Meningen

Geen herrie in 35 Rhums (en komt het alsnog een enkele keer voor word het ongewenst geacht), maar een subtiel schouwspel. En gek genoeg raakte de film mij te weinig; waarschijnlijk lag dat aan de vertolkingen van de hoofdpersonages die mij net iets tè naturalistisch waren. Ik zal 'm in de toekomst nog eens een kans geven.

Ik ben een beetje bevooroordeeld: in Gent – en daarmee bedoel ik óók Ledeberg – wonen vrienden van mij; als de film zich daar niet plaatsvond was ik waarschijnlijk niet eens wezen kijken. Maar afgezien daarvan vond ik het gewoon een gave komedie.

Favoriet moment:
“Ma, zit gij in bad?”
“Nee. Ik laat mij masseren door 'n ne grote neger.”

Maandenlang staarde de hoes van Ascenseur pour l'Échafaud mij aan, haast smekend voor een tweede kans. En zie daar, ik verhoog mijn waardering met 1,5 ster. Wat mij de eerste keer zo tegenstond wist mij ditmaal nauwelijks te storen. Sterker nog, de onnozelheid van het jonge koppel leek mij ditmaal te kloppen: het legt de nadruk op hun infantiele idee van volwassenheid.

Verder blijft de ongeloofwaardigheid van sommige momenten nog een beetje knagen – waardoor mijn waardering van 4 sterren waarschijnlijk tot zijn maximum is gekomen – maar ik ben bereid om dat enigszins voor lief te nemen

1984 behoort tot mijn favoriete boeken, evenals Het proces. En eigenlijk had ik het gevoel eerder naar een Kafka-verfilming te kijken dan een Orwell-verfilming. Maar het doet er verder niet aan toe waar het nou meer naar neigt, want de botsing van beide werelden met die van Gilliam loopt dus uiteindelijk uit op Brazil.

Favoriete momenten: Robert De Niro en de monteurs hun intrede.

In eerste instantie wist You, the living zijn voorganger (wat mij betreft) niet te overtreffen; Andersson zijn opzet was mij bekend en ik verwachtte een even hilarisch spektakel. Nu kijk ik er toch anders tegenaan. Waar Songs from the second floor vooral uitspringt in absurdisme, schittert You, the living in al zijn weemoed en tragiek.

Mijn tweede Fellini, maar ditmaal (helaas) niet raak. Simpelweg niet boeiend genoeg als geheel.

Ik verwachtte een minder spectaculaire Ghibli te gaan zien met een niet al te boeiende premisse; na de eerste 5 minuten besefte ik dat ik er in eerste instantie helemaal naast zat. Wederom weet Miyazaki van iets simpels iets groots te maken.

Favoriete scene: de stormachtige achtervolging van Ponyo.

De vraag die mij het meest bezighield tijdens het kijken was of Damiel ook daadwerkelijk zijn geluk zou vinden als mens; tot aan het einde toe bekroop mij een grillig gevoel van onzekerheid. Wat een heerlijke, doezelige film.

Favoriete momenten: het moment dat Homer op de Potsdamer Platz aankomt en het moment dat Damiel voor het eerst kennis maakt met de wereld van de mens.

Ik ben er nog niet over uit: aan de ene kant vond ik het interessant om te zien waar cineasten als Wes Anderson en Jean-Pierre Jeunet "het" vandaan hebben gehaald, aan de andere kant irriteerde ik mij mateloos aan het pedante gedrag van Jules, Jim en Catherine. Dat laatste is iets geheel persoonlijks, niets waarmee ik de film op afreken. Het moment waarbij Catherine ineens een pistool tevoorschijn haalt is voor mij zo belachelijk en achterhaald dat ik nog geen oordeel over de film kan vellen.

Nee, ik heb 'm niet in één zit gekeken, maar dit had ik zeker niet verwacht. De tragiek, de humor en de licht aanwezige magie riepen bij mij dezelfde gevoelens op als tijdens het lezen van Honderd jaar eenzaamheid.

Favoriet moment: de vechtende taxichauffeur en koetsier tijdens de epiloog.

Ik vraag me af wat Alex van Warmerdam hiervan zou vinden, want "als Alex van Warmerdam zenboeddhist zou zijn geworden, dan zou hij Megane gemaakt kunnen hebben" (aldus het NRC Handelsblad). En wat mij betreft is daar ook alles mee gezegd.

Favoriete momenten: wanneer het oudere vrouwtje Taeko verzoekt achterop haar fiets te stappen, waarop vervolgens benijdenswaardig gereageerd wordt door de hoteleigenaar en de andere gasten.

Kromme tenen krijg ik van sentimenteel gezever en, toegegeven, Departures is er - in ieder geval richting het einde - niet al te zuinig mee. Maar als een film mij er van moet overtuigen dat het noodlot wel degelijk bestaat, als het mij zo nodig moet vertederen, dan graag op deze manier.

Favoriete momenten: de plechtige rituelen.

Een paar jaar terug zag ik een special over Fellini en een stukje van Casanova op de Publieke Omroep. Ik was er direct van overtuigd dat Fellini een waardevolle cineast voor mij zou worden. Nu, een paar jaar verder, voel ik me teleurgesteld… en misschien zelfs een beetje belazerd.

8½ vond ik prachtig, Satyricon vermoeiend en La Strada wel aardig; mijn laatste hoop werd gevestigd op Roma. En al vanaf de openingsscène begon ik mij te ergeren: "waarom heeft Fellini zo'n haast?"

Een plot vind ik een observerende film als Roma niet nodig hebben – dat heeft bijv. Tati zijn Play Time ook niet; nee, het is het totale gebrek aan focus wat mij dwars zit en waarbij ik me afvraag of Fellini misschien last had van ADHD.

Nu zou je Roma onder de noemer “stream of consciousness” kunnen laten vallen, maar eerlijk gezegd vind ik dat de film te veel eer aandoen en maar een mager excuus – in tegenstelling tot bijv. Tarkovsky's De spiegel, waarin alle scènes vloeiend in elkaar over stromen.

Eén noemenswaardige scène had de film gelukkig wel voor mij: de extravagante modeshow voor geestelijken.

Nu is het absoluut niet mijn bedoeling om enkel af te geven en het kijkplezier van anderen te “bederven”; waar ik op doel met mijn bericht is dat ik de vele aanprijzingen simpelweg niet begrijp. En dat ik Fellini – spijtig genoeg – misschien maar moet laten varen.

De film die, wat mij betreft, Tarantino nooit zal kunnen maken. Waanzinnige acteerprestaties van Cage en Dufoe.

Favoriete scenes: Bobby Peru zijn bezoek aan Lula en...POWERMAD!