Dogville (2003)

Ben ik liever een zweverig type dan iemand die na een uur afhaakt omdat het niet bevalt. Von Trier films moet je sowieso alleen kijken. Films zijn stuk voor stuk zo persoonlijk dat ze alle focus verdienen. Geen afleiding, vooral niet een vriendin. Je kan zoveel films hebben klaar liggen, Dogville en Manderlay zijn wel films die je hele leven bij blijven. Dat het ietsje langer duurt dan de gemiddelde film is gauw vergeten.

Wow!

Mijn eerste reactie na het zien van Dogville. Een film die ik vaak tegenkom in overzichten etc. maar altijd heb vermeden door de lange speelduur en de omschrijving die me niet meteen aansprak. Afgelopen dagen de film gezien, helaas te weinig tijd om in één ruk door te kijken maar het liefste had ik dat wel gedaan want Dogville is een meesterlijke film! Ik had me niet ingelezen dus had ook geen idee dat ik naar een toneelspel ging kijken. Dat was de eerste paar minuten wennen maar daarna merkte ik er niets meer van. Lars von Trier liet het aan onze verbeelding over om Dogville verder in te kleuren of niet. Ik moet concluderen dat het een geweldige zet is geweest want dit concept was enorm verfrissend. Ik had nog nooit iets vergelijkends gezien waardoor ik enorm werd verrast dat dit me zo enorm kon boeien en drie uur lang kon vastgrijpen. Lars von Trier heeft hier echt met het minimale het maximale eruit gehaald. De minimale setting gaf echt een enorm toegevoegde waarde aan het geheel.

Het stadje Dogville is enorm interessant met de zeer uiteenlopende karakters van de inwoners. Maar eigenlijk ook weer niet zo uiteenlopend omdat uiteindelijk de mens toch wel erg egoïstisch is en vooral aan zichzelf en aan zijn eigen veiligheid denkt. Bizar om te zien en misschien ook wel confronterend want wat zou ik zelf eigenlijk doen in zo’n geval. Helpen natuurlijk, maar dat zegt iedereen en geeft dat een werkelijk beeld van de mens. Erg interessant om daar over na te denken naar aanleiding van Dogville.

Ook de opbouw van het verhaal in negen hoofdstukken is erg sterk. Het houdt je erg betrokken bij de film. Lars von Trier creëert een enorme betrokkenheid bij het stadje en bij vooral Grace. Op den duur begon ik echt erg met haar mee te leven en mee te voelen. Ik begon de inwoners van Dogville te verafschuwen. Dat is compleet de verdienste van Lars von Trier en de erg geloofwaardige acteerprestaties van alle personages. Elke inwoners verzorgde zijn/haar rol tot in de puntjes.

Dogville kan ik iedereen aanraden, dit is een film die je gezien en gevoeld moet hebben! Eén van de betere films die ik in 2011 zag! Ik sluit af zoals ik ben begonnen: Wow!

Bijzonder boeiende film over de dystopie van het collectivistische gedachtegoed. Met een minimum aan materiaal wordt er een schouwspel neergezet over een bergdorpje waar niets is wat het lijkt. De grande finale is genadeloos.

Kortom, sterke experimentele cinema. 4*

Scoort deze serieus zo hoog?

ik vind het de slechtste film die ik ooit gezien heb...

0,5 omdat ik geen 0 ken geven

Een film waar je aan moet wennen. Dogville is een buitengewone productie: Lars von Trier maakt theater binnen de film: de omtrekken van de huizen en straten zijn op de vloer geschilderd en er wordt slechts van een paar meubels gebruik gemaakt. Het bijzondere is dat je je verbeelding moet laten werken en je vizier meer op de personages kan richten; de cast excelleert dan ook. Het mooie en tragische verhaal wordt verteld in negen hoofdstukken en is niet alleen dramatisch maar ook geraffineerd opgebouwd.

Geen idee waarom het bijna tien jaar heeft geduurd om deze film te kijken....... dictum ac factum

Heeft iemand enig idee hoe het zit met het derde deel van deze trilogie ?

Serieus? Ik had mezelf beloofd hem af te kijken, maar na 20 minuten kwelling zette ik hem toch maar af.

En dan wel stemmen... beetje jammer.

1 van de mindere films die ik ooit heb gezien (en dat zijn er toch een behoorlijk aantal). Onsamenhangend verhaal, weinig indrukwekkende acteerprestaties, eentonige 'toneel-setting',....not my cup of tea dus.

Nog wel uitgekeken, dat wel.....(blijft immers Von Trier die bijv. met 'Breaking The Waves' een prachtig en tijdloos document maakte...)..

Of je waant je na een tijdje in Dogville of je telt de minuten af totdat de film eindelijk afgelopen is.

Ik snap dat het misschien niet je cup of tea is maar het verhaal onsamenhangend noemen vind ik niet helemaal terecht, het is juist ijzersterk en hedendaags zeer herkenbaar. Je hebt in ieder geval wel de moeite genomen om hem af te kijken

Slaapverwekkende film, ook ik had er na een minuutje of 20 helemaal genoeg van maar ik kijk alle films die ik zie gewoon af. Voor mij onbegrijpelijk van de hoge scores die hij krijgt, zal vast liggen aan de originele (?) setting en deels acteerprestaties of iets dergelijks want de hoge cijfers zullen vast niet aan het verhaal liggen. En de net geen drie uur speelduur maakt het er voor mij allemaal niet beter op.

Misschien snap je de strekking van het verhaal niet. Dat is redelijk sterk namelijk. En daar helpt de setting wel degelijk bij.

wat een ge-wel-di-ge film. Ok, je moet er even inkomen wegens de ietwat ongebruikelijke setting, maar eens je je in het verhaal hebt genesteld kan je niet anders dan verbluffend toekijken hoe von Trier zijn meesterwerkje hier exploot. Schitterende vertolking overigens van Nicole Kidman (ben zowaar opeens fan geworden!), dat de film ongeveer 3u duurt heeft me geenszins gestoord.

Voorlopig 4*

niet zo moeilijke woorden gebruiken aub

Na een jaar of 6 uitstel is het er dan toch van gekomen. Altijd al willen zien, maar met in het achterhoofd de gedachte dat ik dit toch maar niks zou vinden is het er dus nooit van gekomen. De lange speelduur en 'het decor' zaten daar ongetwijfeld voor iets tussen.

De speelduur had volgens mij wel een stuk minder lang gekund. Uiteindelijk weet Dogville je met een minimum aan middelen (een doodeenvoudig decor en een twintigtal personages, denk aan een toneelstuk) je toch wel bijna 3 uur lang aan het scherm gekluisterd te houden. Het is echter geen film die ik vaker wil terug zien.

Kidman speelt wellicht de rol van haar leven.

Het wordt allemaal erg 'stijlvol', sfeervol en vooral enorm intrigerend gebracht. Met als kers op de taart de schitterende finale.

Dikke 4 *

WOW wát een film.... Het is even inkomen maar vanaf het moment dat je gewend bent aan de setting voegt juist de setting zelf ongelooflijk veel toe. Ongelooflijk hoe elk personage tot op de puntjes is uitgewerkt en vreselijk realistisch overkomt, van zorgzame moeder tot wanhopige boer en nog veel meer. De finale is zoals eerder vermeld episch en hoe onwerkelijk het in brand steken van een dorp er ook uit zag in de film, ik voelde tot in het diepste van me mee met Grace en de dorpsbewoners.

Wat speelt Kidman hier trouwens fenomenaal zeg! Er is geen film waar ik zo met de hoofdpersoon heb meegeleefd, en dat drie uur lang!

Voor iedereen die binnen de twintig minuten stopt: hang on! Dogville is het kijken echt dubbel en dwars waard.

Het decor is natuurlijk het eerste dat in het oog springt. Laat ik het er maar op houden dat ik de originele en creatieve aanpak van Lars von Trier kan waarderen, want de hele film kon ik niet onder de gedachte uitkomen dat ik naar een making of van een grote theatervoorstelling keek. Ik snap wel dat de witte wanden, het lichtgebruik en het minimale gebruik aan voorwerpen voor een heel andere kijkervaring zorgen, maar zo goed heb ik me hier niet kunnen inleven. Wat dat betreft ben ik toch iets te conservatief en roep ik snel dat als ik dit soort verhalen wil zien, ik wel naar het theater ga.

Dat ik het idee had naar een ‘making of’ te kijken, had niet enkel met het decor te maken. Het camerawerk zag er gewoon erg goedkoop uit. De bewegingen van de camera zeggen mij dat de eerste de beste deze gehanteerd heeft. Ik meende iets gelezen te hebben over de vrije invulling die de acteurs aan hun rol. Dat is en blijft een gevaarlijk iets. Ik ben er niet altijd fan van. Hier pakt het wat mij betreft verkeerd uit, of von Trier heeft de moed niet om een hoop nonsens eruit te knippen. Dogville heeft een hoop gekunstelde dialogen, tot het tenenkrommende aan toe. Ik heb de hele film uitgezeten, maar na twee uur was mijn aandacht voor een groot deel ergens anders. Jammer, want voor een cineast als Lars von Trier heb ik veel respect. Ik vind het prachtig om te zien dat durft te experimenteren, maar met dit resultaat kan ik niks.

Verschrikkelijk. De meest depressieve film die ik ooit heb gezien. Misschien heb ik de boodschap verkeerd begrepen, maar het gaat toch wel allemaal over het slechte in de mens. Hoewel ik dit een best interessant onderwerp kan vinden (Twin Peaks vind ik geweldig), is Dogville voor mij veel te negatief. Corrigeer me als ik het verkeerd heb: Grace blijkt uiteindelijk te beseffen dat de mensen van Dogville haar zo slecht hebben behandeld dat ze de inwoners allemaal doodschiet, oftewel, de mensen zijn slecht en niet de moeite waard.
Het kan dat ik het helemaal fout heb, maar in mijn ogen was het nogal een negatief beeld van de mensheid die alle macht die zich toekomt misbruikt.

Afgezien van het zware thema, was het wel een geniale film. Voor mijn part werkte het decor alleen maar voor het versterken van de sfeer. Hierdoor werd er ook veel meer van de acteurs gevraagd die het geweldig deden met een glansrol voor Nicole Kidman, wiens acteren me normaal gezien verschrikkelijk zou hebben geïrriteerd. Wel vind ik al dat geschud met de camera een beetje overbodig. Alsof Lars von Trier de film zo alternatief mogelijk probeerde te maken. Ik ga zeker meer van hem kijken, alleen ik hoop dat zijn andere films iets vriendelijker zijn.

Wat een film, in het begin dacht ik zeker waar ben ik aan begonnen, zeker omdat ik wist dat hij bijna 3 uur duurde.

Maar gaande weg de film dan wen je aan het decor en gaat het alleen nog om de mensen van dogville. Je wordt in de film gezogen en de opbouw van de film is supermooi.

En was zo benieuwd naar het einde wat me zeker niet teleurstelde.

Dus zeker een keertje kijken. Een dikke 7

Jesper187 schreef:

(quote)

Na 20 minuten bij een film van 178 minuten Zo'n stem zou niet eens mee moeten mogen tellen.

Het ergste is dat ik hem ook nog begrijp als je alleen al kijkt hoe de film gemaakt is...

Beetje simpel, al snap ik dat je erop afknapt als je spektakel verwacht.

Vanwaar al die landen bij de film info? Ik heb al die talen niet echt horen langsgaan...?

Het zegt niks over de gesproken taal maar dat zijn de productielanden.

Ah oke! Zijn er trouwens flink wat voor zo'n minimalistisch podiumfilmpje!

Kostte dan ook zo'n 12 miljoen euro

Zulke goede karakters, zo sterk geacteerd, die barokmuziek erbij, geweldig, maar bovenal zo'n spannend verhaal. Er gebeurt toch zo weinig maar je zit constant geboeid te kijken naar die bijzondere gemeenschap. En dat is knap omdat de film daarnaast zo slim aandoet, als een boek een beetje.

Geeft wat om over na te denken én is ondanks de lengte een prettige kijkervaring (nu ik het zo stel, overweeg ik een verhoging van mijn stem, maar daarvoor laat ik hem eerst nog bezinken).

Zo, de tweede film van Lars von Trier die ik heb gezien en opnieuw ben ik onder de indruk. Aanvankelijk had ik wat moeite om te wennen aan de theaterachtige setting en de prominente voice-over, maar toen ik daar eenmaal aan gewend was vond ik beide aspecten juist zeer sterk bijdragen aan dit verhaal.

Aan het begin was het mij nog volstrekt onduidelijk welke kant het verhaal zou opgaan, maar op een gegeven moment lijkt er een soort omslagpunt te zijn waardoor het hele verhaal onvermijdelijk richting het einde raast. Als de bewoners vijandig beginnen te worden dendert het verhaal als een lawine voort naar de ontknoping, zodat de ontwikkelingen, hoe absurd ook (Grace als het sloofje en de seksslaaf van de stad, letterlijk geketend), vreemd genoeg toch geloofwaardig zijn. Alsof het niet anders had gekund.

En dan het einde zelf... Niet iets om vrolijk van te worden, maar toch denk ik dat dit een rechtvaardige ontknoping is - en een mooie plottwist natuurlijk. Ik vermoedde al dat er iets was met Graces vader maar dit had ik niet verwacht, en toch lijkt het alsof het uitmoorden van het complete dorp de enige manier was waarop het had kunnen eindigen. Geen idee hoe ik dat voor mezelf kan verklaren of hoe Von Trier dit voor elkaar heeft gekregen, maar mijn bewondering is groot.

Verder heb ik alleen maar bewondering voor de fantastisch uitgewerkte en geacteerde personages. Ik ben eigenlijk bijzonder benieuwd wat ik ga vinden als ik Dogville opnieuw - en dus met voorkennis - ga kijken. Voor nu vier sterren.

qua verhaal en moraal is dit een van de beste film die ik sinds jaren heb gezien.

Het decor, de voice-over en de hoofdstuk overzichten vond ik daarentegen niet geweldig.

- Ik denk dat als deze film in een 'echt' klein dorpje gemaakt was er veel veer mysterie, donkerheid en spanning gebracht kan worden.

- Daarnaast verraadde de hoofdstuk overzichten alles wat er in het komende hoofdstuk ging gebeuren. Zo'n overzicht is wel leuk, maar hou het dan wel een beetje mysterieus.

-Dan de voice over. Fijne stem om te horen dat zeker, maar ik heb het gevoel dat Von Trier hier een beetje zijn eigen ongelijk laat zien. Hij wil met de lege aankleding ons laten fantaseren over hoe het eruit zou kunnen zien, zoals iemand die een boek voorleest. Maar de voice over verklapt wel alles wat er emotioneel gevoeld wordt. Laat dit dan ook tot onze verbeelding over.

Ondanks al deze kritieken toch 4* omdat het verhaal werkelijk fenomenaal is

von trier films zijn zo vol dat ze na de film een enorme leegte achterlaten ,,

Ik denk dat dogville, vanuit een ethische dimensie bekeken, von triers beste film is. Het maakt het stoïcijns rationalisme kapot en daarvoor in de plaatst geeft von trier ruimte voor een nietzschiaanse machts-ethiek ..

Naast the antichrist en there will be blood de meest complete film die ik ooit gezien heb .. Het niet hebben van een decor is een enorme waarde voor de film omdat het een lacaniaanse 'big brother watching you' gevoel geeft ,, het laat zien dat de ethiek alleen bestaat onder het oog van de gemeenschap en waarin een ordelijke 'goedheid' alleen kan bestaan in een 'evenredige' machtsverhouding ..

De film vernietigd als kers op de taart het verlichtingsdenken van het amerikaans liberalisme

Onze ethiek is het cadeaupapier waaronder onze werkelijke driften verschuilen: de wil naar sex, macht en destructie