The Hateful Eight (2015)

Prima film zoals alleen Tarantino ze kan maken, niet even sterk als Django Unchained (2012) maar samen met The Revenant toch wel de beste western van 2015.

Lang, traag en toch boeiend en dit niet in het minst door de sterke taal en de impressionante verschijningen (een dikke, dikke pluim voor de make-up,...) van alle personages.
Het verhaal is eigenlijk eenvoudig maar houdt toch wel een bijzondere ontknoping in al vond ik het, naar mijn normen, toch iets te bloederig. Maar ja, Tarantino...
Cinematografisch terecht gelauwerd en indringend vertolkt, vooral door Jennifer Jason Leigh en Samuel L.Jackson.
Moest bij het zien van deze film, die eigenlijk maar twee locaties kent (het sneeuwlandschap en de relaishut) onwillekeurig denken aan de vroegere westerns. Roy Rogers, John Wayne en zelfs de spaghettis liggen ver achter ons.

Uitstekende film over twee premiejagers die besluiten elkaar te helpen tijdens een zware sneeuwstorm. Een origineel verhaal met een goeie opbouw waarbij de spanning langzaam stijgt. Ondanks de lange speelduur blijft het onderhoudend en vermakelijk vanwege de scherpe en vaak grappige dialogen zoals gewend van Quentin Tarantino. Mooi gefilmd en een sterke cast maken het plaatje verder af.

Redelijk indrukwekkend moet ik zeggen. De vertelstructuur is bijzonder knap. Was dit een lineaire vertelling geweest, dan was dat ronduit een saaie film geweest. Tarantino splitst op in hoofdstukken, gebruikt voice over en flashbacks op cruciale momenten. Daardoor blijft het onderhoudend, want Hateful Eight is zwaar narratief. Sommige dialoog was dan ook gewoon te lang, zoals in die koets. De vertelstijl is ook opbouwend. Hij verbergt hoe de acht verschillende mensen met elkaar gelinkt zijn en nog belangrijker, hun drijfveren. Traag wordt de spanning opgebouwd, en ik vond het eerste uur bijzonder aanslepen. Ook dat hoort bij een tarantino-film, die trouwens niet ontdaan is van absurde humor (de Lincoln brief, blowjob, die deur dichtspijkeren) . Wederom eindigt dit alles in een orgie van geweld en bloed waardoor je Tarantino terecht voorspelbaar kan noemen. Acteurs zijn voortreffelijk. Jackson steelt de show met een larger than himself prestatie. Wat een vent hé? Ook Goggins en Kurt Russell waren indrukwekkend. Ennio Morricone na veel jaren terug met een echte droomscore: wat een muziek alweer om een film te openen! Deed me een beetje denken aan The Untouchables. Hoe goed de film ook is, hoge herhalingswaarde heeft de film niet. Omdat de film net steunt op hoe de vork in de steel zit, zal dit minder een plezier zijn om te herbekijken dan bvb Kill Bill of Django.

Had me zoveel voorgesteld van deze film, maar aan het eind is toch blijven hangen dat de film rustig een half uur korter had kunnen duren. Met name het eerste uur komt heel langzaam op gang en boeit nog niet echt.

te veel overdreven en een grove taal zeker niet geschikt voor kinderen jonger dan 18 want de taal hoort men niet uit een man zijn mond. het is gelijk hij een homo is die neger. ook al wil je hem vernederen en haat je hem dan ga je toch echt niet doen wat die neger zei. ik hou van western maar dat sorry niet mijn ding.

Veel te langdradige film van meester Tarantino. Je voelt wel dat deze film van een meesterregisseur is maar het duurt 90 minuten voor er eigenlijk iets belangrijk gebeurt. Geef mij dan maar Kill Bill. Net als bij Kill Bill is ook deze film ingedeeld in hoofdstukken, maar dat is dan ook zowat het enige dat de films gemeen hebben. Deze film kan in de verste verte niet aan Kill Bill tippen, dus was ik toch enigszins ontgoocheld na het bekijken van deze prent. Ook de muzikale omlijsting - hoewel van Morricone - vond ik niet altijd passen bij de film en soms vreemd overkomen. Het meest irritante vond ik echter het personage van Jennifer Jason Leigh, die er totaal ongeinteresseerd - om niet te zeggen gedrogeerd - bijliep, wetende dat ze zou worden opgehangen. De andere acteurs vond ik wel goed acteren. Nipt 4 sterren. Niet direct het meesterwerk van Tarantino en ook geen plaatsje in mijn top 10 van 2016 dat op zich toch al geen buitengewoon sterk filmjaar was. Een film die zeker niet geschikt is voor kinderen wegens grof taalgebruik, sex en bloederige scenes.

Wat een meesterwerk, wat een acteerprestaties van alle acteurs. Ik ben gewoon weg van die film. Zelden zo'n film bekeken in dit genre, die mij zo lang bezig hield en me nog intrigeert. Unieke afloop van de feiten en dito einde. Echt, het is misschien een cliché, dit is een van de beste films van de laatste 5 jaar 4,5 *.

Laten we wel wezen, eigenlijk heeft Tarantino al 20 jaar geen echt goede film meer voortgebracht. Ook The Hateful Eight is slechts sporadisch amusant en to the point; een hoop geleuter en weinig wol. De voornaamste kracht van de film lijkt te zitten in het feit dat het 'een Tarantino' is en de ellenlange dialogen mede daardoor een soortement van cultfactor krijgen, maar elke editor had willekeurig een uur kunnen schrappen zonder dat de film er minder van zou worden. Helemaal mislukt is de film door het zonder uitzondering sterke spel van de cast en wat redelijk geslaagde humor gelukkig niet.

Quentin schijnt te willen stoppen na 10 films, dus nog 2x een herhalingskunstje en het is klaar.

Goede film met sterk verhaal en mooie plot. Maarrrr, krijgt een 3,5 want dit had makkelijk een half uur korter gekund zonder afbreuk te doen op het verhaal. Net iets een te lange zit wat ik best wel jammer vindt eigenlijk.

De een vind het fantastisch, de ander dodelijk saai. In die laatste categorie val ik dus.

Tijdens het kijken kwam ik er pas achter dat deze film van Quentin Tarantino was, en toen zag ik de bui al hangen, want al zijn films vind ik afgrijselijk, waaronder dus nu ook deze.

Twee derde crescendo, een derde decrescendo – de gulden snede, zo bij benadering? Als in: een recept voor succes? Ah, was het maar waar.

Bijna twee uur lang suspense met mondjesmaat opbouwen, nadien de verwachte shootout, zij het als een langgerekt proces van sterven. Heerlijk, de verwikkelingen van de plot en de manier waarop Tarantino ‘The Hateful Eight’ uiteindelijk in een waar bloedbad doet uitmonden, op de hem typerende, gruwelijk-komische wijze. Met glansrollen van Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Walton Goggins en nog enkele anderen – want oh ja, ook deze film heeft weer zijn onvergetelijke personages. En muziek van wie anders dan Ennio Morricone, cowboy onder de componisten - ook dat is natuurlijk geweldig.

Niettemin waren de kritieken terecht: de aanloop is te lang, het ritme slabakt, de intensiteit (of het gebrek daaraan) is een heikel punt. De film heeft onder zijn lengte te lijden, simple as that. En toch: hoed af voor de originaliteit, eigenlijk de aloude Tarantino-signatuur die fris en geestig blijft – een ondergesneeuwde western als huis clos, met fonkelende dialogen en een verrassend verhaal…je moet het maar doen, niet?

3,25*

Heb tot laatst alles van Tarantino gezien, behalve deze. Ik had geen zin in nog een film in hetzelfde concept. Je kunt Tarantino origineel noemen, en dat is ie ook naar mijn mening; zijn manier van een verhaal vertellen heeft de filmwereld even omgegooid. Alleen ben je nog origineel als je steeds hetzelfde doet?

In ieder geval, ik liep deze film al twee jaar als een dennenappel voor me uit te trappen. Gisteravond probeerde ik hem uit, en ik moet zeggen dat ik ongelofelijk heb genoten. Anders dan Inglourious Basterds is de humor wat kleiner gehouden, waardoor dit goed in de sfeer van de film past. Django vond ik een heel vermakelijke film, maar is me niet echt bij gebleven: het acteerwerk was, hier en daar subliem, maar wisselvallig en ik was niet groot fan van het prominente gebruik van popsongs.

The Hateful Eight gebruikt ook popmuziek, maar naar mijn mening veel passender voor een film als deze. En het had ook een hele fijne Ennio Morricone-soundtrack, waardoor Tarantino minder op popmuziek hoefde te leunen. Dit gaf de film al meer sfeer dan veel van zijn andere films.

Eerder noemde ik dat Tarantino wellicht niet origineel is omdat hij veel van hetzelfde laat terugkomen. Dit hoeft niet een nadeel te zijn: van veel regisseurs is het vaak hun kracht. Van de Tarantino-formule (herkenbaar is dat het verteld wordt als een boek, met chapters) was ik moe. Toch heeft deze film me toch kunnen imponeren. Niet door de manier van vertellen, niet door het 'gave' gevoel dat je kunt hebben na films als Kill Bill of Inglourious Basterds, maar eerder door het zeer oprechte acteerwerk. We houden natuurlijk nog steeds komische omstandigheden zo nu en dan, maar ik vind de personages zo sterk overkomen. Samuel L. Jackson heeft naar mijn mening een van zijn beste rollen ooit hier, ik ben een enorm fan van Jennifer Jason Leigh en ze speelt erg geloofwaardig, en de rest van de cast vervuld hun rol subliem. Verder is het prachtig geschoten en kan ik me niet herinneren dat een film, die zich afspeelt op één locatie, zo mooi de karakters in beeld kon brengen.

Er zijn hier mensen die beweren dat de film wat te lang duurt, maar dit geldt niet voor mij. Ik hield van de dialogen, en meer dan dit had ik eigenlijk niet nodig. Een verstopt meesterwerk naar mijn mening, heel simplistisch in stijl zo nu en dan, maar zo sterk. Ik zou het in theater gaan kijken.

Gisteravond de tijd genomen om de film te kijken, als western adept moet je deze natuurlijk gezien hebben, gedurende de film betrapte ik mij er zelf op dat de aandacht wat verslapte, met andere woorden, de film was op sommige momenten langdradig. Kijk het is natuurlijk prima als je een beetje de stijl afkijkt van de grote meester Leone, die hanteerde ook altijd een traag tempo in de film om het verhaal goed te vertellen, maar nu was het wel heel erg langdradig. Deels wordt dat dan weer door de dialogen goed gemaakt en door alle sub plotjes, maar de film had wat mij betreft wat korter gekund.
Het is geen typische rijden en schieten western, maar een film die het moet hebben van de suspense, daarin slaagt deze film maar ten dele. Op het moment dat de koets bij de pleisterplaats arriveert en we zien een aantal vreemdelingen, was het voor mij al duidelijk dat daar een hinderlaag was met als doel de gevangene te bevrijden. Zeker omdat Ruth en Warren de eigenaren van de pleisterplaats persoonlijk kennen en ze direct al vraagtekens zetten bij een aantal zaken
Net als Leone neemt Tarantino vervolgens de tijd om alle karakters te introduceren en dat gebeurde in Tarantino stijl met scherpe, maar soms ook niets ter zake doende dialogen.
De acteurs spelen allemaal op de toppen van hun kunnen, daar ligt het ook niet aan, de muziek is geweldig met als verrassing in de aftiteling Roy Orbison. Met deze film leunt Tarantino naar mijn mening te veel op andere westerns, misschien bedoelt hij het als een hommage aan het genre, maar Hatefull 8 is in mijn ogen geen originele Tarantino.
Tarantino heeft een aantal zaken wel goed begrepen rond de western, goede muziek, een spectaculaire showdown en prachtige landschapsopnames. Muziek van Morricone dus dat is al een feest op zich, landschapsopnames, plenty en schitterend. De showdown, subliem maar ook bloederig, hoe de laatste van de bende aan het einde komt, of dat nu zo expliciet in beeld moet komen, kun je vraagtekens bij zetten, maar o.k. het is Tarantino dus je verwacht het ook min of meer.
Toch had ik meer van deze film verwacht, zo zie je maar weer dat verwachtingen soms ook te hoog kunnen zijn, maar het is zeker geen slechte film, alleen niet van het niveau welke Tarantino anders haalt.

Ik zou Quentin Tarantino's filmografie eigenlijk best eens opnieuw mogen analyseren en een hoop titels van hem mogen (her)zien. Hij is immers toch wel een regisseur met een behoorlijke naam. Pulp Fiction, Reservoir Dogs en (voornamelijk) Django Unchained staan me nog wel bij en dat vind ik stuk voor stuk goede films. Desondanks zou ik mezelf niet als een regelrechte Tarantino fan beschouwen. Daarvoor heb ik te weinig van zijn films gezien en houd ik hem niet goed genoeg in de gaten.

Toch had ik zin in The Hateful Eight. Zeker omdat ik Django ook erg goed vond, had ik wel vertrouwen in nog een western van Tarantino. Het begint ook nog alleszins aardig: de ontmoetingen zijn interessant en ik heb nog geen moeite met het lage tempo. Het duurt echter niet al te lang eer in dat laatste verandering komt. Het ellenlange dialoog dat voorafgaat aan de aankomst bij de verblijfplaats kon mijn aandacht in ieder geval niet vasthouden. Eenmaal bij de hut aangekomen, klimt de film weer een beetje uit het dal om er vervolgens even later weer opnieuw in te tuimelen.

Wat op mij iig totaal niet overkwam was de onderhuidse spanning. Of dat eraan ligt dat we inmiddels wel gewend zijn van Tarantino dat de gezellige onderonsjes binnen de kortste keren uitlopen op een bloedbad of dat het puur aan deze film lag weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik nergens op het puntje van mijn stoel zat en dat ik de 'uitbarstingen' meestal wel ruim van tevoren zag aankomen. Op zich geen ramp, maar ik kreeg wel het idee dat hiermee een belangrijk doel van de film verloren ging. Ik kan best een compliment kwijt aan de cast. Grote namen als Samuel L. Jackson en Kurt Russell doen het naar behoren, maar ook de bijrollen kwamen goed uit de verf. De personages an sich zijn interessant.

Het tweede punt waar ik over viel was de langdradigheid. Ik vond de eerste helft al niet bepaald super boeiend, maar hier worden tenminste nog nieuwe personages geïntroduceerd en werd ik nieuwsgierig gemaakt naar wat er nog komen ging. Nadat de flashback wordt ingelast, zwakt mijn interesse steeds verder af en komt deze ook niet meer terug. De climax duurt veel te lang om nog impact te maken en de volledig verdwaalde voice-over was een overbodige toevoeging.

Ik vind The Hateful Eight geen slechte film, maar ook absoluut geen goede. Daarvoor wist het me allemaal gewoon niet genoeg te boeien. Zaken als acteerwerk, camerawerk en aankleding zijn allemaal prima in orde, maar dat weegt uiteindelijk toch niet op tegen de redelijk saaie inhoud. De hoge verwachtingen werden dan ook bij lange na niet waargemaakt.

2,5*

Ik heb deze film ook twee jaar van me af geschoven ondanks dat het van Tarantino is, die gebaseerd op mijn stemmen misschien zelfs mijn favoriete regisseur is. Django Unchained was goed te genieten maar ik had eigenlijk geen zin in nog een langdurige film in een Western-jasje. En toch werd ik al snel gegrepen door The Hateful Eight, en dat is wat voor mij Tarantino zo goed maakt.

Er is weer een behoorlijke sterrencast van oude rotten opgetrommeld die ik voor het gemak even de 'Tarantino-kliek' noem. Acteurs als Jackson, Madsen, Roth, Parks en nog een paar anderen hebben al vaker met de regisseur gewerkt wat bijna een garantie voor succes is. Aangevuld met Russell en Leigh is de cast zo sterk dat het me makkelijk aan de buis gekluisterd hield. Want hoewel er weinig actie in de film zit, zijn het toch weer de dialogen die voor spanning, mysterie en zwarte humor zorgen. Vooral Samuel L. Jackson steelt de show maar weer eens, echt genieten om die man te zien vlammen.

Ik moet wel zeggen dat de dialogen soms net op het randje zitten van langdradig. Dan mocht het allemaal wel een tandje sneller gaan, maar gelukkig wordt de tweede helft nog een stukje beter. De verhoudingen worden duidelijker en de film vult de plotgaten in door middel van flashbacks en hoofdstukken zoals we dat kennen uit zijn beste werk, Pulp Fiction. Er zitten ook weer een paar lekker grove scenes in waarbij Quentin het niet laat om een berg hersensmurrie op je netvlies te smijten.

Toch moet ik zeggen, zo'n half uur na de film, dat The Hateful Eight als één lange scene in mijn hoofd zit, zonder dat er memorabele scenes bovenuit springen. Een spannend en sterk geheel is het wel. Ik ben benieuwd wat deze kunstenaar met de Manson Family gaat doen in 2019!

Niet goed.

Waar Django Unchained mij ondanks de potentie en een aantal aardige zaken min of meer op mijn honger liet zitten, doet The Hateful Eight dat des te meer. De setting spreekt me zo mogelijk nog meer aan, wat de ontgoocheling groter maakt.
Reservoir Dogs, maar dan in een andere setting en met een veel te lange speelduur. Er gebeuren lukraak wat dingetjes, tussendoor afgewisseld met veel stoer gebabbel, tot er dan bijna niemand meer overschiet.

Quentin Tarantino met zijn honderd-en-een verwijzinkjes en “odes aan” moet daar dringend eens mee stoppen. Deze film is ook weer praatziek in al zijn stoerdoenerij. Van een spanningsboog is geen sprake, we hebben het immers als beter uitgevoerd zien worden. Het geweld zorgt ervoor dat je niet indommelt met al het oninteressante gezwets, van tig van machopersonages. Tarantino aan het roer van een western met muziek van o.m. Ennio Morricone, het kon bijna niet beter klinken, als hij zich ietwat in kon houden. Maar dat kan hij niet. Enkel visueel zou ik hier tijdens een tweede kijkbeurt nog van kunnen genieten. Een rechtdoorzee western zonder al die oninteressante dialogen had veel beter geweest. Dan kwamen zijn acteurs misschien ook nog van pas.

2

Deze film voelt een beetje als een date met een bloedmooie chick. Je hebt verhalen gehoord dat ze heel aardig is, leuke ouders heeft en niet teveel ex-vriendjes of een slecht imago. Ze loopt binnen en je denkt direct, wow! Wat een vrouw. Ze begint met praten en nog steeds denk je, nice, dit wordt een gezellig avondje. Ze praat een beetje over de koetjes en kalfjes, en na 5 minuten probeer je er tussen te komen. Het lukt niet. Ze blijft maar lullen en het houdt niet op.

Het is niet zo dat ze hele stomme gespreken voert, het is niet zo dat ze vertelt dat ze klapt voor de piloot tijdens het landen of dat ze ananas op dr pizza gooit. Geen afknappers. Maar het is zoveel. En zoveel onzinnige zooi. Je gedachten dwalen al af en je neemt de omgeving al wat meer in je op. Je realiseert je dat je in een leuk kroegje zit en de muziek is superchill. De bediende loopt langs en je kijkt er even na. Wat een mooi figuurtje heeft ze zeg! Ondertussen gaat je date maar door en door. Zodra de rekening arriveert besluit je wel te betalen, het was niet een enorm sléchte date, maar het was gewoon niet je type. Wel besluit je om stiekem je 06 op t bonnetje te zetten en hoop je dat chick uit de bediening je een berichtje stuurt.

Deze nu ook maar eens bekeken. Een western is niet m'n favoriete genre, maar deze vond ik toch niet echt een western (of voelt toch niet zo aan). De film duurt wel erg lang en niet altijd even boeiend, maar gelukkig maakt het laatste uurtje veel goed, dan gaat de film toch wel loos.

De cast deed het prima, al was het toch vooral Samuel L. Jackson die de hoofdvogel afschiet.

Uiteindelijk wel de moeite om eens gezien te hebben, maar van mij mocht hij toch wel wat korter.

The hateful eight is niet de flitsende rollercoaster die we doorgaans gewend zijn van Tarantino. De vele dialogen zijn dat echter wel, maar als de actie wat achterwege blijft, dan begrijp ik dat sommigen wat op hun honger blijven zitten. Bij mij viel het wel mee, al is het zeker niet mijn favoriete Tarantinofilm. De film herbergt eveneens geen memorabele scènes die je voor het leven bijblijven. Nog zo'n enorm pluspunt die je in de meeste andere films wel terugvindt.

In de plaats krijg je letterlijk een lange zit aan dialogen. Eerst in de postkoets waarbij het acteerplezier van J.J. Leigh er werkelijk afdruipt als duivelse b*tch. Het feit dat ze opgeworpen wordt als een sadistische punchbal doet hier geen afbreuk aan. Samuel L. Jackson speelt zoals steeds heerlijke rollen in de Tarantinofilms. Ook hier weer is hij de creme de la creme wanneer hij van wal steekt. Zijn dialoog met Bruce Dern is heerlijk. Zijn onfortuinlijk einde idem.

Het fijne aan de film is de opgebouwde spanning wie niet en wie wel te vertrouwen is. En als die vraag beantwoord lijkt, dan is het nog de vraag of dit in het voordeel speelt van J.J. Leigh of niet. En alsof het nog niet genoeg is, wordt dit alles overgoten met een rascistisch sausje voortvloeiend uit de Burgeroorlog tussen Noord en Zuid. Net als in Django unchained schuwt Tarantino de ruwe uitspraken niet. Ik veronderstel dat niet iedereen in het puriteinse Amerika daar zo op gesteld was.

Leedvermaak, wraak en geweld lopen doorheen de film. Alles werd wederom mooi geschoten met passende muziek en acteerprestaties. Maar vernieuwend is het allang niet meer. Ondanks de vermakelijkheid blijft Tarantino's plaat hangen.

Of films in een hedendaagse setting liggen Tarantino veel beter of hij is gewoon zijn mojo kwijt. In ieder geval heeft deze film net als de twee voorgangers niet de brille die het eerdere werk van Tarantino kenmerkte.

Heel veel slap geouwehoer, wat ook voorkomt in de betere Tarantino films, maar hier is het maar zelden vermakelijk. In zijn betere films wordt je toch veel meer verrast; door kleurrijke personages, of doordat hij je in slaap sust met filmclichés om vervolgens iets onverwachts te doen, maar daar is hier weinig sprake van. Het kan natuurlijk zijn dat zijn trucjes nu bekend zijn en daardoor minder werken, maar ik heb het idee dat als ik Pulp Fiction opzet, die film nog steeds veel frisser aanvoelt dan deze film.

Hoogtepuntje is de scène waarin Jacksons karakter de generaal uitdaagt, maar als dat het hoogtepunt is, valt het toch allemaal een beetje tegen. Wel een aardige rol van Jackson overigens, die de film moet dragen, want de andere acteurs en/of hun personages laten het een beetje afweten. Leigh heeft nog wel haar momenten, maar op het moment dat haar personage boos wordt, is ze toch wel erg aan het overacteren.

Verder een aantal vreemde keuzes van de regisseur. De slowmotion spraak van Jackson tegen het einde bijvoorbeeld, wat heel geforceerd aanvoelde. Verder heb ik geen probleem met voice-overs, maar je doet het of de hele film door, of helemaal niet. De wijze waarop het hier wordt gedaan doet vermoeden alsof Tarantino met een structuurprobleem kampte.

Een andere reden waarom deze film niet zo fris aanvoelt als Tarantino's betere werk is de lange speelduur, en de trage wijze waarop alles uitgespannen wordt. Dat hoort wellicht bij het genre, maar zeker dan is het juist verfrissend om je niet aan de clichés van het genre te houden. Gezegd moet worden dat het nergens echt saai wordt, maar meer dan dat is het niet. 2*.

- "You only need to hang mean bastards, but mean bastards you need to hang!"

Dit is dan de derde film die ik op het oog had om te kijken waarvan de tijdsduur toch wel aan de langere kant is maar aangezien ik nog iets van vier dagen vakantie heb is dit niet de laatste en heb ik er nog twee op het oog waarvan eentje ook een productie van mijn nummer twee favoriete regisseur: ‘Quentin Tarantino’ is. Gisteravond en deze morgen stond ‘The Hateful Eight’ op het programma, de achtste film in het lijstje van Tarantino en ik moet eerlijk zeggen dat ik hem best gaaf vind. Ik ben geen Western kijker, ik heb er nog maar een paar van gezien en ik zit ook helemaal niet in dat wereldje. Ondanks dat ik nooit echt films kijk van deze soort, ben ik wel erg fan van ‘The Hateful Eight’ en kwam ik er ondanks zijn tijdsduur erg snel en makkelijk doorheen, misschien kwam dit ook merendeels door de geweldige productie van Quentin, met geweldige acteurs en een heerlijk verhaallijn. Ja, dit is de reden waarom Quentin in mijn top tien staat want die man houd mij aan het lijntje en weet me elke keer maar weer meer en meer te vermaken met gave films.

Zoals ik al verteld heb kent deze film een erg leuk en gaaf uitziende cast waar ik onder ander van onder de indruk was maar ook stiekem wel een fan van ben geweest. Samuel L. Jackson is natuurlijk een niet te missen onderdeel in de films van Tarantino en de twee hebben samen al wel een paar films gemaakt. Hoewel ik niet zo’n ontzettende fan van Jackson ben aangezien ik zijn gezicht in bijna elke film zie die ik wil gaan kijken, want met zo’n 176 credits op zijn naam is het geen bankzitter. Toch werkt Jackson in deze film heel prima samen met de rest van de cast en zijn rol is zeker geen kleine, Jackson speelt de rol van Major Marquis Warren, een oorlogsveteraan die nu meer als Bounty Hunter aan het werk is. Kurt Russell is ook niet weg te denken in deze film en zijn rol als John Ruth is geweldig en hoort op zijn plaats, wat heb ik gelachen om deze man. Ook Jennifer Jason Leigh deed het erg leuk als Daisy Domergue, een vrouw met een tienduizend dollar bounty op haar hoofd. Walton Goggins deed het ook leuk als de nieuwe Sherrif en dan ben ik zo’n beetje mijn favoriete acteurs wel langs geweest, althans mijn favoriete personages. Channing Tatum speelt bijvoorbeeld ook een héél klein rolletje maar hij laat maar twee keer zijn gezicht zien.

Toch laat ik de films van Tarantino snel rechts liggen en dan wacht ik héél lang met kijken, niet omdat ik ze niet wil zien maar ik heb altijd het gevoel dat ik me naar ga voelen als ik ze gezien heb. Dit heb ik vaker met films want soms krijg ik dan een film mee die erg leuk en goed is die ik dan liever niet aan me voorbij wil laten lopen maar als ik eenmaal zo’n film gezien heb weet ik vaak zeker dat ik in een erg lange periode zo’n leuke film niet meer ga zien. Hoewel ik dit gevoel niet altijd even vaak heb bij deze film, en zelfs het middenstuk soms wat traag werd heb ik er zeker geen spijt van dat ik hem nu al gezien heb, sterker nog: had ik hem maar eerder gezien. Ik heb achteraf toch erg genoten en gelachen om de film en dan zeker om personages als John Ruth en Marquis Warren, want ze waren om te genieten. Met uitblinker John Ruth die het soms pittig hard opneemt tegen Daisy. Maar niet alleen tegen Daisy is hij en geniaal en gemeen, ook met de scene waar Chris Mannix beweert dat hij de nieuwe sherrif is, is gewoon geniaal.

John 'The Hangman' Ruth: "You got business in Red Rock?"
Sheriff Chris Mannix: "Yes, I do!"
John 'The Hangman' Ruth: "What?"
Sheriff Chris Mannix: "I'm the new sheriff!"
John 'The Hangman' Ruth: "Horseshit!"

Maar goed, ik denk toch wel eerder dat je dan zelf deze scéne moet zien om hem helemaal goed te vinden want Kurt acteerde erg leuk. Toch deed de film ook iets met het racisme wat er destijds (en nu trouwens nog steeds) heerste in Amerika en natuurlijk ook in de rest van de wereld, waarbij Daisy misschien wel één van de grootste racisten is in deze film. Ik zelf heb dan geen donkere huidskleur maar toch is het soms erg raar om te horen uit zo’n film en Tarantino houd zich ook echt niet in:

John 'The Hangman' Ruth: "If he's a goddamn sheriff, then I'm a monkey's uncle!"
Daisy Domergue: "Good, then you can go share bananas with your nigger friend in the stable!"

Toch zou je, hier een beetje overheen moeten zetten want de film zit vol met deze gekke scénes. En de film blijft buiten de racisme toch gewoon perfect want als we dan over alles moeten gaan hebben wat ze in het wilde westen deden dan is de liefde voor vrouwen nog niet langs geweest en dat spaar ik jullie liever want hoe John Ruth soms met Daisy omgaat is niet goed, maar soms wel geinig om te zien .

Het verhaal van ‘The Hateful Eight’ word op gedeeld in 6 verschillende hoofdstukken met een fantastische plottwist erin verwerkt. In het eerste deel van de film komen we uit bij John Ruth, O.B., Daisy Domergue, Major Marquis Warren en Sheriff Chris Mannix. We zien eerst John, O.B. en Daisy in de postkoets op weg naar Red Rock om daar Daisy uit te leveren aan de politie. John Ruth ook wel ‘The Hangman’ genaamd is daar op weg naar toe om de tienduizend dollar bounty van Daisy te innen. Onderweg komen ze echter nog een bounty hunter tegen genaamt ‘Marquis Warren’ die met een totaal van drie lijken op weg was naar Red Rock om daar zijn in totaal negenduizend dollar bounty te innen. Wanneer Warris uitgenodigd werd om mee te rijden met Ruth vraagt Ruth of hij de brief van Abraham Lincoln mag zien die Warris bij zich heeft. Nadat Ruth dit gelezen heeft, Daisy er op gespuugd heeft en Warris vervolgens Daisy uit de koets mept van woede komen ze even later weer een onbekende tegen. Chris Mannix, van de mannix moordenaars die beweert de nieuwe Sherrif te zijn van Red Rock en mag ook mee op pad met als voorwaarden dat hij zijn wapens weg legt.

Eenmaal op pad besluit het gezelschap om te wachten tot de sneeuwstorm over is en komen als snel uit bij ‘Minnie’s Haberdashery’ om daar te overnachten. Hier komen ze Oswaldo Mobray, Joe Gage, General Sandy Smithers en Bob tegen, onder andere ook mensen die vast zitten door de sneeuwstorm. Samen met zijn allen moeten ze de storm door zien te komen tot dat iemand de koffie vergiftigd en John Ruth en O.B. hieraan overlijden. Het blijkt met opzet gedaan te zijn door Joe Gage wat later allemaal bekend word als Sherrif Chris samen met Majoor Warris op onderzoek uitgaan wat er daadwerkelijk gebeurd is.

Wanneer Warris begint te dreigen met het vermoorden van Daisy word hij door de vloer neergeschoten en komt al gauw de plottwist naar boven. Het blijkt niet dat ze met toeval op het gezelschap gestoten zijn maar het is zo dat er een val op gezet was om Daisy te bevrijden en haar broer, tevens leider van een grote bende zat op de gezelschap van John Ruth en Daisy te wachten maar ze hadden Warris en Chris er niet bij verwacht. Nu blijkt het dat dat groepje mannen Minnie en de rest in de bar vermoord hadden en begraven waren waar het verhaal steeds duidelijker en duidelijker begon te worden. Iedereen word nu langzaam vermoord, en ook Daisy word vermoord maar niet dood geschoten zoals Chris het wou, Warris wou het graag op Ruth zijn manier doen en dat was ophangen, daar werd John ook ‘The Hangman’ genoemd en ze kwamen best mooi op dit idee:

Major Marquis Warren: "When "The Hangman" catches you..."
Major Marquis Warren: "... you hang!"

Volgend op het erg slechte grapje dat Warren maakte:

Major Marquis Warren: "Hang on, Daisy!"

Al om al een erg geslaagde film met een fantastische plottwist en een mooi en goed einde waar niemand meer leefde. Toch ook wel geinig dat een plottwist ook weer een kleine twist had waar de brief van Abraham Lincoln helemaal niet echt bleek te zijn maar dat Warris dit zelf had geschreven om als zwarte persoon door Amerika te kunnen lopen. Dat met dat moet doen is best erg, maar het gebeurde en ik kon er nog wel om lachen ook nog. Ja, ik heb me vermaakt.

4.0*

Als groot fan van Tarantino, en nog groter fan van het western-genre keek ik destijds uit naar Django Unchained. Ondanks enkele memorabele scenes vond ik de film wat tegenvallen. Te onsamenhangend en met name het einde kwam me te opgerekt over. Tarantino bereikte voor mij niet het niveau van Inglourious Basterds, of van zijn oudere werk.

Dus met The Hateful Eight had ik opnieuw de hoop dat Tarantino een western klassieker zou gaan maken. Maar ook nu valt het resultaat me wat tegen. Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog, misschien kan Tarantino zelf toch niet zo goed uit de voeten met dit door hem zo geliefde genre.

The Hateful Eight is traag. Dat is op zich geen probleem. Sergio Leones films zijn traag als stroop, maar die traagheid gaat nooit ten koste van de spanning en het verhaal. Net als bij Django heb ik het gevoel dat Tarantino het hier teveel opgerekt heeft. Stijl boven verhaal. En dat verhaal is al niet heel sterk, dus dan blijft er niet heel veel over.

Eindeloze karakterintroducties die ons de boodschap moeten geven hoe badass deze personages wel niet zijn, komen al snel bedacht en geforceerd over. De aangezette personages zijn soms op het karikaturale af. Leone had dat natuurlijk ook, met name in de bijrollen, maar hier komt het me wederom zo bedacht over, dat het me af en toe stoorde.

Maar.... Ondanks deze kritiek is The Hateful Eight een erg sterke film, die zeker de gemiddelde bioscoopervaring overstijgt. Samuel Jackson en Kurt Russell spelen goed, Michael Madsen doet wat hij altijd doet (cool en relaxed, en da’s nooit vervelend om naar te kijken) anderen wisselen qua acteerwerk. Prachtig gefilmd, sfeervolle muziek en een lekker beklemmende sfeer in dit claustrofobische detectiveverhaal.

Een typische Tarantino-film maar deze is erg langdradig en bevat nauwelijke iconische scenes. Wel drie uur lang stoere praat van stoere mannen, af en toe leuke humor (met hier en daar een knipoog naar de huidige identiteitspolitiek) en pas aan het eind veel actie en opheldering van wat er aan de hand is. Met terugwerkende is Bad Times at the El Royale (2018) - MovieMeter.nl een kopie in spiegelbeeld van deze film: een beetje hetzelfde verhaal (een aantal killers arriveren in hetzelfde hotel en pas gaandeweg terwijl nagenoeg iedereen wordt vermoord wordt duidelijk wat er op het spel staat) maar waar Bad Times at the Royale veelbelovend begint en daarna als een pudding inzakt is deze film nogal saai maar wordt ie beter als het einde en de ontknoping nadert.

Een genietbare film, geen hoogvlieger, en in feite dichtbij een verfilming van wat evengoed een toneelstuk had kunnen zijn. Buitenscenes zijn bijna van geen betekenis. Verhaal gaf het gevoel dat Tarantino zelf nog niet goed wist tijdens het schrijven hoe die er een eind aan zou gaan breien. Op zich maakt dat het geheel spontaner. Wel veel anachronismen, zoals de discussie over wat een negroman allemaal moet ondergaan. Maar dat doet Tarantino vaker, zoals we hebben kunnen zien bij Django Unchained. Een zogeheten commissioned officer (dus hoger dan sergeant) was overigens een rariteit voor een African American ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Krappe 3,5*.

“One of them fellas is not... what he says he is.”

The Hateful Eight wordt eigenlijk alleen maar beter. De film zit bomvol met de typische Tarantino elementen, en vanaf het schitterende begin met de sfeervolle muziek van Morricone is het genieten geblazen. Spitsvondige en erg lange dialogen, nog langere monologen, excessief geweld, veel scheldwoorden, humor, kleurrijke personages, prachtige muziek en veel terugkerende acteurs… Een film van Tarantino is zo betrouwbaar als een Zwitsers uurwerk.

Het eerste gedeelte in de koets is vooral door het spel van Jackson, Leigh en Russell erg vermakelijk, en het tweede gedeelte in de bar is Tarantino in topvorm. Paranoia viert hoogtij, en op een gegeven moment vertrouwt niemand elkaar nog. Het einde is gruwelijk, en het bloed vloeit weer rijkelijk. Als ik een minpunt moet noemen dan zijn het sommige personages die niet helemaal goed uit de verf komen. Jackson, Leigh, Russell, Goggins en Roth zijn weergaloos, maar bijvoorbeeld Bichir, Madsen, Tatum, Dern en Parks kunnen niet echt hun stempel drukken op het materiaal. Visueel ziet het er allemaal wel prachtig uit, met het winterse landschap als schitterend decor.

Eindeloos geneuzel en slappe dialogen. Het begint nog even best redelijk, met aardige scènes in de sneeuw, maar vanaf het moment dat de film zich afspeelt in Minnie’s Haberdashery is het echt de moeite niet meer. Bijna drie uur lang, maar het plot stelt niets voor en de dialogen ook niet. Overdreven geweld, overdreven grof taalgebruik en oninteressante personages. Geen beste beurt van Tarantino.

Chapter 1 & 2 wat traag, vanaf chapter 3 echt genoten!

Normaalgesproken ben ik niet zo een fan van trage films, maar wat was dit genieten zeg. Van elke scene en dialoog, elke kleurrijke persoonlijkheid ontzettend genoten.

Zonder twijfel een Tarantino special, niet perse zijn beste, maar wel hoogst vermakelijk.

De film kenmerkt zich, als bij zoveel van QT, door de kleurrijke karakters, een overdaad aan geweld en humor, bizarre dialogen en stijlwisselingen. De film heeft de eerste chapters even nodig op gang te komen, en dan met name de koets en de personages die onderweg opgepikt worden. Daar vallen toch wat mij betreft Goggins en Leigh meteen het meeste op. De film wordt daarna wel interessanter maar blijft wat mij betreft in de 'pleisterplaats' een slowburner in die zin die vooral drijft op veel oud zeer uit de Burgeroorlog, de vele raakvlakken of contradicties tussen de aanwezigen. Kunstig wordt met onderlinge wrevel eigenlijk de ware vraag en aanloop waar alles omdraait een beetje verhuld waardoor bepaalde dingen nog wat plotselinger komen. Want zijn er inderdaad mensen die Daisy willen bevrijden...?

Wat verder opvalt is de toch wat stroperige vertelstijl die constant van personage wisselt die vervolgens een behoorlijk lange dialoog of discussie met een ander aangaat. Heel veel gebeurt er dan ook niet, en moet de film het vooral van zijn ruzies en discussies hebben. De stijlveranderingen zoals deel 3 of 4 die plotseling vertelt wordt als de Twilight Zone doet dan wel weer erg goed. Ook grappig is OB die paaltjes met touwen neerslaat om de wc en de stal te kunnen vinden, niet alleen zijn hoed maar ook de gang van zaken in de sneeuw doet met toch heel erg denken aan Kurt Russell zelf in The Thing. Daarnaast is de stijl, aankleding en muziek nog wel even het noemen waard.

Op briljante wijze wordt de spanning naar het koffie drink moment opgebouwd, waarna het hele gebeuren in een stroomversnelling raakt met de dood van verschillenden en een grote verassing waarna de hele aanloop voor de aankomst uit de doeken gedaan wordt. Geweldig is natuurlijk de lynchpartij op het einde, en ik kan niet anders zeggen dat het eveneens goed gevonden is dat de twee meest onwaarschijnlijke karakters, elkaars grootste vijanden, elkaar vinden en het geheel tot een bepaald einde brengen.

Kostelijke humor, een geweldsorgie in optimaforma, bloed en ranzigheid te over, heerlijke overacting van onder andere Goggins, Jackson en voor JJ Leigh die op het ranzige af is, en de oude Bruce Dern mag ook genoemd worden. Ten laatste te noemen dat de meeste acteurs allemaal bekenden zijn van vorige films, bijna iedereen komt wel in vorige films van QT voor of een samenwerking. Koddige momenten zoals dat geschreeuw met die deur iedere keer...de speelduur is nog al lang en ik moet zeggen dat ik Django Unchained toch nog altijd niets leuker vind, maar deze QT mag er zeker zijn!!!