Dogville (2003)

prachtige film met een minimum aan decor en een maximum aan acteerprestaties

toen Grace in het dorpje aankwam werd ze goed behandeld en langzaam maar zeker aan toonde het dorpje zijn ware aard.( meer werken voor minder geld, verkrachting)

en op het einde dat heel dat dorpje werd uitgemoord héhé

4*

Zeer orgineel, maar toch heb ik me op een of andere manier zitten ergeren aan de film. 2,5* voor de orginaliteit

ik ga niet oordelen over deze film, want ben eerlijk gezegd niet verder gekomen dan de 1e 20 minuten !!Of het kwam dat ik er niet met mijn gedachte bij was, of ik was moe maar het lukte gewoon echt niet..het kon me gewoon echt niet boeien..maar t ging ook zoo traag en t was zo 'levenloos' zou maar zeggen..

Wel is het origineel en wil wel graag deze film nog een keer helemaal af zien, want heb wel het idee dat het een goede film kan zijn..maja dan ga ik er wel voor zitten iig..!!

Ik heb hem nog niet gezien (ga dat zeker wel doen), maar ik heb me laten zeggen dat het slot echt wel de moeite is.

Prachtige film die een goede opbouw heeft, de scéne met het jongetje was meesterlijk, goed geacteerd, eerst even wennen aan het vreemde decor maar het geeft mogelijkheden die prachtige beelden opleverenals Grace word verkracht en de rest van het dorp gewoon haar gang gaat. Meestal als een film een 'truukje' in dit geval geen muren etc. dan is het interresant maar een minder goede film(ik herhaal meestal) maar hier is de film geweldig

4,5/5

Heel aparte, speciale en orginele film. Geweldig dat Lars von Trier met zo weinig accessoires en middelen toch een boeiende film weet te maken.

Het heeft wel associaties met een toneelvoorstelling, maar dat heeft wel wat.

Grappig. Ik denk juist 'wat heeft ie toch een boel onzin nodig'.

En nóg blijft het melodramatisch geschreeuw.

dit is een bijzonder mooie film - of die nu van von trier is of voor mijn part van de kerstman - waarbij je je kan focussen op de opbouw van het verhaal en op de acteurs die hier schitterend presteren,

jammer dat niet iedereen hier even veel van kan genieten!

Ik werd ongelooflijk afgeleid door de stem van Nicole Kidman. Heel irritant, dat zachte gefluister.

De film zelf vond ik erg gekunsteld. Was best interessant om te kijken, maar ik raakte geen moment in de film. Bleef voortdurend denken dat Von Trier zijn best had gedaan om zo origineel mogelijk te werk te gaan. Om vooral iets 'anders' te maken. Dat is wel gelukt, al vind ik het resultaat niet om over naar huis te schrijven.

Slechste film die ik ooit heb gezien, zo boring en mislukt! Het is geeneens een film te noemen.....

Goede film, sterk script en sterk geacteerd. Toch blijf ik erbij dat Lars von Trier zijn films raar maakt met het doel anders te zijn, en niet met als doel om zijn films beter te maken. En dat is zonde.

Fout. Helemaal fout. Lees de discussies hier nog maar even na zou ik zeggen

Na Will&Grace, deze film over een hele andere Grace gekeken
Na 10 minuten wilde ik hem afzetten, maar ben blij dat ik het niet gedaan heb. Eerst stoorde ik me erg aan het decor en het 'neppe' openen van deuren, wat me aan theater deed denken (waar ik niet echt een grote fan van ben) maar later merkte ik het niet eens meer. Ik heb me nog niet vaak zo 'woest/boos' gevoeld om een film en dat heeft me verrast. Ik was dan ook erg blij met het einde en al helemaal dat zij zelf die Tom neergschoot, beetje gemeen misschien, maar ik vond echt dat ze het verdienden. Knap van von Trier dat hij zulke gevoelens bij me heeft op weten te roepen.
4,5*

Het ontbreken van een decor is volgens mij te vergelijken met bepaalde stromingen in de moderne kunst die alleen het essentiële weergeven. Minimalisme bijvoorbeeld.

Het typerende kenmerk van het winkeltje in Dogwille bijvoorbeeld zijn niet de stenen, niet het dak, of weet ik veel wat. Eén van de meest essentiële zaken van het winkeltje ( en alle winkels trouwens) is de vitrine, de etalage, dààr worden de waren aangeprezen.

ik heb deze film een hele tijd uitgesteld van te kijken vooral vanwege de volledige 3 uur dat de film duurt.
de experimentiele manier waarop de film gemaakt is is in het begin wel wennen en zorgt heel af en toe dat je wat moeite hebt om echt in het verhaal te komen (het openen van deuren blijft grappig) maar de manier waarop de film gebracht wordt ,de vertelstem van hurt ,het acteerwerk en het sterke verhaal zorgen onherroepelijk dat je toch valt voor deze film.
veel van de kracht van de film komt ook door nicole kidman die haar 'grace' neerzet als een personage met een hart waar je sympathie voor voeltdaardoor komen de vernederingen en de verkrachtingen keihard aan en is het einde ,hoe wreed het ook mag lijken erg juist in deze context die dogville heet
eventjes wennen en je er open voor stellen en je krijgt een origineel pakkend filmpareltje

toen ik de film begon te zien dacht ik: "wat heb ik nu gehuurt)

maar je moet ongelooflijk goed zijn in acteren op zo'n scène en het tegelijk ook boeiend maken

4.5*

Niet zo mijn soort film. Heb hem wel helemaal gekeken, en daar ben ik blij om. Eigenlijk is deze film geniaal. Doordat er geen decor is, let je veel meer op acteerprestaties. En die zijn gewoon goed. Had hem eigenlijk na 15 minuten willen afzetten maar kan er achteraf alleen maar respect voor hebben.

Ik heb de figuur Von Trier nog nooit beziggezien - maar uit jullie reacties leid ik af dat het wel een sympathieke knul is- en ik heb dus onbevooroordeeld kunnen kijken naar "Dogville". Kmoet zeggen, 't is me niet tegengevallen. Er zijn natuurlijk al een heel pak films gemaakt over het "(klein)burgerlijke gevoel" maar dit is toch wel een heel expressionistische en feministische versie ervan. Over het decor is hier al veel gezegd maar het is wel een geslaagde variatie op het (realistische? expressionistische?) theater. De acteurs spelen excellent maar het zijn dan ook niet van de minste.

Door zo te argumenteren heb ik mezelf overtuigd om hem 3.5 te geven, het is niet één van mijn favoriete films maar wel een interessant ding.

Trouwens, Sigmund, ik las hier enkele pagina's terug dat je graag boeken leest waarin niets bijzonders gebeurt, dan kan ik je "de avonden" van Reve heftig aanraden. Er gebeurt haast geen klap voor je kop maar ik heb zelden zo'n indringend boek gelezen. Plus natuurlijk alle boeken van Herman Brusselmans behalve "Een kus in de nacht" maar die heb je waarschijnlijk wel al gelezen.

Geweldige film. De denkbeeldige elementen vond ik helemaal niet storend en gaf de stad Dogville iets sfeervols. Een hele goede Kidman die mij regelmatig aan haar all time beste vriendin Naomi deed denken.

Von Trier die de negatieve kanten van de mens belicht en de mens ervan nu gewoon mee confronteert, al zouden die personen het zelf nooit toegeven. Egoïsme, misbruik, veroordeling, hebzucht, chantage, dwingen tot gemeenschap, manipulatie, chantage, uitbuiting, wreedheid, verraad, lafheid en nog vele andere aspecten, allemaal kanten die veel mensen, helaas nu nog, bezitten.

Ik kon mij erg identificeren met Grace aangezien haar goede en spirituele persoonlijkheid wordt geschaadt door de mensen om haar heen. De trieste gebeurtenissen die Grace op haar pad vindt hadden een soms erg schokkend effect op mij en de verkracht scenes hadden zelfs een misselijkmakend effect op mij omdat het zo dichtbij de realiteit ligt en door mijn identificatie en band met Grace.

Tijdens en na de film voelde ik nog steeds dat misselijkmakende gevoel, een erg krachtige film dus.

In de laatste 20 minuten leek er een hevige sterrenaftrek er aan te komen omdat het m.i. leek dat Grace het gedrag van de 'Dogvillers' leek te rechtvaardigen maar gelukkig was het tegendeel waar. Het einde was zo subliem dat het zelfs extra sterren voor Dogville in de wacht had kunnen slepen maar helaas Dogville had al de volle 5 bereikt. 5* dus en een plaats in mijn top 10.

Aangezien Irreversible dat zelfs nog minder deed maar daar wel een schokkendere scene voor nodig had, dan kan ik niets anders concluderen dat Dogville voor mij gewoon een krachterigere film is. (nee, irreversible fans ik vergelijk de 2 films niet).

prachtige film, het minimale decor storde mij niet, dit werd perfect opgevange door het acteer werk en het verhaal, enige min punt waarom zo lang...

Ik heb mij 170 minuten vermaakt, sterker nog, van mij mag hij niet korter.

Wow!!! Na breaking the waves, the idiots en die bjork musical film waarvan ik de naam kwijt ben, had ik me ingenomen nooit meer een lars von trier te kijken... Maar dit is veruit zijn sterkste film!!, 4,5*

Ik kom opeens bij deze film terecht en ik kan 'm me vaag herinneren. Weet alleen nog dat het erg apart was en dat ik het behoorlijk saai vond.

Weet niet eens meer of ik hem heb afgekeken.

schrijven is schrappen
filmen is schrappen?

ik heb zelf niet het idee dat het decor een truucje is om op te vallen of dat het gedaan is om anders dan anderen te zijn. Door het minimale ben je genoodzaakt te kijken naar de karakters en de dingen die er echt toe doen voor het verhaal zo deed de hond er niet zoveel toe in de hele film, maar op het einde zie je hem echt

maar dit vind ik eigenlijk het minst interessante aan de film. Wat vind ik er dan wel toe doen?
Ik vind het mooi om te zien dat een film bezig is met het onderwerp waar ik mij al enige tijd over verbaas wat belangrijk is in deze wereld: macht.
En dan heb ik het niet alleen over macht als in wereldmacht of politieke macht, maar juist macht tussen personen. De film laat mij zien dat de mens probeert te overleven door misbruik te maken van macht. En bovenal dat dit een onbewust proces is.
de mensen in dogville willen erg graag Grace helpen en doen dat ook oprecht, alleen langzamehand ontstaat er een situatie dat mensen die macht gaan misbruiken
Zelfs mensen die menen dat ze een soort objectieve kijk hebben op de wereld en weinig met andere mensen te maken hebben blijken opeens een belangrijke rol te spelen ( 'ich habe nichts gewust') Tom, in deze film natuurlijk
Het gaat ook uit van het (amerikaans) principe dat ieder bepaalt in zijn leven wat er mee gaat gebeuren.
In deze film is het erg duidelijk dat de mensen een negatieve keus maken (incluis Grace, ze had al sneller in moeten zien dat het hier niet goed zou gaan en moeten vluchten maar het laat ook zien dat het mogelijk is om goede keuzes te maken in het leven. En in die zin is de negatieve kijk op de wereld van deze film natuurlijk ook een hele positieve. Wat als iedereen niet om zijn eigen belang had gedacht? Hoe had het einde er dan uit gezien?
De film laat ook zien dat de keuzes waar ik het eerder over had voornamelijk gemaakt moeten worden in moeilijke tijden (in dit geval armoede, maar andere moeilijke tijden als oorlog, onderdrukking etc. geldt dit natuurlijk ook voor). Juist in moeilijke tijden word je als mens genoodzaakt keuzes te maken.

En dat is een belangrijk punt van deze film.
Grace kon zich op een bepaald moment goed voorstellen dat de mensen die keuzes hadden gemaakt, ze vraagt zich hardop af of zij niet hetzelfde zou hebben gedaan?
Haar keuze aan het eind is natuurlijk haar keuze, zou ze uit een andere opvoeding komen dan was haar keuze wellicht weer anders geweest?

welke keuze zouden wij gemaakt hebben wanneer wij geleefd hadden in WOII? natuurlijk zijn we geneigd te zeggen dat we verzetstrijders geweest waren.
De werkelijkheid leert ons anders...


Als laatste wil ik nog iets in de discussie gooien:
je kunt deze film pas echt waarderen als je beschikt over enige zelfkennis.

Toch nog even een ander puntje aanhalen, wat ook voor andere films geldt:

tempo

veel mensen zien een traag tempo als een manko in een film. "Kan het niet wat sneller? ik verveel me...."

Ik zie het vaak als een meer realiteit in een film.

Ik ben blij dat niet alles zo snel en zo heftig gaat als in de gemiddelde actiefilm. En ik hoef dat ook niet in elke film te zien.

Als je vind dat er te weinig tempo in een film zit, ligt dat vaak meer aan jezelf dan aan de film. Ofwel je snapt niks van de film, ofwel je hebt het geduld niet om een film uit te kijken, ofwel je bent nog niet in een bepaalde levensfase en op onderzoek uit te gaan wat de filmmaker wil zeggen.

er zijn maar weinig films waar in de montage blijkt dat het echt te lang duurt en wonderwel zijn dat vaak actiefilms waarin een stunt oneindig wordt herhaald

klinkt misschien denigrerend naar mensen...?

maar ik betrek het ook op mezelf hoor

ik had een film als dogville 5 jaar geleden niet op zijn waarde kunnen schatten omdat ik toen nog met andere dingen bezig was.

Het probleem is meer dat het een erg saai verhaal is en dan mogen de onderliggende problematiek en de psychologische aspecten alemaal bijzonder interessant zijn: het is absoluut niet interessant uitgewerkt als film en het komt meer op mij over als een soort rollenspel-experimentje van een groepje studenten op een psychologie-faculteit.

Er zijn juist heel veel films waar dat het geval is.

Overigens wordt het gevoel van tempo meer bepaald door de snelheid van de vertelling dan door de lengte van de shots.