote mate ook, en spelen dan ook zeker niet slecht. Het trio van Demián Bichir, Tim Roth en Michael Madsen spelen een stuk minder. Hun afhankelijkheid van elkaar geeft ze weinig ruimte om hun eigen personage neer te zetten. Jammer.

Visueel balanceert de de film tussen zeer mooie momenten, en matigere. Zo zijn de scènes in de koets duidelijk van minder niveau dan die op de overnachtingsplek. De kleine ruimte, die Tarantino vaak ten volste benut, wordt hier slechts sporadisch in zijn geheel gebruikt. Tevens weet ik niet of enkele afwisselende overviews van het (mooie) sneeuwlandschap nu zo'n sterke zet waren. An sich waren ze mooi, maar ze leiden van de kern af. Ook hadden de kwaliteiten van Ennio Morricone beter benut mogen worden. Morricone's fenomenale muziek is doorgaans een verrijking, maar door de keuze van Tarantino om deze kwaliteiten amper te benutten, staat zijn naam eigenlijk alleen leuk op de aftiteling.

The Hateful Eight had duidelijk een betere film kunnen worden als Tarantino niet zijn reeds gedane zetten geforceerd had willen herhalen. Hij zal hernieuwde creativiteit moeten vinden om zijn volgende productie tot een succes te maken.

Het enige minpunt is toch wel de vrije lange duur met heel wat overbodige scènes en dialogen.

Is wel een typisch kenmerk van Tarantino, maar hier werkt het wel een beetje overdreven waardoor veel kijkers kunnen afhaken met al die dialogen en vermijdbare scènes die echt geen meerwaarde bieden. Bv. Denk aan het lange middenstuk, het ongepaste verhaal van Samuel L Jackson tegen de zuiderse generaal. Voor de rest is het toch wel een degelijke film waarbij er veel te genieten valt : een goed opgebouwd verhaal met verrassende wendingen, een sfeervol begin, leuke dialogen, een Samuel L. Jackson die helemaal in zijn sas is en sterk laatste half uur. Hier is ook de opmerking gegeven over een zwakke soundtrack en tegelijkertijd Morricone beetje een afbreuk doet. Onterechte opmerking aangezien de regisseur eigenlijk de muziek van Ennio weinig toepast en ook andere songs gebruikt. Dus ligt de verantwoordelijkheid toch bij de regisseur wanneer hij het materiaal niet effectief gebruikt. Want het begin is toch wel best sfeervol met de muziek van Ennio en het mooie landschap. Net geen vier sterren door de echt wel lange duur. 7,5/10