The Hateful Eight (2015)

The Hateful Eight is een feite een erg lang toneelstuk, in de vorm van een film. Juist dat is wat het grootste charme van de film is; alles speelt zich grotendeels op een en dezelfde locatie af, namelijk Minnie's 'taverne' omgeven door een woest en ijzig mooi winters landschap. Prachtige sneeuwbeelden in het eerste uur, en perfecte sfeerschepping doorheen de hele film. De typische Tarantino elementen zijn hier weer volop te bemerken, en gelukkig maar. Lange dialogen en monologen en acteurs die alle ruimte krijgen om er maar lekker op los te schmieren, geweldige spanningsopbouw, hier versterkt door mysterie en paranoia, en uiteindelijk op het einde een plotselinge explosie van bloedig en over the top geweld.
Puur oppervlakkig bekeken is het zo speciaal niet allemaal, maar die sfeerschepping en spanningsopbouw tillen het simpele plot naar een hoger niveau.
Minpuntjes zijn er natuurlijk ook; over het algemeen duurt de film net iets te lang (hoewel dit grotendeels functioneel is voor de spanning en sfeer) en niet elk personage of elke acteur krijgt zijn momentje, wat opzich wel mogelijk was aangezien de cast niet verschrikkelijk groot was. De hele flashback naar het perspectief van de gebeurtenissen vanuit het viewpoint van de bad guy bende was ook wat minder nuttig.
Over het algemeen is dit echter gewoon een erg sterke film waarin Tarantino 2.5 uur even lekker z'n eigen zin doet; op en top sfeer, heerlijke dialogen en een zeer sterke Jackson en Russel (onder andere), allemaal begeleid onder passende muziek van Morricone.

Niets is wat het lijkt

De perfecte film bestaat n...oh wacht. Deze titel schijnt bekend te staan als een van de mindere van Tarantino, maar ik kan mij hier totaal niet in vinden. Toegegeven, er word de nodige investering van de kijker gevraagd voor het verhaal echt goed los komt, maar wanneer dit gebeurt ben je opgelucht dat de opbouw zo uitgebreid is. Deze is namelijk zo goed gevonden dat de Western schreeuwt om een herziening. Vanwege de lange speelduur kun je wellicht geneigd zijn dit niet zo snel te willen doen, maar de 5 delen waarin het verhaal zijn opgedeeld laten zich eveneens uitstekend lenen voor een mini serie format waardoor je je kijkbeurten op kunt delen.

Ik heb het werk van Tarantino echt moeten leren waarderen, net zoals vroeger met het drinken van een goede gerijpte wijn het geval was, maar ook hiervan heb ik weer met volle teugen genoten. Zo erg zelfs, dat ik dit tot op heden zijn beste vind. Er zitten nog de nodige herzieningen in de pijplijn die ik als tiener niet kon waarderen (zoals het in de hemel geprezen pulp fiction), maar ik schat de kans klein in dat ik deze net zo geniaal als The Hateful Eight ga vinden. Ik kan nu uitgebreid stil gaan staan bij wat de film zo goed maakt: het ingenieuze verhaal, de wederom legendarische rol van Jackson, maar ook Leigh die de show steelt, de vele twist en turns of het lompe geweld, wat overigens wel uitstekend in dienst van het verhaal staat. Maar beter ga je, wanneer je deze nog niet gezien hebt, snel wat uurtjes vrijmaken om dit meesterwerk bij je binnen te laten komen. Voor sommige kijkers kan het begin wellicht te traag, en hierdoor wat saai zijn, maar zet door en je wordt rijkelijk beloond.

5,0*

The Hateful Eight is de achtste speelfilm van Quentin Tarantino en na Django Unchained zijn tweede western. De film is een ode aan de oude spaghetti-westerns, waarvan Tarantino altijd al een groot fan is geweest. De invloeden van een grootmeester als Sergio Leone waren dan ook altijd duidelijk aanwezig in deze Tarantino film.

Wat een Tarantino-film altijd zo goed maakt, zijn de interessante personages, de zwarte humor en de onnavolgbare dialogen. Wat dit betreft stelft The Hateful Eight zeker niet teleur, maar z’n beste film is het zeker niet te noemen. Het tempo ligt erg laag en de speelduur van bijna drie uur is daardoor veel te lang. Het acteerwerk is wisselend: Kurt Russell speelt een leuke rol als premiejager John Ruth en Jennifer Jason Leigh steelt de show als de grofgebekte Daisy Domergue. Samuel L. Jackson acteert in z’n gebruikelijke rol en Walton Goggins is een beetje aan de irritante kant met zijn dik aangezet accent. De rest van de cast is vrij vergeetbaar.

De film is geschoten in Ultra Panavision 70mm, met een aspect ratio van 2.76:1. Een ultra breedbeeld film dus! Het komt de film zeker ten goede en de sneeuwlandschappen worden prachtig in beeld gebracht. Het camerawerk van Robert Richardson werd dan ook terecht genomineerd voor een Oscar (en verloor ook terecht aan die andere ‘juggernaut’ op het gebied van camerawerk: The Revenant). De muziek van Ennio Morricone is een pareltje en voor het eerst in zijn illustere carrière werd Morricone hiervoor bekroond met een Oscar.

The Hateful Eight is een film die er prachtig uitziet, maar inhoudelijk minder geslaagd is. Ze kreeg dan ook wisselende recensies en met een wereldwijde opbrengst van 156 miljoen dollar was de film ook beduidend minder succesvol dan Tarantino’s laatste films Django Unchained en Inglourious Basterds.

Ik ben wel een Tarantino fan. Ook deze film heeft mij zeker vermaakt, ook al moet je wel wat geduld hebben..

Tarantino is naar mijn mening een meester in scènes uitsmeren , terwijl ze toch interessant blijven. Zo ook in deze film. Veel dialogen , humor en naarmate het verhaal vordert wordt je steeds nieuwsgieriger . Ik persoonlijk vind het enorm knap dat bijna de gehele film zich afspeelt in een hut en mij toch niet verveelt. ( voor mij dan)

Zoals in veel Tarantino film steels Samuel l Jackson voor mij altijd wel de show . Nogmaals , dit is wel een film waarbij je wat geduld moet opbrengen , maar zeker de moeite waard.

Geen moment verveeld tijdens het kijken. 3 uur lang vastgeplakt aan mijn scherm gezeten en nadat de film voorbij was had ik nog zo'n 3 uur vol kunnen houden. Het is niet vaak dat ik het jammer vind dat een film voorbij is en deze is een uitzondering. Verder goede dialogen en goede spanning en personages.

Goede film. Lang, langzaam veel praten en maakt je suf.

Rampzalig! Eigenlijk alles is mislukt aan deze film:
De eindeloos uitgerekte gesprekken, soms zelfs zonder enige zinvolle informatie.
Het beroerde verhaal, het matige camerawerk, de sadistische , en veel te lange finale.. Zelfs de muziek, die op zich grandioos is, en het beste van de hele film, was niet echt passend.
Het belachelijke opgewekte voice-over stemmetje, de exploderende schedels en de vertraagde stemmen in de slow motions geven aan dat Tarantino zijn eigen wanproduct ook niet al te serieus nam.

Heerlijke film die nooit verveelt. Mooie setting, prachtige karakters.

Gisteren bekeken. Een film die ik niet eenduidig kan beoordelen. Films van Tarantino zijn rauw, veel te rauw naar mijn mening. Dat expliciet bloederige met afgehakte armen en van de romp afgeschoten koppen hoeft voor mij niet. Als mensen volledig onder het bloed nog in staat zijn tot lichamelijk zware acties of tot (on)zinnige dialogen verdwijnt de geloofwaardigheid volledig. Kortom, de slotscene in THE trek ik niet. Zwaar over de top.

Daarentegen vind ik de buitenopnames schitterend. De zes galopperende paarden met de koets dwars door de sneeuw zijn indrukwekkend. De scène die mij is bijgebleven is die waarin twee mannen om de tien passen ijzeren palen voorzien van een touwoog de grond inhameren. Deze moeten ervoor zorgen dat, dankzij de touwlijn die door de ogen wordt getrokken, het afgelegen schijthuis en de stal voor een ieder te vinden zijn in de sneeuwstorm. Waarbij dan wel de vraag rijst: waarom ligt dat schijthuis eigenlijk zo ver van de herberg?

Door de slotscene levert de film vier sterren in, de buitenopnames geven er weer eentje terug. Daarom 3*

Sorry Quentin.

"The nigger in the stable has a letter of Abraham Lincoln"? as mentioned by Oswaldo is een regelrechte verwijzing naar het taalgebruik van Monty Pyrhon. De traagheid en de uitgesponnen conversaties maken het geheel weer Tarantino waardig met naar de apotheose toe zowaar komisch.

Herzien en het cijfer blijft staan. Wellicht is The Hateful Eight niet het beste werk dat regisseur Quentin Tarantino heeft afgeleverd, maar het is niettemin ambitieus geschreven en goed geacteerd. Toch bouwt het scenario van Tarantino te lang op, met een eerste uur waarin relatief weinig aan de hand is. De personages zijn excentriek genoeg om de aandacht vast te houden, maar toch test de film je geduld te nadrukkelijk. Wat daarop volgt is gelukkig van hoog niveau en resulteert uiteindelijk in een oerdegelijke climax. Samuel L. Jackson en Jennifer Jason Leigh zetten bovendien één van hun beste acteerprestaties ooit neer en op visueel vlak oogt het als productie uitermate verzorgd.

Ik heb deze film nu pas gezien, omdat ik meestal geen grote fan van Westerns ben, sla ik sommige al eens over. Maar omdat hij op Prime was, en toch een Tarantino heb ik hem toch maar gekeken. Omdat hij zo lang was, dacht ik dat ik hem niet zou uitkijken, maar wat heb ik van elke minuut van deze film genoten. Ja hij is soms traag,en het was soms heerlijk overacteren. Maar daardoor was hij bij mij soms echt grappig. Voor mij voorlopig de beste film die ik dit jaar gezien heb. Ik begrijp wel dat het niet voor iedereen werkt, want de vrouw vond hem saai en vreselijk langdradig. Ieder zijn ding zeker...

Tarantino’s 8e film (met een Oscarwinnende score van Ennio Morricone) is een Amerikaanse versie van de spaghettiwestern. Premiejager John Ruth [Kurt Russell] is onderweg naar Red Rock om de premie op te eisen voor zijn gevangene Daisy Domerque [Jennifer Jason Leigh] wanneer zijn koets wordt aangehouden door Marquis Warren [Samuel L. Jackson] die de premies voor drie dode bandieten op wil strijken. Later krijgt ook de nieuwe sheriff Chris Mannix [Walton Goggins] een lift. Door een naderende sneeuwstorm wordt dit kwartet gedwongen om een nacht door te brengen in de winkel van Minnie Mink [Dana Gourrier]. Daarbij krijgen ze gezelschap van beul Oswaldo Mobray [Tim Roth], Sandy Smithers [Bruce Dern], die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog als generaal aan de verliezende kant streed, veedrijver Joe Gage [Michael Madsen] die naar eigen zeggen onderweg is naar zijn moeder om Kerst te vieren en Bob [Demián Bichir] die zelf $ 10.000 dollar waard is. John vermoedt dat één van hen hier is gekomen om Daisy te bevrijden. Maar wie? Dat is de centrale vraag in deze eigenzinnige western met een geweldige cast, vlijmscherpe dialogen, een aantal verrassende wendingen en een spannende finale. Maar gezien het onvermijdelijk gebrek aan actie is dit met een speelduur van 160 minuten is dit aan de lange kant.

Stuk minder dan het geweldige Django Unchanged maar beter dan het oersaaie Once upon a time in Hollywood.

Acteerwerk is verzorgd, vooral Jennifer Jason Leigh steekt er met kop en schouders bovenuit.

Verhaal is vrij simpel en redelijk voorspelbaar.

Actie is schaars, vergt wat geduld maar komt wel in de bekende Tarantino stijl.

Niet Tarantino's sterkste prent maar wel voldoende.

3***

Leek me in het verleden nou echt niks die film!

Toch maar eens gekeken op Prime.

Wat een grandioze film zeg.

Spannend tot de laatste minuut.

En wat een acteurs, geweldig.

Meer dan 5 sterren waard,