The Hateful Eight (2015)

Ik vond het wel grappig om Tim Roth op het laatst a la Reservoir Dogs in zijn eigen bloed te zien rondkruipen maar verder ben ik het toch wel grotendeels met Flavio en Onderhond eens. Met name het eerste uur met al die dialogen was voor mij een tour de force. Het tweede deel bij Minie's Haberdashery vergoedt veel maar kan niet voorkomen dat dit een mindere beurt is van Tarrentino.

Oh ja, als je ècht mooi gefilmde sneeuwlandschappen wil zien kijk je vooral naar The Revenant. Dàt is pas camerawerk!

Recensie via mijn blog In 100 woorden | El Bromista beoordeelt - in100woorden.wordpress.com

Een film van bijna drie uur: altijd een risico. Wordt het een slome slakkenprent of een wervelwind à la The Wolf of Wall Street? Met Tarantino achter de camera weet je het wel. The Hateful Eight zit vol prachtige shots, heeft een doordacht scenario en o ja, een vintage Morricone-soundtrack (Oscar, graag!). De film begint dreigend rustig, maar Tarantino drijft het tempo langzaam op, zodat de kijker geen kans krijgt in te dommelen. Bij wijlen spat het bloed als vanouds van het scherm, met als hoogtepunt een dijk van een verwijzing naar The Exorcist. De Weerwolven van Wakkerdam voor gevorderden.

Django Unchained kon ik nog wel waarderen, maar The Hateful Eight ...Zelden zo'n inhoudsloze, smakeloze en vooral oersaaie film gezien. Man man man, het sloeg allemaal nergens op. Tja, wat moet ik hier verder nog aan toevoegen? ...Ach, laat maar. Het is de moeite niet.

1,0*

“Now, Daisy, I want us to work out a signal system of communication. When I elbow you real hard in the face, that means: shut up.”

Ontelbare filmliefhebbers stonden vorig jaar te trappelen van ongeduld voor de nieuwe “Star Wars” film. Raar maar waar, ik eigenlijk niet. Maar wel voor de nieuwe film van Quentin Tarantino. Sorry voor de Tarantino haters, maar, yankee doodle dandee, dit was weeral een schitterende film van de meest rebelse, anarchistische regisseur waarover Hollywood beschikt. Eén ding moet je hem wel nageven : hij is trouw gebleven aan zijn persoonlijke stijl. Dus weeral een typisch Tarantino film waarin je je kan verwachten aan bitsige dialogen, racistische uitlatingen en een bloederige apotheose. Het eindresultaat is een soort “Reservoir Dogs” gemengd met “Django Unchained” , dat zich afspeelt in eenzelfde ruimte zoals “From dusk till dawn”. Ik hoop dat Quentin zijn voornemen om uiteindelijk maar 10 bioscoopfilms te maken, laat varen. Alleen mag hij dan ook wel eens voor de verandering uit een ander vaatje tappen.

Ben je een grote fan van klassieke Italiaanse spaghettiwesterns, dan zal je enthousiasme oplaaien als de film in al zijn weidse pracht begint. Een sneeuwlandschap met in de voorgrond een besneeuwd kruisteken. En terwijl het beeld langzaam uitzoomt, zie je in de achtergrond in de verte een postkoets aankomen. Dit onder begeleiding van de muziek van Ennio Morricone en een aftiteling in een fonttype dat direct geassocieerd kan worden met oude westerns. En het moment dat deze koets moedwillig moet stoppen (na een enorme tijdsduur) omdat Samuel L. Jackson, gezeten op een stapel lijken van outlaws, de weg blokkeert, is dit de aftrap voor een bijna 3 uur durend meeslepend cowboyverhaal vol mysterie en wraakgevoelens. Een soort Cluedo in een blokhut. Behalve dat hier de oplossing van het raadsel niet zal klinken als bijvoorbeeld “De kolonel heeft de moord begaan met de kandelaar in de biljartkamer”, maar eerder “Wie van de 8 personen, die voor een sneeuwstorm schuilen in Minnie’s Haberdashery, zal de storm doorstaan”.

De 8 zijn bijna allemaal oude getrouwen van Tarantino die al eens verschenen in één van zijn eerdere filmprojecten. Allereerst is er Samuel L. Jackson, die recent nog schitterde in “Kingsman : The secret service” (na enkele minder indrukwekkende vertolkingen) en in het verleden meewerkte aan “Pulp Fiction”, als de premiejager Majoor Marquis Warren. Samuel L. Jackson zoals je hem graag ziet : rauw, bitsig van zich afbijtend en verontrustend brutaal. De blanke premiejager John Ruth wordt gespeeld door oudgediende Kurt “Death Proof” Russell. Een collega van Majoor Warren, maar wel wantrouwig en beschermend wanneer het over zijn premie gaat. De premie die hij krijgt voor zijn gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh). Onderweg pikken ze Sheriff Chris Mannix (Walton “Django Unchained” Goggins) op, die op weg is naar Red Rock, de plaats waar Ruth zijn premie wil incasseren. De sneeuwstorm belet hen echter om verder te reizen en ze moeten de storm uitzitten in de blokhut van Minnie. En dat in het gezelschap van de Mexicaan Bob (Demian Bichir), de beul Oswaldo Mobray (Tim “Reservoir dogs” Roth), de rondtrekkende cowboy Joe Gage (Michael “Reservoir dogs” Madsen) en de gewezen generaal Sandy Smithers (Bruce “Django Unchained” Dern). En zo is alles in gereedheid gebracht voor een doordacht spelletje ‘whodunit’ met Domergue als inzet.

Ondanks de lange speelduur (3 uur is toch wel een beetje teveel van het goede) verveelt de film geen seconde. De conversatie aan het begin tussen Jackson en Russell is een voorsmaakje van wat er achteraf komt. Want de hele film staat bol van zulke hilarische gespreksrondes. De film wordt netjes verdeeld in 6 hoofdstukken waarin het relaas tergend langzaam laag voor laag uit de doeken wordt gedaan. En zoals een echte Tarantino het vereist, is de prent doorspekt met humor, grof verwoorde racistische commentaren en een overdreven slot waarbij het bloed weer massaal vloeit. En dit alles in een secuur uitgewerkt en gedetailleerd decor. Het lijkt eerder op een Shakespeareaans toneelstuk dat zich voor je ogen afspeelt.

Overbodig om te zeggen dat de vertolkingen van de verschillende acteurs me meeste lof verdienen, daar de film ook voor het grootste deel uit briljante dialogen bestaat. Een memorabel steekspel met snedige argumentaties en conversaties die de spanning opdrijven. Hierbij zijn vooral de inbreng van Russell en Jackson van hoog niveau. De enige vreemde eend in de bijt en een voor mij toch wel bizarre keuze door Tarantino is de aanwezigheid van Channing Tatum. Liever had ik Christoph Waltz zien verschijnen.

Misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld omdat ik toch wel een enorme bewonderaar ben van het werk dat Tarantino telkens weer aflevert. En toch vind ik “The hateful Eight” niet zijn meest geslaagde creatie, ondanks dat het een magistraal meesterwerk is. Misschien is dit omdat ik het concept dat Tarantino hanteert ondertussen wel door heb en het verrassingselement totaal ontbreekt. De manier van opbouwen bij de dialogen is immers altijd hetzelfde. Het repetitieve karakter van de dialogen en zinnen die elkaar in een razend tempo opvolgen alsof ze door een Gatling gun worden afgevuurd. Het geduldig en minutieus opbouwen van het complete verhaal, zodanig dat het voor de ongeduldige kijker lijkt alsof het niet vooruitgaat. De grofheid en guurheid zowel contextueel, visueel als tekstueel. De soms extravagante humor die gebruikt wordt. En tenslotte de buitensporige, gewelddadige en bloederige apotheose waarmee het afsluit. Dit zijn meestal de vaste elementen die terugkomen in een Tarantino, maar dan telkens in een andere setting.

Maar als echte Tarantino-fan kan ik achteraf alleen maar concluderen dat dit weeral een meesterwerk was, waar ik de volle drie uren van genoten heb. En ik kijk nu al uit naar de voorlaatste film. Hopelijk tracht Quentin een alternatieve aanpak zodanig dat hij mij weer kan verrassen.

4*

Gezien in het glorieuze 70mm formaat in the eye in amsterdam. De volledige hype die tarantino rondom dit hele fenomeen weet te realiseren is al een prijs op zich waard. Het werd dan ook al snel de meest bezochte film ooit in eerder genoemde bioscoop. De liefde voor film in het algemeen die tarantino in het maken van deze uit, de samenwerking met kodak en het westernthema zijn toch wel punten waar ik een zwak voor heb. Het maakt de ervaring voor mij, met een film als deze, al top zonder het kijken ervan. Nu is mijn waardering dan misschien ook wat aan de hoge kant. Is het een pulp fiction? Nee. Beter dan Django? Nee. Een Jackie Brown dan? Zo ongeveer..

Toch geef ik deze film de volle mep van 5 sterren. Je kan er niet omheen, dit is een grote naam, dit is wat tarantino doet, zijn vaste acteurs komen weer voorbij en het plot is simpel en eigenlijk flinterdun. En het werkt allemaal gewoon weer! Een geweldige Kurt Russel en een ongeëvenaarde Samuel L. Jackson, dragen deze film in zijn totaliteit. Een Channing Tatum of een Walton Goggins voegen voor mij verder weinig meer toe.

Maar wat zijn deze twee acteurs sterk samen. De achterdocightiheid van Kurt, de gevatheid van Samuel, de onderlinge psychologie in de hut en de leugens die zich opstapelen komen geweldig uit de verf. De muziek van Ennio Morricone doet het ook goed, of deze ervaring thuis hetzelfde is, valt te bezien.

De film is over the top, de laatste 3 kwartier misschien wat te voorspellend en teleurstellend en niet het beste werk van Tarantino, maar zeker een geweldige film die je, naar mijn mening, gezien moet hebben. De dialoog van Samuel met de oorlogsveteraan, is er 1 die zo helder geschetst word, dat ik deze nog wel een tijd bij me zal dragen, geweldig!

Tarentino had al jaren een dalende lijn te pakken, deze is gelukkig weer een stuk beter dan Django en Inglourious Basterds. Meer sfeer, minder poespas, minder trucjes, gewoon een basic maar wel sfeervol werkje. Ook cool geschoten moet ik zeggen. Het voelt allemaal veel meer als een kleinere film van Tarentino, maar werkt veel en veel beter dan zijn laatste 2 films.

3.5*

Ik ben nooit echt een fan van Tarantino geweest: toen Pulp fiction werd bezongen als de meest spraakmakende film van de jaren negentig bedacht ik dat ik door Reservoir dogs toch veel meer overdonderd was, na het vermakelijke Jackie Brown volgden dan weer de uitgesproken saaie delen van Kill Bill, en na het echt geweldige Inglourious basterds kwam Django unchained op mij over als bijna een parodie op Tarantino's gebruikelijke kunstmatigheid. Ik had dan ook niet veel zin in The hateful eight, maar een interessant interview met Tarantino en Jackson in de Volkskrant, de belofte van een apart vormgegeven whodunit-element en een uitnodiging van een vriend brachten me toch naar de bioscoop, en drie uur later was ik geheel óm, na eerst een langzame en zorgvuldige opbouw en daarna de heerlijke hoofdmoot in de "haberdashery" die bijna als een haunted house kan worden gezien. De dialogen zijn niet altijd zo sprankelend als in Basterds maar helpen het verhaal wel goed vooruit, de vertolkingen zijn full-blooded, de set is prachtig en ruim opgezet (en tegelijkertijd claustrofobisch omdat je op zoveel mensen tegelijk wilt letten), en hoewel sommige (zo niet de meeste) personages zó uitvergroot zijn dat het me niet veel uitmaakt of ze het gaan redden of niet, zijn de spanning en de sfeer toch wel zodanig dat ik steeds benieuwder naar de ontknoping werd.
        In voornoemd interview kenschetste Tarantino de jaren tachtig als de meest repressieve periode voor de Amerikaanse cinema sinds de jaren vijftig: als er in die tijd een roman verscheen kon die alle kanten op, maar wanneer de verfilming daarvan werd aangekondigd wist je: o, dan gaat dát en dát en dát eruit, en er komt ook zéker een happy-end bij. "Ze verwaterden die rotzooi. Mijn voornemen als filmmaker was om die muur neer te halen en precies dezelfde vrijheid te nemen als een romancier: te gaan waar je zelf wilt. En ik denk dat ik dat de afgelopen twintig jaar heb bereikt." En dat is het leuke bij hem: zeker bij Inglourious basterds en deze laatste film heb je geen flauw idee waar de film heen gaat, hoe hij zal gaan aflopen (zeker niet met die "geschiedsvervalsing" van Basterds!) en of de helden allemaal op het einde nog wel overeind zullen staan. En dat is inderdaad toch wel vrij uniek, zeker in de mainstream-cinema (ik moet nu opeens denken aan No country for old men, waarin de sympathieke hoofdpersoon tegen het einde van de film zonder scrupules off-screen wordt doodgeschoten, eveneens zijn lieve vrouw, en dat werd keurig overgenomen uit de roman, dus óók niet "verwaterd"). En die onvoorspelbaarheid en grilligheid is een groot goed, zeker wanneer het ook nog eens zulke eigenzinnige films als The hateful eight oplevert.

The Hateful Eight is een film voor liefhebbers. Liefhebbers van film en van de maffe hersenspinsels van Quentin Tarantino.

Want dat is deze film - een maf hersenspinsel. Het is compleet het tegenovergestelde van een crowdpleaser. De film is vermomd als western maar er gebeuren dingen die je nog nooit in westerns hebt gezien. Quentin Tarantino is zo ongeveer de enige filmmaker die succesvol kan zijn met een film die conventies aan de laars lapt, in geen enkel hokje te plaatsen is en die door de meeste mensen gewoon kut met peren gevonden wordt. Want zijn films zijn niet voor iedereen.

Net als je denkt naar een western te kijken, lijkt het door de lange dialogen een dramafilm te worden. Daarna ontstaat een onheilspellende sfeer als in een thriller. Vervolgens wordt het bijna horror, direct gevolgd door een film-noir whodunnit compleet met voiceover. Ondertussen is de film continu zeer komisch. Ik vind dat enorm knap gedaan. In veel recensies voeren kwalificaties als "saai" en "te lang" de boventoon, terwijl er geen seconde in de film zit waar niet op de één of andere manier over is nagedacht. Alles heeft een bedoeling en iedereen haalt op basis van smaak en filmkennis er iets anders uit.

Niet alleen is het een absurde en daardoor verrassende mix van genres, het wordt bovendien knap gespeeld. De hoofdpersonen zijn niet bijzonder diepgaand - sterker nog, het zijn stuk voor stuk karikaturen. Maar ze zijn bij vlagen zo over the top dat ze continu weten te boeien. Samuel L. Jackson weet wat van hem wordt verwacht en doet zijn ding, misschien wel beter dan ooit. Kurt Russell is Kurt Russell. Jennifer Jason Leigh is vrijwel onherkenbaar maar zeer goed als ter dood veroordeelde gevangene. Helaas vond ik de schmierende Tim Roth niet leuk. Blijkbaar had Christoph Waltz zijn agenda te vol staan, want de rol lijkt eerder voor hem geschreven. Ook oudgediende Michael Madsen mag opdraven, maar die weet geen seconde te overtuigen.

De ster van de show is wat mij betreft de mij - tot nu toe - onbekende Walton Goggins als Chris Mannix. Alleen zijn kop al lijkt zo van een filmposter uit de jaren 50 gerukt. Ik heb zo'n typische wildwest-kop niet meer gezien sinds de gouden tijden van de western. En dan heeft hij zijn mond nog niet eens open gedaan... Wat een fantastisch personage en wat weergaloos gespeeld door die Goggins.

Het zal geen verrassing zijn dat er wat doden vallen in de film maar wie, wanneer en waardoor is compleet onvoorspelbaar en dat haalt de entertainmentwaarde alleen nog maar verder omhoog.

Het moet een droom zijn om een film te maken die in veel opzichten een eerbetoon is aan de klassieke western, met medewerking van de man die voor diezelfde films de muziek componeeerde. Dat de oude Ennio Morricone wat deuntjes mocht maken voor The Hateful Eight is leuk op papier, maar je hoort er weinig van terug. Er is in deze film geen terugkerend theme zoals je van films met Morricone-muziek gewend bent. Af en toe wat noten die onmiddellijk herkenbaar zijn als zijn stijl, maar dat was het dan ook wel. Het is een aardig eerbetoon maar meer ook niet.

De film is gemaakt op 70mm wat een aardig maar nooit succesvol filmformaat was in de glorietijd van de western. Ook dit nostalgische eerbetoon is leuk op papier maar er is in heel Nederland maar anderhalve bioscoop die de film in dit formaat weergeeft, dus voegt het niks toe.

Nu er niet alleen verwijzingen in zitten naar andere films maar ook naar eerdere films van Tarantino zelf, moet de man er wel voor waken niet naast zijn schoenen te gaan lopen. Met een bepaalde staat van dienst is niet alles automatisch meteen legendarisch (kijk naar de laatste paar films van de Coen brothers bijvoorbeeld).

Al met al heb ik er van genoten.

4,5 sterren

Ja, hij duurt erg lang.

En ja het zou in principe een toneelstuk kunnen zijn gezien de weinig locatie's waar het verhaal zich afspeelt.

Dit zijn kritieken die ik regelmatig tegen kwam.als je dat kritiek kunt noemen.

Maar je word ( helemaal als liefhebber van een van de grootste regisseurs van de afgelopen 25 jaar)

toch in het verhaal gezogen.

Ik zat compleet Gebiologeerd te kijken naar zijn nieuwe cinema western ode met zijn eigen draai.

Weet niet precies hoe dat doet,natuurlijk werken de dialogen mee.

Maar normaal moet je wel erg je best doen om zo lang je aandacht te eisen.

En die kreeg hij ,en zijn acteurs met een opvallend ingetogen muse L Jackson.

De onvermijdelijke geweld orgie,is eh,,,,onvermijdelijk maar O zo in geheel zijn stijl

En natuurlijk ook een ruim eeuw geleden rookte men Red Apple xp

Je kunt dit slaapverwekkend vinden,of te lang.Dat kan niemand je kwalijk nemen.

En ik snap de gemengde reacties.ik vond het in ieder geval genieten.

Hele dikke 4,5 ster

En.. Tarantino is terug. Met deze 'Hateful Eight' herstelt Quentin het vertrouwen weer, nadat-ie toch een wat mindere film maakte met 'Django Unchained'. Heb echt ontzettend genoten deze 8ste film van 'm.

De mooi geschoten plaatjes van Richardson zijn in het begin direct raak. De koets die door de sneeuw probeert te manoeuvreren en alles wat ondertussen gebeurt met de personages. Je krijgt al snel het moment dat je niet weet wie je nog kan vertrouwen en welk personage geheimen met zich mee draagt.

Tarantino neemt de tijd. Het duurt lang, veel dialoog en rustig wordt er voortgekabbeld naar Minnie’s Haberdashery. Eenmaal aangekomen wachten er nog meer personages die het verhaal nog interessanter maken. Weer mensen waarvan je niet weet wie je kan vertrouwen en wat er allemaal aan de hand is.

Met dat in het achterhoofd hoeft Tarantino ook absoluut geen haast te maken. Alle dingen die verteld worden lijken essentieel, de opbouw is spannend en mysterieus en de setting is heerlijk. Ik hou van films die zich op 1 locatie afspelen. Dit alles zorgde ervoor dat het tempo absoluut geen issue was voor mij.

De opbouw vond ik zelfs nog veel sterker dat het daadwerkelijke einde. Oké, ook die is leuk, maar hoe Tarantino al rustig met de camera door Minnie’s rolt, hoe alle geweldige personages hun ding doen en hoe Tarantino dit zo spannend en mysterieus scheef; dat vond ik juist het beste aan deze 'Hateful Eight'.

En alle grote namen krijgen complimenten. De cast heeft het ontzettend naar z'n zin gehad, met Russell en Jackson voorop. Morricone is van de partij en verder is dit veel typisch Tarantino wat we terug zien in deze prent. Maar dan wel op de goede manier. De man is het niet verleerd. Laat hem nog veel van dit maken.

Zeer sterke western film met heerlijk acteerwerk van alle acteurs en actrices,gooi daar een Tarantino sausje overheen en je hebt een instant classic!!!!

Van het begin tot eind is het genieten geblazen met de ''one liners'' die o.a Jackson en Russel uitkramen

Aan gore is ook gedacht en hoe kan dat ook anders in een Tarantino film....meesterlijk.

Ook van deze tweede Western (na het geweldige "Django Unchained (2012)", die ik persoonlijk wel beter vond) film, van de hand van regisseur Quentin Tarantino, heb ik best weer genoten (ondanks de lange zit) en in deze film zitten ook weer zijn typische kenmerken als harde actie, veel dialogen en speciale (wederom racistisch, met o.a. veel gebruik van het woord "Nigger", zoals ook bij "Django Unchained (2012)") humor, zoals o.a. het gedoe met de deur welke steeds dicht gemaakt moest worden met spijkers en altijd twee planken.

Ik was eigenlijk bang dat deze film wel eens zou tegenvallen en te langdradig zou zijn omdat hij eigenlijk maar op twee locaties afspeelt, namelijk in de koets (eerste 35 minuten) en in de winkel van Minnie, oftewel "Minnies Fournituren", en de eerste 90 minuten van het verhaal (daarin worden naar mijn mening de 8 hoofdrolspelers van het verhaal te ver uitgediept, had ook makkelijk in 60 minuten kunnen gebeuren) zijn eigenlijk ook gewoon te langdradig, want buiten veel dialogen gebeurt er eigenlijk nauwelijks iets. Het enige wat dan gebeurt is dat de door John Ruth (zeer leuk gespeeld door Kurt Russell) de gevangen genomen Daisy Domergue (goed en leuk gespeeld door Jennifer Jason Leigh, die in de jaren 80 best populair was) twee keer keihard wordt geslagen in het gezicht en Generaal Sandy Smithers (verdienstelijk gespeeld door Bruce Dern) wordt doodgeschoten door Majoor Marquis Warren (geweldig gespeeld door Samuel L. Jackson). Maar na die 90 minuten (zeg maar na de vergiftigde koffie die heerlijk overdreven bloed kotsend, diverse keren, wordt uitgespuugd door o.a. John Ruth) komt het verhaal lekker opgang en wordt het genieten tot de laatste 164e minuut, met o.a. veel keiharde actie (zoals exploderende hoofden) en een sterk einde.

Ondanks dat het verhaal (opgedeeld in 6 hoofdstukken) zich maar op twee locaties afspeelt, werd wel alles fraai visueel in beeld gebracht en maar twee locaties met veel personen, zorgt natuurlijk ook voor een lekkere broeiende sfeer. Dat was zeker het geval in de winkel van Minnie, waar het verhaal zich ook grotendeels afspeelt. Ook met de uitvoering van het verhaal zat het wel goed (inclusief de leuke wendingen en de muziek van Ennio Morricone) en dat kun je natuurlijk ook toevertrouwen aan regisseur Quentin Tarantino, want daarin is hij een ware meester. Ook in deze film spelen dialogen weer een belangrijke rol, maar ik vond ze deze keer wel niet van een hoog niveau (zelden echt boeiend of interessant) zoals in andere Quentin Tarantino's films, als "Reservoir Dogs (1992)" (daar heeft deze film overigens wel wat van weg), "Pulp Fiction (1994)" en "Inglourious Basterds (2009)". Ook zijn het er eigenlijk veel te veel en mede daardoor zijn de eerste 90 minuten van het verhaal langdradig en wat saai. Dat wordt overigens wel weer gecompenseerd door de geweldige cast die het uitstekend deed. Na de eerder vermelde personen deden verder, Walton Goggins (in de rol van Sheriff Chris Mannix) en Demián Bichir (in de rol van Mexicaan Bob) het goed en leuk en zorgden ze ook voor humor (zeker wat dat betreft de laatste persoon).

Ondanks de langdradige en wat saaie eerste 90 minuten van deze film, heb ik me wederom goed vermaakt met deze tweede Western film van regisseur Quentin Tarantino en zeker wat betreft het laatste geweldige uur van het verhaal en natuurlijk ook de gehele cast (met als uitschieters Samuel L. Jackson en Kurt Russell).

Leuke western die zich halverwege ontpopt als een soort Agatha Christie 'whodunnit' Hercule Poirot verhaal.

Het verdelen in hoofdstukken doet me weer een beetje denken aan Kill Bill maar de variatie in locaties is dan wel minder. Dat vond ik in Kill Bill dan weer mooier.

Ondanks dat het verhaal zich voornamelijk in de koets en in de Haberdashery (leuk woord trouwens) afspeelt, waardoor het geheel meer op een gefilmd toneelstuk leek, verveelt het geen moment door de scherpe dialogen en mooi acteerwerk. Het is een genot om naar Samuel L. Jackson, Jennifer Jason Leigh en Kurt Russell te kijken. De rest van de cast hing er maar wat bij als side-dish.

Wat een meesterwerk is dit zeg. Gezien in de 70mm variant en zat zelfs tijdens de 12 minuten durende pauze op het puntje van m'n stoel. Ik begrijp dat er mensen zijn die liever de snellere Tarantino zien, maar juist in zijn 'tragere' films waar The Hateful 8 ook onder valt, werken zijn meesterlijk bedachte dialogen en camerawerk nog veel beter. Er is daardoor ook sfeer ten over. Kromme foutjes (Bij binnenkomst van Minnies Haberdashery waait er vaak sneeuw naar binnen en dit smelt vervolgens niet , een vaste setting en de lugubere humor herinneren je er aan dat je haast naar een over-the-top-toneelvoorstelling zit te kijken. Het hoog vermaakgehalte aangevuld met de bijzonder goede soundtrack en toffe acteurs (ja, zelfs Tatum komt er goed vanaf), maken dit tot een van mijn favorieten van de afgelopen tijd.

Dat valt dan toch weer tegen. Morricone's muziek, een grote koets, een paar premiejagers in de sneeuw, een duivels schatje dat ruw wordt behandeld en meer mysterieus gespuis in Minnie's Haberdashery. Ik had er wel zin in, maar al snel verzandt het in repetitief en oeverloos western geblaf over en weer. Met Russell voorop. Jackson gaat zoiets heel wat beter af, terwijl Goggins nog aan het opwarmen is. Eindelijk aangekomen in de hut, weet de rest ook niet te scoren, al hoeft Bruce Dern niks te zeggen om indruk te maken. Roth doet z'n stinkende best in een rolletje dat waarschijnlijk niet direct voor hem bedoeld was.

Het heeft wel wat leuke momentjes, maar die smoren in al het gemor en het voeden van informatie over dit zootje ongeregeld. Want zo opzichtig is het ook nog eens. En dan ineens is er The Bounty Hunter die het opneemt tegen The Confederate. De lont in het kruitvat. De herberg wordt ineens steeds meer een tombe. Misschien niet ze enerverend als het eerste hoofdstuk van Inglourious Basterds, maar voor mijn gevoel wel weer dat niveau. Ik heb in ieder geval met een dikke grijns naar de bloederige rest gekeken. Zelfs Zoë Bell kon dat niet verknallen. Laat die de volgende keer maar thuis, Q. Samen met Madsen..

Tja goeie vraag, maar toch omdat hij cinematogratisch zo sterk is en die uitdaag scene met Dern was prachtig. Het begin, waarbij je de koetsier steeds door de dialogen in de koets hoort roepen, de details zijn ook zo goed.

Een Tarantino opzetten voelt voor mij - na altijd enige tijd van ertegenaan hikken door de speelduur - als een behaaglijk warm nest waar je in terecht komt. De intiteling-letters, de muziek, de altijd verwachtingsvolle eerste beelden. Alsof je een dik boek openslaat waar de verse boekgeur je uit tegemoet komt, en je weet dat je de komende uren verzekerd bent van wat amusement.

Ook deze film stelt wat dat betreft zeker niet teleur. Er wordt ruim de tijd genomen om de personages en de setting te introduceren, en het Tarantino-universum voelt meteen weer vertrouwd.

De personages zijn 'lekker gek' en voor het grootste deel heerlijk 'rijk' geacteerd. Zeker die Bob met zijn aparte stemmetje en Chris Mannix met zijn hysterische, bijna nichterige manier van doen. Samuel L.Jackson is weer is his good ol' self, maar laten we eerlijk zijn, willen we hem anders zien dan in een rol als deze? Ik in ieder geval niet.

Mensen die zitten te wachten op echte actie komen de eerste helft wat bedrogen uit. Gelukkig hoor ik zelf niet echt bij die mensen. De core van Tarantino's films is gelukkig nog steeds de genietbare dialogen. Vanaf de bloederige actie vond ik het langzaam wat minder worden. Niet zozeer om die scenes zelf, want die hebben weer precies die balans tussen over de top maar nog steeds wel cool, maar zeker vanaf Chapter 5 en The Last Chapter hadden dingen sneller afgerond mogen worden naar mijn smaak. Het einde voelt ook wat willekeurig aan. Chris Mannix en Warren zijn ''dus blijkbaar'' de personages die het overleven, maar kan niet zeggen dat ik daar echt een 'af' of bevredigd gevoel bij kreeg.

Overigens vind ik de cinematografische details weer prijzenswaardig, iets waar ik zeker vanaf het kijken van Kill Bill en Django Unchained al erg van kan genieten. Het camerawerk, de details, het perfectionisme dat er vanaf straalt, ik vind het allemaal weer een feest om naar te kijken.

Helaas door het wat langdradige karakter tegen het einde, en de ietwat beperkende setting en het gebrek aan variatie binnen de film krijgt het toch een halfje minder dan de meeste van zijn films.

Overigens ook geen film die ik snel weer op zal zetten, omdat het (net als bijvoorbeeld bij Inglourious Basterds) toch vooral draait om de kleine twists en hoe bepaalde confrontaties zich uitspelen, en er ook niet zoveel memorabels inzit als in een Pulp Fiction.

4*

Ik heb alle films van Tarantino gezien en ik mag mezelf een liefhebber van zijn oevre noemen. Alhoewel zijn laatste film Django Unchained me het minst kon bekoren keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe film.

Een absolute sterrencast en van die cast is Samuel L Jackson een persoonlijke favoriet. Zo ook in deze film, een geweldige acteerprestatie. Tarantino en Jackson zijn een perfecte combi.

De film is zoals we Tarantino kennen. Vreselijk veel dialoog met goede muziek, veel bloed en schitterend camerawerk. Alhoewel ik bijvoorbeeld de dialogen in Reservoir Dogs beter vond, verveelde het me in deze film niet. Morricone levert een geweldige soundtrack af, wat je meteen in de film doet geraken.

Alhoewel het na anderhalf uur pas echt losgaat houdt de cast de film op de been, natuurlijk ondersteunt door enkele sterke scènes die geweldige teksten bevatten.

De kleine drie uur vlogen voorbij en ik besefte dat Tarantino het weer geflikt heeft.

Dikke vier sterren.

Net als Django Unchained is dit weer een uitstapje naar de 19e eeuw, maar altijd zie je de hand van Tarantino erin terug. De dialogen, de humor, de cast en muziekkeuze zijn onmiskenbaar Tarantino en vervelen eigenlijk bijna nooit.

Het valt me op dat Tarantino sinds Kill Bill veel meer lijkt te focussen op esthetiek en cinematografie. Natuurlijk was dit talent ook al zekere mate te bespeuren in Reservoir Dogs, Pulp Fiction of Jackie Brown, maar zijn recentere films zijn toch meer een lust voor het oog. De besneeuwde landschappen, de aankleding van de sets en de cameravoering zijn prachtig en tillen de film naar een hoger niveau.

De personages zijn zoals altijd weer kleurrijk en interessant, hoewel ik hier erg veel overeenkomsten bespeurde met personages uit vorige films. Het voelt haast alsof Tarantino uit gemakzucht maar een paar personages heeft hergebruikt. Zo vond ik Tim Roths personage een één-op-één kopie was van Dr. King Schultz (Django Unchained) en Hans Landa (Inglourious Basterds), beiden vertolkt door Christopher Waltz.
Samuel L. Jackson had dezelfde trekjes als Jules Winnfield (Pulp Fiction) en Michael Madsen was eigenlijk gewoon cocky Mr. Blonde (Reservoir Dogs) in een Southern jasje.

Ook vond ik de film qua verhaal net iets minder krachtig dan het had kunnen zijn. Het verrassingselement van de film de vergiftiging van de koffie die leidt tot escalatie had eigenlijk niet op dat moment al verklapt moeten worden aan de kijker, want na deze ontknoping dooft de film langzaam uit, met een anticlimactisch einde tot gevolg. Het eerste deel van de film was -hoewel langgerekt- scherper en leuker dan het tweede deel.

Toch verdient dit wel een mooie plek als de het oeuvre van Tarantino zou rangschikken van goed naar sl...minder goed, want The Hateful Eight stelt zeker niet teleur.

Ik wilde de indrukken van deze film eens even laten bezinken... en dan zien wat er dan rest. Beklijft het of ebt het toch weg. (Zoals vaak gebeurt bij films waar je in de eerste instantie erg enthousiast over was... of werkt 't juist andersom: je vond een film tegenvallen en toch ... en toch blijft 't je bij). Welnu, de Hateful Eight beklijft wel degelijk.

Het is echt een klasse film. Of het een regelrechte klassieker zal worden als Django Unchained valt nog te bezien, maar het zit er tegenaan.

Vandaar een dikke 4 *

Als " beklijvend" een graadmeter was (Geno)zou ik de film hoger moeten waarderen. Ik heb inderdaad eenvoudig en met regelmaat even teruggedacht aan de setting, gekke Daisy Dommergue en de schaterende lach van zowel Jackson als Coggins. Echter moet een goede film voor mij meer doen dan enig "blijven hangen".

De vergelijkingen met zijn eerdere oeuvre (die onherroepelijk aan de orde komen wanneer Tarantino besproken wordt) vind ik niet opgaan. Ik vond het geheel de sterke dialogen en achtbaan van emoties missen zoals bijvoorbeeld van Django en ondanks het rauwe geweld, de zwartgalligheid van Reservoir Dogs niet benaderen. Nogmaals het is natuurlijk een film op zich en behoeft geen vergelijkingen. De karakters linkjes (zoals mijn buurman hierboven) N00dles vond ik ook niet echt op gaan.

Tim Roth haalde het niet bij Dr Schultz, mede doordat de rol van Schultz veel interessanter was natuurlijk. Al met al heus wel weer sfeervol maar geen hoogvlieger. Nog twee te gaan Tarantino... doe je best

Ik was er van tevoren al een beetje bang voor (vandaar dat ik de film ook pas nu gekeken heb en niet in de bios) maar deze nieuwe Tarantino haalt het niet bij (de meeste van) zijn vorige films. Het is zeker geen totale ramp en best een kijkbare film, maar echt bijzonder is hij zeker niet.

Om met de goede dingen te beginnen: de film bevat een aantal heerlijke dialogen, een aantal lekker overdreven personages (stuk voor stuk enorme cliches, maar goed), goede muziek, en redelijk wat bloederige onzin. Ten slotte moet ik zeggen dat ik een tijdje lang best wel met spanning heb zitten te wachten op wat er ging gebeuren.

De meeste typische pluspunten van een Tarantino-film zijn dus wel degelijk aanwezig, al is het allemaal wel wat minder memorabel dan normaal..niks springt er echt uit en er zitten zelfs een aantal missers in (Michael Madsen oogt enorm verveeld en voegt helemaal niks toe, bijvoorbeeld).

Helaas zijn de typische minpunten ook ruim aanwezig...zo duurt de film echt veel te lang en is lang niet alles wat er gebeurt even interessant als Tarantino waarschijnlijk dacht dat het zou zijn...veel dialogen en scenes komen niet echt lekker uit de verf, de non-chronologische opbouw voelt als een moetje in plaats van dat het echt iets toevoegt enz.

En uiteindelijk vind ik het verhaal ook weinig bijzonders..lange tijd hoop je dat er echt een gave twist gaat komen of zo, maar eigenlijk zit het uiteindelijk (te) simpel in elkaar. Ik vond de ontknoping in ieder geval een teleurstelling.

Dus nee, deze kan ik met de beste wil van de wereld niet aanraden. De personages en de dialogen zijn amusant genoeg om de film een keer op een druilerige middag op te zetten, maar echt verrassen of uitblinken doet het nergens en dat is toch jammer.

Tarantino is een naam, dan verwacht je wat. Mijn god wat een bullshit film. Anderhalf uur voor er iets gebeurt... Jackson speelt prima, dat was het ook. Een Tarantino fan houdt het vol, de meesten niet.

Ik was er maar eens goed voor gaan zitten en liet me verassen, want Django zal toch niet overtroffen worden?

Nee dat gebeurde ook niet. Dit werk van Tarantino is wel weer van zeer hoge kwalititeit. Dat dan weer wel, maar nee om de eerder genoemde vraag te beantwoorden: beter is 'ie niet. Verder niks ten nadele van deze film, want ik heb wel genoten.

Eigenlijk zat ik te twijfelen, waarom geen 5 of een 4,5. Want genoten heb ik wel. Maar nee, ik vond daarvoor de muziek van Morricone wat minder pakkend dan wat Morricone normaal gesproken inbrengt. Ook waren de karakters tof, maar niet zo tof als eerdere films van Tarantino. Het is gewoon net ietsjes minder.

Die dikke 4 heeft de film te danken aan zn dikke western sfeer. Want die was er. Ondanks dat het zich grotendeels afspeelde in de hut.

Tarantino heeft boven alles zijn eigen manier van films maken. En die waardeer ik ontzettend. De verdeling van de films in hoofdstukken, toch wel maffe karakters en eigenzinnige verhaal maken dit toch wel tot een filmpje dat voor de Tarantino liefhebbers is weggelegd. Anderen zullen het misschien iets te traag vinden, of wat dan ook.

Bijna vergeten dat Tarantino's humor onmiskenbaar is, net zoals de gore. Hoofdje hier, hoofdje daar. Heerlijk.

Weinig mis mee, maar ben beter gewend.

Over smaak valt niet te twisten. Ik hou van Tarantino! Hij speelt met de kijker, van stroperig traag (waar vast mensen afhaken) tot actie waarbij hij laat zien nog steeds aandelen te hebben in een ketchupfabriek. Mij boeide het van begin tot eind. Voor mij een verdiende 4*.

Eindelijk nog eens een goeie Tarantino. Het was van Jackie Brown geleden dat één van z'n films nog meer dan 3 sterren heb gegeven. Het script is in elk geval boeiender. Mooie sfeer dat wat terug doet denken aan Reservoir Dogs. Ik vraag me wel af waarom de film 3 uur moet duren. Iets korter en minder getater had beter geweest. Het script leent zich er mooi toe om de kijker te boeien. Alle personages lijken iets te verbergen. Je weet bij Tarantino dat er iets gaat gebeuren, maar het is nog niet helemaal duidelijk wat.

Maar het blijft een Tarantino-film. Een regiestijl die ik op één of andere manier wat ontgroeit ben. Zijn ode aan de oude cinema ligt er iets te hard op, de dialogen hebben we ondertussen al wel wat gehad en de actie heeft iets cartoonachtig met momenten. Het mag er gerust wat over zijn, maar nu is het te speels.

Maar desondanks valt deze Hateful Eight best wel mee. Ik was vooral afgehaakt met zijn 2 vorige films. Tarantino leek wel een parodie op zichzelf te zijn. Met Hateful Eight gaat hij terug wat naar z'n roots. Niet zo vernieuwend meer, maar wel veilig. En met een goeie film als gevolg.

Tarantino doet nog steeds wat hij goed kan, maar echt verrassend is de man al een tijdje niet meer. Zijn cast, dialogen en trucjes zijn allemaal niet zo vernieuwend meer, dus echt weggeblazen word je niet meer bij zijn - ogenschijnlijk achtste film - The Hateful Eight. Nog steeds weet Tarantino als geen ander fantastisch acteerwerk uit al zijn acteurs te halen. En ook zijn monologen en dialogen zijn sterk, zo'n sequentie tussen Bruce Dern en Samuel L. Jackson was ijzersterk.

Sowieso werkt een premisse van een groep mannen in een sneeuwstorm (zie Tarantino's grote inspiratiebron The Thing) uitstekend, maar bepaalde keuzes die hier worden gemaakt, zijn toch minder sterk. Zo werkt Tarantino langzaam (en dan bedoel ik ook echt langzaam) naar een simpel plot waarin niemand elkaar kan vertrouwen. Maar - nadat er een vergiftiging plaatsvond geeft de filmmaker ineens het startschot en wordt praktisch iedereen voor zijn flikker geschoten. Het neemt veel spanning weg uit de laatste akte van de film. Ook over andere keuzes die Tarantino maakt - met name de lachwekkende slowmotion - was ik niet zo'n fan. Hateful Eight is een prima film, maar wat mij betreft gaat Tarantino weer eens iets écht vernieuwends maken.

3,5 sterren.

Een goede misdaad/drama/mysterie/thriller/western film...

Prima verhaal, maar wel langdradige verhaal...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

En een mooi landschap, sneeuw...

Veel bekende acteurs...

Prima acteerwerk...

Misschien had ik er uiteindelijk ietsiepietsie meer van verwacht (dus richting een 9 of zelfs een 10 gaan), waar ik nu op een 8 blijf steken. Maar hoe dan ook, vele films met dezelfde lange speelduur zijn een stuk langdradiger en saaier als The Hateful Eight. Deze film weet de aandacht vast te houden zonder enige moeite en uiteraard zitten er een paar echte Tarantino momenten in. Dat dit niet meer zo vernieuwend is boeit me eigenlijk niet zo heel erg, de opzet is geslaagd en daar gaat het om. Samuel L. Jackson is zoals altijd weer een topper!

4*

8/10 (IMDB)

Ik ging met behoorlijk onzekere verwachtingen The Hateful Eight binnen. Quentin Tarantino heeft natuurlijk een paar klassiekers gemaakt als Reservoir Dogs en Pulp Fiction, maar van zijn output sinds die tijd ben ik niet altijd even onder de indruk geweest. Kill Bill vond ik matig, en Django Unchained en Inglourious Basterds waren deels behoorlijk goed maar degenereerden tot veel te lange, flauwe wraakexercities. Beide films waren een stuk beter geweest als QT een beetje zelfbeheersing had gehad, of een goede editor, die een klein uurtje van de film afgekapt had zodat we niet ook nog een uur naar een fanboy-hommage aan exploitation-films hoeven te kijken. De wisselende recensies van The Hateful Eight en een speelduur van bijna drie uur deden me toch een beetje vrezen.

The Hateful Eight begon prima, toen ik nog het idee had naar een soort van western te gaan kijken. De vaste Tarantino-ingredienten waren aanwezig: goede acteurs met spitse dialogen, fraaie muziek, en mooie weidse beelden van een besneeuwd Wyoming. Maar op een gegeven moment, als de koets aankomt bij Minnie's Haberdashery begonnen er toch wat gebreken aan het licht te komen - een beetje mijn vaste bezwaren bij Tarantino zoals hierboven genoemd, zoals een nadruk op hippe dialogen in plaats van een goed verhaal (style over substance), en een gebrek aan zelfbeheersing waarbij QT wat mij betreft toch te weinig onnodig vet wegsnijdt uit de film. Gelukkig, die irritatie duurde maar even, want ik kan alvast verklappen dat de film me uiteindelijk toch goed beviel.

Op een gegeven moment viel het kwartje: dit is geen western, dit is geen grootse reis zoals DU en IB dat waren, dit is geen hommage aan de B-film, maar dit is Tarantino's versie van een Agatha Christie whodunit. Dit is Tarantino's Rope, Tarantino's ...And Then There Were None, praktisch een toneelverfilming maar dan in Tarantino-stijl. Acht personen (en wat bijfiguren) met geheimen, met redenen om elkaar te haten, met historische links om de haat nog wat te versterken, ingesneeuwd in een hut. Het zal niemand verbazen, aangezien het een Tarantino-film is, dat dit gepaard gaat met coole dialogen, brute geweldsuitbarstingen en een hoop bloedvergieten. Ik vond het erg fijn om langzaamaan de mysteries zich op te zien lossen, en de manier waarop was ook bijzonder vermakelijk. Maar ja, ik heb dan ook een zwak voor whodunits. Eigenlijk, als ik er nog even over nadenk, is dit ook zeer vergelijkbaar met Reservoir Dogs: beperkte locatie, waarin een stel gangsters/outlaws/bounty hunters proberen te reconstrueren wie er te vertrouwen is, wie niet, en wat er gebeurd is. De film had alsnog wel wat korter gemogen en zeker in het middenstuk had wel wat gesneden mogen worden, maar een ruime voldoende kan ik er wel aan kwijt. Sterker nog, omdat ik in een goed humeur ben, rond ik het gewoon naar boven af: 4.0*.